ကျိုးအာနီက ငြင်းဆန်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အထည်ချုပ်စက်ရုံသို့ သွားရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
ထိုအထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ တကယ်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေကြောင်း သူမ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ စာရင်းစစ်ဆေးစရာတွေ အများကြီးရှိပြီး လုပ်စရာကိစ္စတွေလည်း အမှန်တကယ်ပင် များပြားလှသည်။
ဝမ်ယွမ်နှင့် ရုံးခန်းချင်း တစ်ခုတည်းဖြစ်နေသော်လည်း ဝမ်ယွမ်မှာ သူမနှင့် စကားစမြည်ပြောခြင်းမှလွဲ၍ အခြားလွန်ကွန်သည့် အပြုအမူမျိုး မလုပ်ခဲ့ပေ။ ဤအချက်ကပင် သူမကို သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်စေခဲ့သည်။
"ကိုယ့်ဘက်ကတော့ ခင်ဗျားကို တကယ်ကြိုးစားပြီး ချဉ်းပါးချင်နေတာပါ။ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်သလို အလဟဿ အချိန်ဖြုန်းနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်၊ ခင်ဗျား ဒီနှစ်မှ ၁၉ နှစ်ပြည့်တယ်ဆို။ အိမ်ထောင်ပြုလို့ရတဲ့ အရွယ်ပေါ့။ ကိုယ့်ကို လက်ထပ်လိုက်ရင် တခြားသူနဲ့ လက်ထပ်ရတာထက် ပိုပျော်ရွှင်ရမှာပါ။ သေချာစဉ်းစားပေးပါ"
ပစ္စည်းစာရင်းများကို သူမ တွက်ချက်ပြီးစီးသွားသောအခါ ဝမ်ယွမ်က သူမကို အပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပို့ရင်း ပြောခဲ့သည်။
ကျိုးအာနီ မသိလိုက်သည်က ဝမ်ယွမ်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် ထည့်တွေးလိုက်ခြင်းပင်။ "ခင်ဗျားသာ ငြင်းရင်တောင် အလကားပါပဲ၊ ကိုယ်ကတော့ ဆက်ပြီး ချဉ်းကပ်နေဦးမှာပဲ"
သို့သော် သူမက မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက သူမအား အချိန်နှင့် လွတ်လပ်မှုကို အမြဲပေးသင့်သည်။ သူမကြောက်သွားစေနိုင်သလို စိတ်တိုရွံမုန်းသွားစေနိုင်သောကြောင့် အလွန်အကျွံ အတင်းအကျပ် မလိုက်သင့်ပေ။
ကျိုးအာနီသည် နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး မျက်နှာလေး ရဲသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ချဉ်းကပ်မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံရခြင်းဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် မည်သည့်ခံစားချက်မှ မရှိဘဲ ဘယ်လိုနေမလဲ။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ ရှောင်တိမ်းမနေတော့ပေ။ ဝမ်ယွမ်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည် - "ဝမ်သူဌေး၊ ကျမမှာ ဘယ်လိုအိမ်ထောင်စုစာရင်းရှိလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိသင့်တယ်။ ကျမတို့က အဆင့်အတန်း မတူဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား သိသင့်ပါတယ်"
"ခင်ဗျားမှာ ကျေးလက်အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိတယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ထပ်ပြီးသွားရင် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရတာ လွယ်ကူပါတယ်။ မခက်ပါဘူး" ဝမ်ယွမ်က သူမကို ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီသည် မြို့တော်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် ပို၍ ရပ်တည်လာခဲ့သည်။ အရပ်ရှည်လာရုံသာမက အသားအရေပါ ပိုဖြူဝင်းလာခဲ့သည်။ ပညာဆက်သင်ခဲ့ရသောကြောင့် သူမတွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် ဟန်ပန်တစ်ခုပါ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမက ရှူရှิ่งမေလောက် ရုပ်ချောလွန်းသူတော့ မဟုတ်ပါ။ ဒါက အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကြည့်ရတာ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသည်။ လူတွေအပေါ် အကောင်းမြင်စိတ် ဖြစ်စေမယ့် ရုပ်မျိုးရှိတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး ဖြစ်သည်။
