Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 379 Full of youthful spirit

အကြီးဆုံးအစ်မက တစ်စုံတစ်ရာ စိတ်ထဲမသက်မသာ ဖြစ်သွားရရှာသည်။ လင်းကျင်းဟယ်က ဤအချက်ကို အနည်းငယ် သဘောပေါက်သော်လည်း အစအဆုံးပင် သူတစ်ပါးတို့၏ အမြင်များကို အလေးစိုက်ဂရုစိုက်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။

အခြားသူများကို မျက်နှာသာပေးရန်အတွက် သူမအနေဖြင့် အောက်ကျို့ခံရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာက သင့်လျော်နေပါက သူမက လက်ခံလိမ့်မည်။ မသင့်လျော်ပါက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သားများအတွက် ဖြစ်နေလျှင်တောင် သုံးမည်မဟုတ်ပေ။ ရှင်းပြချက်များ ပေးရမည့်အရေးလား။ လုံးဝ မရှိနိုင်ပါ။

လင်းကျင်းဟယ်က ဂန်းဇီကို အရင်ဆုံး ခေါ်လာရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူ အရာရာကို အကျွမ်းတဝင် ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့အစ်ကိုဖြစ်သူ ဟူဇီကို လမ်းဘေးဈေးဆိုင် တစ်ဆိုင် စတင်ဖွင့်လှစ်ကြည့်ရန် သူမ လုပ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

သူ့ကို တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်လောက် လေ့ကျင့်ခွင့်ပေးပြီးနောက် ဟူဇီ၌ ကိုယ်ပိုင်ခြေထောက်ပေါ် ရပ်တည်ကာ အပြင်ထွက်လုပ်ကိုင်လိုသည့် ရည်မှန်းချက် ရှိမရှိကို သူမ စောင့်ကြည့်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှိခဲ့ပါက သူမ အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဆိုင်နှင့်ပတ်သက်၍ဆိုသော် သူမက ခြားသူတစ်ဦးဦးကို လွယ်ကူစွာပင် စောင့်ကြည့်ခိုင်းနိုင်ပေသည်။

ယခုကဲ့သို့ တူမောင်နှမများကို သူမ ခေါ်လာခဲ့ခြင်းမှာ ဤပထမဦးဆုံး အခွင့်အလမ်းလှိုင်းတံပိုးတွင် ၎င်းတို့အား ဦးဆောင်ခွင့်ပေးလို၍ ဖြစ်ပြီး — သူမထံတွင် တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်ခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဇွန်လသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျိုးယန်နှင့် ကျౌဝူနီတို့အတွက် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲများကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေပြီ။

တတိယအစ်ကိုနှင့် မယားဖြစ်သူတို့က ခရိုင်မြို့တွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် မယားဖြစ်သူတို့အနေဖြင့် ကျိုးယန်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ အရာရာတိုင်းကို တတိယမောင်နှမနှစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ အကြွင်းမဲ့ အပ်နှံထားခဲ့ကြသည်။

တတိယမယားနှင့် ဒုတိယမယားတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်လေး တင်းမာနေသော်လည်း တတိယမယားက အကြီးဆုံးမယားနှင့်မူ အတန်အသင့် အဆင်ပြေလှပေသည်။ ထို့ပြင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲကြီးမှာ ကြီးမားသည့် အရေးပါသောပွဲကြီး တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဤကိစ္စကို အတူတကွ ပူးပေါင်းကာ စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။

ဘာသာရပ်များပြားလှသဖြင့် စာမေးပွဲမှာ အပင်ပန်းခံရသည့် သုံးရက်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ အရာရာ ပြီးဆုံးသွားသောအခါတွင်မူ ကျိုးယန်နှင့် ကျౌဝူနီတို့သည် သူတို့၏ စွမ်းအားရှိသမျှ အကုန်ထုတ်ကာ ဖြေဆိုခဲ့ကြပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

စာမေးပွဲဖြေဆိုနေစဉ်အတွင်း ၎င်းတို့မှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှား တုန်လှုပ်ခဲ့ရသည်။ ယခုအခါတွင်မူ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ထိုက်တန်သော အနားယူမှုကို ရယူနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ကျိုးယန်ဖြစ်စေ၊ ကျౌဝူနီဖြစ်စေ မည်သူမျှ အချိန်ကို အလဟဿ မဖြုန်းခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ ကျောင်းပိတ်ရက် စတင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။

