ဤဓာတ်ပုံသည် ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ နောင်လာမည့်မျိုးဆက်များအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အမှတ်တရလက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
၎င်းက ၎င်းတို့၏ဘိုးဘေးများ ငယ်စဉ်က ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများကို ဖမ်းယူထားနိုင်ခဲ့ပြီး၊ အထူးသဖြင့် အဘိုးဖြစ်သူက အဘွားဖြစ်သူကို ကြည့်သည့်အကြည့်မှာ ပျားရည် သုံးကီလိုခန့် ထွက်ကျလာနိုင်လောက်အောင်ပင် ချိုမြိန်မှုများ လွှမ်းခြုံနေပေသည်။
လက်ရှိအချိန်သို့ ပြန်ရောက်ရသော် ကျိုးကွေးလိုင် ကင်မရာဝယ်ယူခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ဝါသနာမှာ ဘောလုံးနှင့် ဘတ်စကတ်ဘောမှသည် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူ့တွင် အလုပ်ပိတ်ရက်ရှိပြီး အလုပ်လုပ်ရန်မလိုသည့်အခါတိုင်း ကင်မရာကိုဆွဲကာ ဓာတ်ပုံလိုက်ရိုက်ရင်း လျှောက်သွားတတ်သည်။ ထိုကောင်လေးသည် ဖလင်ပြားများအတွက် ငွေအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံခဲ့သော်လည်း လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ဘာမှမပြောဘဲ လွှတ်ထားပေးခဲ့သည်။ သူသာ သုံးဖြုန်းသည့်အကျင့်ဆိုးများ မမွေးမြူဘဲနေသမျှကာလပတ်လုံး သူမက သူဝါသနာပါရာကို လုပ်ခွင့်ပေးရန် ဝမ်းသာအားရ ရှိနေခဲ့သည်။
"နောက်နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကြာရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီဓာတ်ပုံတွေက သေချာပေါက် တန်ဖိုးအရှိဆုံး ရတနာတွေ ဖြစ်လာမှာပဲ"ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က ဖလင်ဆေးပြီး ပြန်လာသည့်အခါတွင် အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြွားဝါပြောဆိုသည်။
"စောစောသွားပြီး အེနီရဲ့ဆိုင်မှာ ကူလုပ်ပေးစမ်းပါ!" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဓာတ်ပုံများပါသည့် အထည်အိတ်ကို ယူလိုက်ရင်း သူ့အား လွှတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ကြက်စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက် သောက်ဦးမယ်" ကျိုးကွေးလိုင်က ဟင်းချိုတစ်ပန်းကန် ကိုယ်တိုင်ခပ်သောက်သည်။
သူစွပ်ပြုတ်သောက်နေစဉ် မိဘဖြစ်သူတို့က ဓာတ်ပုံများကို အတူတကွ လှန်လှောကြည့်ရှုကြသည်။
"ဘာလို့ အရာရာတိုင်းကို လိုက်ရိုက်နေရတာလဲ" ကျိုးချင်းဗ៉ាយက သူ့သားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။
သူ့သားသည် အိမ်ဟောင်းများ၊ လူကြီးများ၊ ကလေးများ၊ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မီးဖိုများကို ရိုက်ထားသည်။ ထိုအထဲတွင် အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူမ၏အိမ်ရှေ့တံခါးဝတွင် ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုကိုမှုတ်ရင်း သွားဖြူများကို ဖြဲပြကာ ပြုံးနေသည့် ပုံတစ်ပုံပင် ပါဝင်နေသေးသည်။ အများစုမှာ လုံးဝမသိကျွမ်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။
"သူတို့ခွင့်ပြုချက်နဲ့ ရိုက်ထားတာပါ" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က ပြန်လေဆာချေပသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ဓာတ်ပုံများကို တစ်ပုံချင်း လှန်ကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ထိုခေတ်ကာလ၏ စစ်မှန်သော ရုပ်ပုံလွှာများ ဖြစ်ကြသည်။ သူမက အကြံပြုလိုသည့် နေရာအချို့ကို ညွှန်ပြလာသည် - "မင်းရဲ့ ဘိုးအေရဲ့ ရုံးခန်းဝင်းတစ်ဝိုက်နဲ့ ပီကင်းတက္ကသိုလ်နဲ့ ချင်းဟွာတက္ကသိုလ် နှစ်ခုလုံးကိုလည်း သွားသင့်တယ်"
ဖလင်ဝယ်ရသည်မှာ ဈေးပေါသည်မဟုတ်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်များမှာ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံရမည့်အရာများ ဖြစ်သည် - တစ်ခါကုန်သွားပါက ပြန်လည်မလာနိုင်တော့ပေ။ ဓာတ်ပုံများများရိုက်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ပြန်လည်အမှတ်ရရန်အတွက် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်များထဲတွင် စုစည်းသိမ်းဆည်းထားခြင်းမှာ မဆိုးလှပေ။
