ဒီစကားတွေကြောင့် ဒါဝါတစ်ယောက် ရင်အုပ်လေးကို ကော့လိုက်နိုင်သလို အာဝါ ကလည်း တံတွေးမြိုချတာကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးတွေ အရောင်လက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ အရိုးတွေကို သူ့ဇနီးနဲ့ သားတွေဆီ ခွဲဝေပေးပြီး သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ဟင်းရည်ပဲ သောက်တော့မည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။ ဒါကိုမြင်တော့ ဒါဝါနဲ့ အာဝါ တို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သူတို့အဖေက အသားတွေကို သူကိုယ်တိုင်မစားဘဲ သားသမီးတွေကိုပဲ ပေးချင်နေသည်မဟုတ်ပါလား။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ "ရှင်ကတော့ သူတို့ကို အလိုလိုက်တတ်လိုက်တာ" ဟု စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်မိသည်။
ဟင်းရည်ထဲက အရိုးအသားတွေက အရသာရှိလွန်းလှသည်။ သို့တိုင်အောင် သူမသည် သူ့စေတနာကို လက်ခံလိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း သူမကို ပြန်ကြည့်နေသည်။
"မြန်မြန်စား၊ စားပြီးရင် ကန်ပေါ်မှာ သွားနားတော့။ အပြင်မှာ အတော်အေးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်နှာလွှဲရင်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
မိသားစု ထမင်းစားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် က စားပွဲရှင်းရန် ပြင်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ဆန်ဝါ ကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ရှင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ရပ်တည်ချက်မှာ အလုပ်လုပ်ရမည့်နေ့ရက်များစွာ ရှေ့မှာရှိနေသေးသဖြင့် အလောတကြီး လုပ်စရာမလိုဟူ၍ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ ငြိမ်ငြိမ်မနေတတ်သူမှန်း ထင်ရှားသည်။ တစ်နေကုန် အနားယူရမည်ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။ ခဏတာ နေ့ခင်းအိပ်ပြီးနောက် သူသည် နောက်ဖေးကို သွားရောက်ကာ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်တော့သည်။ သူ တကယ်ပဲ အနားမယူချင်မှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း သူ့ကို မတားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အမေကျိုး တစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာပြန်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် ဒေါသထွက်ပြပြီးပြီဖြစ်ရာ အမြဲတမ်း စိတ်ကောက်နေ၍ မဖြစ်ပေ။ သူမက "ကျွန်မ ဒီမှာ နေပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်နေတယ်လို့ ကြားရရင်တော့ ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားမှာပဲ!" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။
အမေကျိုး တစ်ယောက် ဒီနေ့ စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေသည်။ အဖေကျိုး လည်း အိမ်မှာ စိတ်ညစ်နေခဲ့သည်။ အဖေကျိုး က လင်ချင်းဟဲ့ ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု တကယ်မယုံကြည်သော်လည်း သူ့သား အလုပ်ကနေ အတင်းအကျပ် အနားပေးခံလိုက်ရသည့်အတွက် စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ဇနီးထံမှ သားဖြစ်သူ ဒဏ်ရာရထားကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ ဘာမှ ဆက်မတွေးနိုင်တော့ပေ။ သူသည် အမေကျိုး ကို ငွေအချို့ ယူသွားပေးရန် ချက်ချင်း တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
အမေကျိုး တစ်ယောက် ငွေတောင် မထုတ်ရသေးခင်မှာပဲ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အခြေအနေတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမက "စိတ်ချပါ။ အခုဆိုရင် အိမ်ခွဲပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့က အိမ်နှစ်အိမ် ဖြစ်သွားပြီ။ ဒီမှာ ရှင်တို့ ဘယ်လိုနေနေ ဒါက ရှင်တို့ကိစ္စပါ၊ ကျိုးမိသားစုဟောင်း ဘက်က ဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး။ ဘယ်သူမှ ရှင်တို့ကို အပြစ်မပြောပါဘူး!" ဟု ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဝါအဖေရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ရတာ ဂရုတစိုက် မကုသရင် နောက်ပိုင်းမှာ ရောဂါဟောင်း ပြန်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ကျွန်မက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မုဆိုးမ ဖြစ်မသွားချင်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ သူဆေးသောက်ဖို့နဲ့ သူ့ကို ပြုစုဖို့ လိုအပ်ဦးမှာ။ ကြက်ရောင်းမယ့်သူ ရှိမရှိ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးလို့ ရမလား? ရှိရင် နှစ်ကောင်လောက် ဝယ်ပေးပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက စိတ်ပျက်သည့် အမူအရာဖြင့် "ကျွန်မ ဘဝဟောင်းတုန်းက ဘာတွေများ ပြုခဲ့မိလဲ မသိပါဘူး။ ဒီဘဝမှာတော့ ဒီလိုလူမျိုးနောက် ပါလာရတယ်။ အရင်က သူ့သားတွေကို ပြုစုရ၊ အခုလည်း သူ့ကို ပြုစုရနဲ့။ ကျွန်မ ဘဝကတော့ ဒုက္ခများလိုက်တာ!" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
