ဂျူအဘိုးထံသို့ သွားရောက်တိုင်ကြား၍ အောင်မြင်မှုမရသောအခါ သူမသည် ရပ်ကွက်ထဲတွင် ရင်းနှီးသူဖြစ်သော ဟူအဘွားထံသို့ အစားထိုးသွားခဲ့သည်။
ထိုမနက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်ပြောပြပြီးနောက် ဟူအဘွားက သူမကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီနှစ် မင်းက ကိုယ့်ခြံထဲမှာ ဘာမှမစိုက်ပျော်ဘဲနဲ့”
“ငါက ပျင်းနေလို့ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ကျိုးအဘွားက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ဘက်မှာ အများကြီးစိုက်ထားတာ၊ စားလို့တောင် မကုန်နိုင်ဘူး။ ငါတို့က အိမ်နီးနားချင်းတွေပဲဟာ၊ နည်းနည်းပါးပါး ယူလိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို တစ်ခုမှ မပေးဘဲ ငြင်းတယ်လေ”
ဒီနှစ်မှာတော့ မိသားစုနှစ်ခုက အိမ်ထောင်ဖက်တွေ ဖြစ်လာမယ်လို့ သူမက တွက်ဆထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ နောင်လာမည့် အချိန်များတွင် သခွားသီး၊ ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် ခရမ်းချဉ်သီးတို့ မပြောနှင့်၊ ကျိုးအမေထံမှ ကြက်ဥများကိုပင် တောင်းယူနိုင်မည်ဟု သူမက ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ကျိုးအမေသည် ကြက်များကို အမြောက်အများ မွေးမြူထားပြီး ဥများလည်း အလွန်သေချာစွာ ဥကြသည်။ ကြက်မတစ်ကောင် ကြက်ဥဥပြီးနောက် စူးစူးဝါးဝါး အော်သံကို အခါအားလျော်စွာ သူမ ကြားရတတ်သည်။
ကျိုးအိမ်တော်လို အဆင်ပြေချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက သူမရဲ့မြေးမလေးလို သေသေချာချာ ကောင်းမွန်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တကယ်ပဲ မြေနိမ့်ရာ လှံစိုက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမလဲ။ ယခုတော့ သူတို့က သခွားသီးနှင့် ခရမ်းချဉ်သီး လက်တစ်ဆုပ်စာလေးကိုတောင် နှမြောတွنتတိုနေကြလေပြီ။
ဟူအဘွားက ကျိုးအဘွားနှင့် စကားစမြည်ပြောရန် သိပ်ပြီး စိတ်မပါလှပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်နီးနားချင်း ဖြစ်လာခဲ့ကြရာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်စစ်မှန်မှုကို ဘယ်သူက မသိဘဲနေမလဲ။
သူမက ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ လျှောက်တွေးနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ဟူအဘွား သိထားသည်။ ကျူကျန်းကျန်း၏ အပြုအမူများအရ သူမ၏ မိသားစုကသာလျှင် ထိုမိန်းကလေးကို နတ်သမီးလေးတစ်ပါးသဖွယ် ထင်မြင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုမိန်းကလေးသည် အရပ်ရှည်ပြီး ထူးချွန်သော ပေကျင်းတက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရလူငယ်တစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မအပ်စပ်လှပေ။
ကျိုးအမေက သူမနှင့် တရားဝင် ဆွေးနွေးပြောဆိုခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း သူတို့က အိမ်နီးနားချင်းများ ဖြစ်ကြသည်— ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေမှန်း သူမက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ အထူးသဖြင့် ကျူကျန်းကျန်းသည် သူမ၏ မြေးဖြစ်သူကို စောင့်ဆိုင်းရင်း တံခါးဝတွင် နေ့စဉ်ရက်ဆက် လှည့်ပတ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
“ငါ့ခြံထဲမှာလည်း နည်းနည်းပါးပါး ထွက်နေသေးတယ်။ လိုချင်ရင် ဟိုမှာ သွားခူးလေ” ဟု ဟူအဘွားက ပြောလိုက်သည်။
