Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 388 Cleaning out goods in the black market

ကျိုးချင်ဘိုင်က ဒီခေါင်းစဉ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမယ်မှန်း မသိပေ။

သူက ဒီလိုအိမ်ထောင်ရေးကိစ္စမျိုးကို ကိုင်တွယ်ရတာ မကျွမ်းကျင်လှပေရာ တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေလိုက်တော့သည်။

လင်ချင်ဟေကလည်း သူ့ဆီက အကြောင်းပြန်မှုကို မလိုလားပါ။ သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီအတိုင်း ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒီ လီအိုက်ကော် က မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဘက်ခြမ်းနဲ့ အပြင်လောကကို ဆက်သွယ်ပေးတဲ့ လမ်းငယ်လေးတစ်ခုပဲ ရှိတာကိုး။ သေချာ မဂရုစိုက်မိရင် တောင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားနိုင်တယ်"

လင်ချင်ဟေ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် *Calabash Brothers* (နတ်ဒါန ရွှေဖရုံသီးညီနောင်) ထဲမှ ဘိုးဘိုးတောင်ထိပ်ရှိ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော တောင်လမ်းကြောကြီးကို ပြေးမြင်ယောင်လာမိသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်များပုံ ပေါ်နေပေသည်။

"မနက်ဖြန် အဲဒီဘက်ကို မော်တော်ဆိုင်ကယ်နဲ့ သွားကြည့်ကြမလား" ဟု ကျိုးချင်ဘိုင်က မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။" အခြားလုပ်စရာ ဘာမှမရှိကြတော့သဖြင့် လင်ချင်ဟေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပျင်းရိနေကြသော လင်ချင်ဟေနှင့် ကျိုးချင်ဘိုင်တို့ ဇနီးမောင်နှံသည် နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံသို့ မနက်စာစားရန် လာရောက်ခဲ့ကြပြီးမှ လီအိုက်ကော် ၏ ကျေးရွာဘက်သို့ တကယ်ပင် ထွက်လာခဲ့ကြတော့သည်။

ခြေလျင်လျှောက်သွားမည်ဆိုပါက တစ်နေ့တာလုံး အချိန်ယူရပေမည်။ သို့သော် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ဖြင့် မနက် ၇ နာရီတွင် ထွက်ခွာခဲ့ကြရာ ၁၁ နာရီမထိုးမီကပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

မြို့နယ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ လီအိုက်ကော် ၏ ကျေးရွာ တည်ရှိရာနေရာကို လမ်းမေးခဲ့ကြသည်။

၎င်းမှာ တောင်တန်းများ၏ အလွန်နက်ရှိုင်းရာအရပ်ရှိ ရွာတစ်ရွာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ထိုအန္တရာယ်များလှသော တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်းသာ သွားမည်ဆိုပါက ခရီးအကွာအဝေးမှာ အတော်လေး နီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး ရွာသို့ရောက်ရန် နှစ်နာရီခန့်သာ အချိန်ယူရပေမည်။

သို့သော် တောင်တန်းများနှင့် ကျောထောက်နောက်ခံတောင်ကြောများကို ပတ်၍သွားရသည့် အခြားလမ်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းဖြင့်ဆိုလျှင် မြို့မှရွာသို့ ခြေလျင် လေးနာရီခန့် လျှောက်ရမည်ဖြစ်ရာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်မျှပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက အဆိုပါလမ်းမှာ ပို၍ လုံခြုံစိတ်ချရပေသည်။

သို့တိုင်အောင် ဒေသခံများပြောပြချက်အရ မြို့မဈေးသို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်အလွန်တရာ ကြာမြင့်လှပေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်တရာ အလှမ်းဝေးကွာလွန်းလှသည်။

ပြောစရာပင် မလိုတော့သည်မှာ လင်ချင်ဟေနှင့် ကျိုးချင်ဘိုင်တို့သည် လီအိုက်ကော် ၏ တကယ့်ရွာငယ်လေးအထိ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ဖြင့် အဆုံးထိ မမောင်းသွားခဲ့ကြခြင်းပင်။

ယင်းအစား မြို့ပေါ်တွင်သာ ခေတ္တရပ်နားကြပြီး ပူပြင်းမှုကို အန်တုရန် ရေခဲမုန့် စားသုံးခဲ့ကြကာမှ ရွာသို့ ပြန်လည်လှည့်လာခဲ့ကြသည်။

ကျိုးစန်နီ၏ အခြေအနေနှင့်ပတ်သက်၍မူ သူမ၏ စရိုက်သဘောအရ ဆယ်ခုတွင် ကိုးခုလောက်က ပို၍တိုတောင်းပြီး အန္တရာယ်များသော တောင်ပေါ်လမ်းကိုသာ ရွေးချယ်သွားလိမ့်မည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။ ထို့ကြောင့် လွန်လွန်ကဲကဲ စိုးရိမ်နေရန်လည်း များပြားလှသော အကြောင်းပြချက် မရှိပါ။

