လင်းချင်းဟယ်က ဂျိုးချင်းပိုင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူက အရင်ကတည်းက အလွန်တည်ငြိမ်တတ်သူဖြစ်ပြီး ယခုတိုင် ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကထက် ပို၍ပင် လိုက်လျောညီထွေ ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်ရာတွင်ဆိုလျှင် သူတစ်ဦးတည်းဖြင့်ပင် ကိစ္စအဝဝကို ကောင်းမွန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီဝဲဝင်လိုက်သည်။ ဂျိုးချင်းပိုင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ရထားတွင်း၌ မည်သူမျှမရှိကြောင်း အသေအချာ သိလိုက်ရသောအခါမှသာ သူ့ဇနီးသည်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲဖက်လိုက်လေသည်။
သူ့ရဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့ လှုပ်ရှားပုံကို သတိထားမိလိုက်တော့ လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောလျက် “ကျွန်မတို့က လင်မယားတွေလေ၊ ဘာကိုများ ကြောက်နေတာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အကျိုးသက်ရောက်မှု မကောင်းဘူးလေ” ဟု ဂျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ပြော၏။
*ဟွန့်*၊ အကျိုးသက်ရောက်မှု မကောင်းဘူး ဟုတ်စ။ ဒါဆိုရင် အခု သူ့ရဲ့ခါးကို ဖက်ထားတာကရော ဘယ်သူလဲ။ ပြီးတော့ တည်းခိုခန်းမှာတောင် လက်မလျှော့ဘဲ ကပ်တွယ်နေတာကရော ဘယ်သူများလဲ။
ရထားပေါ်တွင် ရက်အနည်းငယ်မျှ စီးနင်းခဲ့ရပြီးနောက်တွင် သူတို့လည်း မြို့တော်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။ အချိန်နှောင်းနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဒေသခံတည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင်သာ ထိုညအတွက် ဝင်ရောက်တည်းခိုလိုက်ကြသည်။
ရထားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်ဆိုသော စကားကပင် အလွန်အမင်း နည်းပါးနေသေးသည်။ ကိုယ်ပိုင်အိပ်ရာခင်းများနှင့် စောင်များပါရှိသော သင့်လျော်ကောင်းမွန်သည့် အိပ်ရာနေရာတစ်ခု ရှိနေခြင်းက ကွာခြားချက်ကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ရထားပေါ်တွင် အနားယူနိုင်သော်လည်း စစ်မှန်သည့် အိပ်ရာကောင်းတစ်ခုနှင့်ယှဉ်လျှင် လုံးဝမမီနိုင်ပေ။
ထိုသူနှစ်ဦးသား ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အိပ်စက်ခဲ့ကြပြီး နောက်တစ်နေ့ နံနက် ဆယ်နာရီကျော်မှသာ နိုးထလာခဲ့ကြသည်။ တစ်ခုခုဝင်ရောက် စားသောက်ပြီးနောက် ခရိုင်မြို့သို့ သွားမည့်ယာဉ်တစ်စီးကို ငှားရမ်းစီးနင်းခဲ့ကြသည်။
ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသောအခါ မြို့စွန်သို့ ဦးတည်သွားကြပြီး သူမ၏ အတိုင်းအဆမဲ့ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ဆိုင်ကယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဓာတ်ဆီပေပါအကြီးကြီးကို တင်ဆောင်ထားသော ဆိုင်ကယ်ကို စီးနင်းကာ တတိယအစ်ကိုလင်း၏ ဆိုင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် မောင်းနှင်သွားကြတော့သည်။
ထိုအချိန်က မွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်ပြီး တတိယအစ်ကိုလင်း၏ တစ်မိသားစုလုံး အိမ်တွင် ရှိနေကြသည်။
သူတို့လည်း နေ့လယ်စာ စားသုံးနေကြစဉ် ဆိုင်ကယ်၏ ထူးခြားသော စက်သံပြင်းပြင်းကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ညီမဖြစ်သူနှင့် ယောက်ဖဖြစ်သူတို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ဂျိုးချင်းပိုင်က ဆိုင်ကယ်စီးတတ်သည်— သူ၏ဇနီးသည်က သင်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။ အလွန်အမင်း ခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သူလည်း မကြာမီအတွင်းမှာပင် ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ညီမလေး၊ ယောက်ဖရေ၊ ထမင်းစားပြီးပြီလား။ လာကြ၊ အတူတူ ထမင်းစားကြရအောင်” ဟု တတိယအစ်ကိုလင်းက ချက်ချင်းပင် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး၊ လမ်းမှာ စားပြီးသားပါ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