၎င်းတို့မှာ သခွားသီးသက်သက်သာဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ မဟုတ်ကြပေ။ အိမ်နှစ်หลังစလုံးတွင် ဝင်းခြံများ ရှိကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ခြံဝင်းအကျယ်အဝန်းမှာ ကျိုးမိသားစုထက် အနည်းငယ် သေးငယ်သဖြင့် ကြက်မမွေးကြဘဲ ကိုယ်တိုင်စားသုံးရန် သခွားသီးအနည်းငယ်သာ စိုက်ပျိုးကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျိုးအဘွားသည် ဝင်သွားကာ သခွားသီး ခုနစ်လုံး သို့မဟုတ် ရှစ်လုံးကို ခူးယူပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဟူအဘွားက ပထမပိုင်းတွင် ကြီးကြီးမားမား မတွေးမိပေ။ သို့သော် သူမ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီးနောက် သေးငယ်ဆဲဖြစ်သော သခွားသီး သုံးလုံးတောင်မှ တစ်လုံးမှ မကျန်အောင် အကုန်ခူးယူခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမသည် တိုးတိုးတမျိုးဖြင့် ကျိန်ဆဲမိတော့သည်။
နောင်တွင် ဟူအဘွားသည် သူမအတွက် ကိုယ်တိုင်ခူးရန် ကျိုးအမေထံသို့ လာခဲ့သည်။ ကျိုးအမေသည် ကျိုးအဘွားနှင့် ဆက်ဆံရန် စိတ်မဝင်စားသော်လည်း ဟူအဘွားအပေါ်တွင်မူ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံမြဲဖြစ်သည်။ ဟူအဘွားက “ငါ့ခြံထဲမှာ နည်းနည်းပါးပါး ထွက်နေတာကို ဟိုဘက်အိမ်က လူက မရှိဘူးလို့ ပြောတာနဲ့ ငါ့ဟာတွေကို ခူးခွင့်ပေးလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက တစ်လုံးမှ မချန်ထားဘဲ အကုန်ခူးသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားမိဘူး” ဟု တိုင်ကြားသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးအမေက “ငါ ခုတလောမှ အသစ်လေးတွေ ခူးထားတယ်။ နည်းနည်း ယူသွားပါ” ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။
ဟူအဘွားက လေးလုံး ယူသွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သူမ၏ လိုအပ်ချက်အတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ညနေပိုင်းတွင် ရှုရှင်းမေ့သည် အလုပ်မှဆင်းပြီးနောက် ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခုတလော သူမသည် ဤနေရာတွင် ပုံမှန် ညစာစားပြီး ညအိပ်လေ့ရှိကာ ကျိုးအာနီကို ခေါက်ဆွဲဆိုင် တာဝန်ယူလုပ်ကိုင်ရန် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်။
“ရှုမေ့ ရောက်လာပြီပဲ” ဟူအဘွားက သူမကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အပြုံးလေးဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ အဘွားဟူ ထမင်းစားပြီးပြီလား” ဟု ရှုရှင်းမေ့က ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
“စားပြီးပြီ” ဟု ဟူအဘွားက ပြန်ပြောသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြည့်နေခြင်း ရှိမရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥတစ်လုံးကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးကာ “ဒါလေး ယူသွားပြီး စားလိုက်” ဟု တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
“အဘွားဟူ၊ ဒါကို ကျွန်မ မယူနိုင်ပါဘူး။ အဘွားပဲ ပြန်သိမ်းထားပြီး ကိုယ်တိုင်စားလိုက်ပါ” ဟု ရှုရှင်းမေ့က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ယခုတလော သူမ၏ အစားအသောက်များမှာ ဦးလေးဖြစ်သူထံတွင်ဖြစ်စေ၊ အဘွားထံတွင်ဖြစ်စေ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ကြက်ဥဆိုသည်မှာလည်း ယခုအခါတွင် ရှားပါးသည့်အရာ မဟုတ်တော့ပေ။ သို့သော် အလကားရသော အစားအစာကို မည်သူက ငြင်းပယ်မည်နည်း။
