အမေကျိုး ကတော့ သူမဟာ ဘဝမှာ ရှက်စရာမရှိဘဲ ရိုးသားဖြောင့်မတ်စွာ နေထိုင်ခဲ့တယ်လို့ ခံယူထားခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ဒီအခြေအနေက သူမကို အလွန်အမင်း စိတ်ပူပန်စေခဲ့ပါတယ်။
"အရင်တုန်းက သူမက အမေ့ရှေ့မှာ ခဏခဏ လျှာရှည်ပြီး ပြောဖူးတယ်လေ၊ အမေက သူမကို ဘက်လိုက်တယ်၊ တန်ဖိုးမထားဘူး၊ အာဝါနဲ့ ဟူဇီ တို့ကိုပဲ တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုပြီးပေါ့။ သမီးကတော့ ဘယ်တုန်းကမှ အဲ့ဒါတွေကို အလေးမထားခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမက တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်သွားခဲ့ပြီ!" လို့ အမေကျိုး က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီစကားကို ကြားတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
စကားဆုံးသွားတဲ့အခါ အမေကျိုး က သတိပြန်ကပ်ပြီး အမြန်ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်— "သူမ အဲ့လို ရေရွတ်ဖူးတာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သမီးက ဘယ်တုန်းကမှ အလေးအနက် မထားခဲ့ပါဘူး။ အမေက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ သမီးအသိဆုံးပါ။ သမီး အမေ့ကို မပြောပြဖြစ်ခဲ့တာက အမေ့အတွက် စိတ်ပင်ပန်းစရာတွေ ထပ်မတိုးစေချင်လို့ပါ!"
"သူမမှာလည်း သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည်တွေ ရှိမှာပေါ့လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ချောမွေ့စွာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး ကတော့ သူမရဲ့ မြေးမနဲ့ပတ်သက်လို့ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မကြားလိုတော့တဲ့အတွက် အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပါတယ်။ "သူမမှာ ဘယ်လိုအကြံအစည်မျိုးတွေ ရှိနိုင်မှာလဲ။ အဲ့ဒီ ကျောက်မိသားစုအကြောင်း သမီး ကြားဖူးပါတယ်။ ကျောက်မိသားစုက အဲ့ဒီကောင်လေးက အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တောင် ရှိပြီ၊ အခုထိ အိမ်ထောင်မကျသေးဘူး။ ဒီအိမ်ထောင်ရေးက နောင်ကျရင် ပြဿနာတွေ သယ်လာပေးမှာ သေချာတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှင်တို့တွေလည်း သူမနဲ့ပတ်သက်ပြီး လက်ဆေးလိုက်ကြတော့။ သူမကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုခဲ့တာပဲလေ!"
စိတ်ထားနူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အမေကျိုး ကို ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်တဲ့စကားတွေ ပြောလာအောင် တွန်းပို့နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာက သူမ ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသထွက်နေပြီလဲဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အရာရာကို ကောင်းကောင်းနားလည်သဖြင့် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ယောက္ခမဟာ တစ်သက်တာလုံး ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းလာခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ အခုတော့ လူတွေက သူတို့နောက်ကွယ်မှာ တကျိတ်တကျိတ် ပြောဆိုနေကြပါပြီ။ အဲဒါကြောင့် သူမကို သူတစ်ပါးမျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲလောက်အောင် အရှက်ကွဲစေခဲ့ပါတယ်။