"ဟဲဟဲ၊ အမေကတော့ ကျွန်တော့်ကို အသိဆုံးပဲ။ အဘိုးနဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီအမျိုးသားနေ့ အားလပ်ရက်မှာ သွားဖို့ စီစဉ်ပြီးသားပါ" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က ဖြီးဖြီးလေး ပြုံးပြသည်။
အမျိုးသားနေ့မှာ သဘက်ခါဖြစ်ပြီး လင်းချင်းဟယ်လည်း သုံးရက်ဆက်တိုက် အားလပ်ရက် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ညွှန်ကြားသည် - "ဒါဆိုရင် တစ်ရက်ကို ငါ့အတွက်၊ မင်းအဘွားအတွက်နဲ့ မင်းရဲ့အတီအတွက် အفرရ်ပေးထားလိုက်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ။ လူကြီးတို့ ဘာလုပ်ကြဖို့ စဉ်းစားထားကြတာလဲ" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က မေးမြန်းရင်း သူတို့၏ပစ္စည်းမှန်သမျှကို ထမ်းပိုးရမည့် သူ့အလုပ်ဝတ္တရားအတွက် ကြိုတင်လက်ခံလိုက်သည်။
"ငါက မင်းအဘွားနဲ့ မင်းရဲ့အတီကို တံတိုင်းကြီးပေါ် တက်ဖို့ခေါ်သွားမို့လို့။ မင်းက ရေသယ်ပေးပြီး ငါတို့ပုံတွေ လိုက်ရိုက်ပေးရမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးကွေးလိုင်ကလည်း အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု ဆိုကာ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းဗ៉ាយက သူ့ဇနီးကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး အသက်အရွယ်ရလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ဆွဲဆောင်မှုရှိလာပုံရသော သူ့မျက်နှာကို ပုတ်ပြလိုက်သည် - "ရှင်က အလုပ်မအားဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် လိုက်လို့မရဘူး"
နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း ရက်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ချင်းဗ៉ាយ၏ ဖက်ထုပ်ဆိုင်မှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဖွင့်လှစ်ထားဆဲဖြစ်သည်။
လက်ရှိအချိန်တွင်တော့ အရာရာတိုင်းက ဤအတိုင်း ဆက်ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကွန်ရက် တိုးတက်လာပြီး နေရာအနှံ့အပြားသို့ လွယ်ကူစွာ သွားလာနိုင်သည့်အခါကျမှ သူမသည် တစ်နှစ်လျှင် အားလပ်ရက် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက် စတင်ယူမည်ဖြစ်ပြီး ချင်းဗ៉ាយလည်း အလုပ်ပိတ်ရက် ယူလိမ့်မည်။ သူမ အလုပ်ပြန်ဝင်သည့်အခါ သူက ဆိုင်ကို ပြန်ဖွင့်နိုင်သည် သို့မဟုတ် အချိန်ကုန်လွန်စေရန် အခြားအလုပ်တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။
သူတို့၏ အနာဂတ်အစီအစဉ်များက ဤမျှလောက်ပင် စိတ်လက်ပေါ့ပါးကြသည်!
အမျိုးသားနေ့ အားလပ်ရက်၏ နောက်ဆုံးရက်တွင် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးရှတို့က အမေကျိုးကို ခေါ်ဆောင်ကာ တံတိုင်းကြီးပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြပြီး ကလေးများကို အဖေကျိုး၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ထားခဲ့ကြသည်။
အဖေကျိုးမှာ တံတိုင်းကြီးသို့ ခုနစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် ရှစ်ကြိမ်တိုင် တက်ရောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူက အစပိုင်းတွင် ၎င်းကို အထူးတလည် စွဲလမ်းနေခဲ့သည်။
အမေကျိုးကမူ ယခင်က တစ်ကြိမ်သာ သွားဖူးခဲ့သဖြင့် သူမသည် ထပ်မံသွားရောက်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေခဲ့သည်။
ကျိုးရှလည်း ရှားရှားပါးပါး အလုပ်ပိတ်ရက် ရရှိခဲ့ကာ သူမ၏ ကလေးများကို နောက်တွင်ထားခဲ့ကာ အပြင်ထွက်၍ ကစားခဲ့သဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် သူမလည်း စိတ်ဓာတ်တက်ကြွ လန်းဆန်းနေခဲ့သည်။
ကျိုးကွေးလိုင်အဖို့မူ မိန်းမသုံးယောက်ကို တစ်ခရီးလုံး မညည်းမညူ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး ဓာတ်ပုံတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ရိုက်ကူးပေးခဲ့သည်။
