အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူမသည် လင်းချင်းဟယ်၏ နှစ်သိမ့်ပေးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ အနာဂတ်က တောက်ပပြီး မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမေကျိုးသည် တက်ကြွလာကာ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ရန် အပြင်သို့ပင် ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပေသည်။
ရှုစိမ့်မေ့လည်း ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေ၏။ သူတို့ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်နေဟန်ဖြင့် အမြန်ထရပ်လိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူမ စစ်မှန်စွာ စိုးရိမ်နေခြင်းဟု မထင်ပေ။ ယင်းအစား ကျိုးမိသားစုဟောင်းအနေဖြင့် သူမကို ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ကြောင်း ကောင်းစွာတွက်ချက်ပြီးမှသာ ရှုစိမ့်မေ့က ဤခြေလှမ်းကိုဝံ့ဝံ့စားစား လှမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဟန်ဆောင်နေခြင်းမှာ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏မျက်နှာကို ဖော်ထုတ်မပြခဲ့ပေ။ အရာရာသည် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် အကျပ်ကိုင်နေရန်မှာ အဘယ်အဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မည်နည်း။ လက်ထပ်ပေးလိုက်လျှင် ပြီးသွားပြီ မဟုတ်ပါလော။
အမေကျိုးက ရှုစိမ့်မေ့ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်သူ ကျိုးချင်ပိုင်နှင့် စကားပြောရန် သွားလေသည်။
အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့နှင့် ခဏတာ ထိုင်ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။
မထွက်ခွာမီ လင်းချင်းဟယ်က ရှုစိမ့်မေ့ကို “လက်ရှိအချိန်မှာတော့ မင်းရဲ့အဘွားနဲ့အတူ ဆက်နေဦး။ မင်းရဲ့လစာကတော့ အလုပ်လုပ်တဲ့ရက်အရေအတွက်အပေါ် မူတည်ပြီး ရှင်းပေးမယ်။ အခု မင်းက အလုပ်မလုပ်တော့ဘူးဆိုတော့ လစာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“သမီး မနက်ဖြန် အလုပ်သွားမယ်လေ!” ဟု ရှုစိမ့်မေ့က ပြန်ပြောသည်။
“ငါတို့ဘက်က မင်းကို မလိုတော့ဘူး။ ကျောက်ကျွင်း လာပြီး မင်းရဲ့မိဘတွေနဲ့တွေ့ဖို့ လာခေါ်တာကိုပဲ စောင့်နေလိုက်တော့” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောဆိုပြီးနောက် သူမကို လုံးဝ လစ်လျူရှုလိုက်တော့သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်နှင့် လင်းချင်းဟယ်တို့ ပြန်ရောက်ပြီး သုံးရက်အကြာတွင် ရှုစိမ့်မေ့နှင့် ကျောက်ကျွင်းတို့သည် အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းထံ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဤကိစ္စရပ်များအတွက် လင်းချင်းဟယ်က ဆက်လက် အာရုံစိုက်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
ကိစ္စပြီးပြတ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ကျိုးရှက မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲပင်။ လင်းချင်းဟယ်နှင့်အတူ ရေချိုးခန်းသို့ ရေသွားဆေးစဉ် သူမက “သူမ ဘာကိုများ မျှော်မှန်းနေတာလဲ ဟင်။ အဲဒီလိုလူမျိုးက တကယ်တော့ လက်ထပ်ဖို့တောင် မသင့်တော်ပါဘူး” ဟု မပြောဘဲမနေနိုင် ဖြစ်လာသည်။
“မြို့တော်မှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်းရှိဖို့၊ မြို့တော်မှာ နေထိုင်ရေးပေါ့” ဟု လင်းချင်းဟယ်က အနှစ်ချုပ်ကာ ထောက်ပြလိုက်သည်။
ရှုစိမ့်မေ့သည် မြို့ပေါ်သို့ရောက်လာကာ ကြီးမားစည်ကားသော မဟာမြို့ကြီး၏ သိုက်မြိုက်မှုကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီးနောက် သူမ၏ဇာတိရပ်ရွာရှိ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကို မခံရပ်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လင်းချင်းဟယ်အနေဖြင့် ဤအချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်စိတ်နေသဘောထားတစ်ခုသာဖြစ်သည် — ဤမျှစည်ကားသောနေရာတွင် မည်သူကများ ဆက်မနေချင်ဘဲ ရှိမည်နည်း။
သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သောနေရာတွင် ဆက်နေနိုင်ရန်မှာ ဆန္ဒပြုရုံမျှဖြင့် ဖြစ်လာနိုင်သည်မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားလှသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ချွေးနှဲစာများ လိုအပ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ ကလေးများကို ကိုယ်တိုင်လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင်ပင် ပညာအရည်အချင်းဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် အရေးပါလှပေသည်။
ရှုစိမ့်မေ့၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် ပတ်သက်၍ဆိုရသော်... ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပြောရလျှင် သူမသည် သူတစ်ပါး၏ လုပ်အားကို ထိုင်စားလိုသူဖြစ်သည်။ ပို၍တိတိကျကျပြောရလျှင် သူမသည် ပျင်းရိသူတစ်ဦးသာတည်း။
ထို့ကြောင့် မြို့တော်တွင် ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်ရန် ဒေသခံအမျိုးသားတစ်ဦးကို ရှာဖွေလက်ထပ်ခြင်းသည် သူမအတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ကျောက်မိသားစု၏ အခြေအနေများမှာလည်း အတော်အတန် ကောင်းမွန်ပေသည်။ သူမနှင့် ကျောက်ကျွင်းတို့မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ချင်းဆက်သွားကြသည် မဟုတ်ပါလော။
“ကျောက်ကျွင်း ခြေမကိုင်မိလက်မကိုင်မိ ဖြစ်နေပုံကို ကြည့်ရတာ၊ နောင်ကျရင် ပြဿနာတွေ အများကြီး တက်ဦးမှာပဲ” ဟု ကျိုးရှက မှတ်ချက်ချသည်။
သူ့ဒဏ်ရာမှာ ထိုမျှလောက် မပြင်းထန်ခဲ့ပေ။ ခရီးထွက်ရမည့်အချိန်ကို ဆွဲထင်ထားခြင်းကပင် သူ့တွင် မည်သို့ရှိသည်ကို ထင်ရှားစွာ ပြသနေသည် မဟုတ်ပါလော။ သူ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်မှာ အထင်အရှားပင်။ သို့သော် ရှုစိမ့်မေ့က ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်လေရာ သူဆန္ဒရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ လက်ခံရန်သာ တာဝန်ရှိတော့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ကျောက်ဖခင်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူ ကျောက်မိခင်တို့၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ရှုစိမ့်မေ့၏ သဘောအတိုင်း လိုက်လျောခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ဘာမှဝင်မပြောပေ။
“ဒါပေမဲ့ သူ့မိဘတွေကတော့ တော်တော်ကောင်းပါတယ်” ဟု ကျိုးရှက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ကျောက်ဖခင်နှင့် ကျောက်မိခင်တို့သည် ယခုအချိန်အထိ အလွန်ကောင်းမွန်သော သဘောထားကို ပြသထားကြသော်လည်း ဤလောကကြီးတွင် ဖုံးကွယ်နေသော ဘီလူးသရဲများနှင့် ဆိုးသွမ်းသူများမှာ အများအပြား ရှိနေသေးသည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက သူမ၏ ယောက္ခမအကြောင်း ပြောပြဖူးသည် — လက်ထပ်ခါနီးအချိန်က အဆိုပါအမျိုးသမီးကြီးမှာ အလွန်ပင် သဘောကောင်းပြီး သမီးအရင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ထိုမျှလောက် ကောင်းမွန်သော ယောက္ခမမျိုးကို ရှာတွေ့ရန် မဖြစ်နိုင်ဟုပင် ထင်မှတ်ရလောက်အောင်ပင်။ သို့သော် အိမ်ထောင်ပြုပြီးသွားသည်နှင့် သူမသည် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသွားသော လူတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တကယ်တမ်း ကောင်းမွန်သူများ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုသည်မှာ ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤအရာများအားလုံးမှာ ရှုစိမ့်မေ့ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရမည့် ကိစ္စရပ်များသာ ဖြစ်ပေသည်။ လင်းချင်းဟယ်က စိတ်မဝင်စားပေ။
ထို့နောက် သူမသည် ဇာနီလေးအကြောင်းကို ကျိုးရှအား ပြောပြလေသည်။