“တတိယမမ၊ ဟင်းချိုလေး တစ်ခွက်လောက် လာသောက်ပါဦး။ ဒါက အလတ်ဆတ်ဆုံး ဗူးသီးဟင်းချိုနော်၊ အရမ်းသောက်လို့ကောင်းတယ်” ဟု တတိယမောင်နှမဝမ်းကွဲ၏ ဇနီးဖြစ်သူ တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူကလည်း ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့သာ ဆက်စားကြပါ” လင်းချင်းဟယ်က ပြည့်ပြုံးလေးဖြင့် ဆို၏။
ဂျိုးချင်းပိုင်ကတော့ ဓာတ်ဆီပေပါ အကြီးစားကြီးကို ချထားပြီးဖြစ်လေသည်။ ဤပေပါတစ်လုံးတည်းဖြင့်ပင် သူတို့အတွက် ခြောက်ရက် သို့မဟုတ် ခုနစ်ရက်ခန့်အထိ လွယ်ကူစွာ သုံးစွဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
“အရင်ဆုံး ထမင်းစားလိုက်ကြပါဦး။ ပြီးသွားရင် ထွက်လာပြီး စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိရဲ့လား ဆိုတာကို ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့” ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူကို အမြန်ပင် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းက သူ့ပန်းကန်ထဲက ကျန်နေသေးတဲ့ ထမင်းတွေကို အမြန်ဆွဲစားလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အမူအရာနဲ့ ဆိုင်ကယ်ကို စစ်ဆေးဖို့ အပြင်ကို အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့လေသည်။
“ဒီဆိုင်ကယ်က မဆိုးဘူး မဟုတ်လား” ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူ၏ စိတ်စောနေပုံကို သဘောကျကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
“အင်း၊ ဒီထက်တော့ ကောင်းစရာ မရှိနိုင်တော့ဘူးပေါ့ကွာ!” တတိယအစ်ကိုလင်းက အာမေဍိတ်သံဖြင့် မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အနည်းငယ် အားနာသည့်အသံဖြင့် “ငါများ ဒါကို မောင်းတတ်ပါ့မလားလို့ပါပဲကွာ” ဟု အမြန်ပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မောင်းတတ်ဖို့က ဘာများခက်ခဲနေလို့လဲ။ မောင်လေးကို လိုက်ပို့ပြီး ကျင့်ခိုင်းလိုက်ပေါ့။ ဘာမှ မခက်ခဲပါဘူး— ကိုယ်တိုင်တောင် မောင်းပြီး ဒီအထိ အရောက်မောင်းလာတာပဲဟာ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။
ဂျိုးချင်းပိုင်က ဆိုင်ကယ်ကို မည်ကဲ့သို့ ကိုင်တွယ်မောင်းနှင်ရမည်ကို တတိယအစ်ကိုလင်းအား သင်ပြပေးရန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဂျိုးချင်းပိုင်က ထရပ်ကားမောင်းတတ်ပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ဆိုင်ကယ်စီးရသည်မှာ သူ့အတွက် လေတိုက်သလိုပင် လွယ်ကူလှပေသည်။ တစ်ဖက်တွင် တတိယအစ်ကိုလင်းကမူ အနည်းငယ်ပို၍ လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်သည်မှာ သေချာသော်လည်း အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဂီယာအနည်းငယ်၊ ကလပ်နှင့် ဘရိတ်တို့သာ ပါရှိပြီး ကျန်သည်မှာ စက်ဘီးစီးခြင်းနှင့် ကြီးကြီးမားမား ကွာခြားခြင်း မရှိပေ။
ထိုအချိန်တွင် လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ အထုပ်ထဲမှ သရေစာအိတ်နှစ်အိတ်နှင့် မုန့်ဘူးနှစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ တူမဖြစ်သူအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဟောဒီမှာ၊ ဒါတွေကိုယူပြီး တခြားသူတွေကို ဝေပေးလိုက်ဦးနော်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တတိယအဒေါ်” ဟု အကြီးဆုံးတူမဖြစ်သူက နှုတ်ခမ်းလေးကို တက္ကပွလှလှလေး တွန့်ချိုးကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် လှပသော လူငယ်မလေးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အိမ်မှုကိစ္စများကိုပါ အားကိုးထိုက်သူ တစ်ဦးဖြစ်နေလေပြီ။
“တကယ်ပါပဲ၊ နှစ်တိုင်းလိုလို ဒီလိုတွေ ပင်ပင်ပန်းပန်း သယ်လာပေးဖို့ မလိုပါဘူးကွာ” ဟု တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ဒီနှစ် စီးပွားရေး ဘယ်လိုနေလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်နဲ့ ယှဉ်ရင် တိုးတက်မှု ရှိရဲ့လား” ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အို၊ ရှိတာပေါ့။ စီးပွားရေးက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတယ်” ဟု တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ကြွယ်လျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။
ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က စီးပွားရေးမှာ သင့်တင့်ရုံမျှသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုနှစ်၏ ဝင်ငွေမှာမူ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပိုမိုများပြားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နံနက်ခင်း မိုးမလင်းမီအချိန်တိုင်းတွင် သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ လတ်ဆတ်သော သစ်သီးဝလံများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို သွားရောက်စုဆောင်းရန် ကျေးလက်ဒေသဆီသို့ ထွက်သွားရလေ့ရှိသည်။ ထို့နောက် ဤဆိုင်ခန်းဆီသို့ ပြန်လည်ရောင်းချရန်အတွက် စက်ဘီးကို နင်းကာ ပြန်လာရလေသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံထွက်ခွာရပြန်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရောင်းချရန်အတွက် အရှင်လတ်လတ် ကြက်များနှင့် ဥများကို လိုက်လံရှာဖွေရန် ဖြစ်လေသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းသည် ကျေးလက်ဒေသသို့ တစ်နေ့လျှင် အသွားအပြန် လေးခေါက်တိတိ ပြုလုပ်ရပေသည်။ ဝင်ငွေကောင်းသည်မှာ သေချာပါသည် — တစ်လလျှင် ယွမ် ၅၀၀ နီးပါးအထိ ရှာဖွေနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ ငွေအနည်းငယ်မဟုတ်ပေ — သို့သော် ၎င်းက လူတစ်ဦး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေသည်။ မြို့နှင့် ကျေးလက်ဒေသကြား အကွာအဝေးမှာလည်း သာမန်မဟုတ်ပေ။
နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေရခြင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြီးအကျယ် ပင်ပန်းဆင်းရဲစေသည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုင်ကယ်တန်ဖိုး မသေးလှကြောင်း တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူက သိထားသော်လည်း သွားကျိတ်ကာ ဝယ်ယူလိုက်ရခြင်းမှာ လုံးဝ တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားရလေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ နောင်လာမည့်ရက်များတွင် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် လိုအပ်နေသော အနားယူချိန်လေးကို ရရှိလာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလော။
“တတိယမမ၊ ဒီဆိုင်ကယ်က ဘယ်လောက် ကျသင့်တာလဲဟင်” ဟု တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူက မေးလိုက်သည်။
“ခုနစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ်” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဖြေသည်။
၎င်းမှာ တိကျသော လက်ကားဈေးပင် ဖြစ်သည်။ အမြတ်တင်ရန်အတွက် ဈေးပိုမတင်ခဲ့သလို တမင်တကာ ဈေးလျှော့ပေးခဲ့ခြင်းလည်း မရှိပေ — နှစ်ခုစလုံးက မလိုအပ်သော လုပ်ရပ်များ ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။
၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဈေးကြီးလှသည်။ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ သူတို့၏ဆိုင်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝယ်ယူခဲ့စဉ်က မည်မျှကုန်ကျခဲ့သနည်း။
“ငွေသွားယူလိုက်ဦးမယ် တတိယမမ၊ ပိုက်ဆံရှင်းပေးရမှာပေါ့” ဟု တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူက တစ်စုံတစ်ရာ နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာကို အဲ့လောက် အမြန်အမြန် လုပ်နေတာလဲ” လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် “စီးပွားရေးတွေ ကျယ်ပြန့်လာပြီဆိုတော့ ငါ့ကို ပြန်မပေးနိုင်မှာကိုများ စိုးရိမ်နေလို့လား” ဟု ဆို၏။
ထိုသို့ပြောဆိုသော်လည်း တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူက အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ငွေသားများကို သွားရောက်ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။