"အခုလို အခြေအနေတွေ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကြီးမားတဲ့ အစ်မနဲ့ အစ်မတော်တို့ ရောက်လာဖို့ကိုပဲ စောင့်ရတော့မှာပေါ့။ အမေ၊ အကောင်းဘက်က တွေးဖို့ ကြိုးစားပါ။ ဒီကိစ္စနဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ညှဉ်းပန်းမနေပါနဲ့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံဉာဏ်ပေးပါတယ်။ "အဲ့ဒီ အဝတ်လျှော်စက်ကတော့ ကောင်းတဲ့ မော်ဒယ်ပါပဲ။ အမေ သုံးတတ်အောင်တော့ သင်ယူရလိမ့်မယ်။"
"အဝတ်လျှော်စက် ဝယ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ရှုရှန်းမေကိုပဲ လက်နဲ့ အဝတ်လျှော်ခိုင်းလိုက်ပါ" ဟု အမေကျိုး က ပြန်ပြောပါတယ်။
ကျိုးရှ က မိဘတွေနဲ့အတူ နေထိုင်တာဖြစ်တဲ့အတွက် အဝတ်လျှော်တဲ့ တာဝန်က သူမအပေါ်ကို ကျရောက်လာတာ သဘာဝကျပါတယ်— အသက်ကြီးပြီဖြစ်တဲ့ မိခင်ဖြစ်သူကို ကလေးတွေလည်း ထိန်းခိုင်းပြီး အလုပ်တွေလည်း အကုန်လုပ်ခိုင်းမယ်လို့မှ မထင်ရင်ပေါ့။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ရှုရှန်းမေက အဲဒီလောက်အထိ စဉ်းစားဉာဏ်မမဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့သာ သူမသာ အဲဒီလိုလူမျိုးဆိုရင် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို ဆုံးမဖို့ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
"သမီးက အဲ့ဒီအဝတ်လျှော်စက်ကို အမေနဲ့ အဖေအတွက် ဝယ်ပေးခဲ့တာပါ။ ရှုရှန်းမေကတော့ ဘောနပ်စ် သက်သက်ပါပဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပါတယ်။
"မင်းတို့ ကလေးတွေက ငါနဲ့ မင်းအဖေအပေါ်မှာ စာနာပြဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြပါ" ဟု အမေကျိုး က အသာအယာ ဆူငေါက်လိုက်ပါတယ်။
ယောက္ခမဖြစ်သူက ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေတာကို ဆက်ပြီး မကြည့်ရဲတော့တာကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က စကားလမ်းကြောင်းကို ဆန်နီ နဲ့ သူမရဲ့ မကြာခင်ကျင်းပမယ့် လက်ထပ်ပွဲဘက်ကို အမြန်ပြောင်းလိုက်ပါတယ်။
"ဆန်နီ က အိမ်ထောင်ပြုတော့မှာလား။ ဘယ်မိသားစုနဲ့လဲ။ ယောက်ျားဖြစ်သူရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုနေလဲ။ အဲ့ဒီကောင်မလေးက အရမ်းကို စကားနည်းတော့ သူများအနိုင်ကျင့်ခံရမှာကို သမီး စိုးရိမ်မိတယ်" လို့ အမေကျိုး က သတင်းကြားကြားချင်း မေးခွန်းတွေ တန်းစီပြီး မေးမြန်းလိုက်ပါတယ်။
"အဲဒီမိသားစုရဲ့ နာမည်က လီပါ။ သူတို့က ဒီနားက မဟုတ်ဘူး— ဘေးခရိုင်ကနေ လာတာဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ ဝေးတယ်။ ကျင်ပိုင်နဲ့ သမီးနဲ့ သွားကြည့်ခဲ့ကြတယ်။ တောင်ပေါ်ရွာလေးက နည်းနည်း ဆင်းရဲတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဖြေကြားပါတယ်။
"ဆင်းရဲတာက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အမေ့အဖေဆီ ပထမဆုံး လက်ထပ်လာတုန်းကဆို ဘာမှမရှိဘူး။ ယောက်ျားတစ်ယောက်က ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး လိုအပ်တာတွေကို အချိန်တန်ရင် အကုန်ရှာနိုင်မှာပါပဲ" ဟု အမေကျိုး က မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်မတို့ သူနဲ့ ကိုယ်တိုင်တော့ မတွေ့ရသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ပြောတာတွေ ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူက သင့်တော်တဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဆန်နီ ထက် ဆယ်နှစ်ကြီးတယ် ပြီးတော့ ခြေနည်းနည်း ထော့နဲ့တယ်"
"ဆယ်နှစ်ကြီးပြီး ခြေထော့နဲ့တယ် ဟုတ်စ" လို့ အမေကျိုး က အံ့ဩတကြီးနဲ့ မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး၊ "ဘုရားရေ... အဲ့ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"