ကျိုးယန် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အကြီးဆုံးမယားက သူ့ကို ဂန်းဇီပါ အတူခေါ်သွားရန် ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးယန်က သူ၏ ဒုတိယအဒေါ်ထံသို့ သွားရောက်ကာ နောက်တစ်နေ့တွင် မြို့တော်သို့ အတူတကွ သွားနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားဖို့ ဂန်းဇီကို ပြောကြားခဲ့သည်။

ဘာပဲပြောပြော ခရီးစဉ်က ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ ယခုနွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်က အနည်းငယ် ပိုရှည်သော်လည်း အကယ်၍ စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့ပါက ၎င်းတို့အနေဖြင့် တက္ကသိုလ်များသို့ ကြိုတင် သတင်းပို့ရမည်ဖြစ်ရာ အလွတ်အချိန် အလွန်နည်းပါးပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် စာမေးပွဲပြီးသည်နှင့် မြို့တော်သို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာကြရပေမည်။

ရလဒ်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ အမှတ်စာရင်းများ ထွက်လာသည့်အခါ အိမ်သို့ ဖုန်းဆက်အကြောင်းကြားလိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤသို့ဖြင့် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲပြီးနောက် ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် အတွေ့အကြုံရှိပြီးဖြစ်သော ကျိုးယန်နှင့် ကျౌဝူနီတို့သည် အိမ်နှင့်ဝေးရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးထွက်လာခြင်း ဖြစ်သော ဂန်းဇီကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ခရီးဝေးဘတ်စ်ကား ဖြစ်စေ၊ ရထား ဖြစ်စေ၊ ဂန်းဇီအတွက်မူ ၎င်းမှာ သတို့သမီးတစ်ဦး ပထမဆုံးအကြိမ် လှည်းယာဉ်ပေါ် တက်ရသကဲ့သို့ လုံးဝဆန်းသစ်လှသည့် အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းက မြို့တော်ရှိ သူ၏ အနာဂတ်အပေါ် ပို၍ပင် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိလာစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ မြို့တော်ကြီးက သူတို့ပြောကြသည့်အတိုင်း အလွန်တရာ သာယာလှပနေမည်ဆိုပါက သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် အမြဲတမ်း အခြေချနေထိုင်ကာ အမေရိကန်ဦးလေးထံတွင် တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်သွားမည်ဟု သူ တွေးတောထားလိုက်သည်။

ယခုနှစ် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲများ စောလျင်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့ခြင်းကြောင့် ၎င်းတို့၏ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာလည်း အချိန်ဇယားထက် စောကာ စတင်ခဲ့သည်။ ကျိုးယန်၊ ကျౌဝူနီနှင့် ဂန်းဇီတို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လင်းကျင်းဟယ်မှာ ကျောင်းပိတ်ရက် စတင်သေးသည် မဟုတ်ပေ။ သူမတွင် အချိန် တစ်ဝက်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ သုံးဦး ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လင်းကျင်းဟယ်မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမက ကျိုးချင်ဟိုင်းကို ပုံမှန်စားပွဲပေါ်သို့ ဟင်းလျာသုံးမျိုး ထပ်မံဖြည့်စွက်ခိုင်းရန် ပြောဆိုခဲ့ပြီး အချိုရည်များကိုပါ တည်ခင်းဧည့်ခံကာ စစ်မှန်သည့် ကြိုဆိုရေးစားပွဲကြီး တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

စားပွဲဝိုင်းအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေခဲ့သည်။ ရှင်ချင်းမေမှာ ထိုနေရာတွင် မရှိပေ။ ကျိုးယန်နှင့် အခြားသူများ ရောက်လာချိန်တွင် အဝတ်အထည်ဆိုင်များမှာ ပိတ်ထားနှင့်ပြီ ဖြစ်ပြီး ရှင်ချင်းမေမှာ သူမ၏ အဘွားဖြစ်သူထံသို့ တန်းသွားနှင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူတွေ ရောက်လာပြီဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

သိလည်း ဘာမှ မဖြစ်ပေ။ အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့က သူမအတွက် အစားအစာ အချို့ကို ဘယ်တော့မှ ချန်ထားပေးမည် မဟုတ်သဖြင့် မည်သူမျှ သူမကို သွားခေါ်ရန် အပင်ပန်းခံမည် မဟုတ်ပေ။

"နောက်မှ မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေဆီ ဝင်သွားလိုက်ကြဦး၊ ပြီးရင် အဝတ်အစားတချို့ယူပြီး ပြည်သူ့ရေချိုးခန်းဘက်ကို သွားကြ" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က အစားစားပြီးနောက် လက်ကို ညွှန်ပြကာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ကျိုးရွှမ်က ပန်းကန်များ သိမ်းဆည်းရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျိုးကွေးလိုင်၊ ဟူဇီနှင့် ကျိုးအာနီတို့က လူသစ်များကို ဦးဆောင်ကာ ဘိုးဘွားများရှိရာ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

