အခန်း (၄၀၁) - လက်ပူးလက်ကြပ် မိခြင်း
ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် လင်းကျင်းဟឺမှာ ဟိုင်နန်ကို သွားပြီး နှစ်ထပ် သို့မဟုတ် သုံးထပ် ဗီလာတစ်လုံး ဝယ်ကာ နေထိုင်သင့်တယ်လို့ တွေးမိနေခဲ့သည်။ အဲဒီလိုဆိုရင် အနာဂတ်မှာ သူမရဲ့ သားတွေ အားလုံး အိမ်ထောင်ပြုကြတဲ့အခါမှာတောင် လူတိုင်း အမိုးအောက်မှာ အတူတူ နေထိုင်လို့ရလောက်အောင် အခန်းလုံလောက်စွာ ရှိနေလိမ့်မည်။
နောက်ပြီး ရင်ဝင်းထဲမှာ ရေကူးကန်ကြီးတစ်ကန် ဆောက်ဖို့ကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့အကြံပဲလို့ သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဒါကြောင့် သူမအနေနဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ထပ်ပြီး စုဆောင်းရတော့မည်။ ဟိုဘက်ကို သွားပြီး မြေကွက်တစ်ကွက် ဝယ်ကာ အဲဒီလို ဗီလာမျိုး ဆောက်ဖို့က ငွေကြေးအများကြီး အကုန်အကျခံရမှာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွမ် ရဲ့ အစာစားပွဲကတော့ ဧည့်ခံသူရော ဧည့်သည်ပါ နှစ်ဦးစလုံးအတွက် သေချာပေါက် ကျေနပ်စရာကောင်းလှပေသည်။
ဝမ်ယွမ် ကလည်း အသိပညာ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး ထိုးထွင်းဉာဏ် ကောင်းမွန်သူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ မိသားစုထဲမှာ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို မမုန်းကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ချမ်းသာတယ်၊ အရည်အချင်းရှိတယ်၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တယ်၊ နှိမ့်ချတတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရဲရင့်ပြီး ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်သည်။ အဲဒီလို လူမျိုးကို ဘယ်သူကများ မုန်းရက်မှာလဲ။
"ဟုံယင်း၊ ကိုယ့်ကို လိုက်ပို့ပေးပါဦး" လို့ ဝမ်ယွမ် က ပြုံးရင်း ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီက သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းကျင်းဟឺကို ထိုင်စမြဲထိုင်နေဖို့ ပြောကာ ဝမ်ယွမ် နဲ့အတူ အပြင်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
"အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့တော့" လို့ ကျိုးအာနီက နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ကွဲကွာရမယ့် အချိန်အထိ စိတ်ပျက်မှုကို အံတုထိန်းချုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်?" ဝမ်ယွမ် က သူမကို မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်ပြလိုက်သည်။
"ရှင် ဘာပြောနေလဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် သိပါတယ်။" ကျိုးအာနီက သူ့ကို တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင်တို့မိသားစုက ကိုယ့်ကို အရမ်းသဘောကျကြပါတယ်" လို့ ဝမ်ယွမ် က ရိုးသားစွာ ပြောသည်။
"ကျွန်မတို့မိသားစုက တော်တော်လေး ဆင်းရဲပါတယ်။" ကျိုးအာနီက သူ့စကားကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့မိသားစုက ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးတို့နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေက စာပေနဲ့ပတ်သက်ပြီး သိပ်မသိကြတဲ့ လယ်သမားတွေပါ။ သူတို့က ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားတို့လို ပညာတတ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တာမျိုး မဟုတ်ကြဘူး။"
"မင်းရဲ့မိဘတွေက ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိတဲ့သူတွေလား" ဝမ်ယွမ် က သူမကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"သဘာဝကျကျပဲ ရှိကြတာပေါ့!" ကျိုးအာနီက သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့မိဘတွေက ပညာမတတ်ကြဘဲ လယ်စိုက်ဖို့ပဲ သိကြပေမဲ့ လူတွေကို လိုက်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးတတ်တဲ့ အမျိုးအစားတွေတော့ မဟုတ်ကြဘူး။ ကျွန်မ ဒီကိုလာတော့ ကျွန်မရဲ့ အမေက နောင်တစ်ချိန်ကျရင် အိမ်ပြန်ပြီး ဒေသခံတစ်ယောက်နဲ့ပဲ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အထူးသဖြင့် မှာကြားခဲ့တယ်။ ဒီနေရာက ကျွန်မနဲ့ မသင့်တော်ဘူး!"
