နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်ပြန်ရောက်လာခဲ့သည့် ကျန်းမေလျန်မှာ လက်ထပ်ချင်ဇောဖြင့် အသည်းအသန်ဖြစ်နေကြောင်း ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှ လုံးဝမသိခဲ့ကြပေ။
ကျိုးမိသားစုဟောင်းက သူမအပေါ် အမြင်မကြည်လင်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိနေသည်။ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ကို တွေ့လိုက်ရတိုင်း သူမက နှုတ်ဆက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူတို့က လုံးဝဥဿုံ လျစ်လျူရှုသွားကြသည်။ ဤအချက်က ကျန်းမေလျန်ကို အလွန်တရာ စိတ်ပျက်အားငယ်စေခဲ့သည်။
သူမကလည်း အသက်အရွယ်ရလာပြီဖြစ်၍ ဘဝကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် အခြေချချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်အတွင်း သူမသည် အပြင်တွင် အိမ်ငှားကာ သီးခြားနေထိုင်ခဲ့ပြီး ချစ်သူများလည်း ရဖူးခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း အမျိုးသားခြောက်ဦးနှင့် တွဲခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအထဲမှ သုံးဦးမှာ ၁ လ သို့မဟုတ် ၂ လခန့် အတူနေပြီးနောက် သူမကို လမ်းခွဲသွားကြသည့် လူယုတ်မာများ ဖြစ်လာကြသည်။ နောက်တစ်ဦးက သူမကို ကိုယ်ဝန်ရှိစေခဲ့သော်လည်း ကလေးကို တာဝန်မယူဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူမ ဘာလုပ်နိုင်တော့မည်နည်း။ ကလေးဖျက်ချလိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြားလမ်းမရှိပေ။
တကယ်လက်ထပ်ချင်ကြသည့် အခြားနှစ်ဦး ရှိသေးသော်လည်း သူမက သူတို့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းပါသည်၊ သူတို့၏ မိသားစုများမှာ လူများပြီး စီးပွားရေးအခြေအနေကလည်း အလွန်အမင်း ဆင်းရဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခထဲသို့ သူမ မည်သို့လုပ်၍ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ရဲမည်နည်း။
အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ကျန်းမေလျန်၏ အာရုံသည် ကျိုးမိသားစုဟောင်းဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျိုးခိုင် ကို လက်ထပ်ရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူမသိသဖြင့် ကျန်းမေလျန်၏ အကြည့်တို့သည် ဟူဇီ့ဆီသို့ ပြောင်းလဲရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။
သူမက အိမ်ပြန်မလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ဒေသတွင်း အခြေအနေများနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းအဘွားကြီးထံ သူမ တိုင်ပင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှသာ ကျန်းအဘွားကြီးသည် အခြေအနေများကို ကောင်းကောင်း သိရှိထားကြောင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒီ ဟူဇီဆိုတဲ့ကောင်ကိုပဲ ဆက်ပြီး လက်ထပ်ချင်နေတုန်းလား" ကျန်းအဘွားကြီးက မျက်စိစွေကာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူ့ကို သင့်တော်တဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုလို့ ကျွန်မထင်တယ်" ဟု ကျန်းမေလျန်က ပြန်ပြောသည်။
သူ့၏ ပုံစံပန်းပန်နှင့် အရပ်အမောင်းက ကျိုးခိုင် လောက်နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း သူက ကြည့်ကောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရဆိုးသည်လည်း မဟုတ်ပေ၊ အရပ်ကလည်း မပုလှပါ— အနည်းဆုံးတော့ ၁.၇၈ မီတာ ရှိသည်။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူက ကျိုးမိသားစုဟောင်းနှင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေခြင်းပင်တည်း။
"မေ့လိုက်တော့" ကျန်းအဘွားကြီးက စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောသည်။ "ဟူဇီက သူတို့ရဲ့ တူလေ၊ သူ့မိသားစုကလည်း ဘာမှမရှိတဲ့ တောနယ်သားတွေပဲ။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံးက ဒီကိုလာတာ အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် သက်သက်ပဲလေ။ မင်းက တကယ်ပဲ သူ့ကို သွားကြိုက်ချင်နေတာလား"
