ဒီအဘွားကြီးကတော့ စကားပြောတတ်သားပဲ။
စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ သူ့မိသားစုဘက်က အမှားပါသွားတာကို ဝန်ခံလိုက်သလို ကျောက်ကျွင်း ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းကိုလည်း သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ထည့်ပြောသွားသေးတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျောက်ကျွင်း ဘယ်လောက်ပဲ မှားနေပါစေ ဒီကိစ္စအတွက် အပြည့်အဝ တာဝန်ယူမှာဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း အရိပ်အမြွက် ပြသသွားခဲ့သည်။
တဖန်၊ ပြီးသွားတဲ့ကိစ္စက ပြီးသွားပြီ။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လောက်ပဲ ဆက်ပြီးနောက်ကောက်တွယ်နေပါစေ ဘာမှပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ လက်တွေ့ကျတဲ့ အဖြေတစ်ခု ထွက်လာတာကတင် သူတို့မျှော်လင့်နိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပါပဲ။
လင်ချင်းဟယ်ကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ သူမတို့မိသားစုအနေနဲ့ ရှုရှန့်မေ့ရဲ့ မင်္ဂလာစားပွဲကို ဘယ်လိုမှ တက်ရောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှုရှန့်မေ့ မြန်မြန်နဲ့ အဆင်ပြေပြေ လက်ထပ်သွားနိုင်ပြီး ဒီရှုပ်ထွေးပွေလီသမျှ ကိစ္စတွေ အားလုံး နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့စေဖို့အတွက် ဆိုပြီးတော့သာ ဒီကောင်မလေးကို မျက်နှာငယ်ငယ်လေး တစ်ချပ်တော့ ပေးဖို့ သူမ စဉ်းစားထားခဲ့တာပါ။
နောင်တစ်ချိန် ရှုရှန့်မေ့ ဘဝက ကောင်းမလား ဆိုးမလားဆိုတာ သူမနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ပါဘူး။ ရှုရှန့်မေ့ ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းမို့လို့ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ခံရမှာပေါ့။ သူမက ကလေးမဟုတ်ဘဲ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်အတွက် တန်ဖိုးကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်။
သူမရဲ့ အကြီးဆုံးအမနဲ့ အကြီးဆုံး ခဲအိုတို့ ရောက်လာတဲ့အခါ လင်ချင်းဟယ်အနေနဲ့ သူတို့ကိုပါ တရားပြ ဆုံးမသွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ သူမအပေါ် လက်ညှိုးထိုးစရာ အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ချန်ထားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
"အဘွားကြီးကလည်း သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ပြောတတ်လိုက်တာ။ ဒီကိစ္စက ပြီးပြတ်သွားပြီဆိုတော့လည်း ပြီးသွားတာပါပဲ။ တခြားမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ အကြီးဆုံးအမနဲ့ အကြီးဆုံး ခဲအိုတို့လည်း ဒီအကြောင်းကို သိပြီးသားပါ။ ကျောက်ကျွင်း က သူ့ရဲ့သတို့သမီးလောင်းကို ခေါ်ပြီး အမေဖြစ်သူနဲ့ သွားတွေ့ဖို့ပဲ စောင့်နေကြတာပါ" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဘွားဟူက သူမရဲ့စကားတွေက အလွန်တရာ ယဉ်ကျေးချောမွေ့နေပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိနေတာကို သတိပြုမိလိုက်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ကျိုးမိသားစုအနေနဲ့ ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြီး ပါဝင်ပတ်သက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အဘွားကြီးလည်း လင်ချင်းဟယ် ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသထွက်နေတယ်ဆိုတာကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားပါတော့သည်။
ဒါပေမဲ့ သူမဘက်က ပြန်ပြောစရာ စကားတစ်ခွန်းမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီလိုမျိုး ကောက်ကျစ်ယုတ်မာတဲ့ ကိစ္စကို လုပ်ခဲ့တာက သူမရဲ့ မြေးအရင်းလို တူဖြစ်သူ ကိုယ်တိုင် မဟုတ်လား။
အဘွားဟူ ထွက်သွားတော့မှ လင်ချင်းဟယ်က သူမရဲ့အကြည့်တွေကို ရှုရှန့်မေ့ဆီ ပို့လိုက်ပါတယ်။
ရှုရှန့်မေ့က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရင်း ရှေ့ကိုတိုးလာကာ သူမရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပါတော့တယ်။
"ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သေသေးတာ မဟုတ်ဘူး။ နင် ဒူးထောက်ဝံ့ရဲရင် ရိုက်ချက်နဲ့ ပြန်မတုံ့ပြန်မိအောင် သတိထားပေတော့" လင်ချင်းဟယ်က စကားကို တိုတိုနဲ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောတတ်သူဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ယခုလိုအချိန်မျိုးမှာ ရှုရှန့်မေ့ကို အလွန်တရာ ရွံရှာမုန်းတီးနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ့ဘဝတစ်သက်တာမှာ လူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ အကဲခတ်လွဲဖူးတာ ဒီတစ်ကြိမ်တည်း ရှိပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါတောင်မှ သူမရဲ့ တူမဖြစ်သူကို ပံ့ပိုးပေးချင်၊ မြှင့်တင်ပေးချင်တဲ့ စေတနာကြောင့် သနားကြင်နာမိလို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီလိုမျိုး သိသာထင်ရှားတဲ့ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ သစ္စာဖောက်ကောင်မလေးကို သူမ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။
ရှုရှန့်မေ့ရဲ့ မျက်နှာငယ်သွားကာ၊ "အဒေါ်၊ သမီး..."
