မောင်နှမနှစ်ယောက် (အစ်မနှစ်ယောက်) စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။ လင်းချင်းဟឺက အထည်အလိပ်အိတ်ထဲမှ အမျိုးသမီးလက်ပတ်နာရီတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး “ဒီနာရီကို ဝူနီ အတွက် ကိုယ် တော်တော်လေး စီစဉ်ပေးထားတာ။ သူက တက္ကသိုလ်တက်ရတော့မှာဆိုတော့ နာရီတစ်လုံးတော့ ရှိရမှာပေါ့” ဟု ပြောလေသည်။
“ဒါကလေ… ဒီလိုလက်ဆောင်မျိုးကို သူ လက်ခံလို့ ဖြစ်ပါ့မလားဟင်” ဟု တတိယအစ်မတော်က အားနာပါးနာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟឺက တတိယအစ်မတော်၏ ယောက်ျားအတွက်ပါ နာရီတစ်လုံး ဝယ်ပေးခဲ့ဖူးကြောင်း သူမ သိထားပြီးဖြစ်ကာ ထိုနာရီက ယွမ်တစ်ရာကျော် ကျသင့်ခဲ့သည်။ အချိန်သိနိုင်ရန် လိုအပ်သည်ဆိုသော်လည်း ထိုစဥ်က တတိယမောင်လေးမှာ နာရီဖိုးအတွက် နှမြောတွန့်တိုနေခဲ့ရရှာသည်။ အမှန်တကယ်တော့ လင်းချင်းဟឺ၏ တတိယမောင်လေးနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့မှာ ငွေကြေးသုံးစွဲရာတွင် အလွန်ပင် ခြိုးခြံချွေတာတတ်ကြသည်။ အကယ်၍သာ လင်းချင်းဟឺက သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူကို ထိုနာရီ လက်ဆောင်မပေးခဲ့ပါက သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝယ်ယူရန် ဝန်လေးနေဦးမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ယွမ်တစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိသော နာရီတစ်လုံးဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ ကြီးလေးလှသော စရိတ်စကပင်တည်း။
“ယန်ယန်ရော ဝူနီ ပါ နှစ်ယောက်စလုံး ရမှာပါ။ သူတို့ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့အတွက် လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ” ဟု လင်းချင်းဟឺက အလျှော့မပေးဘဲ ဆက်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟឺက သူ့ကိုလည်း နာရီတစ်လုံး ပေးထားဖူးသည်ကို သတိရသွားသဖြင့် တတိယမောင်လေးလင်းက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
လင်းချင်းဟឺနှင့် ကျౌချင်းပိုင်တို့က သူတို့၏ အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်လိုကြပြီး တတိယမောင်လေးကလည်း ဤနေရာတွင် အဆင်ပြေပြေ ရပ်တည်နေနိုင်ပြီဖြစ်ရာ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ယခုလို အလည်အပတ် ရောက်လာခိုက်တွင် ရွာသို့ပြန်ကာ တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်ပြီး အမေကျိုး ထံ သတင်းပို့ရန် သဘာဝအလျောက် လိုအပ်ပေသည်။
“ဒီလိုနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်လို့ဖြစ်မလဲ။ ဒီညတော့ ထမင်းစားပြီးမှ သွားရမယ်။ ပြီးမှ ပြန်တာ နောက်မကျပါဘူး” ဟု တတိယအစ်မတော်က အမြန်တားဆီးလေသည်။
“ငါတို့ ပြန်သွားရင် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဗိုက်ဆာအောင် လုပ်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူးကွယ်” ဟု လင်းချင်းဟឺက ပြုံးကာ နှစ်သိမ့်ပြောဆိုသည်။
“ဒါပေမဲ့ မဖြစ်သေးပါဘူး။ ဒီလောက်ဝေးဝေးကနေ ရောက်လာပြီးမှ ငါတို့အိမ်မှာ ထမင်းတစ်နပ်တောင် မစားရသေးဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မလဲ” ဟု တတိယအစ်မတော်က တောင်းဆိုမြဲအတိုင်း ဆက်ပြောနေသည်။
“ညနေစောစော ထမင်းစားပြီးမှ ဝဝလင်လင်နဲ့ ပြန်ပေါ့” ဟု တတိယမောင်လေးကလည်း ဝင်ရောက် ထောက်ခံလေသည်။
သူတို့၏ စေတနာကို ငြင်းပယ်လျှင် ယဥ်ကျေးမှု မရှိရာရောက်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် လင်းချင်းဟឺတို့ ဇနီးမောင်နှံမှာ တတိယမောင်လေးတို့အိမ်တွင်ပင် ညစာ ဆက်လက် သုံးဆောင်ခဲ့ကြသည်။