သူမက ယွမ် ၇၀၀ ခန့်ကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မလျော့ဘဲ အပ်နှံပေးလိုက်သည်။ ထိုလင်မယားနှစ်ဦး ယခုနှစ်တွင် စီးပွားရေး အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်စွာ အမြတ်အစွန်း ထွက်ပေါ်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေပေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ထိုငွေများကို ထိုနေရာတွင်ပင် ရေတွက်ကြည့်လိုက်ပြီး အားလုံးမှန်ကန်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူမ၏အထုပ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ငွေတွေ ရှာနိုင်နေပြီဆိုတော့ ဒီလိုကျဉ်းမြောင်းတဲ့နေရာမှာ ဆက်ပြီး ကျပ်ကျပ်ညပ်ညပ် မနေကြနဲ့တော့။ ဒီအနီးအနားမှာ ကျယ်ဝန်းတဲ့အိမ်ကောင်းတစ်ခု ရှိမလား လိုက်ကြည့်ပြီး ဝယ်လိုက်ကြ။ တစ်မိသားစုလုံး ဒီကို ပြောင်းလာကြရင် နေဖို့ထိုင်ဖို့ အများကြီး ကျယ်ဝန်းသွားလိမ့်မယ်” ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပေးလိုက်သည်။
“အိမ်တွေက ဈေးပေါတာ မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူက တုံ့ဆိုင်းလျက် ပြောသည်။
“ဘယ်လိုလဲ၊ လိုက်ကြည့်ပြီးပြီလား။ ဈေးနှုန်းတွေက ဘယ်လိုရှိလဲ” လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့အမျိုးသားက တိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို သွားကြည့်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါက အများကြီး မကျယ်ဝန်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဈေးက တစ်ထောင် တောင်းနေတယ်။ အဆောက်အအုံက နည်းနည်း ကျပ်တည်းပေမဲ့ တော်တော်နီးတယ် — လမ်းတစ်ဖက်ကမ်းမှာပဲ ရှိတာ” ဟု တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူက ဖြေကြားလေသည်။
“ဝယ်လိုက်ကြပြီလား” ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေး၏။
“တောင်းတာက တစ်ထောင့်ရှစ်ရာတောင်းတာ၊ တစ်ပြားမှ မလျှော့ဘူး။ အရမ်း ဈေးကြီးနေတယ်” ဟု တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူက ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြောသည်။
သူတို့ဆိုင်က တစ်လကို ယွမ် ၅၀၀ ကျော် ရှာနိုင်သည်ဆိုလျှင်တောင်မှ မြို့ပြတိုက်ခန်းတစ်ခုအတွက် ယွမ် တစ်ထောင့်ရှစ်ရာပေးရခြင်းမှာ အလွန်အမင်း များပြားလွန်းသည်ဟု ခံစားရစေသည်။ ကျေးလက်ဒေသတွင်ဆိုလျှင် ယွမ်တစ်ထောင်ဖြင့်ပင် မိသားစုကြီးကြီး နေထိုင်နိုင်မည့် ကြီးမားကျယ်ဝန်းသော အုတ်အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ဆောက်လုပ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။
ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် ကွာခြားချက်ကြောင့် တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူအနေဖြင့် ယွမ် တစ်ထောင့်ရှစ်ရာဆိုသည့် ငွေပမာဏကို မျိုချရန် ခက်ခဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့သိလား၊ မြို့တော်မှာ ငါဝယ်ခဲ့တဲ့ ဆိုင်ခန်းက ဘယ်လောက်ကုန်ကျလဲဆိုတာကို” လင်းချင်းဟယ်က သူမအား မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်လဲဟင်” တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် နိုးထလာခဲ့သည်။ မြို့တော်ရှိ ဈေးနှုန်းများနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် သူမက အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ချင်နေသူ ဖြစ်လေသည်။
“ကျုပ်တို့ ဝယ်ခဲ့စဉ်တုန်းက ချင်းပိုင်ရဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်က ထပ်ခိုးတိုက်ခန်း ဖြစ်နေတာတောင် လေးထောင်ကုန်တယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ အကုန်နီးပါး ကုန်သွားစေတာ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောပြသည်။
“လေး... လေးထောင်ယွမ်တဲ့လား!” တတိယမောင်နှမတော်စပ်သူမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကာ မျက်လုံးအပြုးသားဖြင့် အမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။
“အဲ့ဒါက အစောပိုင်းတုန်းက ဝယ်ခဲ့လို့သာပေါ့။ မြို့တော်မှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို လေးထောင်နဲ့ ဝယ်ရတာ ဈေးကြီးတယ်လို့ ထင်နေလား။ တကယ်တော့ မကြီးပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မောင်နှမဝမ်းကွဲရဲ့ဇနီးလည်း ဟိုမှာ စီးပွားရေးလုပ်နေတယ်၊ သူဝယ်ခဲ့တဲ့ဆိုင်ခန်းဆိုရင် အဲ့ဒါကို ရဖို့အတွက်တင် လေးထောင့်ခုနစ်ရာ ကုန်ကျခဲ့တာ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြလေသည်။