“ကောင်မလေးရာ၊ ဒါက ကြက်ဥတစ်လုံးပါပဲ၊ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မနေ့က မင်း ငါ့ခြံကို တံမြက်စည်း လှည်းပေးခဲ့တာပဲဟာ” ဟု ဟူအဘွားက အပြုံးဖြင့် အာမတမံ အားတက်သရော ပြောဆိုကာ သူမ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ “တိတ်တဆိတ် သာ စားလိုက်နော်။ မင်းအဘွား မြင်အောင် မလုပ်နဲ့” ဟု တိုးတိုးလေး မှာကြားသည်။
“အဘွားဟူ၊ ဒါကတော့ တကယ် မသင့်တော်ပါဘူး” ဟု ရှုရှင်းမေ့က ပြောသည်။
“မနက်ဖြန် ဒီအချိန်ဆိုရင် ငါ ဖိနပ်တစ်စုံ ချုပ်တော့မယ်။ မင်းရဲ့ လက်ရာက ဘယ်လိုနေလဲ? အဘွားဆီ လာပြီး ကူလုပ်ပေးနိုင်မလား” ဟု ဟူအဘွားက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ လက်ရာက ကောင်းပါတယ်။ အဘွားဟူသာ အပြစ်မမြင်ဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန် ကူလုပ်ပေးဖို့ ကျွန်မ လာခဲ့ပါမယ်” ဟု ရှုရှင်းမေ့က ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့” ဟူအဘွားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ရှုရှင်းမေ့သည် ကြက်ဥကို ယူဆောင်ကာ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဟူအဘွားမှာမူ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွ ရွှင်လန်းနေလေသည်။ သူမ၏ မြေးဝမ်းကွဲဖြစ်သူမှာ မနက်ဖြန်တွင် ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ရာ ဤအရာကို သူမြင်တွေ့ရန်အတွက် အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်နေပေသည်။
မနက်ပိုင်းတွင် ရှုရှင်းမေ့သည် ကူညီရန်အတွက် ရောက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဆံပင်များကို တောက်လျှောက် ဖယောင်းတင်ထားပြီး သားရေဖိနပ် စီးထားသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးကို သူမ တွေ့လိုက်ရလေသည်...
လင်ချင်းဟေမှာမူ ဤဖြစ်ရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှ မသိပေ။ ရှုရှင်းမေ့သည် သူမ၏ အဘွားထံတွင် အချိန်ကုန်ဆုံးရသည်ကို ပို၍နှစ်သက်ပြီး လင်ချင်းဟေကလည်း သူမကို ဘယ်သောအခါမှ မတားဆီးခဲ့ပါ— အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ ထိခိုက်နစ်နာစရာ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လင်ချင်းဟေသည် အမျိုးသားအဝတ်အထည်ဆိုင်အတွက် စောင့်ကြည့်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးဦးကို ငှားရမ်းသင့်သလားဆိုသည်ကို စီစဉ်စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဟူဇီကို လမ်းဘေးဈေးဆိုင် စတင်ဖွင့်လှစ်နိုင်ရန် လွတ်လပ်ခွင့် ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဟူဇီကို ဆိုင်တွင် တစ်သက်လုံး စောင့်ကြည့်ခိုင်းရန် သူမတွင် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူ့လို လူငယ်လေးတစ်ဦးအတွက် သူမက အပြင်ထွက်ကာ အမြင်ကျယ်လာစေရန် အခွင့်အလမ်းများ ပိုမိုပေးလိုရင်း ဖြစ်သည်။
ထိုညက မိသားစု TV ကြည့်နေစဉ်အတွင်း လင်ချင်းဟေက “ဟူဇီ၊ သင့်ရဲ့ ညီငယ်လေးနာမည်က ဂန်းဇီ လို့ ခေါ်တယ် မဟုတ်လား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဟင်? ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဟူဇီက ခေတ္တရပ်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒီရက်ပိုင်းမှာ ဂန်းဇီ ဘာတွေလုပ်နေလဲ” ဟု လင်ချင်းဟေက ဆက်မေးသည်။
“လယ်ယာအလုပ်တွေ ကူလုပ်ပေးနေပါတယ်” ဟု ဟူဇီက ပြန်ဖြေသည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူက ရုတ်တရက် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မေးမြန်းနေရသည်ကို သူ နားမလည်သော်လည်း တစ်စုံတရာကို သံသယဝင်မိကာ သူမကို မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