ကျန်းမေလျန်၏ မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းအဘွားကြီးမှာ မိမိတို့မိသားစု၏ "ကန်စွန်းဥ" ပုပ်နေသည်ကိုပင် မသိဘဲ ကောင်းမွန်သည့် ဖရဲသီးတစ်လုံးဟု အမှတ်မှားနေကာ သူတစ်ပါးကို နှိမ်ချနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
"သူက သူတို့ရဲ့တူပဲလေ၊ ပြီးတော့ သူတို့က ဆိုင်တွေ အများကြီး ဖွင့်ထားတာပဲ။ နောင်ကျရင် သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် မကူညီဘဲ နေမလဲ" ကျန်းမေလျန်က ဤအကြံကို တွေးလေလေ ပိုကောင်းလေလေဟု ထင်မြင်လာသည်။
ဟူဇီ၏ အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ညိုစပ်စပ် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မြို့တော်တွင် နေထိုင်ရုံဖြင့် အသားအရေ ဖြူလာခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့သော်လည်း ကျန်းမေလျန်က သူ တောသားဖြစ်ခြင်း မဖြစ်ခြင်းက အရေးမကြီးဟု တွက်ဆထားသည်။ တောသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပါ— သူမလို မြို့တော်သူတစ်ဦးက သူ့ကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူလိုက်ခြင်းကပင် သူ့ဘိုးဘေးများ ကံကောင်းထောက်မ၍ ကုသိုလ်ကံ ထွန်းလင်းလာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူမ၏ နာမည်ပျက်သွားသည့် ဂုဏ်သတင်းအတွက်မူ ဂရုမစိုက်ပါ။ ဂုဏ်သတင်းက ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြည့်ပေးနိုင်ပါသလား။
"မေမေ၊ သူက သူတို့ရဲ့တူလေ။ သူတို့အတွက် တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်ပေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင် သီးသန့်ရပ်တည်တဲ့အခါကျရင် သူ့ဦးလေးက ဘယ်လိုလုပ် မကျောထောက်နောက်ခံ ပေးဘဲ နေမလဲ" ဟု ကျန်းမေလျန်က တင်ပြသည်။
ကျန်းအဘွားကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျန်းမေလျန်က ဆက်ပြောသည် — "သူ့ဘာသာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်တဲ့အခါကျရင် သူ အလုပ်မဖြစ်စရာ အကြောင်းကို မရှိဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံမရှာနိုင်ဘဲ နေမလဲ။ ပြီးတော့ သူ့ဇာတိမြို့နဲ့က အများကြီး ကွာဝေးတော့ သူက ဒီမှာပဲ အခြေချရလိမ့်မယ်။ အဲဒါကလည်း သမီးအတွက် မေမေတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ အဆင်ပြေစေမှာပေါ့"
ကျန်းအဘွားကြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည် — "မင်းအရင်က တွဲခဲ့တဲ့ အဲဒီကိစ္စတချို့ကို ရပ်ကွက်ထဲက ရေပက်မဝင်တဲ့ အဖွားကြီးတွေ အကုန်သိနေကြတယ်လေ"
ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို ဆွဲခြစ်ညှစ်လိုက်မိသည်။ "မင်း ယောကျ်ားတွေကို အိမ်ခေါ်လာပြီး ညအိပ်ခိုင်းခဲ့တာတွေကို ဖယ်ထားဦးတော့၊ တခြားသူတွေရဲ့ ဖမ်းမိတာကို ခံခဲ့ရသေးတယ်လီ။ ငါတို့မိသားစုမှာ ဒုက္ခတွေ မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ထင်နေတာလား"
ကျန်းမေလျန်မှာ အလွန်တရာ ရင်နာနာကျင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ယောကျ်ားများကို အလွန်နောက်ကျမှ ခိုးသွင်းခဲ့ပြီး နံနက်စောစောတွင် အမြဲတမ်း ထွက်သွားခိုင်းခဲ့သည်။ သူမ မိသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။
"ဘေးအိမ်က လင်မယားနှစ်ယောက်က သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါစိုးရိမ်တယ်" ဟု ကျန်းအဘွားကြီးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
"တူတစ်ယောက်က ဇနီးမယား ယူတာ မယူတာကို သူတို့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုမှ မလိုဘဲ" ဟု ကျန်းမေလျန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
အကယ်၍ ဟူဇီသာ သူမ၏ အဆောင်ခန်းဆီသို့ ရောက်လာခဲ့ပါက သူမသည် လက်တွေ့ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးကာ အရာရာကို အပြီးသတ်လိုက်မည်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျိုးမိသားစုဟောင်းက ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းပယ်ဝံ့တော့မည်နည်း။