ထို့အပြင် စိုးရိမ်ရုံမျှဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြောင်းလဲသွားစေမည် မဟုတ်ပေ။ ကျိုးစန်နီသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကိုသာ ကိုယ်တိုင်ရှင်သန်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုခရီးလမ်းကိုလည်း သူမဘာသာ သူမသာ လျှောက်လှမ်းရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် နောင်တစ်ချိန်တွင် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပါက ကျိုးစန်နီနှင့် လီအိုက်ကော် တို့ကို အခြားတစ်နေရာရာသို့ ပြောင်းရွှေ့အခြေချပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် သူမအနေဖြင့် ကူညီပေးနိုင်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုသို့သော တောင်ထူထပ်သော ဒေသမျိုးတွင် နေထိုင်ရသည့်အခါ ကလေးတစ်ဦး၏ ပညာရေးက အဓိကပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာကြချိန်တွင် မွန်းလွဲတစ်နာရီ ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အပြင်ထွက်၍ အစာမစားတော့ဘဲ လင်ချင်ဟေ၏ စပေ့စ်အိတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ပူပူနွေးနွေး ဖက်ထုပ်များနှင့် ထမင်းဖြူများ ရှိနေသဖြင့် မိမိတို့ဘာသာ အလွယ်တကူပင် ဖြေရှင်းလိုက်ကြသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ကျိုးချင်ဘိုင်သည် အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ လင်ချင်ဟေကတော့ လိုက်မသွားလိုခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် အကြီးဆုံးအစ်မတော်သည် သူမကို လုံးဝ မြင်တွေ့လိုမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာနေပေသည်။

ထိုသို့ဆိုသော်ငြားလည်း လင်ချင်ဟေမှာ အတော်လေး စိတ်ညစ်ရုံမှလွဲ၍ မတတ်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ အကြောင်းမှာ ခဏတာမျှ သနားစိတ်ဝင်သွားခဲ့မိကာ ရှုရှิ่งမေ့ကို လာရောက်၍ ပြဿနာရှာခွင့်ပြုမိခဲ့ခြင်းကြောင့် သူမတို့၏ ဆက်ဆံရေးများ ကျဆင်းပျက်ပြားသွားခဲ့ရသောကြောင့်ပင်တည်း။

ကျိုးချင်ဘိုင်မှာ အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ ရင်းနှီးသော မွေးချင်းမောင်နှမတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် သူနှင့်ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များမှာ ပိုမိုချောမွေ့ပြေပြစ်လှသည်။ သူသည် အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ အိမ်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရုံသာမက ဒုတိယအစ်မတော်၏ အိမ်သို့ပါ သွားရောက်ကာ လစာငွေများကို သွားရောက် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သေးသည်။

လင်ချင်ဟေကမူ အတူတကွ မလိုက်သွားဘဲ ကျိုးတုန်း နှင့် စိုင်းပါမေတို့ထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် ကျိုးတုန်း နှင့် စိုင်းပါမေတို့မှာ ရွာထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် ရှေ့တန်းမှ ဦးဆောင်နေကြသူများ ဖြစ်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးတွင် သားယောက်ျားလေးနှစ်ဦးနှင့် သမီးတစ်ဦး ထွန်းကားလျက်ရှိရာ ပြီးပြည့်စုံသော မိသားစုလေးတစ်ခုပင်တည်း။

လင်ချင်ဟေ ရောက်ရှိလာစဉ် ကျိုးတုန်း မှာ ဝက်ခြံကို ပြုပြင်ပြင်ဆင်နေရင်း အလုပ်ရှုပ်နေလေသည်။

"အဒေါ်!" ကျိုးတုန်း က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်ပြီး သူ့ကလေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ဘွားဘွားကို နှုတ်ဆက်လိုက်လေကွယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဘွားဘွား" ဟု ကလေးနှစ်ဦးက နာခံမှုရှိစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

လင်ချင်ဟေက ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဖြူဖြူစင်စင် ယုန်ဖြူနို့ချို စက္ကူထုပ်ကို ဖွင့်ကာ ကလေးတစ်ဦးချင်းစီကို နှစ်လုံးစီထုတ်ပေးပြီး ကျန်သည်များကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။

"ပါမေရေ၊ အဒေါ် ရောက်လာပြီ" ဟု ကျိုးတုန်း က နောက်ဖေးဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