လင်ချင်းဟေက ရယ်မောလိုက်ပြီး “မင်းရဲ့အဒေါ်ရဲ့ စရိုက်ကို မင်း သိပါတယ်လေ။ မသင့်လျော်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့ရင် တစ်စုံတစ်ရာ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်ပစ်မှာပဲ— လူအချင်းချင်း ဆက်ဆံရေးကလည်း ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဟူဇီ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ: ဂန်းဇီက ဘယ်လိုနေလဲ? ဒီကိုလာပြီး ဆိုင်စောင့်ဖို့ သင့်တော်ရဲ့လား? မသင့်တော်ဘူးဆိုရင် လူတွေကို အစကတည်းက မျှော်လင့်ချက်အမှားတွေ မပေးကြတာ အကောင်းဆုံးပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အဒေါ်၊ သူ တကယ် လုပ်နိုင်ပါတယ်!” သူ့ညီဖြစ်သူတွင် အခွင့်အလမ်း ရှိလာနိုင်သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟူဇီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်ပြန်သွားစဉ်က သူ့ညီငယ်လေးက သူ့နောက်မှ လိုက်လာရန် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူက ဟူဇီသည် ဤနေရာတွင် အခြေကျပြီးဖြစ်၍ သူ့ညီဖြစ်သူက ပြဿနာလာရှာရန် မသင့်ဟုဆိုကာ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် လုပ်သားရှားပါးမှု ရှိနေမည်ဆိုလျှင် သူ့ညီသည် အပြည့်အဝ လုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ဟူဇီက ခံစားရသည်။
“ဂန်းဇီက ဒီနှစ်မှ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပြီးတော့ သူက ထက်မြက်တယ်။ ပစ္စည်းခိုးတာတို့ ပျင်းရိတာတို့ ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ တစ်ခုခု ဆိုးသွမ်းလာရင်တည်းက ဘာမှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်လို့ ရပါတယ်!” ဟု ဟူဇီက ကတိပေးပြောဆိုသည်။
“မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင် ရှုရှင်းကျန်းက သူ့အစ်မနဲ့အတူ အစောပိုင်းက လိုက်လာချင်ခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ အခု ဂန်းဇီကို လာခွင့်ပြုဖို့ ငါ သဘောတူလိုက်ပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ဘက်ကတော့ ကန့်કွက်ချက်တွေ ရှိလာမှာ အသေအချာပဲ” ဟု လင်ချင်းဟေက မှတ်ချက်ပြုသည်။
ဟူဇီမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူ ထိုအကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။
“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အဒေါ်က ဒီလိုပဲ အမြဲလုပ်လေ့ရှိတယ်: ကိုယ့်လူတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် သင့်လျော်မှသာ ငါက မြှင့်တင်ပေးတယ်။ ဒါကြောင့် နောင်တစ်ချိန် ငါ့ကို ဘက်လိုက်တယ်လို့ မပြောလာစေဖို့ ဒီကိစ္စကို မင်းကို အစောကြီးကတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြတာဖြစ်သည်။ ဂန်းဇီ ရောက်လာတဲ့အခါသာ ငါ မကျေနပ်ဘူးဆိုရင် သူ့ကို ငါ ပြန်လွှတ်မှာပဲ” ဟု လင်ချင်းဟေက သူ့ကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ အဒေါ်၊ ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာသင်ပြပေးပါ့မယ်။ သူ တာဝန်ကျေကျေ လုပ်ပြပါလိမ့်မယ်!” ဟု ဟူဇီက အာမတမံ အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ။ ယာယန်းနဲ့ ဝူနီတို့ရဲ့ စာမေးပွဲတွေ မကြာခင် ပြီးတော့မှာ။ ပြီးလို့ သူတို့ ပြန်လာကြပြီဆိုရင် မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကို ဖုန်းဆက်ပြီး မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးဦးလေး ကို ဂန်းဇီနဲ့ သွားရောက်ဆွေးနွေးခိုင်းမယ်” ဟု လင်ချင်းဟေက ဆိုသည်။
ဟူဇီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။