အခန်း (၃၇) - ဒေါသပေါက်ကွဲပြလိုက်ရမှာပဲ
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ကျိုးမိသားစုဟောင်း နေအိမ်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး ဇနီးဖြစ်သူ ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် ဂျင်းပြုတ်ရည်ကို သောက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ထံ သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ထွက်ခွာခဲ့ရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လွတ်နေသော ပန်းကန်လုံးကို သိမ်းဆည်းပြီး ဆေးကြောလိုက်သည်။
သူ့ကို ဂျင်းပြုတ်ရည် ပိုသောက်ခိုင်းရမည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပါ။ မနေ့ညက ဆီးနှင်းများ အလွန်အမင်း ကျခဲ့သဖြင့် တစ်ခွက်တည်းဖြင့် အအေးဓာတ်ကို တွန်းလှန်ရန် မလုံလောက်ပေ။ သူ မိဘအိမ်၌ ရှိနေစဉ်အတွင်း သူမသည် နောက်ထပ်တစ်သုတ် ထပ်ကျိုထားလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် အတွက်သာမကဘဲ ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့အတွက်ပါ ပါဝင်သည်။ သူတို့ သောက်ချင်စိတ် ပေါက်လာစေရန်အတွက် သူမသည် သကြားညိုအနည်းငယ် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း တစ်ခွက်သောက်လိုက်သည်။ ဤမျှ အေးစက်သော ရာသီဥတုတွင် ဂျင်းပြုတ်ရည်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးစေရန်အတွက် အကောင်းဆုံးပင်။
ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုကို မီးမွှေးထားသဖြင့် ချက်ပြုတ်ရသည်မှာ အလွန်အဆင်ပြေသည်။ ဆန်ဝါ ကို ထိန်းကျောင်းပေးရန် ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့ကို တာဝန်ပေးထားခဲ့ပြီး သူမကတော့ နေ့လယ်စာအတွက် အာလူးများကို လှီးဖြတ်နေလိုက်သည်။ သူမသည် အာလူးနှင့် ဝက်သားသုံးထပ်သား ဟင်းရည်ချက်ရန်နှင့် ပုစွန်ခြောက်ဟင်းရည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ချက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
ဝက်သားသုံးထပ်သားမှာ မနေ့က မေကျဲ့ ထံမှ သူမ "ဝယ်" ထားသည့် ပစ္စည်းများထဲမှ ဖြစ်သည်။ သူမ ဝက်သားသုံးထပ်သား သုံးဂျင်းနှင့် ဝက်နံရိုး အနည်းငယ်ကို ရထားခဲ့သည်။ အသုံးအစွဲ ချွေတာမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့မှာ အချိန်အတော်ကြာ စားသုံးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဟင်းရည်အတွက် ဝက်သားသုံးထပ်သားကို ပါးပါးလှီးလိုက်သည်။ အိုးထဲတွင် များနေသယောင် ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အသားမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်။ သို့သော် ဝက်ဆီဖြင့် ကြော်လိုက်ပါက အရသာရှိပေလိမ့်မည်။ ဟင်းရည်ကတော့ ချက်ရသည်မှာ ပို၍ပင် လွယ်ကူသည်။
သူမသည် ပါဝင်ပစ္စည်းအားလုံးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်သည်။ နံရံတွင် ချိတ်ထားသော နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ အချိန်မှာ အနည်းငယ် စောနေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မူလပိုင်ရှင်သည် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ လစာနှင့် စရိတ် သုံးလစာခန့်နှင့် ညီမျှသော ပမာဏကို လများစွာ စုဆောင်းပြီးမှ ထိုနာရီကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ လင်ချင်းဟဲ့ က အကျိုးကျေးဇူးကို ခံစားနေရသည်။ စိတ်ကြိုက်သုံးဖြုန်းတတ်သူဟူသော နာမည်ဆိုးနှင့် လာမည်ကို သိသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်ပါ။
သူမသည် စားနပ်ရိက္ခာများကို စာရင်းပြုစုရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ကျိုးချင်းပိုင် မကြာမီ ပြန်လာတော့မည်ဟု သူမ ကြိုတင်ရိပ်မိထားသဖြင့် အိမ်တွင် ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် ကြက်ဥတစ်အိုးအပြည့် ရှိနေစေရန် စီမံထားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ လုံလောက်မည် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အား အလွန်ဆုံး စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးသည်မှာ ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ယူလာသည့် ယွမ် ၃၀၀၀ နှင့် ရိက္ခာကူပွန် အထုပ်လိုက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်နှစ်တွင် အလုပ်လုပ်ရမည် ဖြစ်သဖြင့် လူဦးရေအလိုက် စားနပ်ရိက္ခာ ခွဲတမ်းရရှိမည်ဖြစ်ပြီး လုပ်အားခွန်အားကောင်းသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် လုပ်အားခ ၁၀ မှတ် ရရှိမည်မှာ သေချာသည်။ သူမအနေဖြင့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများအတွက် ငွေကြေးပူပန်စရာ မလိုတော့ပါ။
