အိမ်အပြန်လမ်းတွင် လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်အား စကားစမြည် ပြောလာသည်။ "ရှင့်ကို မေးဦးမယ်၊ ရှန့်မေ့က အဲဒီလို ပြောတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲလို့ ရှင့်ထင်လဲ။"
"ဟင်" ကျိုးချင်းပိုင်က စက်ဘီးကို နင်းရင်း အကြည့်ကို လမ်းပေါ်မှာသာ တပ်ထားသည်။
"သူ့အမေကို လာစေချင်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့အမေကို လာပြီး ရှောင်မေ့ကို ကူညီစေချင်တာလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
"အကြီးမ လာတာက ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က "ငါက ပြဿနာရှိတယ်လို့ မပြောပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
အကယ်၍ အကြီးမသာ လာချင်သည်ဆိုလျှင် လာလို့ရပေသည်။ မြို့တော်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ခွင့်မရှိဟု တားမြစ်ထားသော စည်းမျဉ်းမှ မရှိဘဲ။
သို့သော်လည်း သူမသာ ရောက်လာပါက လုပ်ငန်းများတွင် အကွာအဝေး တစ်ခုတော့ ထိန်းထားကြရပေမည်။ လုပ်ငန်းတူချင်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဆက်ဆံရေး မတင်းမာစေရန်အတွက် အလွန်အမင်း အနီးကပ် မလုပ်ကိုင်ကြခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေသည်။
"နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ကျရင် ပြန်ပြီး သွားမေးကြည့်ရမလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က အကြံပြုသည်။
"အင်းလေ" လင်းချင်းဟယ်တွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် သူမ၏ မောင်လေးထံသို့ မော်တော်ဆိုင်ကယ် တစ်စီး ပို့ပေးရဦးမည်ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်ကျလျှင် အိမ်သို့ ပြန်ဖြစ်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ အကြီးမ၏ မိသားစုက ပြောင်းလာရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိကြပါက ထိုအချက်ကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ အကြီးမအား ၎င်းတို့၏ မိခင်ထံသို့ သွားရောက်ကူညီရန် လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးလိုက်လို့ ရပေသည်။
"ဒီကိစ္စကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဖြစ်ရင် ရှင်ပဲ သွားပြောလိုက်တော့နော်။ ကျွန်မတော့ မပါချင်ဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ထပ်ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အချိန်တန်ရင် ကိုယ်ပဲ အကြီးမဆီ သွားပြီး ပြောလိုက်ပါ့မယ်။"
"ငါလည်း ဒါကို သေချာ မစဉ်းစားမိဘူပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်က ဂန်းဇီကို လာခွင့်ပြုပြီး စုကျင့်ချန်ကိုမူ ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် ဤအခြေအနေကို သိမ်မွေ့စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိပေသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူက အကြီးမနှင့် ဤနေရာတွင် လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်မည့်အကြောင်းကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြောဆိုလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်း လုပ်တာ ဘာမှားလို့လဲ။ အဲဒီလောက်အထိ တွေးမနေစမ်းပါနဲ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က တည်ငြိမ်စွာ အားပေးစကား ဆိုသည်။
သူ့ဇနီး လုပ်ခဲ့သည်မှာ လုံးဝ မှန်ကန်ပေသည်။ ကျင့်ချန်နှင့် ဂန်းဇီတို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ၎င်းတို့၏ တူများဖြစ်ကြသဖြင့် တန်းတူညီမျှပင် ဆက်ဆံခံရသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဂန်းဇီကို လာခွင့်ပြုပြီး ကျင့်ချန်ကိုမူ မပြုသည်ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းအတွက် သူ့ဇနီးအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေစရာ မလိုပေ။
သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ အကြီးမနှင့် သက်ဆိုင်နေသောကြောင့် သူက သူမ၏ မျက်နှာကို အနည်းငယ် ထောက်ထားပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
တိုက်ခန်းတွဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်အထိ လင်းချင်းဟယ်က အစကတည်းက အပြင်လူကိုသာ အလုပ်ခန့်ခဲ့သင့်သလားဟူ၍ စဉ်းစားတွေးတောနေဆဲပင်။ အကယ်၍ အစကတည်းက ပုံမှန် ဝန်ထမ်းခေါ်ယူသည့် နည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ပါက မည်မျှ ရိုးရှင်းသွားလိမ့်မည်နည်း။
ဤမျှလောက် ဦးနှောက်ခြောက်ရမည့် ကိစ္စများနှင့် ရင်ဆိုင်စရာပင် လိုမည် မဟုတ်ပေ။ လက်တွေ့မှာလည်း အစောပိုင်းကတည်းက ခိုင်မာသော နယ်နိမိတ်များကို တိတိကျကျ မသတ်မှတ်ခဲ့ခြင်းက ရှုပ်ထွေးမှုများကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့ပေသည်။
"ကျောင်းပိတ်ရက် စတာနဲ့ တောင်ပိုင်းဘက်ကို သွားပြီး အခြေအနေ သွားကြည့်ရအောင်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သူ၏ဇနီးအား စိတ်လွှဲသွားစေရန်နှင့် စိတ်ကြည်လင်လာစေရန် မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ရက်အနည်းငယ်လောက် စောပြီး ထွက်ကြမလား။"
သူမ၏ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ သန်ဘက်ခေတ်တွင် စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ တစ်ရက်လောက် နားလိုက်ပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်းတွင် စတင် ထွက်ခွာနိုင်ပေသည်။ အနည်းငယ် အလျင်စလို ဖြစ်သွားသော်လည်း သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက ထိုနှစ်အစောပိုင်းကတည်းက ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိ နှစ်ထပ်ဝင်းခြံကြီးကို ဝယ်ယူထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ လက်ထဲတွင် ငွေသား အများအပြား ကျန်ရှိတော့သည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဤခရီးစဉ်တွင် ကြီးမားသော အမြတ်အစွန်း တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ကျိုးရှန့်မေ့နှင့် အကြီးမတို့နှင့် ပတ်သက်သည့် ပြဿနာ အဝဝမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲမှ အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်းချင်းဟယ်၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်းပင် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ၏ နောက်ဆုံးအတန်း ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် သူမသည် တရားဝင် ကျောင်းပိတ်ရက်သို့ စတင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
ဤအချိန်ဝန်းကျင်တွင် ကျိုးယန် နှင့် ကျိုးဝူနီတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ရောင်ပြန်ဟပ်မှု ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့က ရမှတ်များကို အိမ်သို့ ဖုန်းဆက်၍ သတင်းပို့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အမှတ်များမှာ ထူးထူးကဲကဲ မြင့်မားလှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း နိမ့်ကျနေသည်လည်း မဟုတ်ပေ။
၎င်းတို့ ပထမဆုံး ရွေးချယ်ထားသော ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ်များသို့ ချက်ချင်း လက်ခံခြင်း မခံရသေးဘဲ ၎င်းတို့၏ နောက်ထပ် အရန်ရွေးချယ်မှု တက္ကသိုလ်များမှ ကျောင်းဝင်ခွင့် စာများကို စောင့်ဆိုင်းရမည့် အခြေအနေ ရှိနေခြင်းကြောင့် ၎င်းတို့မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိကြသည်။
သို့သော်လည်း လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ထိုကျောင်းဝင်ခွင့် စာများကို ထိုင်စောင့်နေခဲ့ကြခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့ သတ်မှတ်ထားသည့် ထွက်ခွာရမည့်နေ့ ရောက်လာသည်နှင့် တောင်ပိုင်းဘက်သို့ တန်း၍ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