ကြားသိရပြီးနောက် ကျိုးရှက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ကာ “ဇာနီရဲ့ဘဝကတော့ ဒုတိယအစ်မတော်နဲ့ ပေါင်းရတာနဲ့တင် အခြေခံအားဖြင့် ပျက်စီးသွားပြီပဲ” ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
လင်းချင်းဟယ်က “ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာတော့ လိုက်ဖက်တဲ့စုံတွဲပါပဲ။ သူမရဲ့ အနာဂတ်ဘဝက သိပ်ပြီး ဆိုးရွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဒီတစ်ခေါက် သူမပြန်သွားတော့ ဒုတိယအစ်မတော်နှင့်ပင် စကားမပြောဖြစ်ခဲ့ပေ — စာတစ်စောင်မျှပင် အပြန်အလှန် ပို့ဖြစ်ခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ ၎င်းကပင် သူမကို အလုပ်ရှုပ်သက်သာစေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ကျိုးလျူနီကိုတော့ တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ကြီးလာလေလေ သူမ၏ အပြုအမူများမှာ ပို၍ ကောက်ကွေးလာလေလေ ဖြစ်သည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော်ပင်လျှင် သူမကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုတိုင်း ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချရပေသည်။ လင်းချင်းဟယ်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ အနာဂတ်တွင် ကျိုးလျူနီသည် ရှုစိမ့်မေ့ကဲ့သို့သော လက်ချက်မျိုးကို ထုတ်ပြလာနိုင်ချေ ရှိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အမြဲတမ်း ပတ်လည်ဝေ့နေတတ်ရာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူမသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူတစ်ဦးမဟုတ်ကြောင်း မည်သူမဆို သိနိုင်ပေသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် ဤခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စရပ်များကို ဆက်လက်တွေးတောမနေတော့ပေ။ ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမနှင့် ကျိုးရှတို့ လမ်းခွဲကာ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ကြပြီး အိမ်ရောက်သည်နှင့် စာရင်းဇယားများကို စတင်လုပ်ကိုင်တော့သည်။
သူတို့သည် အိမ်မှထွက်သွားသည်မှာ တစ်လကျော်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယခုမှသာ စာရင်းစာအုပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အချိန်ရလာခြင်း ဖြစ်သည်။ စာရင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ သေးငယ်သော လက်သမားစက်ရုံ၏ စာရင်းဇယားများတွင် ကွာဟချက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည် — ဝင်လာသည့် ပစ္စည်းအရေအတွက်နှင့် ထွက်သွားသည့် ပစ္စည်းအရေအတွက်တို့မှာ ကိုက်ညီမှု မရှိနေပေ။
လင်းချင်းဟယ်က မချန်မင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
စာရင်းဇယားများ မကိုက်ညီကြောင်း ကြားသိရသောအခါ မချန်မင် အံ့အားသင့်သွားပြီး စာအုပ်ကို အမြန်ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလေသည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့လက ဝယ်ယူခဲ့တဲ့ အထည်နဲ့ ပိုးထည်တွေက အသင့်ဝတ် အထည်ပေါင်း ၃,၀၀၀ လောက် ထုတ်လုပ်နိုင်ဖို့ လုံလောက်ရမှာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ နောက်ဆုံးမှာ ၂,၀၈၀ လောက်ပဲ စာရင်းဝင်နေရတာလဲ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးမြန်းသည်။
သူမအနေဖြင့် နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ယခင်ကကဲ့သို့ အနီးကပ် ကြီးကြပ်တော့ခြင်း မရှိတော့သော်လည်း ပေးထားသော အထည်ပမာဏမှ အဝတ်အစား မည်မျှချုပ်လုပ်နိုင်သည်ကိုမူ တိကျစွာ သိရှိဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဤစက်ရုံကို သူမ တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ ယခုမှ ပထမဆုံးနှစ် မဟုတ်ပေ။
“ဟင်” မချန်မင်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ “ကျွန်တော့်ကို အချိန်ခပ်ပေးပါဦး!”
