နောင်တစ်ချိန်မှာ အကူအညီဖြစ်လာနိုင်ကောင်းရဲ့ဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုတည်းကြောင့် ကျောက်ကျွင်း က ဒီကို ထပ်ပြီး ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူ ရောက်လာတာကို မြင်တော့ ရှု့ရှန့်မေရဲ့ မျက်နှာမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်မှုနဲ့ ကျေးဇူးတင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျောက်ကျွင်း ကတော့ နောက်ဆုံးမှာ သူ့အတွက် ဆင်းစရာကွက်တိ ရသွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အဖေကျိုး တို့နဲ့ အမေကျိုး တို့ သားအဖနှစ်ဦးထံမှာ ခဏလောက် ဆက်ထိုင်နေသေးကာမှ အဲ့ဒီလင်မယားနှစ်ယောက် ပြန်သွားကြတော့သည်။
"သူ့ကိုယ်သူ ဘာကောင်များ ထင်နေလဲမသိဘူး။ ငါတို့ကများ သူ့ကို လာစေချင်နေသလိုမျိုးနဲ့!" အမေကျိုး က တကျိတ်ကျိတ်နဲ့ မပြောဘဲမနေနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။
ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ ဘယ်တော့မှ ဝင်မပါတတ်တဲ့ အဖေကျိုး ကတော့ မျက်မှောက်ကို အသာကြုံ့လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မြေးမယားဖြစ်သူ ကျောက်ကျွင်း ကို သဘောမကျလှပေ။
စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်တတ်သူ ဘယ်သူမဆို သူ့မြေးမလေးက ဟန်ဆောင်အောက်ကျို့ပြီး ဖားယားနေရတယ်ဆိုတာကို မြင်နိုင်ပါလိမ့်မည်။ အဘိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနိုင်ပါ့မလဲ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့ ဘာတတ်နိုင်တော့မှာလဲ။ သူတို့က လက်ထပ်ပြီးသွားပြီလေ။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်ကံကြမ္မာနဲ့ကိုယ် ရှိကြတာပဲ မဟုတ်ပါလား။
ကျောက်ကျွင်း နဲ့ ရှု့ရှန့်မေတို့ လာသွားတဲ့အကြောင်းကို လင်းကျင်းဟឺ သိလိုက်ရပြီး ကျိုးရွှမ် ဆီကနေ ကြားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
"နောက်တစ်ခါ သူတို့ ငွေချေးဖို့ လာကြရင် စဉ်းစားတောင် မစဉ်းစားနဲ့။ မျက်နှာလိုက်စရာမလိုဘဲ အပြတ်ငြင်းပယ်လိုက်၊ ကြားရဲ့လား" လို့ လင်းကျင်းဟឺက ကျိုးချင်းပိုင်ကို မှာကြားလိုက်သည်။
"ကျောက်မိသားစုက ချမ်းသာပါတယ်" ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
ကျောက်မိသားစုက တကယ်လည်း ချမ်းချမ်းသာသာ ရှိကြသည်။ အဘိုးကျောက်က စက်ရုံမန်နေဂျာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ လစာက တစ်လကို ယွမ်တစ်ရာကျော်တယ်လို့ ဆိုကြသည်။ အဘွားကျောက်ကလည်း အဲ့ဒီမှာပဲ ဒါရိုက်တာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လစာကလည်း အလွန်ပင် မြင့်မားလှပေသည်။ မိသားစုထဲက အခြားသူတွေမှာလည်း တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေ ရှိကြသည်။ ကျောက်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက တကယ်ကို အလွန်ကောင်းမွန်တယ်လို့ ဆိုရပေမည်။
ရှု့ရှန့်မေကတော့ အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ မိသားစုထဲကို တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ ဝင်သွားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ လင်းကျင်းဟឺကတော့ အခြားတစ်မျိုး တွေးနေသည် - "ကျောက်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက ကောင်းတာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ကျွင်း ရဲ့ အခြေအနေက ကောင်းတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသာ ငွေလာချေးရင် တစ်ပြားမှ မထုတ်ပေးနဲ့"
သူတို့မိသားစုရဲ့ သဘောထားက လုံလောက်အောင် ထင်ရှားပြီးသား ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ အခုလို လာလည်ကြသေးတာပဲ။ ဒါက အကူအညီ တောင်းချင်နေတယ်ဆိုတဲ့ ရှင်းလင်းတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ပြနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။
"အင်း" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ပြောသည်။
စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အဲ့ဒီလူနှစ်ယောက် ထွက်သွားကြပြီးနောက် အရာရာတိုင်းက ပုံမှန် ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုဆီ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ဒီနေ့မှာတော့ လင်းကျင်းဟឺက ကျိုးအာနီကို ဝမ်ယွမ် ရဲ့ အထည်ချုပ်စက်ရုံဆီ သွားပြီး အထည်မှာလာဖို့ လွှတ်လိုက်သည်။
အမျိုးသားနေ့လည်း ပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး ရာသီဥတုကလည်း ပိုအေးလာပြီမို့ ဆောင်းဦးရာသီဝတ်စုံတွေနဲ့ ဝါဂွမ်းထည့်ချုပ်ထားတဲ့ အင်္ကျီတွေကို မှာယူဖို့လိုတယ်ဆိုတာ ပြောစရာတောင်လိုမည် မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်ဆိုရင် လက်သွက်ခြေသွက် ရှိတတ်တဲ့ ကျိုးအာနီကတော့ တွေဝေသွားသည်။ "စတုတ္ထဘွား၊ ဦးလေးချန်မင်ကို အစားသွားခိုင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလားဟင်"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်းကျင်းဟឺက စာသင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး မော့တောင်မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သဖြင့် သူမရဲ့ တူမဖြစ်သူ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးဆန်းနေတဲ့ အမူအရာကို သတိမထားလိုက်ပေ။
"သမီး ခေါင်းမကောင်းလို့ပါ။ မနက်ကျရင် သွားနိုင်မယ် မထင်ဘူး" ကျိုးအာနီက ဝိုးတဝါးနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လင်းကျင်းဟឺက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် နားလိုက်ဦး။ မနက်ကျရင်လည်း မသက်သာသေးရင် ချန်မင်ကို သွားခိုင်းလိုက်မယ်"
ကျိုးအာနီ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ သူမရဲ့ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်တော့သည်။
နောက်ဆုံးတော့ မနက်ကျတဲ့အခါ အထည်သွားမှာရမယ့်သူက မာချန်မင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ မင်း ရောက်လာတာလဲ။ ကျိုးဟုန်းရင်း လာမယ်လို့ ငါထင်ထားတာ" အထည်ချုပ်စက်ရုံပိုင်ရှင် ဝမ်ယွမ် က အပြင်ထွက်လာပြီး ကျိုးဟုန်းရင်းရဲ့ အစား မာချန်မင်ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ မေးလိုက်သည်။
ကျိုးဟုန်းရင်းဆိုသည်မှာ ကျိုးအာနီ၏ အမည်ရင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
"သူ နေမကောင်းလို့ ကျွန်တော် လာခဲ့တာပါ" မာချန်မင်က ဘာမှ အထူးတလည် မတွေးဘဲ အမှာစာ စာရွက်ကို ဝမ်ယွမ် ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အဲ့ဒီထဲမှာ ဆောင်းဦးဝတ်စုံ အထည်ရေ အများအပြား ပါဝင်သလို ရာသီနောက်ပိုင်းအတွက် ဝါဂွမ်းထည့်အင်္ကျီတွေလည်း အတော်များများ ပါဝင်နေသည်။
ဝမ်ယွမ် က စာရွက်တွေကို ယူလိုက်ပြီး လေယူလေသိမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ပြောလိုက်သည် - "ငါကြားတာတော့ ကျိုးဟုန်းရင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမ လက်ထပ်လိုက်တယ်ဆို။ အဲ့ဒါက မြို့တော်ထဲကို တက်သွားတာ ဟုတ်လား"
"အင်း" မာချန်မင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အဲ့ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်လည်း မဟုတ်ဘဲ ရပ်ကွက်ထဲက လူတိုင်း သိကြတာပဲလေ။ သူက အတွင်းကျကျ အကြောင်းရင်းကိုပါ သိထားသေးသည် - ပြင်ပလူတွေက ရှု့ရှန့်မေဟာ လက်ထပ်မချင်း ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကို မသိကြပေမယ့်ပေါ့။ ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စမဟုတ်တာကြောင့် အဲ့ဒီကိစ္စကို တိုးတိုးိတ်ိတ်နဲ့ ဖုံးဖိထားခဲ့ကြသည်။
"မဆိုးဘူးပဲ။ မြို့တော်ထဲမှာ သွားနေရတော့ စည်စကားလည်း ရှိတာပေါ့။ ဒီမှာလည်း အနာဂတ်မှာ ပိုပြီး တိုးတက်လာမှာပါလေ" လို့ ဝမ်ယွမ် က မှတ်ချက်ချသည်။