၎င်းတို့ ရောက်ရှိလာကြသောအခါ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးခါစ မြေးများနှင့် သမီးဖြစ်သူ၏ သားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြသည်။

"ထမင်း စားပြီးပြီလား" ဟု အမေကျိုးက ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဦးလေးရဲ့နေရာမှာ စားခဲ့ကြပါတယ်။ အလွန်တရာ ကြီးမားတဲ့ ပွဲတော်ကြီးတစ်ခုလိုပါပဲ!" ဟု ဂန်းဇီက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ တတိယအစ်ကိုက သူ့ကို လုံးဝ လိမ်မပြောခဲ့ပေ။ အစားအစာတွေက အရမ်းကောင်းလွန်းတာကြောင့် မျက်ရည်ကျချင်လောက် ترထိပင် ဖြစ်ခဲ့ရပြီး သူ၏ ဗိုက်ကြီးခွံလို ဆာလောင်တတ်သည့် သဘောကြောင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ခဲ့ရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ့ဗိုက်ကတော့ ပြည့်သွားမှာ သေချာနေပေသည်!

ကျိုးရှအိုမေကလည်း အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည် - "ယန်ယန်နဲ့ ဝူနီတို့ ရောက်လာတာကို ငါ အံ့သြမနေဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဂန်းဇီရယ်... မင်းအမေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ သဘောတူလိုက်တာလဲ။ နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်ကလည်း မဝေးတော့ဘူးလေ။"

"ကျွန်တော့်အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို တောင်းဆိုခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော့်အမေကလည်း သဘောတူတာပေါ့ဗျ" ဟု ဂန်းဇီက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြသွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မြေးဖြစ်သူမှာ အလွန်အမင်း သာမန်လည်ပတ်ရေး ခရီးစဉ်တစ်ခုအနေဖြင့် လိုက်လာသည်ဟုသာ ယူဆခဲ့ကြသော်လည်း စတုတ္ထဇနီးက တကယ်ပဲ ဂန်းဇီကို လာဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းပေတော။

"စတုတ္ထမယားက ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောပြတာကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။ မင်းက ဘယ်ဆိုင်မှာ သွားလုပ်မှာလဲ။ သူတို့မှာ လူလုံလုံလောက်လောက် ရှိနှင့်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျိုးရှအိုမေက ဟူဇီကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဟူဇီက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည် - "အဒေါ်က ကျွန်တော့်နေရာမှာ ဂန်းဇီကို ဝင်လုပ်ခိုင်းချင်နေတာကို အဒေါ့်ဆီကနေ ကြားခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ အပြင်ထွက်ပြီး ရဲစွမ်းသတ္တိတွေ တည်ဆောက်နိုင်ဖို့ လမ်းဘေးဈေးဆိုင် တစ်ဆိုင် စတင်ဖွင့်လှစ်ဖို့ သွားရမှာပါ။"

သူ့မှာ ရဲစွမ်းသတ္တိတွေ အလုံအလောက် ရှိနေပြီဟု သူ ခံစားရသော်လည်း ထင်ရှားသည်မှာ ၎င်းက သူ၏ အဒေါ် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် နည်းပါးနေဆဲ ဖြစ်ပုံရပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အနေဖြင့် လေ့ကျင့်မှုများ ပိုမိုလိုအပ်နေသည်မှာ သေချာပေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့အဒေါ်ပြောတာကိုပဲ နားထောင်လိုက်ပါ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက ဆိုသည်။

သူမ၏ စတုတ္ထမယား စီစဉ်ပေးမှုများက ဘယ်တော့မှ မမှားတတ်ပေ။ သူမတွင် အမြဲတမ်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်များ ရှိနေတတ်သည်။

"မင်းတို့ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ရမယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ရှင့်ချင်းမေက အခု ဒီမှာ မရှိဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူမက ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိနေမှာ သေချာတယ်။"

