ဝမ်ယွမ် က တံခူးမွှေးကြောကို ပင့်တင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ လင်းချင်းဟေမှာ မိန်းကလေးဖြစ်သူ တူမဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို သတိမထားမိဘဲ ဒီဇိုင်းပုံကြမ်း ငါးခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ကုန်ပစ္စည်း အမြောက်အမာ မှာယူလိုက်ပြီးနောက် စာချုပ်ကို ရေးဆွဲကာ လက်မှတ်ရေးထိုးကြလေသည်။
"ဆရာမလင်းက ကျွန်တော်တို့စက်ရုံရဲ့ အဓိက ဖောက်သည်ကြီးတစ်ယောက်ပါပဲ" ဟု ဝမ်ယွမ် က စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် ပြုံးစစဖြင့် ပြောသည်။
"ငါ့ကို ဖောက်သည်ကြီးလို့ မခေါ်စမ်းပါနဲ့။ တကယ်တော့ ပြည်ပကိုပါ တိုးချဲ့ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ ခင်ဗျားတို့ မဟုတ်လား" ဟု လင်းချင်းဟေက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် သူမ၏ အမှာစာပမာဏမှာ မနည်းလှပေ။ သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်ရုံငယ်လေးတွင် ချုပ်လုပ်သော အခြားဒီဇိုင်းအဝတ်အစား အမျိုးအစားများလည်း ရှိနေသေးသည်။ သူမ၏ အလှည့်ကျစနစ် (နှစ်ရှစ်နာရီလုပ်အားပေးစနစ်) နှစ်ခု၏ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်မှာလည်း နိမ့်ကျမနေပေ။
"ဆရာမလင်းရဲ့ တူမက ဒီလောက်တောင် အရွယ်ရောက်နေပြီမှန်း ကျွန်တော် အစက မသိခဲ့ဘူး" ဟု ဝမ်ယွမ် က ကျိုးအာနီဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပြုသည်။
"သူလည်း အဲဒီလောက် မငယ်တော့ပါဘူး" လင်းချင်းဟေက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"နောင်လာမယ့်အချိန်တွေမှာ သူ့ကို ဒီကို ပိုပြီး မကြာခဏ လာခိုင်းပါ။ ဒီနေရာမှာ သူ့လို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို ကျွန်တော် လိုအပ်နေတယ်" ဟု ဝမ်ယွမ် က ချောမောပြေပြစ်စွာ ပြောသည်။ စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်နှင့်အညီ စကားပြောတတ်ပုံကို သူ ကျွမ်းကျင်ပေသည်။ တူမဖြစ်သူ၏ ပညာအရည်အချင်း သို့မဟုတ် လက်တွေ့စွမ်းရည်ကို အသေအချာ မသိရသေးဘဲနှင့် "အရည်အချင်းရှိသူ" ဟူသော စကားလုံးကို သာမန်အတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုံးချလိုက်ပေသည်။
သို့သော်လည်း လင်းချင်းဟေက ဤသည်မှာ အခွင့်အလမ်းကောင်းတစ်ခုဟု ခံစားရသဖြင့် "ကျွန်မကတော့ ဝမ်သူဌေးကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာပဲ စိုးရိမ်မိပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ကုန်ပစ္စည်းတွေ လာထုတ်ဖို့လောက်နဲ့ပဲ လာခိုင်းလိုက်ပါ။ ကျန်တာကိုတော့ ကျွန်တော် လူလွှတ်ပြီး ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ အဲဒါ ဘာမှ အကြီးအကျယ် မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဝမ်ယွမ် က ပြန်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟေ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ဒါကို ကျွန်မတူမ လက်ထဲပဲ အပ်ထားလိုက်ပါတော့မယ်" ဟု ဆိုသည်။
"သူ့နာမည်ကို ကျွန်တော် မသိရသေးဘူး" ဟု ဝမ်ယွမ် က ပြောသည်။
"ကျိုးဟុងရင်းပါ" ဟု ကျိုးအာနီက ကိုယ်စား ဖြေကြားလိုက်သည်။
အာနီဆိုသည်မှာ ကျေးလက်ဒေသအတွက် သင့်လျော်သော နာမည်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ သူမသည် ပြင်ပလောကကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဒယ်ဝါတို့ မောင်နှမများကဲ့သို့ပင် ပို၍ တရားဝင်ပုံစံကျသော နာမည်တစ်ခု လိုအပ်လာသည်မှာ သဘာဝပင်တည်း။