မာချန်မင်ကတော့ မကြာသေးခင်က အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ရာသီဥတု ပြောင်းလဲလာတာနဲ့အမျှ သူ့မှာ လုပ်စရာ တောင်ပုံလေပုံ ရှိနေခဲ့သည်။ သူက သွက်သွက်လက်လက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "နိုင်ငံရဲ့ မူဝါဒတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုကောင်းလာတယ်။ မြို့တော်ကလည်း သေချာပေါက် စည်ကားနေမှာပဲ။ မြို့တော်ထဲကို လက်ထပ်ပြီး သွားရတာကတော့ သဘာဝကျကျနဲ့ ရွေးချယ်မှု ကောင်းတစ်ခုပါပဲ" လို့ ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ဝမ်ယွမ် ကို အမြန် တိုက်တွန်းလိုက်သည် - "ဝမ်အဖို (Boss Wang) ရေ၊ စာချုပ်ကို အရင် လက်မှတ်ထိုးပေးပါ။ ကျွန်တော် အဖျော်ယမကာဆိုင်ကို ပြန်ပြီး စာရင်းစစ်စရာ ရှိသေးလို့"
ဝမ်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့နဲ့အတူ စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်သည်။
မာချန်မင်က တွေဝေမနေဘဲ ချက်ချင်း ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွမ် က ဘောပင်ကို လှည့်ကစားရင်း သူ့ဘာသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည် - "ငါ့ကိုများ ဟိုကောင်မလေးက ရှောင်နေတာလားလို့ ဘာလို့ ခံစားနေရပါလိမ့်"
မန်နေဂျာဖြစ်သူ အခန်းထဲ ဝင်လာရင်း အဲ့ဒီစကားကို ကြားသွားကာ မန်နေဂျာက ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ "မင်းပြောနေတာ ကျိုးဟုန်းရင်းကိုလား။ ထားလိုက်ပါတော့ကွာ၊ မင်းက သူ့ထက် အများကြီး ကြီးတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ဝံ့ရဲရတာလဲ!"
သူ့ရဲ့မန်နေဂျာက အတူတူ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်တာကြောင့် သူ့အသက်ကို မျက်နှာနာမနေဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း နောက်ပြောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ယွမ် က ပြန်ချေပလိုက်သည် - "ငါက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလို့လဲကွ။ ခြောက်နှစ်ပဲ ကွာတာကို!"
ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း သူ့ကို ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဘာတွေ ပြောလိုက်သေးလဲ။ မင်း သူ့ကို ကြောက်သွားအောင် လုပ်လိုက်မိပြီထင်တယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်မှာ မင်းကို ရှောင်နေတာပေါ့"
ထို့နောက် လေသံကို တည်တည်တြိမ်တြိမ် ပြောင်းလိုက်ပြီး "သူက မိန်းကလေးကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ မင်းသာ သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးဆိုရင် သူ့ခံစားချက်တွေနဲ့ မကစားသင့်ဘူး" လို့ ဆက်ပြောသည်။
ဝမ်ယွမ် စိတ်တိုလာသည်။ "ငါက ဘယ်လိုလုပ် သူ့ခံစားချက်နဲ့ ကစားနေလို့လဲ။ မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုလူလို့ ထင်နေတာလဲ"
သူက ကာကွယ်ပြောဆိုရင်း ဆက်ပြောသည် - "ဆရာမလင်းနဲ့ သူ့ခင်ပွန်းက ဦးလေးဝမ်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်လေ"
ရုတ်တရက် ထွက်လာတဲ့ အဲ့ဒီစကားကြောင့် သူ့ရဲ့ငယ်သူငယ်ချင်းမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ "ဦးလေးဝမ်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ် ဟုတ်လား"
အဲ့ဒီတော့မှ သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ "ငါကလေ မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ကျိုးဟုန်းရင်းကို စိတ်ဝင်စားသွားရတာလဲလို့ တွေးနေတာ။ ဦးလေးဝမ်နဲ့ အဲ့ဒီလို ဆက်ဆံရေး ရှိနေမှတော့ သူက ဆရာမလင်းရဲ့ တူမသက်သက် ဖြစ်နေရင်တောင် မင်းတို့မိသားစုက အဲ့လောက်ကြီး ကန့်ကွက်နေမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့"
ဝမ်ယွမ် ရဲ့ မိသားစုက တကယ်ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝသူတွေ ဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျိုးဟုန်းရင်းက ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားပုံ မပေါ်ဘူး" ဝမ်ယွမ် က မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူက ကျိုးဟုန်းရင်းကို သဘောကျနေတာ အမှန်ပါပဲ။ သူမ အလာတိုင်း သူက အထည်ချုပ်စက်ရုံကို လိုက်ပြတတ်သည်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က သူ အနည်းငယ် ပေေပတေတေနဲ့ ရဲတင်းသွားမိပြီး သူမကို ကြောက်သွားစေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပေမည်။
ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ သူမက လုံးဝ ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့တော့သည်။
"သူက မင်းကို အသုံးချစရာ လှေကားထစ်တစ်ခုလို သုံးချင်ပုံ မပေါ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်" လို့ သူ့သူငယ်ချင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
အဲ့ဒီမိန်းကလေးက အထည်ချုပ်စက်ရုံရဲ့ စက်ပစ္စည်းတွေနဲ့ အဆောက်အအုံတွေကို လာကြည့်တာ မှန်ပေမယ့် တခြား ရည်ရွယ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာတော့ လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။
"သူ့ဝမ်းကွဲကတော့ အသုံးချသွားတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက သူ့ဝမ်းကွဲထက် ညံ့တဲ့နေရာမှာ ယူချင်လို့တဲ့လား" ဝမ်ယွမ် က ငြင်းခုံလိုက်သည်။
ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူက အမှာစာ စာရွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး "ဒီအမှာစာက နည်းတာ မဟုတ်ဘူးနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အမြန်ဆုံး အမြန်ဆုံးနဲ့ ထုတ်လုပ်ရေး စတင်လိုက်ပါ။ ဟိုဘက်က အရေးတကြီး လိုနေတယ်" ဝမ်ယွမ် က လက်ကို ဝမ်းနည်းသလို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အထည်ဒီဇိုင်းတွေ၊ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ အမှာစာ ပမာဏတွေကို ယူကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွမ် ကတော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် နှာခေါင်းရင်းကို လက်ညှိုးနဲ့ လက်မတို့ဖြင့် ညှပ်လိုက်သည်။ မကြာသေးခင်က အိမ်ဘက်မှာ ဖိအားတွေ အတော်များနေခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် သူ့အဘွားဆီကနေ မြေးဦးလေးယောက်ချီနိုင်ဖို့အတွက် လက်ထပ်ဖို့ အမြဲတမ်း တိုက်တွန်းနေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ မြင်ရတဲ့ ပုံစံအရတော့ ကျိုးဟုန်းရင်းက သူ့အပေါ်မှာ အဲ့ဒီလို ခံစားချက်မျိုး လုံးဝ မရှိတာ သေချာနေသည်။
စာရေးစားပွဲကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူ အပြင်ကို ထွက်ကာ ပန်းသီးတစ်စုံနဲ့ အုန်းသီးသကြားလက်ဖက်ခြောက် အထုပ်အနည်းငယ်ကို ဝယ်လိုက်သည် - ဟိုင်းနန်ကနေ တင်သွင်းလာတာဖြစ်ပြီး တကယ်ကို အရသာရှိလှပေသည်။
အဲ့ဒါတွေကို ကိုင်ပြီး သူက ဦးလေးဝမ်ကို အကြောင်းပြချက်ပေးကာ အလည်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လင်းကျင်းဟឺက ပထမတော့ ဒီလို စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရောက်လာတာကို ထူးဆန်းနေခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့အဘိုးနဲ့ ဦးလေးဝမ်တို့က ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်ကြတယ်ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ အံ့သြဝမ်းသာသွားရသည်။
"မကြာသေးခင်ကမှ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာပါ။ အရင်က မသိခဲ့ဘူး" ဝမ်ယွမ် က အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ သူ ပြောနေရင်းနဲ့ သူ့အကြည့်တွေက ကျိုးအာနီဆီကို ရောက်သွားသည်။ "ဟုန်းရင်း နေမကောင်းဘူးဆိုတာ ကြားလို့ပါ"
"အခုတော့ အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ" ကျိုးအာနီက တောင့်တောင့်တင်းတင်းနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက အထည်မှာရမယ့် တာဝန်တွေကို ဆက်လုပ်စရာ မလိုတော့တာကြောင့် အခုလောလောဆယ်မှာ သူ့ရဲ့အထည်ချုပ်စက်ရုံဘက်ကို သွားစရာ မလိုတော့ပေ။
"ကောင်းတာပေါ့။ ကျွန်တော့်ဘက်မှာ စာရင်းဇယားတွေ ကူလုပ်ပေးမယ့်သူ လိုနေလို့၊ စာရင်းကိုင် တစ်ယောက် အလိုရှိနေတယ်။ မင်း အဲ့ဒါကို လေ့လာနေတယ် မဟုတ်လား။ ခဏလောက် လာပြီး ကူလုပ်ပေးပါလား။ တစ်ရက်ကို နှစ်ယွမ် ပေးပါ့မယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရက်အနည်းငယ်ပဲ ကြာမှာပါ" လို့ ဝမ်ယွမ် က အပြုံးနဲ့ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။