ကျိုးချင်းပိုင် သည် မည်သည့်အချိန်က ပြန်ရောက်လာသည်မသိ၊ တံခါးဝမှနေ၍ စကားသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ကြက်သေသေလျက် ရပ်နေမိသည်။ ဇနီးဖြစ်သူမှာ နှုတ်ကတစ်မျိုးပြောပြီး စိတ်ထဲကတစ်မျိုးတွေးကာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် ထူးခြားသောစွမ်းရည်မျိုး ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
သူမသည် သူ့အပေါ် ဂရုစိုက်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ မနေ့ညက သူ့ကို ပြုစုပေးခဲ့သလို ဒီမနက်မှာလည်း သူနှင့် သားသုံးယောက်အတွက် အစာအာဟာရကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် အမေကျိုး နှင့် စကားပြောသည့်အခါတွင်မူ သူမသည် အေးစက်စက်နှင့် ရက်စက်တတ်သည့် မျက်နှာဖုံးကို ဆောင်းထားပြန်သည်။
*သူမမှာ မျက်နှာနှစ်ခု ရှိနေတာလား* ဟု သူ တွေဝေစွာ တွေးမိသည်။ သူမကို နားလည်ရန် သူ အမှန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။
အခန်းထဲတွင် အမေကျိုး သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ အသက်ရှူပင် ကြပ်လာသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သားဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်၍ ဇနီးဖြစ်သူက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့်မရှိကြောင်း ပြန်ပြောချင်သော်လည်း ထိုမိန်းကလေး ဒေါသထွက်နေသည်ကို သိနေသည့်အတွက် သူမ ထပ်မံတွန်းတိုက်ရန် မသင့်တော်မှန်း နားလည်လိုက်သည်။ သူမကို ဆူပူရန် ကြိုးစားလေလေ ပိုဆိုးလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူမ အလျှော့ပေးမှသာလျှင် စတုတ္ထမြောက်သား ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် အိမ်တွင်းရေး ငြိမ်းချမ်းနေမည်ဖြစ်သည်။
"ဖေဖေ၊ သားကို ပွေ့ပါ!" ဆန်ဝါ ၏ အသံသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကလေးငယ်သည် အပြင်တွင် လျှောက်သွားရင်း ဖခင်ဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြေးလာပြီး ဖခင်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ကလေးကို ချီမလိုက်ချိန်တွင် အမေကျိုး သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။
"အမေ၊ ပြန်တော့လေ။ ဒီမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး" ဟု ဆန်ဝါ ကို ပွေ့ချီထားရင်း ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောလိုက်သည်။
အမေကျိုး သည် သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ချွေးမဖြစ်သူ ထွက်သွားတော့မည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူမသည် အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး "စတုတ္ထမြောက်သားရေ၊ အပြင်ဘက်ကနေ မင်း အကုန်ကြားလိုက်တယ်မလား။ မင်းရဲ့ဇနီးနဲ့ သေချာစကားပြောသင့်တယ်။ သူမကို ဒီမှာပဲ ဆက်နေအောင် မင်း မစည်းရုံးနိုင်ဘူးဆိုရင် မင်းတစ်ယောက်တည်း ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီတွေကို ထိန်းကျောင်းရတော့မယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမသိသည်မှာ ကွာရှင်းလိုက်သည်ဆိုဦးတော့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ သားသုံးယောက်နှင့်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ သားသုံးယောက်ကို ဒုက္ခပေးမည့် မိထွေးမျိုးကို ဘယ်သူကများ အိမ်သို့ ခေါ်လာချင်ပါ့မလဲ။ ချွေးမဖြစ်သူမှာ စိတ်သဘောထား အနည်းငယ် ခက်ထန်သော်လည်း မိထွေးထက်တော့ ပိုကောင်းသေးသည်။