"ကဲ ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပဲ။ လာတဲ့အခါ ကျတော့လည်း အစောင့်ကိုသာ ပြောလိုက်ပေါ့" ဟု ဝမ်ယွမ် က သူမဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ မှာကြားသည်။
ကျိုးအာနီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တုန်းက စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ညစာစားပွဲသို့ ဖိတ်ခေါ်သည့် ဓလေ့ထုံးစံ မရှိသေးပေ။ ထိုအလေ့အထမှာ နောင်လာမည့်မျိုးဆက်သစ်များ လက်ထက်မှသာ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းကိစ္စများ ပြီးစီးသွားသောအခါ လင်းချင်းဟေသည် ကျိုးအာနီနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
"ဝမ်သူဌေးက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ရဲ့ အဝတ်အထည်စက်ရုံ စီမံခန့်ခွဲရေးစနစ်ကို ကျွန်မ မြင်ဖူးတယ်။ အလွန်ပဲ ကောင်းမွန်တယ်။ သူက အရမ်းစွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ။ ဒီလိုနေရာမျိုးကို လာပြီး သူ့လိုလူတွေနဲ့ မကြာခဏ ဆက်ဆံပေးတာက မင်းအတွက် အကျိုးရှိစေမှာပါ" ဟု စက်ရုံမှ ထွက်လာကြပြီးနောက် လင်းချင်းဟေက ကျိုးအာနီအား ပြောပြလေသည်။
ကျိုးအာနီက သူမအနေဖြင့် အမြင်ကျယ်လာရန် လိုအပ်ကြောင်းကို နားလည်သဘောပေါက်ထားသည်။ တာဝန်ဝတ္တရား ပိုယူရခြင်းသည် သူမ၏ စွမ်းရည်များကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ပေးသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သမီး ကြိုးစားပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဝမ်သူဌေးက လူငယ်လေးဖြစ်ပြီး အလားအလာလည်း ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မိသားစုနောက်ခံက အရမ်းမြင့်မားလွန်းတယ်" ဟု လင်းချင်းဟေက ဆက်ပြောသည်။
ကျိုးအာနီအနေဖြင့် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အပြည့်အဝ မပေါက်ရောက်သေးသော်လည်း ခေါင်းတော့ ညိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းချင်းဟေက သူမ၏ တူမဖြစ်သူမှာ ထိုကိစ္စရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်လာသေးသည် မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ရှင်းပြချက်ကို အတိုချုပ်သာ ပေးလိုက်တော့သည်။
သူမ ဆိုလိုသည်မှာ ဝမ်ယွမ် သည် ကောင်းမွန်သည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူ့မိသားစုနောက်ခံမှာ အလွန်တရာမှပင် အထက်တန်းကျလွန်းလှသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ ထင်ရှားကျော်ကြားသော မိသားစုမျိုးသည် သာမန်မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်အတွက် အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလွန်းလှပေသည်။ သူမသည် ကျိုးအာနီကို လိုက်ပါလာစေခဲ့သည်မှာ အကဲခတ်လေ့လာရန်နှင့် သင်ယူစေရန် သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ လူမှုအလွှာမြင့်မားသည့် မိသားစုအတွင်းသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ရန် ကူးလူးဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် အိပ်မက်ယဉ်ဆန်မှုမျိုး မထားရှိစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အာနီ၌ ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး မရှိကြောင်းကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမလည်း ထပ်မံ၍ အကျယ်တဝင့် မပြောတော့ပေ။