ထမင်းစားပြီးစီးချိန်တွင် အချိန်ကား ညနေ ငါးနာရီသာ ရှိသေးသည်။ မောင်ဖြစ်သူက အစ်မဖြစ်သူအား ဆိုင်ကယ်ဖြင့် လိုက်ပို့နိုင်ရန် တတိယမောင်လေးလင်းက ဆိုင်ကယ်ကို ကြိုတင်ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး နက်ဖြန်ကျမှသာ ပစ္စည်းသယ်ယူရန်အတွက် နင်းစက်ဘီးကို ဆက်လက် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းဟឺကလည်း သူ့ကို အခမ်းအနား မလုပ်တော့ဘဲ ကျౌချင်းပိုင်က သူမအား ရွာသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း တတိယမောင်လေးမှာ အားကျမိသည်က မတတ်နိုင်ပေ။ “ဒီဆိုင်ကယ်က တကယ်ကို မြန်တာပဲ၊ လုပ်အားတွေလည်း အများကြီး သက်သာစေတယ်”
“ချင်းဟឺ ပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ အဲ့ဒီဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို ယွမ် ၇၀၀ ကျော် ကုန်တယ်တဲ့။ တကယ်ကို ကြီးလွန်းတဲ့ ဈေးပါပဲ” ဟု တတိယအစ်မတော်က ပြန်ပြောသည်။
“ယွမ် ခုနစ်ရာကျော် ဟုတ်လား” တတိယမောင်လေးမှာ အာမေဍံသံ ထွက်သွားမိသည်။
ယခုတော့ သူ အာမေဍံသံ ထွက်နေရှာဦးမည်၊ သို့သော် တတိယမောင်လေးလင်းက သူ့နင်းစက်ဘီးကို ဆိုင်ကယ်ဖြင့် လဲလှယ်လိုက်ကာ လေဟုန်စီးသကဲ့သို့ ပစ္စည်းများ သယ်ယူနေသည်ကို တွေ့ရမည့် အချိန်ကျမှသာ သူ၏ ဘဝမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းခက်ခဲကြောင်း အမှန်တကယ် ခံစားလာရလိမ့်မည်။
ကျౌချင်းပိုင်နှင့် လင်းချင်းဟឺတို့ ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာကြစဥ်တွင် အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် တို့မှာ အလုပ်သိမ်းပြီး အိမ်တွင် ထမင်းစားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျౌချင်းပိုင်က ဆိုင်ကယ်ကို ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ ရာဝန်းထဲသို့ တန်းမောင်းဝင်သွားခဲ့သည်။
ဆိုင်ကယ်ဆိုသည်မှာ ရှားပါးသည့်အရာတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် တစ်ရွာလုံးတွင် အုတ်အအော်ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ ထမင်းစားချိန်ဖြစ်နေသည်နှင့်အညီ လူတိုင်းက ထမင်းပန်းကန်များကို ကိုယ်စီကိုင်လျက် ကျိုးမိသားစုအိမ်ဟောင်းဆီသို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ကြည့်ရှုရန် လျှောက်လာကြသည်။ လင်းချင်းဟឺက လူအုပ်ကြီးနှင့် ယှဥ်တွဲဖြေရှင်းရန် မလိုလားသဖြင့် အရာရာကို ကျိုးချင်းပိုင်အား လွှဲထားခဲ့ကာ အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့်အတူ ရာဝန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
ဦးစွာ သူမ၏ အထည်အလိပ်အိတ်ထဲမှ သရေစာနှင့် မုန့်များကိုထုတ်ကာ အိမ်ကြီးနှင့် အိမ်လတ်မှ ကလေးငယ်များ ဝေမျှစားသုံးရန် ပေးအပ်လိုက်ပြီး အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယအစ်မတော် က ကလေးများ ယူလာသည့် ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း တစ်ခွန်းတစ်ပါးမျှ ဝင်မပြောပေ။
ကျౌလီနီက ပါးစပ်ထဲတွင် မုန့်တစ်စကို ဝါးစားရင်း “တစ်နှစ်မှ မုန့်နှစ်ထုပ်နဲ့ သရေစာတစ်ဘူးပဲ။ အခု သူတို့က ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာနိုင်နေပြီပဲဟာကို ဒီလောက်လေးပဲ ပေးဖို့ ဝန်လေးနေကြတာ။ တကယ့်ကို ကပ်စေးနည်းလိုက်တာ” ဟု ရေရွတ်နေသည်။
ကျౌဆန်နီက သူမကို အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက် ပစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုပြန်ငုံ့ကာ မထေမဲ့မြင်ဖြစ်နေသည့် အကြည့်များကို ဖုံးကွယ်လျက် ဆက်လက် စားသုံးနေလေသည်။
လင်းချင်းဟឺက ဒုတိယအိမ်ခွဲကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် စကားပြောရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ရွာထဲတွင် လျှပ်စစ်မီး ရရှိနေပြီဖြစ်ရာ အိမ်တိုင်းလိုလိုတွင် လျှပ်စစ်မီးသီးများ တပ်ဆင်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။
