နေရာလပ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ကားကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် အထဲမှာ ပမာဏ ဘယ်လောက်များတဲ့ ငွေတွေ သယ်ဆောင်လာတယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ ရနိုင်ပါတယ်။
နောက်ဆုံး စာရင်းချုပ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဒီကားနဲ့ တခြားပစ္စည်းကြီးတချို့က တစ်နှစ်တာ ကုန်ပစ္စည်းပြန်လည်ရောင်းချမှုကနေ သူတို့ ရရှိလာတဲ့ ဝင်ငွေတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေအပြင် ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ယွမ်ငွေ သုံးလေးထောင်နဲ့ မြို့တော်မှာ တရားဝင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ လုပ်ကိုင်လို့ ရလာတဲ့ အမြတ်ငွေတွေလည်း ရှိနေပါသေးသည်။
လင်ချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ စုံတွဲဟာ မှောင်ခိုဈေးတန်းထဲမှာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြပါတယ်။ လင်ချင်းဟယ်က ရွှေစုဆောင်းချင်နေတာပါ။ စီးပွားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ စတင်နေပြီဆိုပေမဲ့ ရွှေတွေက ဈေးကွက်ထဲမှာ စတင်ပေါ်ထွက်လာနေပြီဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးကလည်း အတော်လေး မြင့်မားနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အရောင်းအဝယ်လုပ်ခွင့် မရှိသေးပါဘူး၊ ဆိုလိုတာက ဘယ်လို ငွေကြေးလဲလှယ်မှုမျိုးကိုမဆို သီးသန့်လျှို့ဝှက်ပြီးသာ လုပ်ဆောင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သဘာဝကျကျနဲ့ပဲ ဒီလိုလုပ်ဆောင်မှုတွေမှာ အမြတ်အစွန်း ရာခိုင်နှုန်းတချို့ ပါဝင်နေတတ်ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ပင်မရည်မှန်းချက်က ရွှေဖြစ်ပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အံ့သြစရာတွေကတော့ ဖိတ်ခေါ်စရာမလိုဘဲ ရောက်လာတတ်ပါတယ်။
မြို့ပြမှောင်ခိုဈေးထဲမှာ မထင်မှတ်ဘဲနဲ့ "တာယွမ်တို" ငွေဒင်္ဂါးတွေ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒီလို "တာယွမ်တို" လို့ ခေါ်ဆိုကြတဲ့ ငွေဒင်္ဂါးတွေဟာ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီခေတ်ရဲ့ ငွေကြေးစနစ်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ လင်ချင်းဟယ်က ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အမျိုးအစားစုံလင်လှစွာကို စုဆောင်းခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီလိုငွေဒင်္ဂါးမျိုးကိုတော့ လက်ဝဲရောက်မရောက်သေးပါဘူး။ တာယွမ်တိုငွေဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားရှိပြီး အားလုံးက လက်ရာမပျက် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဈေးတော့ မချိုပါဘူး၊ တစ်ပြားကို ယွမ်လေးဆယ်နှုန်းနဲ့ ရောင်းချနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ငွေဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားဆိုတော့ စုစုပေါင်း ယွမ်လေးရာ ကျသင့်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဒီလို ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဟောင်းတွေကို စုဆောင်းတာက အပြင်ဘက်မှာ ခေတ်စားလာနေပြီလေ။ အခု ဝယ်ထားလိုက်ပါ၊ နောင်ကျရင် တန်ဖိုး တက်လာမှာ သေချာတယ်" လို့ လူငယ် ရောင်းချသူက စည်းရုံးပြောဆိုပါတယ်။
"နောင်တစ်ချိန်မှာ တန်ဖိုးရှိမရှိတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ မင်းက ငါတို့ကို လူမိုက်လို သဘောထားနေတာပဲ" လို့ လင်ချင်းဟယ်က အလေးအနက်မထားတဲ့ ပုံစံနဲ့ မှတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ်။
"ဘယ်လိုလုပ် လူမိုက်လို သဘောထားတာ ဖြစ်ရမှာလဲဗျ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငွေဒင်္ဂါးဆယ်ပြားစလုံးက အကောင်းစားအတိုင်း အနာအဆာမရှိဘဲ ရှိနေတာ၊ တစ်ပြားနဲ့တစ်ပြား ဒီဇိုင်းလည်း မတူကြဘူး။ အရမ်းကို ရှားပါးပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေလေ" လို့ လူငယ်လေးက ငြင်းခုံပါတယ်။
"ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေရင် ဘာလို့ အခုထိ မရောင်းရသေးတာလဲ" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ပြန်လည် ချေပလိုက်ပါတယ်။
"တစ်ပြားကို ယွမ်ငါးကျပ်နှုန်းနဲ့တော့ လျှော့ပေးနိုင်ပါတယ်။ လိုချင်ရင် ယူလိုက်ပါ၊ မလိုချင်ရင်လည်း နေတော့" လို့ လူငယ်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောပါတယ်။
ငွေဒင်္ဂါးဆယ်ပြားစလုံးမှာ ဒီဇိုင်းမတူတာတွေ ပါဝင်နေတဲ့အတွက် လင်ချင်းဟယ်က တကယ်ကို ဝယ်ယူချင်နေခဲ့ပေမဲ့ ဈေးနှုန်းကိုတော့ မကြိုက်လှပါဘူး။ ဒါက သေချာပေါက် ဈေးတင်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျိုးချင်းပိုင်က စကားတစ်ခွန်းနဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်ပါတယ်၊ သူက ငွေဒင်္ဂါးဆယ်ပြားလုံးအတွက် ယွမ်နှစ်ရာ ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်ပါတယ်။
ဈေးနှုန်းက တစ်ဝက်နီးပါး ချက်ချင်းကျသွားပေမဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်က ယွမ်ဆယ်တန် စာရွက်ငွေ အစောင်နှစ်ဆယ်ကို ထုတ်ယူပြီး တိုက်ရိုက် ရေတွက်ပေးနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ရောင်းသူရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ လောဘရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပါတယ်။ သူက သွားကိုကြိတ်ရင်းနဲ့ပဲ အဲ့ဒီဈေးနဲ့ ရောင်းချဖို့ သဘောတူလိုက်ပါတော့သည်။
လင်ချင်းဟယ်က ငွေဒင်္ဂါးဆယ်ပြားကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားရင်း "ဒါတွေကို ငါတို့ရဲ့ စုဆောင်းမှုထဲမှာ ထည့်သိမ်းထားကြတာပေါ့" လို့ တွေးတောလိုက်ပါတယ်။
ဈေးသာ အရမ်းကြီးနေရင် သူမက ရွှေကိုပဲ ပိုပြီး ဝယ်ယူချင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငွေဒင်္ဂါးဆယ်ပြားကို ယွမ်နှစ်ရာနဲ့ပဲ ရလိုက်တာဆိုတော့ ဝယ်ပြီးတော့ နောင်တစ်ချိန် သူမရဲ့ မြေးတွေ ကြည့်ဖို့ သိမ်းထားလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ လက်ရှိမှောင်ခိုဈေးကတော့ သာယာဝပြောလာတဲ့ လက္ခဏာတွေ စတင်ပြသလာနေပါပြီ။
အာဏာပိုင်တွေအနေနဲ့ တရားမဝင် အရောင်းအဝယ်လုပ်တာတွေကို လုံးဝဥဿုံ ပိတ်ပင်တားဆီးတာမျိုးနဲ့ အပြစ်ပေး အရေးယူတာတွေကို လုံးဝ ရပ်တန့်ပစ်လိုက်တာ မရှိသေးပေမဲ့လည်း ကုန်ပစ္စည်းအများစုက တရားဝင်လမ်းကြောင်းတွေကနေ လှည့်ပတ်စီးဆင်းဖို့ ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်တာကြောင့် မြေအောက်ဈေးကွက်ကသာ သွားရောက်ရမည့် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်တဲ့အတွက် မှောင်ခိုဈေးက ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို မှောင်ခိုဈေးထဲ ဆက်ပြီး လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ အလုပ်ပြီးဆုံးချိန်မှာတော့ အဘွားအိုတစ်ဦးထံကနေ ရွှေဆံထိုးနှစ်ချောင်း၊ လူငယ်တစ်ဦးထံကနေ ရွှေလက်ကောက်တစ်ကုံးနဲ့ ရွှေလက်စွပ်နှစ်ကွင်းတို့ကို ဝယ်ယူရရှိခဲ့ကြပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်က ရွှေပမာဏ အတော်များများကို သူမရဲ့ အာကာသထဲမှာ သိမ်းဆည်းပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ သူမက အရင်က မြို့တော်မှာတုန်းက အနည်းငယ် ဝယ်ယူခဲ့ဖူးပြီး နောက်ပိုင်း ခရိုင်မြို့လေးမှာပါ ဆက်လက် ဝယ်ယူခဲ့တာဖြစ်ပြီး စာသင်နေတဲ့ အချိန်မှာတောင် သူမရဲ့ စုဆောင်းမှုကို ဆက်လုပ်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို ပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် နောင်လာမယ့်မျိုးဆက်တွေရဲ့ စံနှုန်းနဲ့ဆိုရင် သူမရဲ့ ရွှေအရန်ငွေက ယွမ်သန်းတစ်သန်းထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေမှာ သေချာပါတယ်။
အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မြို့တော်မှာ ရွှေဘုံဗိမာန်လို ခြံဝင်းအိမ်တွေနဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းကစပြီး သူမအနေနဲ့ ဒီလို အဖိုးတန်သတ္တုတွေအပေါ်မှာ စိတ်ဝင်စားမှု နည်းပါးလာခဲ့ပါပြီ။ သူမရဲ့ အမြင်နယ်ပယ်တွေ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပါပြီ။ အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေက အမှန်တကယ် တန်ဖိုးရှိပေမဲ့ ရှေးဟောင်းရွှေတွေက နောင်လာမယ့်ခေတ်တွေက အိမ်ခြံမြေ တန်ဖိုးတက်လာမှုနဲ့ ယှဉ်လို့ မရနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ရွှေတွေကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်တာက နောင်အနာဂတ် တတိယတန်း သို့မဟုတ် စတုတ္ထတန်း မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့က စတုရန်းမီတာ တစ်ရာရှိတဲ့ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို ပိုင်ဆိုင်တာနဲ့ ညီမျှနေပါတယ်။
ရှိတော့လည်း သိမ်းထားလိုက်တာပေါ့လေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအမျိုးအစားတွေ ဖြစ်နေတာပဲလေ။ ဒါ့အပြင် ရွှေလက်ကောက်၊ လက်စွပ်နဲ့ ဆံထိုးတွေရဲ့ ဒီဇိုင်းတွေက ရိုးရှင်းပေမဲ့ အရမ်းကို လှပနေပါတယ်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး တည်းခိုခန်းကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ လင်ချင်းဟယ်က ရေခဲမုန့် ထုတ်စားပါတယ်။ သူမက ရေခဲမုန့်အချို့ကို သူမရဲ့ အာကာသထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တာဖြစ်ပြီး အခုလိုအချိန်မှာ အရမ်းကို အဆင်ပြေနေပါတယ်။
"အဲ့ဒါတွေ အရမ်းများများစားတာ မကောင်းဘူးနော်" လို့ သူမက အေးခဲနေတဲ့ မုန့်တွေကို စားသုံးတဲ့အခါတိုင်း ကျိုးချင်းပိုင်က ဆုံးမလေ့ရှိပါတယ်။
"ရေခဲမုန့်တစ်ပွဲပါပဲဟာ" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ပြန်လည် ငြင်းခုံပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေပါတော့သည်။ သူ့ရဲ့ အသံမထွက်တဲ့ အကြည့်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားတဲ့ လင်ချင်းဟယ်က အမြန်ပဲ အလျှော့ပေးလိုက်ပြီး "ဒီတစ်ပွဲပြီးရင် နက်ဖြန်တော့ လုံးဝ မစားတော့ဘူး" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်း ဒီနေ့ နှစ်ပွဲ စားပြီးပြီနော်" လို့ ပြောပါတယ်။
"ရှင် အစ်မကြီးကို ဘာတွေ ပြောခဲ့သေးလဲ" လို့ လင်ချင်းဟယ်က အလျင်အမြန်ပဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က အဲ့ဒီကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ "အစ်မကြီးကို လိုက်ခဲ့ချင်လားလို့ ကိုယ် မေးကြည့်တာပါ" လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်က သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်နေတာကြောင့် သူမကို အအေးစာတွေ အရမ်းစားတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ပါဘူး။
သူက သူ့တူမရဲ့ လစာငွေကို အစ်မကြီးဖြစ်သူဆီ သွားပို့ပေးခဲ့ပြီး မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့လာဖို့ အကြံအစည် ရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ။ အဲ့ဒီလောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ ပြောင်းရွှေ့လို့ ရမှာလဲ။ သူသာ ထွက်သွားရင် အိမ်က ဝက်တွေနဲ့ ကြက်တွေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူမက မြို့တော်သူမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာလို့များ သူ့ဘဝကို အမြစ်ဖြိုပြီး အဲ့ဒီကို သွားရမှာလဲ။
သဘာဝကျကျနဲ့ပဲ ကျိုးချင်းပိုင် စကားစလိုက်တာနဲ့ အစ်မကြီးက ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်ပါတယ်။ ထို့အပြင် သူမက သူမရဲ့ စတုတ္ထမောင်လေးကို အပြစ်တင်ဆုံးမပါတော့တယ် - "ငါက ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီလေ။ ငါ့မှာ ရှိသမျှ မျှော်လင့်ချက်အကုန်လုံးက ငါ့ကလေးတွေ ကောင်းစားဖို့ပါပဲ။ အေးလေ၊ ကျွမ်းကျွမ်းကတော့ မြို့တော်ကို သွားလို့ ရတာပေါ့။"
