တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူ လင်း၏ဇနီးမှာ သဘာဝကျစွာပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်အမင်း ရူးသွပ်လွန်းလှသည်။
ယွမ်ငွေ လေးထောင်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း မိသားစုက ငွေအတော်အတန် ရှာနိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ စုဆောင်းငွေမှာ ထိုပမာဏနှင့် အလှမ်းဝေးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
မြို့တော်ရှိ ဆိုင်ခန်းတွေက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ထိ ဈေးကြီးတာလား။
"ဧရိယာက မင်းတို့ရဲ့ ဒီဆိုင်ထက် နည်းနည်းငယ်တယ်။ ဒီဆိုင်မှာတော့ ဆက်နေလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဟိုဘက်က ဆိုင်တွေကတော့ ဘယ်သူမှ မနေကြဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။
"ဟိုဘက်က ဆိုင်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးရတာလဲ" ဟု တတိယမောင်နှမ၏ဇနီးက မေးမြန်းမိသည်။
"ဈေးကြီးတာပေါ့ကွ။ မြို့ကြီးတွေက ဘာလို့ မကြီးဘဲနေမလဲ။ အဲဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဟိုဘက်မှာ မင်းတို့ ရှာနိုင်တဲ့ ပိုက်ဆံက ဒီဆိုင်က ရတဲ့ ပိုက်ဆံလောက် မများဘူးလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
ချင်ပိုင်၏ဆိုင်ဖြစ်စေ၊ ကျိုးတာလင်း၏ ပေါက်ပေါက်ဆုပ်ဆိုင်ဖြစ်စေ လစဉ်ဝင်ငွေအများဆုံးမှာ ယွမ် လေးရာဝန်းကျင်သာ ရှိပြီး ယွမ် ငါးရာထက် ကျော်လွန်သည်မှာ ရှားလှသည်။
သူမ၏ တတိယမောင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ တစ်နေ့လျှင် ကျေးလက်ဘက်သို့ ကုန်စစ္စည်းများ နှစ်ခေါက် သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းဖြင့် တစ်လလျှင် ယွမ် ငါးရာမှ ခြောက်ရာအထိ အမြတ်ငွေ ရနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းထားသည်။
သစ်သီးဝလံ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ကြက်နှင့် ဥများမှာ အမြတ်ရာခိုင်နှုန်း နည်းပါးသော်လည်း ရောင်းအားပမာဏ များပြားမှုက ၎င်းကို အစားထိုးပေးပေသည်။ ထိုမျှကြီးမားသော နေ့စဉ်ထောက်ပံ့မှုမျိုးဖြင့် တစ်ခုလုံးခြုံလိုက်သည့် အမြတ်ငွေမှာ နည်းပါးမည် မဟုတ်ပေ။
"အဲဒီအိမ်ခြံမြေက ကောင်းတယ်၊ ဒါကြောင့် ဝယ်လိုက်တော့။ ကလေးတွေလည်း ကြီးလာကြပြီ၊ ပိုက်ဆံကို စိတ်မပူနဲ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မောင်နှမတော်စပ်သူကို ကြည့်ကာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
"နောင်ကျရင် ဈေးကျလာမလားလို့ ငါစိုးရိမ်နေတာ။ အခုချိန်ထိတောင် မရောင်းရသေးဘူးဆိုတာကို သတိထားမိလို့ပါ" ဟု တတိယမောင်နှမ၏ဇနီးက မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဒီဆိုင်ကို ပထမဆုံးဝယ်တုန်းက ဘယ်လောက်လဲ၊ မင်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်နဲ့ ဒီလောက်ဈေးပေါပေါ ဝယ်နိုင်ခဲ့တာတောင်မှလေ။ အခု ပြန်ကြည့်လိုက်ဦး— ဒီဆိုင်ကို အရင်တုန်းကဈေးနဲ့ တကယ်ပဲ ဝယ်လို့ရနိုင်မလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
"အိမ်ဆိုတာ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဝယ်ရတယ်။ ပိုက်ဆံက တန်ဖိုး တဖြည်းဖြည်း နည်းလာတယ်။ တည်နေရာကောင်းတဲ့ အိမ်တစ်လုံး တန်ဖိုးကျသွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ တန်ဖိုးကျသွားရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် အိမ်ဝယ်ထားတာပဲ၊ ဈေးတက်တာ ကျတာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အရင်လို လူကျပ်မနေတော့ဘူးပေါ့။"
နောက်ဆုံးတော့လည်း တူနှင့် တူမတွေကလည်း ကြီးလာကြပြီဖြစ်ရာ အားလုံး ဆက်ပြီး တွပ်ကပ်နေထိုင်ကြဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
"တတိယမမ၊ ငါတို့ တကယ်ပဲ ဝယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လားဟင်" ဟု တတိယမောင်နှမ၏ဇနီးက မမဖြစ်သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ကိုးစားလျက် မေးလိုက်သည်။