"တကယ်တော့ အဲဒီကောင်လေးက ဆိုးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျေးလက်ဒေသ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိနေပြီး နောက်ခံအဆက်အသွယ် နည်းနေတာ တစ်ခုပဲ ရှိတာပါ" ဟု ကျန်းအဘွားကြီးက ရေရွတ်သည်။
"ကျေးလက်ဒေသ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ဟုတ်လား။ ရှိစေတော့လေ။ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒါကို ပြောင်းဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမရှိ ဆိုတာကို ငါတို့ ဆက်ကြည့်လို့ရတာပဲ" ဟု ကျန်းမေလျန်က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"အငယ်မလေး၊ မင်းရဲ့ကတ်တွေကို ကောင်းကောင်း ကစားဖို့ လိုတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်ဖြစ်သော ကျန်းဇီးက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျိုးမိသားစုဟောင်းက တူနဲ့တူမတွေ အများကြီးကို ဒီခေါ်လာခဲ့တာပဲ။ သူတို့ရဲ့တူမ ရှုစิ่งမေတောင် မကြာသေးခင်ကမှ အိမ်ထောင်ပြုသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါကြားတာတော့ သူ့ယောကျ်ားဘက်က အတော်လေး အခြေအနေကောင်းတယ် ဆိုပဲ"
အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကျန်းဇီးက သူမ၏ အထွေးဆုံး ယောက္ခမအပေါ် (ကျန်းမေလျန်ကို) စိတ်ထဲတွင် ကိုယ်ချင်းစာနေပြီး သူမနှင့် တူညီသည်ဟု တွေးနေခဲ့သည် — အမျိုးသားများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် လွယ်ကူတတ်ပြီး မည်သူ့ကိုမဆို သူမ၏ အိပ်ရာကို ဝေမျှပေးရန် ဝန်မလေးတတ်သော်လည်း မြို့ကြီးပြကြီးတွင် နေထိုင်သူဖြစ်သည့် အသာစီးရမှုကိုမူ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်တည်း။
ကျိုးခိုင် နှင့် ပတ်သက်၍မူ မေ့လိုက်တော့သည်။ သူရော သူတို့မိသားစုပါ မြို့တော်အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိကြသူများဖြစ်ရာ ကျန်းမိသားစုကို အထင်သေးကြသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။ သို့သော် ဟူဇီကမူ စစ်မှန်သော တောသားစစ်စစ် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ မြို့တော်သူတစ်ဦးကို ဇနီးအဖြစ် ရွာသို့ ခေါ်သွားနိုင်ခဲ့ပါက သူ့မိသားစုမှာ ပျော်ရွှင်ဝမ်းသာ၍ အလွန်တရာ ကျေနပ်နေကြပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍ ဤအကြံအောင်မြင်သွားပါက ကျိုးမိသားစုဟောင်းသည် သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်အတွက် ဇာတိမြို့အထိ သွားရောက်၍ ပြဿနာရှာဝံ့တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကျန်းဇီးသည် ကျိုးခိုင် နှင့် ပတ်သက်၍ အကောင်းမြင်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူမ၏ အထွေးဆုံး ယောက္ခမလေး ဟူဇီနှင့် ပတ်သက်သွားသည်ကိုမူ အပြည့်အဝ ထောက်ခံအားပေးနေသည်။ အကယ်၍ ဤကိစ္စ အောင်မြင်သွားပါက သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ ဆွေမျိုးတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းဇီး၏ အာရုံသည် လင်းချင်းဟယ်၏ လုပ်ငန်းခွင်ဆီသို့ ရောက်နေခဲ့သည်။ ယခုနှစ်တွင် လုပ်ခလစာများ သိသိသာသာ တိုးမြှင့်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ နွေရာသီတွင် မတ်ပဲစွပ်ပြုတ်များ တိုက်ကျွေးမည်ဖြစ်ပြီး ညနေပိုင်းတွင် ညကျောင်းများအတွက် ထမင်းကျွေးမွေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကြားသိထားခဲ့ရသည်။ အကျိုးခံစားခွင့်များမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှပေသည်။
အကယ်၍ သူမသာ လက်ထပ်ခြင်းဖြင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်လာခဲ့ပါက မည်သည့်နည်းလမ်းကိုသုံး၍ ဖြစ်စေ အလုပ်အကိုင် ရာထူးတစ်ခုကို တောင်းဆိုနိုင်ပေလိမ့်မည်။
"ဒါဆိုရင် ငါ အိမ်ကို ပြန်ပြောင်းလာပြီး နေရမယ်။ ဟူဇီက အဲဒီဘက်နားမှာပဲ နေနေတာလေ" ဟု ကျန်းမေလျန်က ပြောသည်။
"မင်းသာ အိမ်ကို ပြန်ပြောင်းလာမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုသွားလာမလဲ" ဟု ကျန်းအဘွားကြီးက မေးသည်။
"အိမ်မှာ စက်ဘီးတစ်စီး ကျန်သေးတယ်။ အဲဒါကို သုံးခိုင်းလိုက်လေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ရက်ရက်ရောရော ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ "အငယ်မလေးက မိသားစုမှာ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ သူမ ဘဝကောင်းကောင်းနဲ့ နေရဖို့ကို ငါက သဘာဝကျကျပဲ မျှော်လင့်တာပေါ့"