"အဲဒီအကြောင်း ပထမဆုံးကြားတုန်းကတော့ သမီးလည်း သင့်တော်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နားထောင်လေလေ သူက တကယ်ကို အားကိုးရတဲ့သူတစ်ယောက်န်းဆိုတာ သဘောပေါက်လာလေလေပါပဲ။ သူက ပွဲဈေး လက်ဆောင်အနေနဲ့ ယွမ်လေးရာတောင် ပေးခဲ့သေးတယ်၊ အဲဒါက သူ့မှာ ရိုးသားတဲ့ စေတနာ အပြည့်အဝရှိတယ်ဆိုတာ ပြနေတာပဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ထောက်ပြပါတယ်။
လီအိုက်ကော် က တစ်ကိုယ်တည်း သီးခြားနေထိုင်သူ ဖြစ်ပါတယ်။ လူပျိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ယွမ်လေးရာတောင်ရှိတဲ့ သိန်တန်တောင်းဆိုမှုကို စုဆောင်းနိုင်တယ်ဆိုတာက သူ့မှာ စွမ်းဆောင်ရည် မရှိတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပါပဲ။
ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီထဲက အချို့ကို သူ ငွေချေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေမဲ့ လက်ရှိခေတ်ကာလမှာ အဲဒီလောက် ပမာဏရှိတဲ့ ငွေကို ချေးငှားနိုင်တယ်ဆိုတာက သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ကို အကောင်းဆုံး ပြောပြနေတာပါပဲ။
တကယ်တော့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဒါကို ငွေချေးထားတာလို့ မထင်ပါဘူး။ တွေးကြည့်လေ၊ ကျိုး ဆန်နီ နဲ့ လီအိုက်ကော် တို့ ဘယ်လိုတွေ့ဆုံခဲ့ကြလဲဆိုတာကိုပေါ့။ လီအိုက်ကော် ဟာ သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းချပြီးလို့ ခရိုင်မြို့လေးကို အလည်အပတ် ရောက်လာတုန်းမှာပဲ သူမနဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ လမ်းမှာ ဆုံတွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
တကယ်တမ်းမှာလည်း သူက ကျိုး ဆန်နီ အပေါ် ထားရှိတဲ့ စေတနာအစစ်အမှန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ခြုံပြောရရင် အလားအလာကောင်းပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒီဖက်စပ်မှုက ရှုရှန်းမေ ရွေးချယ်ခဲ့တာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းပါတယ်။ အဆများစွာ ပိုကောင်းပါတယ်လို့ ဆိုရမှာပါ။
လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ အမြင်အရ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ကတော့ ခရီးအကွာအဝေး အဆင်မပြေတာပါပဲ။
"တောင်းဆိုတဲ့ လက်ဆောင်အတွက် ယွမ်လေးရာ ဟုတ်လား" ဟု အမေကျိုး က တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီပမာဏလောက် အများကြီး ဖြစ်လာမယ်လို့ သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။
သူမရဲ့ မျက်နှာပေးဟာ နူးညံ့သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်— "သူက ဆန်နီ ကို တကယ် တန်ဖိုးထားပုံရတယ်။ ဆန်နီ ကြီးပြင်းလာတာကို ငါ ကြည့်ခဲ့တာ— သူမက စကားနည်းတဲ့သူမျိုးဆိုတော့ သူမကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံမယ့် ရိုးသားတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ရဖို့ပဲ ငါ ဆုတောင်းပါတယ်။"
အဲဒီအခါမှာတော့ ကျောက်ကျွင်း ရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ သူမရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူမက စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာနဲ့ နှာမှုတ်လိုက်ပါတယ်။ သူက သိသာထင်ရှားတဲ့ လူဆိုးလူမိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လူယုတ်မာတစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှမထူးပါဘူး။ မြေးမဖြစ်သူက အဲဒီလိုလူမျိုးနဲ့ လက်ထပ်တယ်ဆိုတာက သူမရဲ့ နောင်ရေးပျော်ရွှင်မှုဟာ ပုဆိန်ရိုးပေါ်မှာ ခြေတစ်ဖက် လက်တစ်ဖက်နဲ့ ရှိနေတာပါပဲ!
"အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဒီနှစ်မှာ အိမ်မှာ ဘဲကြီး အကောင် နှစ်ဆယ့်ငါးကောင်ကို ထပ်မွေးမြူနေပါတယ်။ တကယ်လို့ သူမသာ သူတို့ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်မယ်ဆိုရင် နောင်နှစ်မှာတော့ အုပ်စုကို ပိုပြီး တိုးချဲ့နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒီကစလို့ သူမအနေနဲ့ ဘဲဥတွေ ရောင်းရုံနဲ့တင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် အမြတ်ငွေတွေ ရရှိနိုင်တော့မှာပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပထမအိမ်ခွဲအကြောင်း ဆက်လက်ပြောပြပါတယ်။
"မင်းတို့ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်ကတော့ အိမ်ထောင်ရေးကို စီမံခန့်ခွဲတတ်တာ သေချာပါတယ်" လို့ အမေကျိုး က ပိုပြီး စိတ်ပေါ့ပါးသွားလျက် ပြောပါတယ်။
"တတိယအစ်မတော်တို့ဘက်ကလည်း အခြေအနေ ကောင်းပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးက အမြတ်အစွန်း တော်တော်များများ ရပါတယ်။ အချိန်တန်ရင် သူတို့ မြို့မှာ အိမ်တစ်လုံးတောင် ဝယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သမီး ထင်တယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဆက်ပြောပါတယ်။
"မြို့မှာ အိမ်ဝယ်မယ် ဟုတ်စ။ အဲ့ဒါ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ" ဟု အမေကျိုး က အတည်ပြုပေးပါတယ်။
သူတို့က မြို့ကို ပြောင်းလာကြပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သဘာဝကျကျပဲ သူတို့ကိုယ်ပိုင်နေရာ လိုအပ်ပါတယ်။ သမက်ဖြစ်သူရဲ့ အိမ်မှာပဲ တစ်သက်လုံး မှီခိုနေလို့ မရပါဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားနှစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ကျိုးယန် နဲ့ ကျိုးဝူနီ တို့ရဲ့ သတင်းတွေကို အမေကျိုး ကို တင်ပြခဲ့ပါတယ်။
"အခုတော့ ရွာထဲက လူတိုင်းက ကျွန်မတို့မိသားစု တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတာကို အားကျနေကြတယ်။ ယန်ယန်နဲ့ ဝူနီ တို့ ဘွဲ့ရတာနဲ့ သူတို့တွေက ဆရာ/ဆရာမတွေ ဖြစ်လာကြမှာ— တည်ငြိမ်တဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခုနဲ့ စိုးရိမ်စရာမလိုတဲ့ အနာဂတ်ပေါ့။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယသားကလည်း သူ့ရဲ့ ပညာရေး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ တက္ကသိုလ်မှာ ဆက်နေပြီး ကျွန်မရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်ချင်နေတယ်။ အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ဟိုးရှေးကျိုးမိသားစုမှာ ဆရာ/ဆရာမ ဘယ်လောက်တောင် ရှိသွားပြီလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်နှာပန်းလှစွာ ပြောပါတယ်။
အမေကျိုး ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ဟာ သိသာထင်ရှားစွာ မြင့်တက်လာပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာဟာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာမှုတွေနဲ့ ဖူးပွင့်လာပါတယ်။
"ရှေးဟောင်းလူ့အဖွဲ့အစည်းတုန်းကဆိုရင် ပညာရှင်မိသားစုဆိုတာ ရှားပါးလွန်းပေမဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းကတော့ တကယ်ကို အဲဒီလို ဖြစ်နေပါပြီ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။