"ရှင့်ချင်းမေကများ ဘာတွေ ပြောစရာ ရှိနိုင်မှာလဲ" ဟု အမေကျိုးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"အကြီးဆုံးအစ်မက ရှင့်ကျန်းကို လာစေချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထမယားက လက်မခံခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ဂန်းဇီကိုကျမှ လာခွင့်ပြုတယ်။ အကြီးဆုံးအစ်မနဲ့ ရှင့်ချင်းမေတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မနာလို မဖြစ်ဘဲ နေနိုင်မလဲ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက တိုက်ရိုက် ထောက်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ စတုတ္ထမယားမှာ ကျေးဇူးတင်ခံရခဲသည့် တာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေရသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိသားစုဝင်များကို မျက်နှာသာပေးခြင်းက မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို အမြဲတမ်း ဖန်တီးပေးတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"သူတို့မှာ စွမ်းဆောင်ရည် ရှိရင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်လိမ့်မယ်။ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ လာဖို့ မကြိုးစားနဲ့တော့" ဟု အဖေကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အမေကျိုးက ဖြည့်စွက်ပြောသည် - "မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထမယားနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဆိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ချန်းဇီရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမှားတွေကြောင့် ဖြစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ စတုတ္ထမယားက အရင်က ရှင့်ချင်းမေကို လာခွင့်ပေးပြီး အခု ရှင့်ကျန်းကိုကျမှ ငြင်းရမှာလဲ။"

ကျိုးရှအိုမေက ပြုံးလိုက်ပြီး ရှိနေကြသူအားလုံးကို ပြောကြားလိုက်သည် - "စတုတ္ထမယားက တခြားသူတွေကို လိုက်ရှင်းပြတတ်တဲ့ အမျိုးအစား မဟုတ်ပါဘူး။ ရွာသားတွေကို မပြောဘဲ သူမဘာသာ သူမ တစ်ယောက်တည်း စာကျက်တုန်းကဆိုရင် လူတွေက သူမကို ရွာထဲမှာ အပျင်းထူဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာပေါ့။ သူမက အရင်ကလည်း အဲဒီလိုပဲ၊ အခုလည်း အဲဒီလိုပါပဲ။

"စတုတ္ထမယားက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ။ မင်းတို့သာ ပျင်းရိမနေဘူးဆိုရင် သူမက တူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တူမပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးကို တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံပါတယ်။ လူငယ်လေးတွေအနေနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်ချက်တွေ ထားရှိပြီး စတုတ္ထမယားရဲ့ စေတနာကောင်းတွေကို အလဟဿ အပြစ်မတင်မိကြဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"အဒေါ်ရယ်၊ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်မလဲ" ဟု ကျိုးအာနီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် အဒေါ်၊ ကျွန်တော်တို့အတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ဟူဇီက အမြန်ဆုံး အာမခံလိုက်သည်။

သူတို့၏ အဒေါ်မှာ အမြဲတမ်း တင်းကျပ်ပြီး တရားမျှတသူ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်မူ အဒေါ်က သူတို့ကို ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံသည်ဆိုသည်ကို အလွန်တရာ ကောင်းကောင်း သိရှိကြသည်။ ဟူဇီတောင်မှ သူ၏ အဒေါ်ကို လွန်စွာ အားကျလေးစားနေခဲ့သည်။

သူ့ဘဝတွင် မိန်းမများကို အများကြီး မတွေ့ဖူးသေးသော်လည်း ဤကမ္ဘာကြီးပေါ်တွင် သူ၏ အဒေါ်ကဲ့သို့ လူမျိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

မကျေနပ်မှု ဖြစ်လာမလား။ တကယ်တော့ လုံးဝကို မရှိပါပေ။

၎င်းတို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ၎င်းတို့၏ အတွေးအမြင်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျိုးရှအိုမေလည်း ထိုကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားကာ မေးမြန်းလိုက်သည် - "ဩော် ဟုတ်သားပဲ၊ ရှင့်ချင်းမေက ဘယ်မှာလဲ။"

"သူမ အိမ်နီးနားချင်းဆီ သွားတယ်။ အဘွားကြီးဟူက သူမရဲ့ မျက်စိအား နည်းလာလို့ ဖိနပ်ခြေရင်း ချုပ်ဖို့ အကူအညီတောင်းလို့ပါ" ဟု အမေကျိုးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမက အိမ်နီးနားချင်းဆီ ရောက်နေသဖြင့် မည်သူမျှ သူမကို သွားမရှာတော့ပေ။ လူငယ်အုပ်စုမှာ ခဏလောက် အတူထိုင်ကာ စကားစမြည်ပြောဆိုကြပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ အိတ်များကို ဆွဲကာ ပြည်သူ့ရေချိုးခန်းဆီသို့ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားပြောဆို ရယ်မောကာ အလွန်တရာ စည်ကားသိုက်မြိုက်ပြီး လူငယ်ဆန်သော တက်ကြွမှုအပြည့်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားကြလေတော့သည်။