"ကျမက တောနယ်ကပါ။ အားလုံးက တောသူတောသားတွေချည်းပါပဲ။ ကျမရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့ မြို့တော်ကို ရောက်လာလို့သာ ကျမလည်း လိုက်လာပြီး ကူညီလို့ရတာပါ။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီလိုမြို့ကြီးပြကြီးကို ကျမ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဝမ်သူဌေးလို လူမျိုးကို သိခွင့်ရဖို့ဆိုတာ ဝေးရောပေါ့" ကျိုးအာနီက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူမအနေဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချတာမျိုး သို့မဟုတ် အထင်သေးတာမျိုး မရှိသော်လည်း သူမနှင့် ဝမ်ယွမ်ကြားတွင် ကွာဟချက်များစွာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိနေသည်။ သူမကိုယ်သူမ မဆိုးလှဘူးလို့ တွေးမိလျှင်တောင်မှ မိသားစုနှစ်ခုက အရမ်းကို ကွာခြားလွန်းနေသည်။
သူမသည် အဘိုးနှင့်အဘွားထံ သွားရောက်ခဲ့စဉ်က ရှူရှิ่งမေ၏ ကိစ္စကို ကြားသိခဲ့ရသည်။
ရှူရှิ่งမေ၏ ယောက်ျားက သူမတို့မိသားစုကို အထင်သေးသည်။ သူမ၏အဒေါ် (အကြီးဆုံးအဒေါ်) နှင့် ဘထွေးတို့ပင်လျှင် သမက်ဖြစ်သူရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့တိုးဝင်ကြရသည်။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုယုတ္တိမျိုး ရှိနိုင်ရမှာလဲ။
ရှူရှิ่งမေကတော့ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် လိုက်လျောနေခြင်းက ရှူရှิ่งမေ၏ ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ကျိုးအာနီကတော့ သူမ၏ ဖခင်နှင့် မိခင်ကို သမက်ဖြစ်သူရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့စေမှာ မဟုတ်ပေ။
"အပြင်မှာ ကျမထက်ပိုကောင်းတဲ့သူတွေ အများကြီးပါ။ ဝမ်သူဌေးအနေနဲ့ ကျမကို ဒီလိုစကားတွေ ဆက်မပြောသင့်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောင်မှာ အကူအညီလိုတာမျိုးရှိရင်တော့ ကျမ လာကူပေးလို့ရပါတယ်" ကျိုးအာနီက ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ လုပ်ငန်းကိစ္စသည် လုပ်ငန်းကိစ္စ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။
"ကိုယ့်လိုလူမျိုးကို လက်မထပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လေ... ဘယ်လိုလူမျိုးကို လက်ထပ်ချင်လို့လဲ" ဝမ်ယွမ်က တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူမသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။ သူမ၏ အကြီးမားဆုံးဆန္ဒမှာ စတုတ္ထအဒေါ့်ထံမှ သင်ယူရန်၊ စတုတ္ထအဒေါ့်ကို ကူညီနိုင်ရန်နှင့် စတုတ္ထအဒေါ့်၏ ကျေးဇူးပြုမှုကို တုံ့ပြန်နိုင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက "ကျမမှာ လက်ထပ်ဖို့ လက်တလော အစီအစဉ် မရှိသေးပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဝမ်ယွမ်က သاားဖြဲပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါဆို အလန်းပဲ။ ကိုယ်လည်း အစောကြီး လက်ထပ်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိသေးဘူး။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သွားကြတာပေါ့။ ခင်ဗျား သင့်တော်တယ်လို့ တွေးမိပြီး လက်ထပ်ချင်လာတဲ့အချိန်ကျမှ လက်ထပ်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
သူ့ရဲ့ စနောက်မှုကို အတော်အတန်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးအာနီမှာ ဒေါသထွက်ကာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ "စကားကို ပုံမှန်ပြောစမ်းပါ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ပြောနေတာပဲလေ၊ ဟុងယင်းရယ်၊ ခင်ဗျားအပေါ် ကိုယ့်ရဲ့ စေတနာကို ခင်ဗျား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပါတယ်။ ကိုယ်က တခြားသူတွေထက် ပိုဆိုးတယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ ကျုပ်တို့ ဝမ်မိသားစုမှာ ဇနီးသည်ကို ချစ်တဲ့ အလေ့အထ ရှိပါတယ်။ ကိုယ့်ကို လက်ထပ်လိုက်ပါ၊ ခင်ဗျားကို အလိုလိုက်ထားမှာပါ။ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုဘူး၊ အိမ်မှာ ကလေးပဲ စောင့်ရှောက်ပေးရင် ရပါပြီ" ဟု ဝမ်ယွမ်က ပြောသည်။
"ရှင့်ကလေးတွေကို ရှင်ပဲ အိမ်မှာ သွားစောင့်လိုက်တော့!" ကျိုးအာနီ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်သဘောကောင်းပါစေ၊ ယခုတော့ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားကာ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးစိုက်ကြည့်ပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
အိမ်မှာ ကလေးထိန်းခိုင်းတာလား? သူမက အိမ်မှာ ကလေးထိန်းဖို့ စဉ်းစားထားတာ မဟုတ်ပေ။ သူမက အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာချင်တာ!
ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကျိုးအာနီသည် စတုတ္ထအဒေါ်၏ သွန်းသင်မှုကို ကောင်းကောင်းခံထားရသူပင်။ လင်းချင်းဟယ်က သူမကို လွတ်လပ်ပြီး ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုကိုးတတ်ရန် သင်ကြားပေးထားခဲ့သည်။
ဒေါသတကြီး ထွက်သွားသော သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်ယွမ်က ရယ်မောရင်း လှမ်းအော်လိုက်သည် - "အိမ်မှာ ကလေးစောင့်ပေးတာ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားသာ မွေးပေးဖို့ ဝန်မလေးရင် ဘယ်လောက်များများ ကိုယ်စောင့်ရှောက်ပေးမယ်!"
ကျိုးအာနီက သူ့စကားကို လုံးဝ မတုံ့ပြန်ဘဲ ပို၍ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဝမ်ယွမ်မှာ အလွန်တရာပင် ပျော်ရွှင်နေ၏။ ဤမိန်းကလေးက တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပေသည်။
ထိုနေ့မှစ၍ ဝမ်ယွမ်သည် အခါအားလျော်စွာ သစ်သီးများ ယူလာတတ်တော့သည်။ ကျိုးအဘိုးနှင့် ကျိုးအဘွားထံပါ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သေးသည်။
သူ့မှာ အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ သူဌေးဖြစ်သလို၊ ၎င်းတို့၏ မြေးမချွေးမဖြစ်သူ၏ အထည်ဆိုင်နှင့်လည်း လုပ်ငန်းဖက်ဖြစ်သောကြောင့် ကျိုးအဘိုးနှင့် ကျိုးအဘွားတို့က ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံကြသည်။
သူ့ကို ကျိုးရှွမ်းက လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်ကမူ ဤအကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။ သိလိုက်ရသည့်အခါတွင် သူမ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဝမ်ယွမ်က ရှင်တို့ရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေဆီ သွားလည်တယ် ဟုတ်လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ သူတို့အချင်းချင်း အတော်လေး အဆင်ပြေကြပါတယ်" ဟု ကျိုးရှွမ်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ဝမ်ဦးလေးနဲ့ အဘိုးက ငယ်ငယ်တည်းက အတူကြီးပြင်းလာကြတာလေ" ဟု ကျိုးချင်းဗွိုင်းက ဝင်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူတို့ကို ရိုးရိုးခင်မင်သူများသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ ဝမ်ယွမ်တို့မိသားစုနှင့် အဘယ်ကြောင့် ရင်းနှီးလာရသည်ကို ယခုမှ သဘောပေါက်တော့သည်။ သူ မိသားစုဆီသို့ ရောက်လာခြင်းမှာ သူ့မိသားစု၏ ညွှန်ကြားချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် လင်းချင်းဟယ်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမက "သူ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း လာနေတာ မကောင်းပါဘူး။ ဒီရက်ပိုင်း ရာသီဥတုက တော်တော်အေးနေပြီ။ ဒုတိယမြောက်သားရေ၊ သူ့ကို အိမ်မှာ မုန့်ဖတ်ဟင်းရည် (မိတ်ဆွေများစုဝေးရာ မုန့်ဖတ်ဟင်း သို့မဟုတ် မိတ်ဆွေခေါ်စားသည့်ဟင်း) လာစားဖို့ ဖိတ်လိုက်ပါလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဒုတိယအကို၊ ဝမ်ဦးလေးကို အုန်းသီးသကြားလုံးတွေ ယူလာခဲ့ခိုင်းလိုက်ပါ။ အဲ့ဒါ အရမ်းစားလို့ကောင်းတာ!" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဝင်ပြောသည်။
"ဘာမှကို တားဆီးလို့ မရဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အပြစ်တင်သလို ပြောလိုက်သည်။