အိမ်ရှိ ကိစ္စအဝဝကိုမူ ကျိုးရွှမ် ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းမွန်သော လက်ထဲတွင် အပြည့်အဝ အပ်နှံခဲ့သည်။ ဆိုင်အမျိုးမျိုးကိုလည်း သူနှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့အား လွှဲအပ်ထားခဲ့သည်။ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်စလုံးက ငယ်စဉ်ကတည်းက ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးလာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်ကြသည်။
၎င်းတို့၏ မိဘများမှာ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်အတွက် တောင်ပိုင်းဘက်သို့ ခရီးထွက်ကြသည်မှာ မြို့တော်သို့ ပြောင်းလာကတည်းက နှစ်စဉ်လိုလို ပြုလုပ်နေကျ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ မထူးဆန်းတော့ပေ။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ မရှိကြသောကြောင့် လူကြီးမင်းဝမ်က ဆိုင်သို့ လာရောက်၍ ကူညီပေးခဲ့သည်။
လူကြီးမင်းဝမ် ရှိနေသဖြင့် အဘိုးနှင့် အဘွားကျိုးတို့အနေဖြင့် လိုက်ပါလာစရာ မလိုတော့ပေ။ ဤကဲ့သို့ ပူပြင်းလွန်းသော ရာသီဥတုတွင် အသွားအလာ လုပ်နေစရာ မလိုဘဲ လူကြီးမင်းဝမ် ရှိနေခြင်းကပင် လုံလောက်ထက်ဝက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အမှန်တရားအတိုင်း ဆိုရပါက လူကြီးမင်းဝမ် မရှိလျှင်ပင် အရာရာတိုင်း ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ ကျိုးရွှမ် မှာ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ့၏ တည်ရှိမှုက လေးစားမှုကို ရရှိစေနိုင်ပြီး သူ့ဘာသာသူ အေးအေးလူလူပင် ရပ်တည်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် မိမိတို့၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို သားဖြစ်သူများထံသို့ ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပုံချခဲ့ကြသော လင်မယားနှစ်ဦးမှာမူ တောင်ပိုင်းသို့ ဦးတည်သွားနေသော ရိုသေရမည့် ရထားပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။
"ဒီနှစ်မှာ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံက အိမ်ထောင်စုသစ် သုံးသန်းလောက် တိုးလာတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သူဖတ်နေသော သတင်းစာကို အောက်သို့ ချလိုက်ရင်း ပြောသည်။
"သေချာပေါက် အဲဒီထက် ပိုမှာပေါ့။ တိတ်တဆိတ်နေပြီး သတင်းမပို့ဘဲ ထားကြတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိနေမှာသေချာတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောရင်း စပ်စပ်လတ်လတ် စွန်ပလွန်သီး တစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့လည်း တစ်လုံး ထည့်ကျွေးလိုက်သည်။
သူမ၏ အတိုင်းအတာနေရာ (Spatial Dimension) ထက်တွင် သိုလှောင်ထားသော အစားအစာ အမျိုးမျိုးအပြင် သူမသည် ရာသီပေါ် သစ်သီးဝလံများကိုပါ အမြဲတမ်း လက်ကျန်ရှိနေအောင် ထိန်းသိမ်းထားလေ့ရှိသည်။ ဤတစ်ခေါက် တောင်ပိုင်းခရီးစဉ်တွင် ရာသီပေါ် သစ်သီးဝလံများကို ပိုမို ဝယ်ယူကာ တင်ဆောင်လာရန် သူမ ရည်ရွယ်ထားသည်။
သူမသည် ဤပစ္စည်းများကို သိုလှောင်ရန်အတွက် သူမ၏ အတိုင်းအတာနေရာထဲမှ အပိုင်းငယ်လေး တစ်ခုကို အထူးသဖြင့် ခွဲထုတ်သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသော နေရာများကိုမူ ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူပို့ဆောင်ရန်အတွက် သီးသန့် ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။
သူမပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း ကျိုးချင်းပိုင် ကောင်းစွာ သိပေသည်။ သတင်းစာများအနေဖြင့် လူတိုင်း၏ စာရင်းကို အပြည့်အစုံ ဖော်ပြပေးနိုင်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ တိတ်တဆိတ်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် ချမ်းသာလာကြသူများ အများအပြား ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။
တို့မိသားစုလိုမျိုးပေါ့လေ။