သူမသည် လိုအပ်သည့် အိမ်သုံးကိရိယာများကို ဝယ်ယူပြီးဖြစ်သဖြင့် ခရိုင်မြို့သို့ သွားရောက်ဈေးဝယ်ရန် မလိုတော့ပါ။ သူမတွင် ရှိနှင့်ပြီးသော ယွမ် ၂၀၀ နှင့်ဆိုပါက မိသားစုတွင် စုစုပေါင်း ယွမ် ၃၂၀၀ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤငွေကို စုဆောင်းထားရမည်။ ကန့်သတ်ချက်များ ပယ်ဖျက်ပေးမည့် အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု စတင်နိုင်ရန် သူမ မျှော်လင့်ထားသည်။ အခွင့်အရေး ရောက်လာသည့်အခါ မတည်ငွေ မရှိပါက သူမ အလွန်တရာ နောင်တရလိမ့်မည်။
လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် သူမ၏ အစီအစဉ်များဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် အမေကျိုး ရောက်လာသည်။
ယောက္ခမဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ချက်ချင်းပင် လေးနက်ပြီး သတိထားသည့် အရိပ်အယောင်ကို ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကိုတော့ ကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း အမေကျိုး မှာမူ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်၏ စိတ်နေသဘောထားကို သူမ ကောင်းကောင်း သိသဖြင့် တူညီသော ရွာတွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း ထိုပုံစံအတိုင်း ဆက်လက် ဟန်ဆောင်နေရမည် ဖြစ်သည်။
"လေးယောက်မြောက်ရဲ့ ဇနီး၊ လေးယောက်မြောက် တစ်ယောက် အငြိမ်းစားယူလိုက်ပြီဆိုတာ သိရဲ့လား" ဟု အမေကျိုး က ကိစ္စကို သတိကြီးစွာဖြင့် စတင်မေးမြန်းသည်။
သူမသည် ချွေးမဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လေ့ရှိသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ သာ အပြင်လူ ဖြစ်နေပါက ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ အာဏာပြမှုကို သည်းခံနေမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ သူမက အိမ်ရှင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ "အဘွားကြီး ဘာပြောချင်တာလဲ။ ကျွန်မကို လာလှောင်ပြောင်တာလား။ လုပ်လေ! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီဘဝကို ကျွန်မ မခံနိုင်တော့ဘူး။ ပြန်ပြီး အထုပ်အပိုးပြင်ပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်ကောင်းပဲ!" ဟု တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် 'အမေ' ဟုပင် ခေါ်မနေတော့ပါ။ အမေကျိုး သည် အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို သဘောပေါက်သွားပြီး "လေးယောက်မြောက်ရဲ့ ဇနီး၊ အလျင်စလို မလုပ်ပါနဲ့။ ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေက ဒီလောက်တောင် ကြီးနေပြီ၊ သူတို့ကို ထားခဲ့ဖို့ စိတ်ကူးရှိလို့လား? လေးယောက်မြောက်က အငြိမ်းစားယူလိုက်ပေမဲ့ သူက ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ပဲ၊ မင်းနဲ့ ကလေးတွေကို ဆက်ကျွေးမွေးနိုင်မှာပါ။ သူနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဖို့ ငါ သူ့ကို တိုက်တွန်းပြီးပြီ။ အရင်လိုပဲ နေနိုင်မှာပါ။ မင်း လယ်ကွင်းထဲ သွားစရာ မလိုပါဘူး၊ လေးယောက်မြောက် ရှာတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်!" ဟု အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် တိုင်ပင်ခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ ပါးစပ်ဖျားမှ ပြောလိုက်သည့် ကတိစကား တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
"အရင်လိုပဲ နေရမယ် ဟုတ်လား?" လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ "ကျွန်မ သူ့ကို လက်ထပ်ထားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ၊ မုဆိုးမတစ်ယောက်လိုပဲ နေခဲ့ရတာ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ အမေတို့ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ အခုတော့ သူက ဘာမှ မပါဘဲ ဒီလိုမျိုး ပြန်လာတယ်ပေါ့လေ? ကျွန်မက ဒါကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးရမှာလား? လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!"