"အဲဒီလို ဟန်ဆောင်ပြမနေနဲ့။ နင် ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်တုန်းက ငါ့ရဲ့သဘောထားက ဘယ်လိုရှိမလဲဆိုတာ နင်သိသင့်တာပေါ့။ ဇောက်ကျန်းမိသားစုထဲကို ယောကျ်ားစမ်းဝင်ချင်တာလား? သြော် ကောင်းတာပေါ့။ နင် လက်ထပ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာမှ နောင်တမရဖို့ပဲ ငါဆုတောင်းပေးပါတယ်။ ကျန်တဲ့အရာတွေအတွက်တော့ အများကြီး ပြောမနေတော့ပါဘူး။ အချုပ်အားဖြင့် ပြောရရင်တော့ နောင်ဆိုရင် ဇောက်ကျန်းမိသားစုနဲ့အတူ အတူတကွ နေထိုင်ရမယ့်သူက နင်ကိုယ်တိုင်ပဲလေ" လို့ လင်ချင်းဟယ်က အေးစက်စက် ပြောဆိုလိုက်ပါတယ်။
နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းတောင် အလဟဿ မခံတော့ဘဲ လင်ချင်းဟယ်က လှည့်ထွက်သွားပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။
"ဦးလေး၊ ဒီကိစ္စမှာ သမီးမှားမှန်း သမီးသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးက မသိနားမလည်လို့ပါ..." ရှုရှန့်မေ့က သူ့အဒေါ်က ရင်ဆိုင်ရခက်မှန်း သိတာကြောင့် ဦးလေးဖြစ်သူဆီ ချဉ်းကပ်ပြီး အကြင်နာယုယမှု ရအောင် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပင်က ဘာမှ မပြောခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့မျက်ခုံးတွေကတော့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွန့်ချိုးနေခဲ့ပါတယ်။ သူ့အကြည့်တွေထဲမှာတော့ ဖုံးကွယ်မရနိုင်တဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ လွှမ်းခြောက်နေပါတယ်။
"နင်တို့ဒီကို လာနေကတည်းက သင်းတို့အဒေါ်နဲ့ ငါက ဘယ်တော့မှ နင့်ကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မဆက်ဆံခဲ့ကြပါဘူး။ အခုတော့ နင်က ဒီလမ်းကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့ပြီပဲ၊ အဲဒီတော့ ဒီကစပြီး နင့်လမ်းကို နင်ပဲ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းရလိမ့်မယ်" လို့ ကျိုးချင်းပင်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူ့ဇက်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူ့ဇနီးက တစ်ခါတလေ တင်းကျပ်တတ်ပေမဲ့ အကြောင်းမဲ့ တင်းကျပ်တတ်တာမျိုး ဘယ်တော့မှ မရှိပါဘူး။
သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် သားတွေအပေါ်မှာတောင် သူတို့လွန်သွားတဲ့အခါမျိုးမှာ သူမက လျော့ပေါ့ပေးလေ့ မရှိပါဘူး။ ဟူဇ့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဧနီပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုမှားလုပ်မိလို့ဖြစ်စေ၊ သင်ခန်းစာ မယူနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလို့ဖြစ်စေ လင်ချင်းဟယ်ရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို အမြဲတမ်း ခံကြရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သူမရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစိုက် ဝမ်းနဲ့လွယ်ထားတဲ့ ကလေးတွေ မဟုတ်ကြတဲ့အတွက် သူမအနေနဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာပါ။ အဆိုးဆုံးဆိုရင်တောင် ဆူပူဆုံးမခံရုံ သက်သက်ပါပဲ။
ပြီးတော့ မြို့ပေါ်ကို ခေါ်လာခဲ့တဲ့ တူနဲ့တူမတွေကို ကူညီပေးဖို့အတွက် သူ့ဇနီးဘယ်လောက်တောင် ဦးနှောက်ခြောက်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ကျိုးချင်းပင် ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပြသပေးချင်စိတ် မရှိဘူးဆိုရင် ညကျောင်းတွေတက်ဖို့ ပိုက်ဆံပေးပြီး ဘာကြောင့် အကုန်အကျခံပေးမှာလဲ။ စာရင်းစာအုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး စာရင်းကိုင်တဲ့နေရာမှာ လက်တွေ့စမ်းသပ်လုပ်ကိုင်ခွင့်တွေတောင် တစ်ခါတလေ ခွင့်ပြုပေးခဲ့ပါသေးသည်။
ဧနီနဲ့ ဟူဇ့်တို့နှစ်ယောက်လုံးက ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး တက်ကြွကြိုးစားကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတူမလေးကတော့ အဲဒီဘက်မှာ လုံးဝကို စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိခဲ့ပါဘူး။