ထိုသို့ဆိုလျှင်တောင်မှ လူများမှာ တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုမို ချမ်းသာလာကြကြောင်း စာရင်းဇယားများအရ ရှင်းလင်းစွာ သိသာထင်ရှားနေပေသည်။ စီးပွားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး မူဝါဒများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အလုပ်ဖြစ်နေပေသည်။
လင်မယားနှစ်ဦး တောင်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤအဆင့်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ၎င်းတို့မှာ ဝါရင့် ကုန်သည်များကဲ့သို့ပင် အလွန်အမင်း ကျွမ်းကျင်လိမ့်မာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကုန်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခြင်းနှင့် ရောင်းချခြင်းတို့မှာ ၎င်းတို့၏ သတ်မှတ်ထားပြီးသား စည်းမျဉ်းများအတိုင်း လုပ်ဆောင်ကြသော်လည်း သူမ မည်မျှပင် ကျွမ်းကျင်နေပါစေဦးတော့ လင်းချင်းဟယ်ကမူ အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာ ထားမြဲ ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး ကုန်သွယ်မှု အသုတ်ကို ပြီးမြောက်သွားသည်နှင့် လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်အား ခေါ်ဆောင်ကာ မော်တော်ယာဉ် ဈေးကွက်များဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က အံ့သြမှင်တက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်သည်။ "ဇနီးလေး၊ ကိုယ်တို့ လမ်းမှားလာပြီ ထင်တယ်ဗျ။ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တွေကို ဒီဘက်မှာ ရောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလေ။"
"မှန်တယ်၊ လမ်းမမှားပါဘူး။ ကျွန်မ လာတာက ထရပ်ကား တစ်စီး ဝယ်မလို့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေသည်။
ဤခေတ်အခါက ထရပ်ကားများမှာ ကြီးမားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အတိုင်းအတာနေရာမှာ စတုရန်းမီတာ ဆယ်မီတာ ရှိပြီး ထရပ်ကားတစ်စီးက စတုရန်းမီတာ ငါးမီတာမှ ခြောက်မီတာခန့်သာ နေရာယူသည်။ သူမ သိုလှောင်ထားသော ပစ္စည်းများက နေရာအနည်းငယ်ကိုသာ သိမ်းပိုက်ထားသဖြင့် ထရပ်ကားတစ်စီးကို အထဲသို့ ထည့်သွင်းရန်မှာ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။
ရထားများနှင့် စက်ဘီးများကိုသာ အဓိက အားကိုးပြီး ကုန်ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် ရောင်းချခြင်းမှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထရပ်ကားတစ်စီး ရှိလာခြင်းက အရာရာတိုင်းကို မနှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ပိုမို အဆင်ပြေချောမွေ့သွားစေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့်ပင် လင်းချင်းဟယ်က တစ်စုံတစ်ရာမျှ တွန့်ဆုတ်နေခြင်း မရှိပေ။ ပထမဆုံး ကုန်ပစ္စည်း အသုတ်မှ ရရှိလာသော အမြတ်အစွန်းများဖြင့် ထရပ်ကားတစ်စီးကို တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူခဲ့သည်။
ထရပ်ကား တစ်စီး၏ တန်ဖိုးမှာ ယွမ် ၁၆,၀၀၀ ခန့် ရှိပြီး ထိုအချိန်ကမူ "ဆယ်သောင်းယွမ် အိမ်ထောင်စု" တစ်စု၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာ တစ်ဝက်ခန့်နှင့် ညီမျှသော နတ်ဘုရားကဲ့သို့ များပြားလှသော ပမာဏပင် ဖြစ်သည်။
ကုန်သွယ်ရေး ခရီးစဉ် တစ်ခေါက်တည်းဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်ကို မဖုံးလွှမ်းနိုင်သေးသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဝင်းခြံအိမ် ဝယ်ယူပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသေးသော စုဆောင်းငွေများဖြင့် ဖြည့်တင်းပေးခဲ့ရသည်။
ထရပ်ကားကို ဝယ်ယူပြီးနောက်ပိုင်းတွင်တောင်မှ ၎င်းတို့တွင် လည်ပတ်သုံးစွဲရန်အတွက် အလုပ်လုပ်ကိုင်မည့် ငွေသား ယွမ် နှစ်ထောင်ကျော် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ လင်မယားနှစ်ဦးမှာ ၎င်းတို့၏ ယာဉ်အသစ်ကို ချက်ချင်းပင် အလုပ်ခွင်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ကာ ကုန်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန်အတွက် မောင်းနှင်သွားလာခဲ့ကြသည်။