ဤအချက်က အမေကျိုးကို အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်စေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း တစ်နေ့တာ ကစားခဲ့ရသဖြင့် အမေကျိုး၏ ရွှင်မြူးနေသော စိတ်ခံစားချက်မှာ အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကျောက်ကျွင်းနှင့်အတူ လာရောက်လည်ပတ်နေသော ရှုရှန်မေ့ကို တွေ့လိုက်ရသည့် အချိန်တွင် ပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။
"ရောက်လာကြပြီလား" သူမ မထွက်ခွာမီ သမီးအကြီးဆုံး၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းပန်ခဲ့မှုများကို ထည့်စဉ်းစားမိသဖြင့် အမေကျိုးက ၎င်းတို့အား အိမ်ပြင်သို့ တံမြက်စည်းရိုက်ထုတ်ပစ်ခြင်း မပြုခဲ့သော်လည်း သူမ၏ သဘောထားမှာမူ စိတ်အားထက်သန်ခြင်းနှင့် အလွန်ပင် ကွာဝေးနေဆဲဖြစ်သည်။
"အဘွား၊ ကျွန်မ မကြာသေးခင်ကမှ နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ပါ၊ မဟုတ်ရင် စောစောကတည်းက ရောက်လာမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့က ဦးလေးတို့ဆီကို အရင်ဆုံး ဝင်ခဲ့ကြတာပါ" ဟု ရှုရှန်မေ့က အဘွားဖြစ်သူ၏ အေးစက်စက် မျက်နှာထားကို သတိမထားမိဟန်ဆောင်ကာ အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
ကျောက်ကျွင်းသည် ယခင်က ကျိုးချင်းဗ៉ាយ၏ နေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့ရာ စိတ်အားထက်သန်မှု ကင်းမဲ့သော လက်ခံမှုကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြသည့်အခါ အဖေကျိုးကလည်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရုပ်မြင်သံကြားကိုသာ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့သည်။ တစ်နေ့ကုန်လုံး မျက်နှာငယ်နှင့် အဆက်မပြတ် ဆက်ဆံခံခဲ့ရသော ကျောက်ကျွင်း၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့ ဒီမှာထိုင်ပြီး အဘွားနဲ့ စကားပြောကြတော့။ ငါ ဘေးအိမ်က ကြီးတော်ဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်" ဟု ကျောက်ကျွင်းက တိုးတက်ပြောဆိုရင်း ထရပ်ကာ အဘွားအိုဟူ၏ အိမ်ဘက်သို့ အလည်အပတ် ထွက်သွားခဲ့သည်။
အမေကျိုး၏ မျက်နှာထားမှာလည်း မူလကပင် မကောင်းလှရာမှ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ သူမက မကျေနပ်မှုကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ရှုရှန်မေ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်လို သဘောထားမျိုးလဲ။ ငါတို့က ဘိုးဘေးတစ်ပါးလို နီနီနွှဲနွှဲ ကော်ဇောခင်းပြီး ရှိခိုးကန်တော့နေရမယ့် အနေအထားမျိုးလား"
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ရှုရှန်မေ့ပင် ကျောက်ကျွင်းကို အပြစ်တင်ချင်နေခဲ့သည်။ သူက ဘာလို့ နည်းနည်းလောက် ထပ်သည်းမခံနိုင်ရတာလဲ။ ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်ဘဲ။ သူသာ သည်းခံနိုင်ခဲ့ရင် ဒီဆွေမျိုးတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ပြီး နောင်တစ်ချိန် ဘာကိစ္စပဲပေါ်လာပါစေ အကူအညီတောင်းနိုင်မှာလေ။ သူက ဒီလောက်တောင် သည်းခံနိုင်စွမ်း နည်းလိမ့်မယ်လို့ သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
"အဘွား၊ ကျောက်ကျွင်းက ဘာသဘောနဲ့မှ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ဦးလေးက ကျွန်တော်တို့ကို သေချာဂရုမစိုက်လို့ စိတ်ဆိုးသွားရုံပါ" ဟု ရှုရှန်မေ့က ရှင်းပြသည်။
"မင်းဦးလေးက သူ့အလုပ်နဲ့သူ အလုပ်များနေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ အချိန်မရှိတာ သဘာဝကျတာပေါ့။ မင်းတို့ကို လက်ထပ်ပြီး ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် နေကြဖို့ ငါ မပြောခဲ့ဘူးလား" ဟု အမေကျိုးက ပြတ်သားစွာ ပြန်ပြောသည်။
"အဘွား၊ ကျွန်မ မှားတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ကျွန်မ အမှားပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လက်ထပ်တာတွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပါပြီ။ ကျွန်မကို မဒေါသထွက်ပါနဲ့တော့နော်" ဟု ရှုရှန်မေ့က မျက်ရည်ဝဲလာရင်း တောင်းပန်သည်။