ညည်းတွားသံတွေကို ကြားနေရသော်လည်း အမေကျိုး ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံနေသည့် ကျောက်တုံးကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ညည်းချင်သလောက် ညည်းပါစေ၊ သားဖြစ်သူအတွက် ကြက်မွေးပြီး ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ပေးမည်ဟု ပြောသည့်အချက်ကသာ အရေးကြီးသည်။ ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပေဘူးလား။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကျိုးမိသားစုဟောင်း ဆီကတော့ မလိုချင်ဘူးနော်။ တတိယအစ်မတော်က ကလေးမွေးတော့မှာ။ ကျွန်မတို့အိမ်က လူတွေက ကြက်တွေကို စားကုန်လို့ သူမ မီးနေသည်ဖြစ်တဲ့အခါ ကြက်သားတောင် မစားရဘူးဆိုပြီး ဘယ်သူမှ လာမပြောစေချင်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထောက်ပြလိုက်သည်။
အမေကျိုး ကတော့ သူမအိမ်က ကြက်ခြံထဲက နှစ်ကောင်ကို ဖမ်းပေးဖို့ စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။ ကျိုးမိသားစုဟောင်း တွင် ဥဥသည့် ကြက်မကြီး ရှစ်ကောင် ရှိသည်။ ထိုအချိန်က ကြက်မွေးမြူခြင်းမှာ လူဦးရေအပေါ် မူတည်ပြီး လူနှစ်ယောက်ကို ကြက်တစ်ကောင်နှုန်းဖြင့် မွေးမြူကြသည်။ မြေးတွေကိုပါ ထည့်တွက်ရင် ကျိုးမိသားစုဟောင်း တွင် လူ ၁၇ ယောက်ရှိသဖြင့် ကြက်ရှစ်ကောင် မွေးခွင့်ရသည်။ ရှစ်ကောင်ဆိုသည်မှာ များသယောင် ရှိသော်လည်း လူတိုင်းအတွက် လုံလောက်မှု မရှိသလို ဥများကိုလည်း ဆားကဲ့သို့သော လိုအပ်ချက်များအတွက် ရောင်းချရန် သိမ်းထားရသည်။ ကျိုးမိသားစုဟောင်း ကဲ့သို့ ချွေတာတတ်သည့် မိသားစုအတွက် ကြက်ဥများမှာ အဖိုးတန်လှသည်။
အမေကျိုး တစ်ယောက် ကြက်နှစ်ကောင် ဖမ်းပေးရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုအကြံကို ချက်ချင်း လက်လျှော့လိုက်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် အမေကျိုး က ရွာထဲတွင် လူချစ်လူခင် များသူဖြစ်သဖြင့် ကြက်နှစ်ကောင် ဝယ်လိုက်ခြင်းမှာ ကြီးမားသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ခြေနှစ်ဖက်ကို ကြိုးနဲ့ချည်ထားသည့် ကြက်မကြီးနှစ်ကောင်ကို ယူကာ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ပုံစံအတိုင်း ဆက်ရှိနေစေရန် လင်ချင်းဟဲ့ က တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ ပိုက်ဆံမပေးသလို အမေကျိုး ကလည်း ဘာမှ မပြောပေ။ ဒီကြက်တွေက သားငယ်အတွက် အာဟာရဖြစ်စေဖို့ ရည်ရွယ်မှန်း သူမ သိသည်။ မြေးသုံးယောက်လည်း အနည်းငယ် စားရမည်ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ အနေနဲ့ကတော့ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ ဘယ်လောက်များ စားနိုင်မှာမို့လို့လဲ။
ထို့နောက် အမေကျိုး က သူမအိတ်ကပ်ထဲမှ ၁၀ ယွမ်တန် ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
"အမေ ဘာလုပ်တာလဲ?" လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဒါက စတုတ္ထမြောက်သား ပြန်ပို့ပေးတဲ့ ငွေထဲက စုထားတာ။ အကြီးဆုံးနဲ့ ဒုတိယမြောက်သားအတွက် အခန်းနှစ်ခန်း ဆောက်ပေးပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒါပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါလေးကို သိမ်းထားလိုက်ပါ။ နောက်ကျရင် ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေ ကြီးလာရင် သုံးစရာတွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာ" ဟု အမေကျိုး က မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုငွေအထပ်လိုက်ကို သူမလက်ထဲ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။