အဲဒါတွေက လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုတွေပါပဲ။ ရှုရှန့်မေ့က ကြိုးစားချင်စိတ်မရှိဘူးဆိုတော့လည်း ထပ်ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး။ တီဗီကြည့်ချင်ရင်လည်း တီဗီကြည့်ခွင့်ပေးထားခဲ့တာပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး အရှက်ကွဲစရာ ကိစ္စမျိုးကို သူမ လုပ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။
ကျိုးချင်းပင်က ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး မိရိုးဖလာဆန်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုမျိုး ရွံစရာကောင်းတဲ့ အရှက်ကွဲစရာ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ ဘာမှမပြောတတ်တော့ပါဘူး။
နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ အမေကျိုး ကို ဝင်ကြည့်ဖို့ သူ အိမ်ထဲကို လျှောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
အဖေကျိုး က တီဗီကြည့်နေပြီး အမေကျိုး ကတော့ အိပ်ခန်းထဲမှာ ပန်ကာအေးအေးလေးနဲ့ အနားယူနေပါတယ်။ သူမဘေးမှာတော့ လိမ္မော်သီးပန်းကန်ပြားတစ်ခု တင်ထားပါတယ်။
ကျိုးချင်းပင်က အမေဖြစ်သူအတွက် လိမ္မော်သီးခွံခွာပေးနေတဲ့ သူ့ဇနီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးဝမှာပဲ ဆက်ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
"ကျွန်မတို့ တောင်ပိုင်းကို ခရီးထွက်တုန်းက ချင်းပင်နဲ့ ကျွန်မ အများကြီး တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီမှာရှိစဉ်တုန်းက အဖေနဲ့အမေတို့မှာ ဒီမှာ အဝတ်လျှော်စက် မရှိသေးတာကို သတိရမိတယ်။ လူအုပ်စုကြီးအတွက် လက်နဲ့အဝတ်လျှော်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် မောပန်းခက်ခဲမလဲလို့ တွေးမိတာပေါ့။ ဒါကြောင့် တစ်လုံး ဝယ်ခဲ့တယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်" လို့ လင်ချင်းဟယ်က အမေကျိုး ဆီကို လိမ္မော်သီးအခွံခွာပြီးသား အမွှေးတစ်ခုကို ပေးရင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားစမြည် ပြောလိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး က သူမရဲ့ အတော်ဆုံး ချွေးမလေး ခွာပေးတဲ့ လိမ္မော်သီးကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီး ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် နွေးထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူမအနေနဲ့ စိတ်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိခိုက်ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
"စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ၊ ငါ့မှာ ဘယ်လိုကံတရားမျိုး ရှိနေလို့လဲ။ ဒီအရွယ်ကြီးတရောက်နဲ့ ဒီလူငယ်တွေအတွက် ငါက တောင် အပူပင်တွေ ခံစားနေရဆဲပါလား" လို့ အမေကျိုး က ညည်းညည်းညူညူနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အမေနဲ့အဖေက အခု သက်သောင့်သက်သာနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ကံဇာတာကို ခံစားနေရတာပါ။ ပူပင်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ အဲဒီမြေးမလေးက ရှုမိသားစုဟောင်းပိုင်ဆိုင်တဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီလေ၊ ကျွန်မတို့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ထောက်ပြလိုက်ပါတယ်။
"သူက ကျိုးမိသားစုဟောင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်တော့ရင်တောင်မှ ငါတို့သွေးသားအရိုးတွေ ပါနေဆဲ မြေးတစ်ယောက်ပဲလေ။ ဒီအကြောင်းကို ပြောပြဖို့တောင် အလွန်တရာ ရှက်စရာကောင်းလှတယ်။ အခုဆိုရင် အပြင်ထွက်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင် သွားမဝယ်ရဲတော့ဘူး၊ မျက်နှာကို မရှိတော့ဘူး" လို့ အမေကျိုး က ရှက်ရွံ့နေတဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ပြောဆိုပါတယ်။