စိုင်းပါမေသည် သူမ၏ သားအငယ်ဆုံးလေးကို ပွေ့ချီရင်း အတော့်ကို အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။ လင်ချင်ဟေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး "အဒေါ်ရယ်၊ တကယ်ပါပဲ၊ သကြားလုံးတွေ ဘာတွေတောင် ထူးထူးဆန်းဆန်း ယူလာပေးစရာ မလိုပါဘူးရှင်" ဟု ပြောဆိုရှာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ့ရဲ့ မြေးမြစ်လေးတွေ ငါ့ဆီကနေ သကြားလုံးလေး ဘာလေး စားရတာ ဘာမှားလို့လဲ" ဟု လင်ချင်ဟေက ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

စိုင်းပါမေက သူမ၏ သားအငယ်ဆုံးလေးကို ကျိုးတုန်း ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ ခွက်တစ်ခွက်ကို ဆေးကြော၍ ရေတစ်ခွက် ယူဆောင်လာပေးသည်။

"အခု မင်းတို့ ကြက်ဘယ်လောက်တောင် မွေးထားပြီလဲ" ဟု လင်ချင်ဟေက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဒေါ်ကို ပြောပြမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်" ဟု စိုင်းပါမေက တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

"ငါက ဘယ်သူ့ကို သွားပြောရမှာလဲ" လင်ချင်ဟေက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ခြောက်ရာ့ငါးဆယ်ကျော်လောက် ရှိပြီ" စိုင်းပါမေက သူမ၏ အသံကို တိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေလေသည်။

လင်ချင်ဟေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီပမာဏက တော်တော်လေး သင့်လျော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုရှိတာက သန့်ရှင်းရေးပိုင်းကတော့ နည်းနည်းလေး အားနည်းနေသလိုပဲလို့ ခံစားရတယ်"

သူမ ပထမဆုံး ဝင်လာချင်းမှာပင် အနံ့အသက်မှာ အတော်လေး ပြင်းနေခဲ့သည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။

"ကျွန်မတို့ နေ့တိုင်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပါတယ်ရှင်" ဟု စိုင်းပါမေက ရှင်းပြသည်။

"သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ မနက်တစ်ကြိမ်၊ ညတစ်ကြိမ် အနည်းဆုံးတော့ အတွင်းပိုင်းတွေကို သေချာ သန့်စင်ပေးရမယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်း သက်သာအောင် မကြိုးစားနဲ့။ ဥတွေလာသိမ်းတဲ့အချိန် ဆေးရုံကနေ ပိုးသတ်ဆေးပုလင်း အနည်းငယ်လောက် ဝယ်ခဲ့ဖို့ ငါ့မောင်ကို ပြောလိုက်။ ပြီးရင် နှစ်ရက်တစ်ကြိမ် အဲဒီနေရာကို ပိုးသတ်ဆေး ဖျန်းပေးပါ" ဟု လင်ချင်ဟေက လေးလေးနက်နက် အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်!" ဟု ကျိုးတုန်း က စေတနာအပြည့်ဖြင့် ထောက်ခံဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်းတို့ဇနီးမောင်နှံကတော့ တကယ်ကို လုံ့လဝီရိယ ရှိကြတာပဲ။ ဒီလို ကြက်တွေအများကြီး မွေးထားတာတောင်မှ ဝက်အော်သံတွေကို ငါ ကြားနေရတုန်းပါလား" ဟု လင်ချင်ဟေက မှတ်ချက်ပြုသည်။

"နောက်ဖေးမှာ ဝက်နှစ်ကောင် မွေးထားပါတယ် အဒေါ်" ဟု စိုင်းပါမေက ရှင်းပြသည်။

ကျိုးတုန်း က လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး အလုပ်များကို တာဝန်ယူပြီး စိုင်းပါမေက အိမ်တွင် တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးကို တာဝန်ယူစီမံသည်။

လုပ်ကိုင်ရတာ အတော်လေး ပင်ပန်းလှသော်လည်း အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုပါက ဝင်ငွေလည်း အလွန်ကောင်းလှပေသည်။ ကြက်ဥရောင်းချရုံတင်ဖြင့်ပင် လစဉ် ဝင်ငွေမှာ မိုးကြိုးပစ်သလို ဝင်လာခဲ့သည်။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး မလုပ်မီကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကြက်ဥဈေးနှုန်းမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ အတိတ်ကာလက တစ်လုံးလျှင် ဆင့်သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဆင့်လေးဆယ်ခန့်အထိ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဈေးနှုန်းမြင့်တက်လာသော်လည်း ဝယ်လိုအားမှာ မြင့်မားလျက်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဈေးကွက်ထဲတွင် ဝယ်လိုအား အလွန်တရာ ရှားပါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ရိက္ခာကူပွန် များမှာ တဖြည်းဖြည်း တန်ဖိုးကျဆင်းလာပြီး ကန့်သတ်ချက်များလည်း ပြေလျော့လာနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လင်ချင်ဟေအနေဖြင့် ကျိုးတုန်း နှင့် စိုင်းပါမေတို့၏ အနာဂတ်အပေါ် အလွန်တရာ အကောင်းမြင်လျက် ရှိနေသည်။ သူတို့၏ ဘဝမှာ တိုးတက်စည်ကားလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမျှများပြားလှသော ကြက်အရေအတွက်ကြောင့် သူတို့၏ လစဉ် ကြက်ဥဝင်ငွေမှာ ကျိုးချင်ဘိုင်၏ ဖက်ထုပ်ဆိုင်ထက်ပင် သာလွန်လာတော့မည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