"မင်း စိုးရိမ်နေတာကို ကိုယ် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုယ့်အတွက် တော်တော်လေး ခက်ခဲအောင် လုပ်နေပြီပဲ။ တခြားဘာကိုမှ မကျေနပ်တာမျိုး ရှိရင် ကိုယ် ပြင်ဆင်ပေးလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ မိသားစု နောက်ခံက တကယ်ကို အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး အဲဒီ တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် မင်းက မကျေနပ်ဖြစ်နေတယ်။ ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒါကို ပြောင်းလဲရမှာလဲ" လို့ ဝမ်ယွမ် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူက ကြွားဝါချင်နေတာ မဟုတ်ပေ။ သူ့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေတွေက တကယ်ကို ထိပ်တန်းအဆင့်မှာ ရှိပြီး သူ့ရဲ့နောက်ခံကလည်း သာမန်မဟုတ်ပေ။ မိသားစုရဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း မလိုက်ဘဲ ကိုယ့်ဖာသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ထွက်လာခဲ့လို့ သူက တော်တော်လေး လွတ်လပ်နေတယ်ဆိုရင်တောင်မှ ကိုယ့်ရဲ့ အမြစ်တွယ်ရာကို ငြင်းပယ်လို့ မရနိုင်ပေ။ သူ့မိသားစုရဲ့ နောက်ခံဆိုတာ သူ အားကိုးသည်ဖြစ်စေ၊ မအားကိုးသည်ဖြစ်စေ တည်ရှိနေတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"ရှင် ပြောင်းလဲပေးဖို့ ကျွန်မ မတောင်းဆိုပါဘူး။ ကျွန်မတို့က လိုက်ဖက်ညီတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုပဲ ပြောပြနေတာပါ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ဘိုးဘွားတွေကို သွားတွေ့စရာ မလိုသလို၊ ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားတို့ အိမ်နားကိုလည်း လာစရာ မလိုပါဘူး" လို့ ကျိုးအာနီက တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်း မှားနေပြီ။ ကိုယ့်ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေက အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ လူသားတွေဆိုတာ ကိုယ် တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး မင်းရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးဘက်က လူတွေကလည်း ကြင်နာပြီး ရိုးသားကြပါတယ်။ သူတို့က ကိုယ့်ရဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေလည်း ဖြစ်တယ်။ ကိုယ်က သူတို့နဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးလာတာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ" လို့ ဝမ်ယွမ် က မေးလိုက်သည်။
"ရှင်က ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ရမှာလား" လို့ ကျိုးအာနီက သူ့ကို စကားပြန်မပြောနိုင်တော့မှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ကိုယ် မရဲပါဘူး။ ကိုယ်က မင်းကို အလိုလိုက်ရတာကို ပိုနှစ်သက်ပါတယ်" လို့ ဝမ်ယွမ် က သူမကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီက သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ခြေတစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းလိုက်ရသေးမီမှာပင် "ကျွန်မက ဆင်းရဲပါတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ ချမ်းသာတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ မကြံစည်ဖူးသလို၊ ချမ်းသာတဲ့သူတွေရဲ့ လူနေမှုဘဝဓလေ့ကိုလည်း မကျင့်သားရပါဘူး။ ရှင်က အဲဒါတွေနဲ့ ကျင့်သားရနေပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေက ကျွန်မနဲ့ လုံးဝကို ကင်းကွာလွန်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ အတူတူ နေနိုင်ကြမယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ သူတို့ အတူတူ မနေနိုင်ကြဘူးဆိုတာကို ကောင်းကောင်းကြီး သိနေခဲ့သည်။
အဲဒါက ရယူဖို့ ခက်ခဲဟန်ဆောင်နေတဲ့ နည်းဗျူဟာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သူမ မြို့တော်မှာ နေလေလေ၊ ပိုပြီး သင်ယူလေလေ သူတို့ရဲ့ လူမှုရေး အနေအထားကြားက ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက်ကို ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာရလေလေ ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ စတုတ္ထဘွားက တစ်ခါတတုန်းက သူမကို ဒီလို ပြောဖူးခဲ့သည်။ *ဒါက မင်းရဲ့ အဝန်းအဝိုင်း မဟုတ်ရင် အတင်းတိုးဝင်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ မဟုတ်ရင် မင်း အဲဒီထဲမှာ ရောနှောပါဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘဲ မူလကမ္ဘာနဲ့သာ ကင်းကွာသွားလိမ့်မယ်။*
ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ် တည်ငြိမ်စွာ ဖြတ်သန်းခြင်းကသာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးအာနီက သူမရဲ့ စတုတ္ထဘွား ပြောတဲ့စကားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သဘောပေါက်ထားခဲ့သည်။
"ကျွန်မရဲ့ စံပြက ကျွန်မနဲ့ ဆင်တူတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ပါပဲ — ကျွန်မထက် သိပ်ပြီး မသာလွန်သလို၊ ကျွန်မကလည်း သူ့ထက် အောက်ကျို့မနေရမယ့်သူမျိုးပေါ့။ မျှတပြီး ညီညွတ်တဲ့ အဖော်အပေါင်း ဆက်ဆံရေးမျိုးကို လိုချင်တာပါ" လို့ ကျိုးအာနီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက ဒါကို စစ်မြေပြင်လို့ ထင်နေတာလား" ဝမ်ယွမ် က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ လေသံက အဲဒီနောက်မှာတင် ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်သွားခဲ့သည် - "ကိုယ်က မင်းထက် အများကြီး ပိုအသက်ကြီးပါတယ်။ မင်းထက် ပိုသိပြီး ဘဝ အတွေ့အကြုံလည်း ပိုရှိတယ်။ အဲဒါက လုံးဝ သဘာဝကျတာပါပဲ။ တနည်းအားဖြင့် ကိုယ်က ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပါ။ ခေတ်သစ်က အမျိုးသမီးတွေကလည်း ကောင်းကင်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို ထမ်းပိုးနိုင်ကြပေမဲ့ ဘယ်လိုခေတ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ယောကျ်ားတစ်ယောက်က မိသားစုရဲ့ ကျောရိုး ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ သူ့ဇနီးသည် ပင်ပန်းဆင်းရဲမနေရအောင် ပိုက်ဆံရှာပေးနိုင်ရပါမယ်။ မင်းရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ကိုယ် နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကို ခွင့်ပြုပါ — မင်းရဲ့ တွေဝေနေမှုတွေက မလိုအပ်ပါဘူး။ ကိုယ်က မင်းကို လက်ထပ်ချင်တာပါ။ မင်းရဲ့ မိသားစု အခြေအနေနဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ကိုယ် သိပါတယ်၊ ဘာမှ အပြစ်မရှိပါဘူး။ ကိုယ် လက်ထပ်မယ့်သူက မင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်"
***
လင်းကျင်းဟឺတစ်ယောက် ဝမ်ယွမ် က ကျိုးအာနီကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေကြောင်း နောက်ဆုံး သိသွားခဲ့တာကတော့ နိုဝင်ဘာလထဲမှာ ဖြစ်သည်။
ဟူဇီနဲ့ ဂန်းဇီတို့က အဲဒီအကြောင်းကို စတင် ပြောပြခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွမ် က ကျိုးအာနီရဲ့ ညနေပိုင်း အတူဆင်းချိန်တွေမှာ သူမကို လာကြိုနေခဲ့တာ ရက်အနည်းငယ် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူက သူတို့ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမကို လိုက်ပျோနေတာ ဆိုတာကို သိသာထင်ရှားလွန်းလှသည်။
"ရက်အနည်းငယ် ရှိသွားပြီ ဟုတ်လား? ဘာလို့ အခုမှ လာပြောကြတာလဲ" လို့ လင်းကျင်းဟឺက သူတို့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
အရမ်းကို သိသာထင်ရှားနေတာပဲလေ! "ထင်ရပါတယ်" ဆိုပြီး သူတို့ ဘာကို ဆိုလိုချင်ကြတာလဲ။ သူက သူမကို တကယ် လိုက်နေတာပေါ့!
"သူက လမ်းကြုံလို့ ဆိုပြီး ကျွန်တော်တို့ကိုပါ လိုက်ပို့ပေးတာလေ။ သူက လမ်းကြုံလို့ သက်သက်ပါပဲလို့ ကျွန်တော်တို့ ထင်ခဲ့မိတာမို့လို့ သိပ်ပြီး အလေးမထားမိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီညမှာ သူ ထပ်ရောက်လာတော့မှ ဘာမှန်း မမှန်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သဘောပေါက်သွားခဲ့တာပါ" လို့ ဟူဇီနဲ့ ဂန်းဇီတို့က အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ပြန်ပြောကြသည်။
အဲဒီ ရိုးအတဲ့ လူငယ်နှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ နှာခေါင်းရှေ့မှာ ဖြစ်ပျက်နေတာကိုတောင် မသိလိုက်ကြပေ။
"အာနီကော ဘယ်လိုလဲ? သူ့ရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လိုရှိလဲ" လို့ လင်းကျင်းဟឺက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အချစ်ရေး အတွေ့အကြုံ ကင်းမဲ့ပြီး အဲဒီလိုိ ကိစ္စတွေမှာ လုံးဝကို အပြစ်ကင်းစင်ကြတယ်ဆိုတာကို သိတာကြောင့် သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းမနေခဲ့ပေ။
"ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး" လို့ ဟူဇီ နဲ့ ဂန်းဇီတို့က ဝန်ခံလိုက်ကြသည်။ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေကို သူတို့ မတွေးထားခဲ့ကြတာကြောင့် ကျိုးအာနီရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း သူတို့ အာရုံမစိုက်မိခဲ့ကြပေ။
ဝမ်ယွမ် ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေက အလွန်တရာကို ထင်ရှားလွန်းနေတာကြောင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ဒီညမှာမှ နောက်ဆုံး သဘောပေါက်သွားစေပြီး အပြေးအလွှား ပြန်လာပြီး သတင်းပို့စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့ လူထိုင်းနှစ်ယောက်" လို့ လင်းကျင်းဟឺက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း အခြေအနေကို သတိမပြုမိကြတာကြောင့် တကယ်ကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ အရိုးလေး တစ်ချောင်းတောင် မရှိဘူး။ အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိန်းမယူကြမလဲ ကွ။"
"ဘွား၊ ကျွန်တော်တို့က အခုလောက်နဲ့ မိန်းမရှာဖို့ မပူရသေးပါဘူး။ ရွာကို ပြန်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ အိမ်ရှေ့တံခါးဝမှာ သွားရပ်လိုက်ရုံနဲ့ကို — ပွဲစားတွေ အများကြီး ရောက်လာကြမှာပါ" လို့ ဟူဇီက နောက်ပြောင်လိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းမှာတော့ စကားစပြောလိုက်တာက ဂန်းဇီ ဖြစ်သည်။
စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားပေမဲ့ လင်းကျင်းဟឺက "မင်းတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အဲဒါနဲ့တင် ပြီးသွားပြီလား။ မြို့က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မယူချင်ဘူးလား" လို့ ဆူပူလိုက်သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့။ အိမ်ကို ဘိုးဘေးတစ်ပါး ခေါ်လာပြီး ပူဇော်ချင်တာမျိုး ကျွန်တော် မလိုချင်ပါဘူး" ဟု ဂန်းဇီက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘာလဲ? မင်းက ဒေသဆိုင်ရာ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုတွေ စလုပ်နေတာလား။ မြို့က မိန်းကလေးတွေက မာနကြီးရမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ? အဲဒါတွေ အားလုံးက သူတို့ကို ထိန်းသိမ်းကိုင်တွယ်နိုင်မယ့် အရည်အချင်း မင်းတို့မှာ ရှိလား၊ မရှိဘူးလား ဆိုတာပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့" လို့ လင်းကျင်းဟឺက ပျော်ပျော်ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
သူမက ဟူဇီနဲ့ ဂန်းဇီတို့ကို ဆက်ပြီး မဆုံးမတော့ဘဲ အဲဒါက သူတို့အတွက် သိပ်ကို စောသေးတယ်ဆိုတာကို သိနေခဲ့သည်။ အဲဒီအစား သူမရဲ့ အတွေးတွေက ကျိုးအာနီနဲ့ ဝမ်ယွမ် ဆီသို့သာ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းမှာ သူမရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတောင် သူမက အနည်းငယ် တွေဝေနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်ပိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဝမ်ယွမ် က အာနီကို ဘယ်တုန်းက စပြီး ကြိုက်သွားခဲ့တာလဲ"
သူက သူမကို ညကျောင်းကနေ လာကြိုဖို့အတွက်တောင် အပင်ပန်းခံနေပြီဆိုတော့ အဲဒါက ဖြစ်ပျက်နေတာ ကြာပြီဆိုတာကို ပြသနေသည်။ ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရင် သူမက ဘယ်အချိန်က စဖြစ်တယ်ဆိုတာကို တောင် မသိလိုက်ရပေ။
"အာနီကို သွားမေးလိုက်ပါ" လို့ ကျိုးချင်ပိုင်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူးဆိုရင် သူက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။
သဘာဝကျကျပင် လင်းကျင်းဟឺက အာနီကို ကိုယ်တိုင် သွားမေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ သူမနဲ့ ကျိုးချင်ပိုင်တို့ ဆိုင်ကို စောစောဖွင့်ကြပြီး သူမက သူမရဲ့ တူမဖြစ်သူကို ရှာဖို့အတွက် ဒုတိယထပ်ကို တန်းပြီး တက်သွားခဲ့သည်။
"ဘွား၊ ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော ရောက်လာတာလဲ" လို့ ကျိုးအာနီက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဘွားက မင်းကို အထူးတလည် လာတွေ့တာလေ" လို့ လင်းကျင်းဟឺက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီက ပထမတော့ အံ့သြသွားခဲ့သော်လည်း ဘာနဲ့ပတ်သက်နေလဲဆိုတာကို သူမ ခန့်မှန်းမိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာလေး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။