သူမသည် ဤတူမဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ပင် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီး ထားရှိသည်။ အာနီသည် မိမိကိုယ်ကို တိုက်တွန်းအားပေးတတ်ပြီး ဇွဲလုံ့လလည်း အလွန်ကြီးမားပေသည်။ သူမသာ လမ်းချော်တိမ်းပါးသွားခြင်း မရှိသမျှကာလပတ်လုံး ဘဝတွင် အဆင်မပြေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ အာနီသည် အရွယ်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း လင်းချင်းဟေသည် လိုအပ်သည့်အခါတိုင်း လမ်းညွှန်ပြသမှုများကို ဆက်လက်ပေးနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
မည်သည့်ခေတ်အခါတွင်မဆို လူမှုရေးအဆင့်အတန်း တူညီကိုက်ညီမှုရှိခြင်းသည် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းအတွက် အသင့်လျော်ဆုံး အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်နေဆဲပင်တည်း။
ပြန်ရောက်လာသောအခါ လင်းချင်းဟေက ကျိုးအာနီကို ဆိုင်စောင့်ရန်အတွက် ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ရှုရှန်းမေ က သူမ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ "အစ်မအာနီ၊ အဒေါ်က အစ်မကို ဘယ်ခေါ်သွားတာလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
"အဝတ်အထည်စက်ရုံကို သွားတာလေ" အဝတ်အစားများ ဖိုရင်း ကျိုးအာနီက ပြန်ဖြေသည်။
"ဘာလုပ်ဖို့လဲ" ဟု ရှုရှန်းမေ က မနေနိုင်ဘဲ ဆက်မေးလေသည်။
"ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဝတ်အစားတွေ မှာဖို့ပေါ့" ဟု ကျိုးအာနီက ပြန်ပြောသည်။
"သမီးကတော့ အဝတ်အထည်စက်ရုံကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး။ အဒေါ်က အစ်မကို ပိုပြီး ဘက်လိုက်တာပဲ" ဟု ရှုရှန်းမေ က ညည်းတွားသည်။
ကျိုးအာနီက သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "စတုတ္ထအဒေါ်က ငါတို့အားလုံးကို အတူတူပါပဲ ဆက်ဆံတာပါ။ အလွန်အကျွံ မတွေးနဲ့" ဟု ဆိုသည်။
ရှုရှန်းမေ က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သဘောမတူပေ။ *ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ဖြစ်ရမှာလဲ?* သူမကို ဆက်ဆံပုံမှာ စာရင်းဇယားကိုင်တွယ်ခွင့် ပေးထားကြသည့် ကျိုးအာနီ သို့မဟုတ် ဟူဇီတို့နှင့် လုံးဝ မတူပေ။ အစအဆုံးပင် သူမကို မည်သည့်အရေးကြီးသည့် ကိစ္စကိုမျှ ကိုင်တွယ်ခွင့် မပေးခဲ့ပေ။
"ဒါနဲ့လေ၊ သမီး မနေ့တစ်နေ့က အဖွားဆီ သွားခဲ့သေးတယ်" ဟု ရှုရှန်းမေ က စကားစသည်။ "ဘေးအိမ်က ဇူအဘွားမှာ ကျူကျန်ကျန် လို့ခေါ်တဲ့ မြေးမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သမီးသိချင်တာက... သူက ကျိုးခိုင် ကို သဘောကျနေတာများလားဟင်"
"မင်း အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။ ဒယ်ဝါက ဘာမှ မသိရှာဘူး!" ကျိုးအာနီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားသည်။
ရှုရှန်းမေ က "ဘယ်လိုလုပ် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ ဖြစ်ရမှာလဲ။ သူက သမီးကို သီးသန့်ဆွဲခေါ်ပြီး သူ့အကြောင်းကို မေးတာလေ" ဟု ပြန်ပြောရင်း ကျိုးအာနီကို လှမ်းကြည့်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သမီး ဘာမှတော့ မပြောခဲ့ပါဘူး။ တကယ်တော့ သမီး ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိခဲ့ဘူး။ သူ အဲဒီလို လုပ်နေတာကို သမီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလေ"