"အဲ့ဒီ အယောင်ဆောင်မျက်ရည်တွေကို မြန်မြန်သိမ်းလိုက်စမ်းပါ။ ငါ့အမြင်နဲ့ဆိုရင်တော့ သူက လုံးဝကို လိုက်ဖက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး!" ဟု အမေကျိုးက ကျောက်ကျွင်းအပေါ် အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ စိတ်ထားသေးသိမ်မှုကြောင့် အလွန်တရာ ဆိုးရွားသော အမြင်ကိုသာ ရှိခဲ့သည်။
အမေကျိုးက ကျောက်ကျွင်းကို အပြစ်တင်နေရုံသာမက ဘေးအိမ်ရှိ အဘွားအိုဟူကလည်း ထိုနည်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။
"မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီဘက်ကို ရောက်လာကြတာလဲ။ ငါ ရှန်မေ့ရဲ့ အဘွား ပြန်လာတာကို ခုလေးတင် မြင်လိုက်ရတယ်လေ" ဟု အဘွားအိုဟူက မှတ်ချက်ပေးသည်။
"သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ လက်မခံချင်တာ သေချာနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ဆက်ထိုင်နေရမှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက်ဝေးဝေးကနေ ရောက်လာတာ၊ ရေတစ်ခွက်ခပ်တိုက်ပြီး ရုပ်တုတွေလို ထိုင်ခိုင်းထားခဲ့ကြတာ!" ဟု ကျောက်ကျွင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်လုံးပြူးပြကာ ညည်းတွားသည်။
သူ့တွင် ရှုရှန်မေ့နှင့် လက်ထပ်ခဲ့မိခြင်းအတွက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နောင်တရမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဟုတ်တယ်လေ၊ သူမက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ နာခံမှုရှိပေမဲ့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။
သူမက ကျဉ်းမြောင်းသော မိသားစုနောက်ခံရှိသည့် ဆင်းရဲသော ကျေးလက်ဒေသမှ လာသူဖြစ်သည်။ သူက ဤဦးလေးဖြစ်သူမှာ ဆိုင်ကောင်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အတိဖြစ်သူမှာ ပီကင်းတက္ကသိုလ်မှ နိုင်ငံခြားသားများနှင့်ပါ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် စကားပြောဆိုနိုင်သော နိုင်ငံခြားဘာသာပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကြားသိထားရသဖြင့် အခြားသူများနှင့် ကွာခြားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူက အသုံးဝင်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုအနေဖြင့် ရှုမြင်ကာ အလည်အပတ်သွားရောက်ခြင်းကို ပဓာနမထားခဲ့သော်လည်း တစ်ချိန်လုံး အေးစက်နေသော ခုံတန်းပေါ်တွင်သာ ထိုင်နေရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမိမည်နည်း။
"မင်းထိုင်ရမယ်ဆိုရင်တောင် အဆုံးအထိ ဇွဲရှိရှိ ထိုင်နေရမှာပေါ့!" ဟု အဘွားအိုဟူက သူမ၏ မြေးတော်စပ်သူအား ဆူငေါက်လိုက်သည်။ "တခြားဟာထားဦး၊ မင်းတို့က လာလည်ဖို့ အချိန်ကို မှန်မှန်ကန်ကန် မရွေးတတ်ဘူး။ သူတို့က တံတိုင်းကြီးကနေ အခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာကြတာလေ"
"ကျွန်တော့်အမြင်နဲ့ဆိုရင်တော့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဆွေမျိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုံးဝကို အလိုမရှိကြတာပါပဲ!" ဟု ကျောက်ကျွင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်ပြီး ယင်းမှာ လက်တွေ့တွင် မှန်ကန်နေပေသည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်းက သူ့ကို ဆက်ဆံလိုစိတ် အနည်းငယ်မျှ မရှိကြပေ။
"မင်းကို မလိုချင်ဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ အခုတော့ လက်ထပ်တာတွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ မင်းက ပိုပြီး ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိရမယ်။ သူ့ဦးလေး ချင်းဗ៉ាយတို့မိသားစုက အရမ်းစွမ်းဆောင်နိုင်ကြပြီး သူ့အတီ ရှောမေ့တို့မိသားစုလည်း အဆင်ပြေကြတယ်။ နောင်တစ်ချိန် မင်းတို့ စီးပွားရေးလုပ်ချင်ရင် သူတို့က အလွယ်တကူ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု အဘွားအိုဟူက မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်စေရန် တွန်းအားပေးရင်း ဆူငေါက်ပြောဆိုလိုက်သည်။