ကျန်းမေလျန်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ပြီး နောင်လာမည့် အနာဂတ်တွင် ဤကျေးဇူးတရားကို ဘယ်သောအခါမှ မမေ့မလျော့ပါဟု ကတိပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမိသားစု တစ်စုတုန်း ထိုင်ကာ ကြံစည်နေကြစဉ်တွင် ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ သဘောထားကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ဖြစ်ချင်တော့ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ကျန်းမေလျန် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် အဘိုးအဘွားများထံမှ ပြန်လာသည့် ဟူဇီနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံမိသွားလေသည်။
"ရှင်က ဟူဇီ ဟုတ်လား" ဟု ကျန်းမေလျန်က သူ့ကိုမြင်လိုက်ရချိန်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ မေးလိုက်သည်။
ဟူဇီက သူမကို မမှတ်မိပေ။ သူသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်သည်၊ ညကျောင်းတက်သည်၊ ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်သို့ အလွန်နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာတတ်သည်။ ရုပ်မြင်သံကြား အနည်းငယ် ကြည့်ပြီးသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် အိပ်ရာဝင်သွားတတ်သည်။
ကျန်းမေလျန်က အိမ်မှခွဲထွက်ကာ နှစ်နှစ်ကျော်ကြာ သီးခြားနေထိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လုံးဝစိမ်းစိမ်းကားကားပင် ဖြစ်နေကြသည်။
"ကျွန်တော်တို့မိသားစုက ဦးလေးတို့အိမ်ရဲ့ ဘေးချင်းကပ်လျက်မှာ နေတာပါ။ ကျွန်မနာမည် ကျန်းမေလျန်ပါ" ဟု သူမက အပြုံးဖြင့် အိတ်ဖတ်မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဟူဇီက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ခွင့်ပြုပါဦး၊ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ပါ" ဟု ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်ဆိုသည်မှာ ကျန်းမိသားစုဟောင်းအကြောင်းကို လျှောက်ပြီး ကောလာဟလဖြန့်နေတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူတို့လို အတုအယောင် မိသားစုမျိုးက ဟူဇီ၏ ကျေးလက်အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပစ်မှတ်ထားကာ ဘယ်သောအခါမှ အဆင့်နှိမ့်ချမည် မဟုတ်ပါ — သူတို့၏ မျက်လုံးများက ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် သူမ၏ သားကြီးဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လင်းချင်းဟယ်က ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင်ကလည်း သူတို့အကြောင်းကို ပြောဆိုနေမည် မဟုတ်သလို ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်းတို့ကလည်း သူတို့ကို အလေးအနက်ထားစရာ အကြောင်းမရှိဟု မြင်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဟူဇီသိထားသည်မှာ သူ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့သည် မာအဖွားတို့မိသားစုနှင့် အလွန်ကောင်းမွန်သည့် ဆက်ဆံရေး ရှိကြသော်လည်း ဘေးအိမ်က ကျန်းမိသားစုနှင့်မူ လက်တွေ့တွင် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှု လုံးဝမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေသည်ဆိုသည့် အချက်ပင်တည်း။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အကောင်းဆုံးဆိုလျှင်တောင် အေးစက်စက် အနေအထားတွင်သာ ရှိသည်။ မဟုတ်လျှင်မူ သူ့ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့၏ ရက်ရောသည့် စရိုက်လက္ခဏာအရ နှစ်သစ်ကူးအချိန်များတွင် အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုကြရပေမည်။
ဤအကြောင်းကြောင့် ဟူဇီသည် ကျန်းမေလျန်နှင့် စကားစမြည်ပြောရန် ရပ်တန့်နေခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ် ကျန်းမေလျန်၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘဇောဖြင့် တလက်လက် တောက်ပြောင်နေခဲ့လေတော့သည်။