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
မချန်မင်သည် စက်ဘီးကိုချက်ချင်းနင်းကာ သေးငယ်သော စက်ရုံသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးနှင့် အမျိုးသား အဝတ်အထည်ဆိုင်များ၏ စာရင်းဇယားများကိုပါ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ည ၉ နာရီ ကျော်လွန်မှသာ သူ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အခန်းတံခါးကို လာခေါက်ခဲ့သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းစင်သွားခြင်းနှင့် တောင်းပန်ဟန်များ အပြည့်အဝ ထင်ဟပ်နေ၏။
“စာရင်းရေးမှားသွားလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အမြတ်ငွေတွေကတော့ လွဲမှားတာ မရှိပါဘူး။ ငွေစာရင်းတွေက ကိုက်ညီပါတယ်”
လင်းချင်းဟယ်က အကောင့်စာအုပ်ကို စစ်ဆေးပြီးနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ချက်များမှာ တစ်မျိုးတည်းဖြစ်ပြီး ဈေးဆစ်ခွင့်မရှိသောကြောင့် ဝင်ငွေမည်မျှရရှိခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနိုင်သဖြင့် ငွေကြေးမှာ မှန်ကန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ငွေကြေးမလျော့ကျသော်လည်း စာရင်းဇယားထဲတွင် အဝတ်အစား အထည်နှစ်ဆယ်ကျော်စာ စာရင်းပျောက်ဆုံးနေခဲ့ရာ ယင်းအတွက်ကြောင့် သူမက ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မချန်မင်သည် သူမ၏ စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်ကို စမ်းသပ်ခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ မတော်တဆ စာရင်းမှားယွင်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်ထားသည်။
“နောက်တစ်ခါကျရင် စာရင်းတွေကို တိတိကျကျ မှတ်သားထားပါ” ဟု မချန်မင်၏ ပြင်ဆင်ချက်များကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ!” မချန်မင်မှာ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ကျွတ်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော အမှားမျိုးမှာ အစကတည်းက မဖြစ်သင့်ပေ။
“ချန်ယန်နဲ့ ချန်ယုတို့က အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်နေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ လစာကို တိုးပေးမယ်” ဟု လင်းချင်းဟယ်က အသိပေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ” ဟု မချန်မင်က သတင်းကောင်းကို ကြားရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
အချိန်နှောင်းလာပြီဖြစ်ပြီး လင်းချင်းဟယ်မှာလည်း မနက်ဖြန်တွင် အတန်းတက်ရဦးမည်ဖြစ်သောကြောင့် မချန်မင်သည် အကြာကြီးမနေတော့ဘဲ ခဏအကြာတွင် ပြန်သွားလေသည်။
“ဦးလေးဝမ်ကို ပေးစရာရှိတဲ့ ကြွေးတွေကို နှစ်ကုန်ရင် ပြန်ဆပ်ကြမယ်လေ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်ပိုင်အား ပြောသည်။
“ကောင်းပြီလေ” ဟု ကျိုးချင်ပိုင်တွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ သူသည် စာရင်းစာအုပ်ကို ကောက်ယူကာ တစ်ချက်လှန်လှောကြည့်ရှုပြီး “အရာရာ အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု မှတ်ချက်ချသည်။
လင်းချင်းဟယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဟူဇီနှင့် ဂန်ဇီတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
ညနေပိုင်း အတန်းများမှာ ည ၉ နာရီတွင် ပြီးဆုံးကြပြီး သူတို့သည် အမြဲတမ်း ည ၉ နာရီခွဲတွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြလေ့ရှိသည်။ ထိုသူငယ်ချင်းနှစ်ဦးသည် အိမ်သို့ အနားယူရန် မပြန်မီ ကျိုးအာနီကို ပူတင်းဆိုင်သို့ အရင်ဆုံး လိုက်ပို့ပေးကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် မကြာသေးမီက အကူအညီအသစ်များကို စတင်ခေါ်ယူထားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ယုက အာနီကို အမျိုးသမီး အဝတ်အထည်ဆိုင်တွင် ယာယီကူညီပေးနေပြီး၊ ဟူဇီကိုမူ အဖျော်ယမကာဆိုင်သို့ စေလွှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်ပါလျက်နှင့်ပင် လူအင်အား လိုအပ်နေဆဲဖြစ်ရာ လင်းချင်းဟယ်သည် နောက်ထပ် လူတစ်ဦးကို ထပ်မံခေါ်ယူရန် စီစဉ်ထားလေသည်။