“မင်းနဲ့ သူ့ဦးလေးတို့ တောင်ပိုင်းကို ထပ်သွားကြတယ်လို့ ယန်ယန်ပြောတာ ကြားတယ်။ မင်းတို့ မကြာခင် ပြန်လာကြလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ” ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
“အားလပ်ရက် ကုန်ဆုံးခါနီးပြီဆိုတော့ ပြန်လာရတာပေါ့ရှင်။ တစ်နှစ်ကိုမှ ဒီတစ်ခေါက်ပဲ ပြန်လာလို့ ရတာလေ” ဟု လင်းချင်းဟឺက ပြန်ပြောသည်။
“အရင်ဆုံး ထိုင်ကြပါဦး။ ငါ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပေးမယ်” ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ကမ်းလှမ်းသည်။
“မရှုပ်နဲ့တော့လေ အမေ။ သမီးတို့က တတိယအစ်မတော်တို့အိမ်မှာ စားပြီးသားပါ” ဟု လင်းချင်းဟឺက ပြုံးကာ ပြောသည်။
“ပြန်ရောက်လာပြီပဲဟာကို ဟိုမှာသွားစားဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ဧည့်ခံဖို့ ငါ့အိမ်မှာ ကြက်တစ်ကောင်တောင် လည်ပတ် (သတ်) ထားတာကို” ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ကန့်ကွက်လေသည်။
“တတိယအစ်မတော်က တားမရဆီးမရ လုပ်တာနဲ့ပေါ့ရှင်။ မဟုတ်ရင် Qingbai နဲ့ ကျွန်မက အကြီးဆုံးအစ်မတော် ချက်တာကိုပဲ ဒီည သေချာပေါက် စားမလို့ပါ” ဟု လင်းချင်းဟឺက ပြုံးရင်း ပြောသည်။
ထို့နောက် သူမက စကားကို ကျౌအာနီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “အာနီအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ အကြီးဆုံးအစ်မတော်။ သူ့ရဲ့ အခြေခံအမြစ်က ဖြောင့်စင်းပါတယ်၊ အနာဂတ်မှာ မဆိုးရွားပါဘူး”
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သွားဖြဲပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါတွေအားလုံးက မင်းရဲ့ လမ်းပြသင်ကြားပေးမှုကြောင့်ပါပဲ။ ငါသာဆိုရင် အခုလောက်ဆိုရင် ကလေးတစ်ယောက်တောင် ရနေလောက်ရောပေါ့” အကယ်၍သာ အာနီသည် စတုတ္ထအဒေါ်ဖြစ်သော လင်းချင်းဟឺနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ မလိုက်သွားခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် အိမ်ထောင်ကျနေလောက်ပြီ ဖြစ်ပေမည်။
“တတိယအစ်မတော်ပြောတာ ကြားရတာတော့ ဆန်နီက စေ့စပ်လိုက်ပြီဆို” ဟု လင်းချင်းဟឺက စကားစလိုက်သည်။
“စေ့စပ်လိုက်ပါပြီ။ မဆိုးပါဘူး” ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြန်ပြောသည်။
“သူ့ထက် အသက်ဆယ်နှစ်ကြီးတယ်၊ ခြေထောက်နည်းနည်း ခွင်တယ်၊ ပြီးတော့ စိတ်လည်း ပူလောင်မာကျောတယ်လို့ ကြားရတာပဲ?” ဟု လင်းချင်းဟឺက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါတွေ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဆန်နီ့အပေါ် အများကြီး ဂရုစိုက်ပါတယ်” ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် ဆိုသည်။ လင်းချင်းဟឺ၏ မနှစ်မြို့သည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မင်းက အဖြစ်မှန် အကုန်မသိသေးပါဘူး။ လက်ထပ်ဖို့ သေချာသွားပြီဆိုပေမဲ့ ထင်ထားသလောက် မဆိုးပါဘူးကွယ်”
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီးဖြစ်သော တတိယအစ်မတော်ထက် ပိုမိုသိရှိထားပေသည်။ ထိုယောက်ျား၏အိမ်မှာ တောင်ပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး အတော်အတန် ဝေးကွာလှကာ ခြေလျင်ဖြင့် တစ်ရက်နီးပါး လျှောက်မှသာ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။
“ငါ့ရဲ့ အကြီးဆုံးသားကို စက်ဘီးစီးပြီး အဲ့ဒီရပ်ကွက်ဆီသွားကာ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းခိုင်းခဲ့သေးတယ်” ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က လျှို့ဝှက်ချက်အနေဖြင့် ပြောပြသည်။ သူမနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတို့သည် ဇီဝမိဘများဖြစ်ကြသော ဒုတိယမောင်နှင့် ဒုတိယအစ်မတော် တို့ထက် ဤတူမလေးအပေါ် ပိုမိုဂရုစိုက် စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။