"ဝယ်လိုက်စမ်းပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
မောင်နှမနှစ်ယောက် ခဏလောက် ဆက်ပြောနေကြစဉ် ကျိုးချင်ပိုင်နှင့် တတိယမောင်လင်းတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
တတိယမောင်လင်းမှာ သိသိသာသာပင် စိတ်ကြည်လင် တက်ကြွနေသည်။ သူက မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ကိုယ်တိုင် မောင်းနှင်နိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ လုံးဝ မခက်ခဲလှပေ။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် လေ့ကျင့်လိုက်ပါက သူ ဘာပြဿနာမှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"သွားပြီး ကိုယ့်အမအတွက် ပိုက်ဆံ သွားယူပေးလိုက်။ ယွမ် ခုနစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ်" ဟု တတိယမောင်လင်းက သူ့ဇနီးကို ညွှန်ကြားသည်။
"ရှင့်ဇနီးက ကျွန်မကို ပေးပြီးသားပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ထိုနှစ်အတွင်း သူ အတော်လေး ကိုယ်အလေးချိန် ကျသွားကာ ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် အသားမည်းသွားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည် - "မင်းက အသက်သုံးဆယ့်တန်း ရောက်နေပြီ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်သင့်တယ်။ ပိုက်ဆံရှာတာ အရေးကြီးပေမဲ့ ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကို မကြည့်ရင် နောက်မှ နောင်တရလိမ့်မယ်။"
"ငါသိပါတယ်။ ငါ့ဇနီးက ခွန်အားတွေ ပြန်ပြည့်လာအောင် တစ်လကို ကြက်နှစ်ကောင် တိုက်ကျွေးနေတာပဲ။ အဲဒါအပြင် ငါက ဝက်သားနဲ့ ဥတွေလည်း မကြာခဏ စားပါတယ်" ဟု တတိယမောင်လင်းက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောသည်။
သူ ငွေအမြောက်အမြား ရှာနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ လစဉ် လူနေမှုစရိတ်များမှာမူ သိသာထင်ရှားသော အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုအဖြစ် ပါဝင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
တတိယမောင်နှမ၏ဇနီးမှာ သဘာဝအားဖြင့် ခြိုးခြံချွေတာတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူအတွက်မူ ငွေသုံးစွဲရန် ဝန်မလေးပေ။ အလုပ်က ကြမ်းတမ်းလှသည်လေ— သူ အသားစားခွင့် မပေးဘဲ ဘယ်လိုလုပ်နေမလဲ။ ဥများနှင့် အာဟာရဖြစ်စေမည့် အစားအစာများကတော့ အမြဲတမ်း ရှိနေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို မျက်စိစွေကြည့်လိုက်သည်။ "တစ်လကို ကြက်နှစ်ကောင်ဆိုတာ နည်းပါတယ်။ မင်းရဲ့ မောင်နှမတော်စပ်သူက ငါ့ကို စာသင်ရတာ ပင်ပန်းလွန်းလို့ဆိုပြီး သုံးရက်တစ်ခါ ဟင်းချက်ကျွေးတယ်လို့ ပြောတယ်။"
"သုံးရက်တစ်ခါ ဟင်းချက်ကျွေးတယ် ဟုတ်စ" တတိယမောင်လင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
"သိပ်များတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
အထူးသဖြင့် သူ့ဇနီးက ကြက်သားကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့တိုက်တွန်းမှုအောက်တွင် သူမက မဆန္ဒမပါတပါဖြင့် ကြက်တောင်ပံနှစ်ဖက်ထက် ပိုမိုမကိုက်ဘဲ ကြက်စွပ်ပြုပ် ပန်းကန်လုံး နှစ်လုံးခန့် သောက်ကာ ကျန်သည်များကို မိသားစုဝင်များ ဝေမျှစားသုံးရန် ချန်ထားခဲ့လေ့ရှိသည်။
ထို့ကြောင့် အိမ်တွင် သုံးရက်တစ်ခါ ကြက်သားစားခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း မများလှပေ။
"မင်းဇနီးက အဲဒီအိမ်ခြံမြေအကြောင်း ပြောနေတာ ငါကြားလိုက်တယ်။ တစ်ထောင့်ရှစ်ရာဆိုတာ ဈေးသိပ်မကြီးပါဘူး။ သွားပြီး ဘယ်သူမှ ဝယ်ပြီးပြီလားဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ဦး။ မဝယ်ရသေးရင် လက်ဦးမှုယူလိုက်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တတိယမောင်လင်းအား ပြောပြသည်။