အဖြေစကားကို မစောင့်ဆိုင်းဘဲ အမေကျိုး က ဆက်ပြောသည်၊ "ပြန်သွားပြီး သူမနဲ့ စကားပြောလိုက်ပါ။ သူမကို လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်စရာမလိုဘူးလို့ ကတိပေးလိုက်ပါ။ အရင်ကလိုပဲ အိမ်မှုကိစ္စလေးတွေပဲ လုပ်ခိုင်းထားပါ။ နောက်နှစ်ဆိုရင် ဒါဝါလည်း ဝက်စာအတွက် ဟင်းရွက်ကောက်ပြီး လုပ်အားခရမှတ်တွေ ရှာပေးနိုင်တော့မှာပါ။ အိမ်သားတွေရဲ့ လုပ်အားနဲ့ လူဦးရေအလိုက်ဆိုရင် သူမ လယ်ထဲမဆင်းဘဲနဲ့လည်း ကောင်းကောင်း နေထိုင်နိုင်မှာပါ!"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သား နားလည်ပါတယ် အမေ။ သား သူမကို သေချာရှင်းပြလိုက်ပါ့မယ်။"
သူ့ဇနီးသည် အမေကျိုး ကို အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှ ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုခဲ့ရသည်ကို သူ နားလည်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုအတွေးများကို အပြင်ထုတ်ပြောလောက်အောင် မိုက်မဲသူတော့ မဟုတ်ပေ။ လုပ်အားခရမှတ်များ၏ တန်ဖိုးကို သူသိသလို သူတို့၏ လူနေမှုဘဝကိုလည်း မထိခိုက်စေလိုပေ။
သူမ၏ စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိသွားပြီးနောက် အမေကျိုး သည် အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်များမှာမူ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။
အခန်းထဲတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ဟန်ဆောင်နေသည်။ အချိန်မှာ ဆယ်နာရီ မထိုးသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ "ရှင် ဒဏ်ရာရထားတယ်လို့ အမေပြောတာ ကြားတယ်။ အထဲဝင်ခဲ့၊ ကျွန်မ ကြည့်ပေးမယ်။"
သူမ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဆန်ဝါ ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မနေ့ညက သူမ ရှက်လွန်း၍ မကြည့်ရဲခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အေးဆေးစွာပင် ရင်ဆိုင်နိုင်နေသည်။ သူမ၏ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေနိုင်မှုမှာ အံ့ဩစရာပင်။ အမေကျိုး နှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက်တွင် သူမသည် အယောင်ဆောင်နေစရာ မလိုတော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
*လူတွေဆိုတာပဲ၊ ကိုယ်တိုင်သာ ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တာပဲ* ဟု သူမ တွေးမိသည်။
သူမကို ငြင်းဆန်၍ မရမှန်းသိသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် သည် အခန်းထဲဝင်ပြီး အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရှက်စိတ်ကြောင့် မျက်နှာရဲသွားသော်လည်း သူ၏ ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရင်ထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်သွားသည်။
"အဝတ်ပြန်ဝတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ချက်ချင်း လှဲနေလိုက်တော့" ဟု သူမ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် နာခံစွာပင် အဝတ်ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။ ရာသီဥတုမှာ အတော်ပင် အေးနေသေးသည်။ "လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ကျန်သေးလား" ဟု သူ မေးသည်။
"ကျန်တယ်" ဟု သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။
သူသည် သူမကို ကြည့်နေပြီး အမိန့်ပေးမည့် စကားကို စောင့်နေသည်။
"ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲပြီး ဒဏ်ရာကိုပဲ အရင်သက်သာအောင် လုပ်ပါ။ ရှင် နေကောင်းမှပဲ ကျွန်မတို့ စကားပြောကြမယ်" ဟု သူမက တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က "ဒဏ်ရာတွေက အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
" 'ပြေတယ်' ဆိုတာ 'ပျောက်သွားတာ' မဟုတ်ဘူး။ ရှင် အလုပ်လုပ်ချင်လွန်းရင် နောက်နှစ်ကျရင် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိဦးမှာပါ။ အခုတော့ ကုတင်ပေါ် တက်။ ကျွန်မစိတ်က မကောင်းဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မကို စမ်းသပ်မနေနဲ့" ဟု သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောသည်။