အမေကျိုး က ပြုံးဖြဲဖြဲ လုပ်လိုက်မိသည်— "တကယ်ကို ဖြစ်နေပါပြီ။"
ဪ၊ သူမရဲ့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းဟာ တကယ်ကို ပညာရှင်မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ! သူမ အပြင်ထွက်တဲ့အခါတိုင်း သူမတို့မိသားစုက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဘယ်လောက်အထိ ထွက်ပေါ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြောပြတဲ့အခါ ဘယ်သူကများ သူတို့ကို ချီးမွမ်းစကားမဆိုဘဲ နေမှာလဲ။
"နောင်လာမယ့် အနာဂတ်မှာလည်း ကျွန်မရဲ့ သားအကြီးဆုံးအတွက် ကောင်းကောင်းပညာတတ်ထားတဲ့ ဇနီးသည်တစ်ဦးကို ရှာဖွေပေးဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်၊ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ယောက်ပေါ့။ တစ်မျိုးထက်တစ်မျိုး ပိုကောင်းလာတာနဲ့အမျှ နောင်လာမယ့် အနာဂတ်မှာ ဘယ်သူကများ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းကို အထင်သေးရဲတော့မှာလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး က စိတ်ကျေနပ်သွားကာ အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောလိုက်သည်— "မင်းတို့အားလုံးက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပါပဲ။ တကယ်ကို ထူးချွန်ကြတယ်!"
"လာကြပါ၊ အပြင်ထွက်ပြီး တီဗီကြည့်ရအောင်။ ဒီလို ပူပြင်းတဲ့ရနေ့မျိုးမှာ အခန်းထဲထိုင်နေရတာ လျှပ်စစ်ပန်ကာ ဖွင့်ထားရင်တောင် အူမြူးနေတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပါတယ်။
အမေကျိုး ကတော့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းရဲ့ အနာဂတ် ဘယ်လောက်တောင် တောက်ပနေလဲဆိုတာကို ပြန်ပြောင်းတွေးတောနေခဲ့ပါတယ်။ သူမအနေနဲ့ မျိုးရိုးနာမည်မတူတဲ့ မြေးမတစ်ယောက်ကြောင့် ဒါကို ဖျက်ဆီးခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒီကောင်မလေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရှုပ်တော်ပုံတွေကို ဖြန့်ဝေနေတာက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ဝင်းကိုသာ ညစ်ပတ်စေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် အမေကျိုး က ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်— "သူမက သူနဲ့ လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင် လက်ထပ်ပါစေ၊ ငါတို့ လမ်းမဖြတ်တော့ဘူး။ ငါတို့က သူမကို မွေးမြူခဲ့တယ်၊ ကျွေးမွေးခဲ့တယ်၊ အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ပြုမူနေထိုင်ဖို့ ဆက်ပြီး ငြင်းဆန်နေတုန်းပဲ။ သူမ အပြင်ကို လက်ထပ်ထွက်သွားပြီဆိုတာနဲ့ ငါ တောင်းဆိုချင်တာ တစ်ခုတည်းပါပဲ— အဲဒါကတော့ ငါတို့ အချင်းချင်း အကွာအဝေး ထားကြဖို့ပါပဲ။"
သူမမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေမဲ့ သူမရဲ့ မြေးတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို — အထူးသဖြင့် သူမရဲ့ မြေးမယားတွေဟာ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတွေ ဖြစ်လာကြမယ့်သူတွေ ဖြစ်နေချိန်မှာ — ဘယ်သူ့ကိုမှ ဆွဲချခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။