"ဝမ်ဦးလေးက သူ့ကို အားနာစရာမလိုဘူးလို့ ပြောထားတာ။ မိသားစုလိုပဲ သဘောထားပါတဲ့" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က သူမ၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးစစဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်လေးက ကြီးလာလေ ပိုပါးလာလေပင်။
အောက်တိုဘာလအကုန်တွင် ရာသီဥတုက အနည်းငယ် အေးလာပြီဖြစ်သည်။ နှင်းခဲများ ကျသည်မှာလည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီဖြစ်ရာ သိုးသားစားရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွမ် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဟောင်းကျိုးမိသားစုက တကယ်ကို ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ကောလိပ်ကျောင်းသား မိသားစုပီပီ မိသားစုစည်းကမ်းကောင်းပြီး ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ကာ နွေးထွေးကြသည်။
သိုးသားဟင်းရည်ကို ကင်ထားသော သိုးသားနှင့် တွဲဖက်စားသုံးကြသည်။ အစားအစာစားပြီးနောက် သစ်သီးများကလည်း တကယ်ကို ချိုမြိန်လွန်းလှသည်။
စားပွဲဝိုင်းတွင် ဝမ်ယွမ်သည် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့နှင့် စကားကောင်းကောင်း ပြောဖြစ်ကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့မှာ အလွန်တူကြသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးကို မနှစ်မြို့လျှင်ပင် ထိုသူနှင့် စကားတွေ အများကြီး ပြောတတ်ကြသည်။
သူတို့သည် ဟိုင်နန်၏ အခြေအနေများကို ဆွေးနွေးကြသည်။ သူ၏အဘိုး ယခုအချိန်အထိ မလာသေးရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဟိုင်နန်တွင် နေထိုင်နေသောကြောင့်ပင်။
"တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပူနွေးနေတာပဲ။ အလွန်အမင်း အေးတာလည်း မရှိဘူး၊ ပူတာလည်း မရှိဘူး။ ကိုယ်လည်း သွားချင်ပေမဲ့ ဒီဘက်နဲ့က အရမ်းဝေးနေတယ်" ဟု ဝမ်ယွမ်က ပြောသည်။
"ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။ အဲဒီကိုသွား၊ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ပြီး သိမ်းထားလိုက်ပေါ့။ အဲဒီမှာ သွားနေချင်ရင် သွားနေလို့ရတာပဲ။ ဒီဘက်က ဆောင်းရာသီက တကယ် အေးတာကိုး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
"အိမ်ဝယ်ရမယ် ဟုတ်လား? ကိုယ်လည်း အဲဒီအကြံ ရှိပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အတူတွားဝယ်ကြမလား? အားလပ်ရက်တွေကျရင် အိမ်နီးနားချင်းတွေ ဖြစ်ကြတာပေါ့။ ကိုယ်က ညစာ သွားစားလို့ရတာပေါ့" ဟု ဝမ်ယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။
"အဲ့ဒါ ပြဿနာမရှိပါဘူး" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ဟိုဘက်မှာ အိမ်ခြံမြေဈေးတွေ ကြီးလား? ဈေးမကြီးဘူးဆိုရင် ခြံကြီးပါတဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဝယ်ကြတာပေါ့။ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် ရေကူးကန်ကြီး တစ်ခု ဆောက်ကြတာပေါ့။ ကြိုက်တဲ့အချိန် ရေကူးလို့ရတာပေါ့!" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဝင်ပြောသည်။
"ပျော်စရာကောင်းတာတွေတော့ မင်း ကောင်းကောင်းသိသားပဲ" ဝမ်ယွမ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါပေါ့" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။