အမေကျိုး က သူမရဲ့ဘဝကို အတော်လေး အောင်မြင်ခဲ့တယ်လို့ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ခံယူထားခဲ့ပါတယ်။ အစပိုင်းနှစ်တွေတုန်းကတော့ ခက်ခဲပင်ပန်းခဲ့ပေမဲ့ အလယ်အလတ်အရွယ် ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဓိက အကျပ်အတည်းကြီးတွေ ကင်းဝေးခဲ့ပါတယ်။
ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူမ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ အငယ်ဆုံးသားလေး ကြီးပြင်းလာပြီး စစ်တပ်က ထောက်ပံ့ကြေးတွေ ရရှိလာတဲ့အခါ တစ်ရွာလုံးက သူမကို အချိန်အကြာကြီး မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြရပါတယ်။ အဲဒီထောက်ပံ့ကြေးတွေကြောင့် သူတို့မိသားစုရဲ့ လူနေမှုအဆင့်အတန်းက အိမ်နီးနားချင်းတွေထက် သိသိသာသာ သာလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့ပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ အငယ်ဆုံးသားလေး အငြိမ်းစားယူတော့ သူမ ဝမ်းနည်းမိသလိုလို ဖြစ်ခဲ့ရပေမဲ့၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူမရဲ့ အငယ်ဆုံးချွေးမလေး ရုတ်တရက် အောင်မြင်လာပြီး ရပ်ကွက်အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါက သူမရဲ့ အိုမင်းရင့်ရော်နေတဲ့ မျက်နှာဟောင်းကြီးကို ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အများကြီး ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ အရာရာတိုင်း ချောမွေ့ပြေပြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ ချွေးမနဲ့ အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်သူ နှစ်ယောက်စလုံး တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့ကြပြီး၊ ချွေးမဖြစ်သူဆိုရင် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ရဲ့ နိုင်ငံခြားဘာသာစကား ပါမောက္ခတောင် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ဒေသန္တရ ရပ်ကွက်ကိုပဲ မပြောနဲ့၊ တစ်ခရိုင်လုံးကို လှည့်ကြည့်ရင်တောင် သူမလို လူမျိုးကို ဒုတိယမြောက် ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရပ်ကွက်ခေါင်းဆောင်တွေကလည်း သူမကို လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြပြီး ကျန်းမာရေးမေးမြန်းကာ ရိုသေလေးစားမှုတွေ ပြသကြလေ့ရှိပါတယ်။ အဲဒါက သူမကို ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ကျက်သရေ ရှိစေခဲ့လဲ။
နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့ အငယ်ဆုံးသားနဲ့ မိသားစုကိုပါ ချွေးမဖြစ်သူက မြို့တော်ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်စုစာရင်းတွေ ပြောင်းလဲပေးခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့တွေလည်း အပြည့်အဝ မြို့တော်သားတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြပါတယ်။ သူမနဲ့ အဘိုးကြီးကိုပါ သက်သောင့်သက်သာနဲ့ နေထိုင်ဖို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာပါ။
ဒါက ကောင်းချီးမင်္ဂလာနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ဘဝတစ်ခုပါပဲ။ မြို့တော်က တခြားအဘွားကြီးတွေနဲ့ လမ်းမှာ ဆုံကြတဲ့အခါမှာတောင် သူမအနေနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အောက်ကျို့နေရတယ်လို့ တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီဂုဏ်ကျက်သရေနဲ့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစရာ မှန်သမျှက ဒီမြေးမလေးကြောင့် မြေကြီးထဲ ညစ်ပတ်သွားခဲ့ရပါပြီ။
မင်္ဂလာမဆောင်ဘဲနဲ့ အပြင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတာတဲ့! ဒါသာ ရွာကို ပြန်ရောက်သွားရင် လူတွေရဲ့ တံတွေးနဲ့တင် သူမ ရေနစ်သေနိုင်ပါတယ်။ ယောကျ်ားဖြစ်သူက တာဝန်ယူလိုက်ရင်တောင် ဒီအတི་နဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူတွေက နောက်ကွယ်မှာ ဆက်ပြီး ကောလာဟလ ပြောနေကြဦးမှာပဲ!