အိမ်ခွဲကြစဉ်က ကျိုးချင်းပိုင် ထံမှ ကျန်ရှိသည့်ငွေများကို အခြားညီအစ်ကိုသုံးယောက် ငြိမ်သက်သွားစေရန် အခန်းတစ်ခန်းစီ ဆောက်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်က အုတ်နဲ့ အုပ်ကြွပ်များမှာ အခုထက် အများကြီး ဈေးသက်သာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ အတွက် အခန်းနှစ်ခန်းနဲ့ ဧည့်ခန်းတစ်ခုမှာ စတုရန်းမီတာ ၅၀ သာ ရှိပြီး အဖေကျိုး နှင့် ညီအစ်ကိုများက လုပ်အားခမယူဘဲ ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့သဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်မှာ နည်းခဲ့သည်။ သို့သော် အခုအချိန်တွင် ဈေးနှုန်းများမှာ နှစ်ဆကျော် တက်သွားပြီဖြစ်ရာ အုတ်အိမ်ကောင်းကောင်း ဆောက်မည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ယွမ်တစ်ထောင် သို့မဟုတ် နှစ်ထောင် ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။
သက်ကြီးရွယ်အို မိဘနှစ်ပါးတွင်လည်း သူတို့အတွက် အနားယူစရိတ် ရှိသေးသော်လည်း ထိုငွေကိုတော့ မထိရဟု ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။ အခြား အကျိုးကျေးဇူးများကို လင်ချင်းဟဲ့ က ရယူသွားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူမလည်း ထိုယွမ်နှစ်ရာကို လက်ခံလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ဒါဝါအဖေသာ ကျွန်မ အမေ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ ယူလိုက်မှန်း သိရင် ကျွန်မနဲ့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ဒါက အရင်ကတည်းက စတုတ္ထမြောက်သား ရှာထားတာပါ။ အမေက သူ့အတွက် စုပေးထားတာပဲ။ အခု သူ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒီငွေက သူ့ဆီ ပြန်ရောက်သင့်တာပေါ့။ ဘယ်သူမှ ဘာမှ ပြောစရာမရှိဘူး။ ဒီကြက်နှစ်ကောင်တောင် ဒီငွေနဲ့ပဲ ဝယ်တာလေ" ဟု အမေကျိုး က အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အနေနဲ့ ထိုငွေကို သူမတစ်ယောက်တည်း သိမ်းထားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း အမေကျိုး က အတင်းပေးနေသဖြင့် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်ပြီးမှ လက်ခံလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီငွေကို မိဘအိမ်ကို ပြန်မပို့ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ စားစရိတ်အတွက်ပဲ သုံးပါ့မယ်" ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။
အမေကျိုး လည်း စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။ သူမအနေနဲ့ ပိုပြီး ချွေတာဖို့ အကြံပေးချင်သေးသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က နားထောင်မည် မဟုတ်မှန်း သိသဖြင့် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။
အမေကျိုး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကြက်ဖိုးကို စတုတ္ထမြောက်သား၏ ဇနီးက ပေးလိုက်ကြောင်း အခြားချွေးမတွေကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင် ဖမ်းပေးခဲ့သည်ကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်သဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် တတိယချွေးမတို့က ဘာမှ မပြောကြပေ။ သူတို့မှာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် နောက်လဆိုလျှင် ကလေးမွေးဖွားတော့မည့် တတိယချွေးမအတွက်ပင်။ မိသားစုအနေနဲ့ သူမအတွက် ကြက်တစ်ကောင်ပဲ ပေးနိုင်မည်ဖြစ်ရာ ကျန်ကြက်တွေကို စတုတ္ထမြောက်သားဆီ ပေးလိုက်ခြင်းက သူမအတွက် ကြက်ဥတစ်ချို့ ရနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်း ပိုများစေသည်။
ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ အဘွားအိုတစ်ယောက် စတုတ္ထမြောက်သားဆီ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်များ ပေးလိုက်လဲဟု တွေးမိလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ စိတ်ထဲတွင်သာ သိမ်းထားပြီး မပြောရဲပေ။ အဘွားအိုက သူတို့ကိုတော့ အမြဲတမ်း တင်းကျပ်လွန်းသော်လည်း စတုတ္ထမြောက်သား၏ ဇနီးကိုတော့ အလွန်အမင်း သည်းခံနေသည်ကိုး။
သူမအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် နောက်ဖေးသို့ ချက်ချင်း သွားလိုက်သည်။
"ကျွန်မ အစကတော့ အမေ့ဆီက ပိုက်ဆံ မယူချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ့မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ မယူရင် ဘာတွေများ တွေးနေမလဲ မသိဘူး။ အနာဂတ်ဆိုတာ ရှည်လျားသေးတာပဲလေ ဆိုပြီး လက်ခံလိုက်တာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဝန်ခံလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ကြက်ခြံဆောက်နေရင်း သူမကို ကြည့်ကာ ရိုးရှင်းစွာဖြင့် "မင်းကပဲ အိမ်တာဝန်ခံပဲလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။