ထိုလူမှာ ယခုနှစ် အသက်နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် (၂၈) ရှိပြီဖြစ်ကာ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် (၁၈) နှစ်သာ ရှိသေးသော ကျౌဆန်နီထက် အသက်ဆယ်နှစ်ကြီးသော်လည်း မကောင်းဆိုးရွား လူယုတ်မာတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ အဓိကပြဿနာမှာ သူ၏ရွာ တည်ရှိရာနေရာပင်ဖြစ်ပြီး သွားရောက်ရန်အတွက် တောင်ပေါ်လမ်းများကို ဖြတ်သန်းရပေသည်။ အခြေအနေများ မဆိုးလှသော်လည်း ဒေသခံမိန်းကလေးများမှာ မိဘရပ်ရွာသို့ ပြန်လာသည့်အခါ ခြေတစ်လှမ်းမှားသည်နှင့် ချောက်ထဲကျနိုင်သည့် အန္တရာယ်များသော တောင်ပေါ်လမ်းကြမ်းများကို ခြေလျင်လျှောက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုနေရာသို့ လက်ထပ်ရန် ယေဘုယျအားဖြင့် ဆန္ဒမရှိကြပေ။
“သူ့အတွက် ပွဲစားတွေက မိန်းမရှာပေးဖို့ မကြိုးစားဖူးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ဇနီး သေဆုံးသွားခဲ့ဖူးတဲ့ မုဆိုးမတွေကိုတော့ လက်မထပ်ချင်ဘူး ဆိုတာကြောင့်ပါပဲ။ ကြာလာတော့ သူ့အိမ်ထောင်ရေးက နောက်ကျသွားခဲ့တာပေါ့။ မုဆိုးမတွေကို ခေါ်လာပေးတဲ့ ပွဲစားတွေကို သူက မောင်းထုတ်လေ့ရှိတာကြောင့် စိတ်ကြီးတယ်ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုး ထွက်လာခဲ့ရတာပါ” ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ရှင်းပြသည်။
“ဒါဆိုရင် ဆန်နီက ဒီလောက်ဝေးဝေးမှာ နေတဲ့လူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပတ်သက်မိသွားတာလဲ” လင်းချင်းဟឺက တစ်ဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြန်သည်။
“ဆန်နီ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာလေ” အခန်းထဲတွင် အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် လင်းချင်းဟឺတို့သာ ရှိနေသော်လည်း အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အသံကို တိုးလိုက်သည်။
“ဟင်” လင်းချင်းဟឺ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“မင်းရဲ့ တတိယအစ်မတော်တောင် ဒါကို မသိသေးပါဘူး။ ငါ့ကို ဆန်နီကိုယ်တိုင် ပြောပြလို့ သိရတာ” ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဆိုသည်။
ကျౌဆန်နီနှင့် ထိုလူတို့မှာ စျေးသို့သွားစဥ်က ဆုံတွေ့ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူတို့နေထိုင်ရာ ဒေသမှာ အိမ်နီးချင်း ခရိုင်ထဲတွင် ကျရောက်နေပြီး သူတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုနယ်မြေအပြင်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျౌဆန်နီသည် ဒုတိယအစ်မတော် ၏ အမိန့်အရ ပဲပုပ်တစ်အိတ်ကို ဝယ်ယူမည့်သူ ရှိမရှိ စျေးသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဒုတိယအစ်မတော် က ၎င်းတို့ကို တတိယအစ်မတော်ထံ ရောင်းချလိုသော်လည်း သူတို့ကြားက ဆက်ဆံရေး မပြေလည်မှုများကြောင့် သူမက ဂုဏ်စရိယကို ငဲ့ကာ အောက်ကျို့ပြီး ကိုယ်တိုင်မသွားလိုခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ကြိုးစားလွန်းလှသော သမီးဖြစ်သူ ကျౌဆန်နီ့ခေါင်းပေါ်သို့ ပုံချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆန်နီက တစ်ခါမှ ညည်းတွားခြင်းမရှိဘဲ လေးလံလှသော ဝန်ထုပ်ကို ထမ်းပိုးကာ မြို့သို့ သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ပဲပုပ်တစ်အိတ်၏ အလေးချိန်မှာ ဂျင် ဒါဇင်နှင့်ချီ ရှိနေကာ ဆန်နီသည် လယ်ယာလုပ်ငန်းနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူဖြစ်သော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မည်မျှပင် ပင်ပန်းခက်ခဲလိမ့်မည်နည်း။