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ရဲ့ အစ်မကြီးလိုပါပဲ အမြဲတမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်သူ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက တိုက်ရိုက်ပဲ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ် - "ကျွမ်းကျွမ်းက စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး။"
တူဖြစ်သူက ရွာမှာ ရိုးသားစွာနဲ့ အလုပ်လုပ်မယ်ဆိုရင် ပြဿနာမရှိပေမဲ့ အပြင်လောကထဲကို ထွက်သွားတဲ့အခါမျိုးမှာတော့ သူ့ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုတွေ ချက်ချင်း ပျောက်ဆုံးသွားတတ်ပါတယ်။
ဒီစကားတွေက အမှန်တကယ်ပင် အချက်ကျကျ ထိရှသွားခဲ့ပါတယ်။ အစ်မကြီးအတွက်တော့ လူတိုင်းက သူမရဲ့ သားကို နှိမ့်ချဆက်ဆံနေကြသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဘာလို့ သူမရဲ့ သားကြီးက စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ မသင့်တော်ရမှာလဲ။ ပြီးတော့ မသင့်တော်ရင်တောင်မှ သူ့ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးရဲ့ ဇနီးက ပေကျင်းတက္ကသိုလ် ပါမောက္ခတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေကို စာသင်ပေးနိုင်တဲ့သူလေ။ သူမက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေကို စာသင်ပေးနိုင်တာဆိုတော့ ကျွမ်းကျွမ်း နားမလည်တာရှိရင် တစ်ခုခု သင်ပေးတာက ပြဿနာ မရှိနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။
အဲ့ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူ့တူ ရှုရှင်းချန်ရဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထား - မတ်မတ်မရပ်နိုင်၊ ကောင်းကောင်းမထိုင်နိုင်တာတွေကို ပြန်သတိရလိုက်မိတဲ့အတွက် သူက အစ်မကြီးဖြစ်သူရဲ့ အိမ်မှာ အကြာကြီး ထပ်မနေတော့ပါဘူး။
အစား သူက သူ့ရဲ့ ဒုတိယအစ်မဖြစ်သူရဲ့ အိမ်ကို သွားရောက်ခဲ့ပြီး အဲ့ဒီမှာ ခဏလောက် နေခဲ့ပါတယ်။ သူ ပြန်လာတဲ့အခါ ဒုတိယအစ်မ ပေးလိုက်တဲ့ နှမ်းစေ့အိတ်တစ်အိတ်ကို ယူလာခဲ့ပြီး သူ့ဇနီး ကြိုက်တတ်တာကြောင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံခဲ့ပါတယ်။
"နောင်ကျရင် ဒါတွေက အများကြီး ရှိလာမှာပါ" လို့ လင်ချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ချပါတယ်။
လက်ရှိအချိန်မှာတော့ သူတို့အနေနဲ့ စီးပွားရေးအသစ်တွေ စတင်ဖို့ ဘယ်လို အရေးတကြီး လိုအပ်ချက်မှ မခံစားရသေးပါဘူး။ လူ့သဘောသဘာဝနဲ့ လူ့ဆက်ဆံရေးတွေက ဒီလိုပါပဲ။ လူတွေ ဆင်းရဲနေချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ခိုင်မာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ဝင်လာပြီဆိုတာနဲ့ အဲ့ဒီဆက်ဆံရေးတွေက အလွယ်တကူ ယိုင်နဲ့သွားနိုင်ပါတယ်။
ရှေးစကားပုံရှိသလိုပါပဲ၊ လူတွေက ဆင်းရဲတာကို မနာလိုတာမဟုတ်ဘဲ မညီမျှမှုကိုသာ မနာလိုကြတာပါ။ မိသားစုဝင်တွေအနေနဲ့ သူတို့က အားနည်းတဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေတာကြောင့် အလိုအလျောက် အမှန်တရားဘက်မှာ ရှိနေတယ်လို့ ထင်မြင်ယူဆမိဖို့ လွယ်ကူပါတယ် - ဆိုလိုတာက သင်က သူတို့ကို ဆွဲတင်ပေးဖို့ တာဝန်ရှိပြီး သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို လျစ်လျူရှုပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလို့ ယုံကြည်နေတတ်ကြပါတယ်။
"လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပါ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က လုံးဝ အရေးမစိုက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ အေးစက်စက် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်မကြီး ကျေနပ်သည်ဖြစ်စေ၊ မကျေနပ်သည်ဖြစ်စေ ဘာမှ မဖြစ်သွားပါဘူး။ သူတို့က အတူတူ နေကြတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဘယ်လိုမှ လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ကို လိုက်ပြီး မကျေနပ်စေနိုင်ပါဘူးလေ။ နားလည်တဲ့သူက နားလည်မှာပေါ့၊ မနားလည်တဲ့သူအတွက်တော့ ဘာမှ လုပ်ပေးလို့ မရပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ရှုရှင်းမေ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့ လုံးဝ ထိတ်လန့်အံ့သြသွားခဲ့ကြပါတော့တယ်။