တတိယမောင်လင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ကောင်းပြီလေ။ အမပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်လေ။ အချိန်ရရင် သွားစုံစမ်းကြည့်လိုက်မယ်။"
"ဒီမော်တော်ဆိုင်ကယ်အတွက် ဒီဇယ်ဆီ တစ်စည်လည်း ငါ ယူလာခဲ့တယ်။ နောင်ကျရင် မြူနီစပယ်မြို့ထဲကနေ ဆီပိုဝယ်ဖို့ အချိန်ပေးရလိမ့်မယ်။ ဘတ်စ်ကားဂိတ်နဲ့ ကပ်လျက်မှာ ရောင်းတယ်— ဘယ်မှ သိပ်မဝေးဘူး။ မွန်းလွဲပိုင်း ထွက်ရင် ညနေပိုင်းဆို ပြန်ရောက်ပြီ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က လမ်းညွှန်ပေးသည်။
"ဆီဖိုးအတွက် ကျွန်တော် အမကို မပေးရသေးဘူး" ဟု တတိယမောင်လင်းက ပြောသည်။
"ကုန်ကျစရိတ်ထဲမှာ ထည့်ပြီးသားပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က လက်ကို ပေါ့ပါးစွာ ခါယမ်းပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ သူမ၏ အထုပ်အပိုးအဝတ်စုတ်ထုပ်ထဲမှ နာရီတစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ သူ့အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူမ၏ တတိယမောင်မှာ ရာသီဥတုကိုကြည့်ကာ အချိန်မှန်းရသည်အထိ အလွန်အမင်း ခြိုးခြံချွေတာစွာ နေထိုင်သူဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်အထိ သူက နာရီတစ်လုံးပင် မပိုင်ဆိုင်သေးပေ။
"ဒါ မင်းအတွက်။ လက်ဆောင်လေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
"ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် မယူနိုင်ပါဘူး" ဟု တတိယမောင်လင်းက နာရီကို ငေးကြည့်ရင်း ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလျက် ပြောသည်။
"မင်းတစ်ယောက်တည်း ရတာ မဟုတ်ဘူး။ တခြားသူတွေလည်း အကုန်ရမှာပဲ။ ယူသာယူလိုက်စမ်းပါ။" လင်းချင်းဟယ်က သူ့လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော အထုပ်များကို ကျိုးချင်ပိုင်အား ပေးအပ်ကာ ပြောလိုက်သည် - "ငါတော့ ဆက်မပြောတော့ဘူး။ တတိယမောင်နှမရဲ့ဆိုင်ဘက်ကို သွားရဦးမယ်။"
"အမ, ဒီနာရီက ဈေးလည်း အရမ်းကြီးတယ်။" ဟု တတိယမောင်လင်းက ငြင်းဆန်သည်။
"တတိယမောင်နှမရဲ့ ဆိုင်က ဘယ်နားမှာလဲဆိုတာ ငါ မသိသေးဘူး။ လမ်းပြပေးတော့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ပြောသည်။
နာရီကဲ့သို့သော လူသုံးကုန်ပစ္စည်းများ၏ အမြတ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားသည်။ သူမက မိသားစုအတွက် အတော်များများ ဝယ်ယူခဲ့သော်လည်း လက်ကားဈေးဖြင့် ရယူခဲ့ခြင်းကြောင့် စုစုပေါင်း ငွေပမာဏမှာ ယွမ် နှစ်ရာဝန်းကျင်သာ ကျသင့်ခဲ့သည်။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးက သာမန်ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုသို့ သွားကာ ကိုယ်တိုင်ဝယ်ယူမည်ဆိုပါက အပေါ့စားနာရီအပေါစားပင် ယွမ် တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ် ကျသင့်မည်ဖြစ်ပြီး ဈေးကြီးသည့် အမျိုးအစားများမှာမူ ယွမ် နှစ်ရာမှ သုံးရာ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားပေလိမ့်မည်။
တတိယမောင်၏ နေရာမှာ ဆိုင်နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။
ထိုအချိန်တွင် အတော်ပင် ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး ကျိုးယန်နှင့် ကျိုးဝူနီတို့မှာ မြို့တော်မှ ပြန်ရောက်နှင့်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် နှစ်ရက်အကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ကောလိပ်သို့ တက်ရောက်ရန် ထွက်ခွာကြတော့မည် ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စာမေးပွဲတွင် ရမှတ်ချင်း ဆင်တူယိုးမှား ရရှိခဲ့ကြပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ဆရာအတတ်သင် ကောလိပ်ကျောင်း တစ်ကျောင်းတည်းကိုပင် အောင်မြင်ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ ထိပ်တန်း အထက်တန်းစား တက္ကသိုလ်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း စစ်မှန်ပြီး တရားဝင်သော အဆင့်မြင့်ပညာရေး အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဂုဏ်သိက္ခာ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ဤခေတ်ကြီးတွင် ကောလိပ်ကျောင်းသားများ ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းကပင်လျှင် မယုံကြည်နိုင်စရာ အံ့ဖွယ်ရာ တစ်ခုဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မောင်နှမဝမ်းကွဲ နှစ်ဦးစလုံး လက်ခံဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိခဲ့ကြခြင်းက ၎င်းကို ပိုမိုထူးခြားစေခဲ့သည်။