မကြာမီ ကာလအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ရွာ၏ ပထမဆုံး တစ်သောင်းယွမ် ပိုင်ဆိုင်သော မိသားစုအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာတော့မည်မှာ သေချာလောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးချင်ဘိုင်သည် အစ်မတော်နှစ်ဦးထံ သွားရောက်လည်ပတ်ပြီးနောက် နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ လင်ချင်ဟေက သူမ၏ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မြောက်လိုက်သည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော်သည် မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ တွက်ဆမိလိုက်သည်။

မှန်ကန်စွာပင် ကျိုးချင်ဘိုင်က အတည်ပြုပြောကြားလာသည်မှာ၊ "အကြီးဆုံးအစ်မတော်က မသွားဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူက ရှုရှิ่งကျိန်းကို ငါတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတယ်" ဟူ၏။

လင်ချင်ဟေက ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ဆက်လက် မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ ချင်ဘိုင်ကိုယ်တိုင်က လက်မခံခဲ့သဖြင့် ရှုရှิ่งကျိန်းမှာလည်း သဘာဝကျကျပင် လိုက်ပါလာစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

အကြီးဆုံးအစ်မ၊ ဒုတိယအစ်မ အပါအဝင် အခြားသော ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် အိမ်နီးနားချင်းများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး မြို့နယ်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ တူဖြစ်သူ ကျိုးရှ ကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရန်အတွက် ပရိဘောဂစက်ရုံသို့ ဝင်သွားခဲ့ကြသည်။

ကျိုးရှ မှာ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရပြီး အိမ်ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရှိသလောက် ဖြစ်နေသည်။ နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက်မှလွဲ၍ သူ၏ အချိန်အများစုကို စက်ရုံတွင်း၌သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

သူ့ကိုတော့ လေးစားရပေမည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် လုံ့လဝီရိယ ရှိလှပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ပရိဘောဂ အမျိုးမျိုးကို သီးသန့်တည်ဆောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးရှ ထံသို့ ဝင်ရောက်လည်ပတ်ပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အစ်ကိုသုံးယောက်ဖြစ်သူ လင်၏ နေရာသို့ သွားရောက်ကာ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ပြန်လည်အပ်နှံခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် မြို့တော်သို့ သွားမည့်ကားကို မစီးမီ အစ်ကိုသုံးယောက်နှင့် မောင်နှမတော်စပ်သူတို့၏ အိမ်သို့ ဝင်ရောက်၍ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။

မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အတော်လေး ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ရထားများလည်း မပြေးဆွဲတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့ မနက်ရောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ထိုနေရာတွင်ပင် တစ်ညတာ အနားယူခဲ့ကြသည်။

လက်ထဲတွင် အချိန်အနည်းငယ် ပိုနေသဖြင့် ပျင်းရိနေသည့်အထဲမှ လင်ချင်ဟေက "ငါတို့ မည်းဈေးတန်း (အနက်ရောင်ဈေးကွက်) ဘက်ကို သွားကြည့်ကြမလား" ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

ကောင်တီမြို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မြို့တော်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြည်နယ်မြို့တော်ပဲဖြစ်ဖြစ် မည်းဈေးတန်းများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိကြောင်း သူမပြောဆိုသည်မှာ ဝါကြွားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

"အင်းလေ။" ကျိုးချင်ဘိုင်တွင်လည်း ကန့်ကွက်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ကျန်ရှိနေသေးသော ကုန်ပစ္စည်းများကို ရှင်းလင်းထုတ်ပစ်ရန် မည်းဈေးတန်းသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်တာကာလအတွင်းတွင် ဈေးကစားသူများအနေဖြင့် သူတို့သည် ပိုလျှံနေသော ကုန်ပစ္စည်းများကို တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများနှင့် ငွေသားများအဖြစ် အဓိက လဲလှယ်ခဲ့ကြကာ သပ်ရပ်ကောင်းမွန်သော အမြတ်အစွန်းများကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြပေသည်။