သူ့ကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူမ ရင်ထဲတွင် နာကျင်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အလျှော့ပေးကာ ကလေးများ၏ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆန်ဝါ ကို သူ့ဘေးတွင် ထား၍ စောင့်ကြည့်ခိုင်းပြီးနောက် ကုတင်ကို နွေးသွားစေရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အပြင်တွင် ဖခင်ပြန်ရောက်ကြောင်း လူတိုင်းကို လိုက်ပြောနေကြသည်။ သူတို့သည် အဝတ်အစားအသစ်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ဖခင်က မနေ့ညက မုန်တိုင်းထဲမှာ ရုန်းကန်ပြီး ပြန်လာခဲ့တာ။ သူ နေမကောင်းဖြစ်နေတော့ အထဲသွားပြီး သူ့ကို အဖော်ပြုပေးကြဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။
လေးစားအားကျမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကလေးနှစ်ယောက်သည် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။
"မေမေပြောတော့ ဖေဖေ နေမကောင်းဘူးဆို၊ အနားယူသင့်တယ်" ဟု ဒါဝါက ဖခင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု အာဝါ ကလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။ "အရင်က ဆန်ဝါ နေမကောင်းတုန်းက မေမေ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပြုစုပေးခဲ့တာ။"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ဇနီး သားသုံးယောက်ကို ပြုစုရသည်မှာ မည်မျှ ပင်ပန်းကြောင်း သိသော်လည်း ကလေးများ နေမကောင်းတိုင်း သူမ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပြုစုပေးခဲ့သည်ကိုမူ မသိခဲ့ပေ။
"ဖေဖေ၊ နောက်ဆို ဒီကနေ ထွက်မသွားတော့ဘူးမလား" ဟု ဒါဝါ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ တောက်ပနေသည်။
အာဝါ ကလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသည်။ သူတို့သည် ဖခင်ဖြစ်သူ ရွာတွင် အမြဲတမ်း နေတော့မည်ဟု ရွာသားများ ပြောသည်ကို ကြားထားပြီးဖြစ်သည်။
"ဖေဖေ မသွားတော့ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အတည်ပြု ပြောလိုက်သည်။
"ပျော်လိုက်တာ!" ဟု ကလေးများ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ငယ်သေးပြီး ရိုးရှင်းကြသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ အနားမှာ ရှိနေရခြင်းကိုသာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ဝင်ငွေနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးမှုများကို သူတို့ နားမလည်ကြပေ။
အပြင်ဘက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အာဟာရပြည့်ဝသော ဟင်းရည်ကို ပြင်ဆင်နေရင်း အခန်းထဲမှ ရယ်မောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရှေ့ဆက်ရမည့် အနာဂတ်မှာ ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သားသုံးယောက်ကမူ ဖခင်ဖြစ်သူကို အလွန်ပင် အားကိုးနေကြသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာကာ ရွာထဲရှိ အခြားယောက်ျားများထက် ထူးခြားနေသဖြင့် ကလေးများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရေညှိနှင့် နံရိုးဟင်းရည်ကို အိုးငယ်လေးဖြင့် ချက်ပြုတ်သည်။ သူ့ဒဏ်ရာအတွက် အားဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ကလေးများအတွက်မူ ဝက်သားသုံးထပ်သား၊ အာလူးနှင့် ပုစွန်ခြောက်ဖုတ် ဟင်းရည်ကို ပြင်ဆင်ထားသည်။
ဆယ့်တစ်နာရီခန့်တွင် အစာအာဟာရများ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် နံရိုးဟင်းရည်ကို "လူဆိုးဖခင်" အတွက် သီးသန့်ချပေးပြီး သူမနှင့် ကလေးများအတွက်မူ ပုစွန်ခြောက်ဟင်းရည်ကို စားကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက "သူတို့ဖခင် နေမကောင်းဖြစ်နေတော့ အာဟာရ လိုအပ်တယ်။ ကျွန်မတို့ သားတွေက သိတတ်ပါတယ်၊ ဖေဖေ့ အစားအသောက်ကို သူတို့ လုမစားပါဘူး" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။