ထရပ်ကားက ဈေးနှုန်း အတော်လေး ကြီးသော်လည်း လမ်းပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေစဉ် ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုဈေးနှုန်းနှင့် လုံးဝ တန်ဖိုးရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာပေသည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင်လည်း မည်သည့် ယောကျာ်းလေးက ကားများကို မနှစ်သက်ဘဲ ရှိမလဲ။
ကျိုးချင်းပိုင်ပင် မကသေး၊ လင်းချင်းဟယ်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုဝယ်ယူမှုအတွက် အလွန်အမင်း ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။
ယာဉ်တစ်စီး ရှိလာခြင်းက ကုန်ပစ္စည်းများ စုဆောင်းခြင်းကို အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို လွယ်ကူစေခဲ့သည်။ ထရပ်ကားတစ်စီးစာ ကုန်ပစ္စည်းများကို သူမ၏ အတိုင်းအတာနေရာထဲသို့ ဘေးကင်းစွာ လွှဲပြောင်းသိမ်းဆည်းပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့က ထရပ်ကားကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံ တင်ဆောင်ကြသည်။ ခရီးစဉ် တစ်ခေါက်တည်းဖြင့်ပင် ထရပ်ကား နှစ်စီးစာနှင့် ညီမျှသော ပစ္စည်းများကို အနီးအနားရှိ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သယ်ယူကာ ရောင်းချခဲ့ကြပြီး ထို့နောက် ယန်ချင့်သို့ ပြန်လည် မောင်းနှင်လာကာ အိမ်သို့ ယူသွားမည့် ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။
၎င်းတို့သည် တတိယမောင်လေးလင်းအတွက် မော်တော်ဆိုင်ကယ် တစ်စီး၊ အဘိုးနှင့် အဘွားကျိုးတို့အတွက် အဝတ်လျှော်စက် တစ်လုံး၊ ၎င်းတို့၏ အချိုရည်ဆိုင်အတွက် ရေခဲသေတ္တာ တစ်လုံးနှင့် အငယ်ဆုံးသား ကျိုးကွေ့လိုင် အလွန်အမင်း လိုချင်တပ်မက်နေခဲ့သော ကင်မရာကိုပါ ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က တင်သွင်းလာသော ကင်မရာတစ်လုံးအတွက် ယွမ် ကိုးရာကျော် သုံးစွဲရခြင်းကို မျက်ခုံးပင် မလှုပ်ခဲ့ပေ။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကြာရှည်ခံရန် ဖြစ်သောကြောင့် အကောင်းဆုံးကိုသာ ဝယ်ယူလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု သူမ တွက်ဆခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသော အတိုင်းအတာနေရာကိုမူ နာရီများနှင့် မိသားစုဝင် ငယ်ရွယ်သူများအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော ကုန်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။
ထရပ်ကား ရှိနေခြင်းကြောင့် ဤပစ္စည်းများအနေဖြင့် လင်းချင်းဟယ်၏ ကိုယ်ပိုင် အတိုင်းအတာနေရာထဲမှ မည်သည့်နေရာကိုမျှ မယူခဲ့ပေ။
ကုန်ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်ရောင်းချခြင်းမှာ အမြတ်အစွန်း အမှန်တကယ် ထွက်ရှိသော်လည်း အလုပ်လုပ်ကိုင်ရခြင်း ကိုယ်တိုင်ကပင် လင်မယားနှစ်ဦးစလုံးအား အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထရပ်ကား ရှိနေခြင်းက စွမ်းအင် အများအပြားကို တောင်းဆိုနေလျှင်တောင်မှ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်ကြမ်းကို ကြီးမားလှစွာသော ပမာဏဖြင့် သက်သာစေခဲ့သည်။
"နောက် နှစ်နှစ်လောက်နေရင် မြို့တော်မှာ ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင် ဖွင့်ပြီး ဝန်ထမ်းတွေကို တောင်ပိုင်းဘက် လွှတ်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ ကိုယ်တိုင် သွားဝယ်ခိုင်းမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရထားပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ပန်းသီးတစ်လုံးကို အခွံခွာနေရင်း မေးသည်။
ပန်းသီးကိုပင် စားသုံးနေသော ကျိုးချင်းပိုင်က "လူတွေကို ဆိုင်စောင့်ခိုင်းထားတာနဲ့ လုံလောက်ပါပြီ။ ကုန်ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ကိုယ်တို့ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆက်ဝယ်လို့ ရပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။