သူမ ဟန်ဆောင်ပြရမည် ဖြစ်သည်။ သူမ တကယ်တမ်း ဒေါသပေါက်ကွဲချင်နေသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း လုပ်ကိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ အော်ဟစ်ဆူပူခြင်း မရှိပါက လူတိုင်းက သူမကို လယ်ကွင်းသွားလုပ်သင့်သည်ဟု သဘာဝအတိုင်း ထင်မြင်သွားလိမ့်မည်။ လူတွေဆိုတာ ဒီလိုပဲ၊ ပျင်းရိသူတစ်ယောက်က တစ်ခါတစ်ရံ ကြိုးစားလိုက်ရင် ချီးကျူးခံရတတ်ပေမဲ့၊ ကြိုးစားသူတစ်ယောက်က တစ်ခါလောက် ပျင်းရိလိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းက ဝေဖန်ကြတော့သည်။ သူမသည် နောက်ဆုံးလူမျိုး ဖြစ်မလာချင်သလို ဖြစ်လာဖို့လည်း မတတ်နိုင်ပါ။
သူမသည် ဖခင်နှင့် အမေကျိုး တို့အား သူမသာ ဒေါသပေါက်ကွဲပြပြီး အိမ်မှာပဲ နေကာ မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ပေးနေပါက သူတို့အနေဖြင့် ကျေးဇူးတင်သင့်ကြောင်း နားလည်အောင် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချရမည်။ ဤနည်းဖြင့် သူတို့သည် သူမကို လယ်ကွင်းသွားမလုပ်ဟု အပြစ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပျင်းရိသည်ဟု ပြောဆိုခြင်းမျိုး လုပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ၎င်းသည် မူလပိုင်ရှင်၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် ကိုက်ညီနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အမေကျိုး သည် ချွေးမဖြစ်သူမှာ ဤအချက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်း သဘောပေါက်သဖြင့် ဆက်လက် ချော့မော့သည်။ "တို့တွေက တစ်မိသားစုတည်းပါ။ စွန့်ပစ်စရာ၊ မစွန့်ပစ်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ လေးယောက်မြောက်က လူကောင်းပါ။ သူ့ကို လက်ထပ်ထားလို့ မင်း ဘာမှ ဆုံးရှုံးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး..."
"အဆုံးရှုံးမခံရတာက အမေတို့ ကျိုးမိသားစုပေါ့! ကျွန်မက မြေးသုံးယောက် မွေးပေးထားတယ်။ သူတို့ သုံးယောက်လုံး ပေါင်းရင်တောင် ကျွန်မတစ်ယောက်စာလောက် မရှိဘူး။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ လက်ထပ်လာခဲ့တာ၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူ အိမ်ပြန်လာတာ တစ်လတောင် မပြည့်ဘူး။ ကျွန်မနဲ့ မုဆိုးမနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ? တကယ်တမ်း အရှုံးခံနေရတာ ဘယ်သူလဲ?" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
အမေကျိုး က အလျင်အမြန် ပြန်ပြောသည်။ "အဲဒါကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခု သူ အငြိမ်းစားယူလိုက်ပြီဆိုတော့ သူ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ဆင်းရဲဒုက္ခ မရောက်စေရပါဘူး။ ဒါဝါ့အမေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အလျင်စလို ဘာမှ မလုပ်ပါနဲ့!"
"ကျွန်မ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ! ဒါကို ဆင်းရဲဒုက္ခ မရောက်ဘူးလို့ ခေါ်တာလား? သူ အခု အလုပ်က နားလိုက်ပြီ၊ ရွာထဲမှာ ကျွန်မ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ? ရွာသူရွာသားတွေက ကျွန်မကို တိတ်တိတ်ကလေး လှောင်ရယ်နေကြမှာ သေချာတယ်။ ဒုတိယအစ်မတော် အကြောင်း မပြောနဲ့တော့၊ သူ ခုလောက်ဆို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေမှာပဲ။ ကျွန်မ ကျောခိုင်းလိုက်ရင် သူ ဘာတွေ ပြောနေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ!" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဟန်ဆောင် ရှက်ရွံ့နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မပြောပါဘူး။ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်မတော် က ပါးစပ်ကြမ်းပေမဲ့ မင်းကိုတော့ ဘာမှ ပြောရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု အမေကျိုး က အလျင်အမြန် ငြင်းဆိုသည်။ ဤလေးယောက်မြောက် ချွေးမမှာ ဒုတိယအစ်မတော် အနိုင်မယူနိုင်သည့် စိတ်ဓာတ်မာသူ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။
"ဘာလို့ မပြောရဲရမှာလဲ? ဒါဝါ့အဖေ ရှိနေလို့သာ သူမ တိတ်တိတ်နေနေတာ။ အနာဂတ်မှာ အကျိုးအမြတ် ရမလားလို့ စောင့်ကြည့်နေတာလေ။ အခု သူ အငြိမ်းစားယူလိုက်ပြီဆိုတော့ သူမလည်း ယဉ်ကျေးနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စကားလမ်းကြောင်း ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ "အဘွားကြီး၊ ကျွန်မကို လာမချော့ပါနဲ့။ ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်မ ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"
"လေးယောက်မြောက်မှာ ဒဏ်ရာ ရှိနေတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ကောင်းကောင်း ကုသခွင့်ပေးလိုက်ပါ၊ နောက်ပိုင်းမှာ ရောဂါအခံတွေ မဖြစ်လာအောင်လေ" ဟု အမေကျိုး က တောင်းပန်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အေးစက်ပြီး ပြတ်သားသည့် စကားတစ်ခွန်းကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါ ကျွန်မနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး!"