ပထမအကိုင်းအခက်ဖြစ်စေ၊ တတိယအကိုင်းအခက်ဖြစ်စေ အားလုံးပင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေကြသည်။
ကျေးရွာရှိ လူများကမူ အာဝါက စာပြပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာမက စတုတ္ထအဒေါ်ဖြစ်သူက လေ့လာစရာ ပစ္စည်းအမြောက်အအား ပံ့ပိုးပေးခဲ့ခြင်းနှင့် အင်္ဂလိပ်စာ လေ့ကျင့်ရန်အတွက် တိပ်စက်တစ်လုံးအထိ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ပြီးနောက် သူတို့၏ အမှတ်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားခဲ့ကြပုံကို အမြဲတမ်း ပြောဆိုမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့ ရောက်ရှိလာကြသောအခါ တတိယမောင်နှင့် တတိယမောင်နှမတို့မှာ သဘာဝကျစွာပင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။
မောင်နှမနှစ်ဦး၏ တွေးခေါ်ပုံ အမြင်များမှာ အတိတ်ကာလကနှင့် ယှဉ်လျှင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲကြီး တစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်ပြီး ထိုပြောင်းလဲမှုမှာ ငွေရှာနိုင်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်မှု တိုးပွားလာခြင်းတို့မှ လုံးဝ ပေါက်ဖွားလာခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
တတိယမောင်နှမက လင်းချင်းဟယ်ကို အထဲခန်းထဲသို့ လက်ဆွဲခေါ်သွားကာ စကားစမြည် ပြောလေသည်။
"တတိယမောင်နှမရေ၊ တတိယမောင်က ဒီနှစ်တော့ အတော်လေး သူဌေးပုံစံ ပေါက်နေပါပေါ့လား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပျော်ရွှင်စွာ စနောက်လိုက်သည်။
တတိယမောင်နှမမှာ ကိုယ်အလေးချိန် အတော်အတန် တက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ်အလေးချိန်မှာ ကလေးမွေးဖွားပြီးချိန်က ကျိုးရှမေ့၏ ကိုယ်အလေးချိန်နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်နေပြီဖြစ်ကာ— ပေါင်တစ်ရာ့ငါးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။
"ဘာသူဌေးပုံစံ ပေါက်ရမှာလဲ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်သည်း တစ်ယောက်ပါပဲကွာ" ဟု တတိယမောင်နှမက ရယ်မောရင်း လက်ကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူတို့ ခရိုင်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြကတည်းက တတိယမောင်နှမ၏ ဘဝမှာ အမှန်တကယ်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာခဲ့သည်။
မြို့သို့ပြောင်းလာသည့် ရင်ခုန်စရာ အချိန်လေးမှစ၍ ငွေရှာနိုင်ခဲ့ရုံသာမက သူတို့၏ လူနေမှုအဆင့်အတန်းပါ သိသာထင်ရှားစွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ မွေးရာပါ ခြိုးခြံချွေတာတတ်သော သဘာဝ ရှိသော်လည်း တတိယမောင်နှမက အစားအသောက်အတွက်မူ ငွေသုံးစွဲရန် ဝန်မလေးပေ— လင်းချင်းဟယ်ထက်ပင် ပို၍ လက်ဖျားကြွယ်ဝစွာ သုံးစွဲတတ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် လင်းချင်းဟယ်ကဲ့သို့ ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသော၊ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုလုံးကို အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ထိန်းကျောင်းနိုင်စရာ အစွမ်းရှိပုံပေါ်သော မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ဆူဖြိုးလာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။