အကြီးအကဲ ဇူက ပွဲစားခံပေးရန် စီစဉ်နေသည်ကို ကျိုးအာနီ မသိခဲ့ပေ။ အမေကျိုး သည် လင်းချင်းဟေမှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြထားခြင်း မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စိတ်မချမ်းသာစရာဆိုသည်မှာ စိတ်မချမ်းသာစရာပင် ဖြစ်သဖြင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေါ့ပေါ့ဆဆဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်၍ မရနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ကျိုးအာနီက သူမကို သတိပေးလိုက်သည်မှာ "သူနဲ့ဝေးဝေးသာ နေစမ်းပါ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
အာနီ၏ တုံ့ပြန်ပုံအရ ရှုရှန်းမေ သည် ဤကိစ္စကို ကြိုတင်၍ မသိခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမ အဖွားထံသို့ ရောက်သွားသောအခါ၊ အချက်အလက်ကို ပိုမိုစုံစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဤကိစ္စကို ထပ်မံ၍ ပေါ်လာအောင် ပြောဆိုခဲ့သည်။ အရွယ်ရောက်လာသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျိုးခိုင် အကြောင်းကို အကြောင်းမဲ့သက်သက်နှင့် မမေးပေ။ ထိုနေရာတွင် တစ်ခုခုတော့ ရှိရပေမည်။
အမေကျိုး သည် ထိုကိစ္စကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ "သူက တကယ်ပဲ မင်းကို အဲဒီကိစ္စအတွက် လိုက်ရှာပြီး မေးတာပေါ့လေ?"
ဟောင်းနွမ်းနေသော ဇူမိသားစု၏ ဤမြေးမလေးမှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှပေသည်။ သူမသည် မိမိအရွယ်တူချင်းများကိုပင် မိမိ၏ မြေးဖြစ်သူအကြောင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းရဲလေသည်။ နယ်နိမိတ်စည်းကိုပင် သူမ နားမလည်တော့ဘူးလား။
လေထု၏ တင်းမာမှုကို ခံစားမိသော ရှုရှန်းမေ က ချက်ချင်းပင် "ဟုတ်ပါတယ်။ သူ မေးတာတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီး ဘာမှ ပြန်မပြောပါဘူး" ဟု ခုခံပြောဆိုသည်။
အမေကျိုး မှာမူ စိတ်မချမ်းသာသေးဘဲ "နောင်ကို သူ့ကို ဘယ်တော့မှ အဖေမလုပ်နဲ့၊ အနားကိုလည်း မသွားနဲ့!" ဟု အပြစ်တင်သလို ပြောလိုက်သည်။
ရှုရှန်းမေ က နာခံမှုရှိရှိဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အဖွား၊ တကယ်တမ်း ဖြစ်ပျက်နေတာက ဘာလဲဟင်။ သူက အရွယ်ရောက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတဲ့ပုံစံနဲ့ သမီးကို အကြီးအကဲဝမ်းကွဲအကြောင်းကို တကယ်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းသလို လုပ်ခဲ့တာ။ သမီးတောင် လှည့်စားခံရမလို ဖြစ်သွားတယ်" ဟု မေးမြန်းသည်။
အမေကျိုး က သူမ၏ ဒေါသကို ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ "ဘာက ဝမ်းနည်းပူဆွေးတာလဲ။ ဘာက လှည့်စားခံရတာလဲ။ သူနဲ့ ဒယ်ဝါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး! သူ့အဖွားက သူ့ကို ဒယ်ဝါဆီ အတင်းတွန်းထည့်ချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အဒေါ်ရော ငါပါ ဘယ်သူမှ လက်မခံကြဘူး!"
မှသာ ရှုရှန်းမေ လည်း သဘောပေါက်သွားသည်။ *အဲ့ဒီလို ဖြစ်နေတာကိုး။* ဇူကျန်ကျန်သည် သူမအပေါ် ထူးဆန်းစွာ ပြုမူခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။
"နောင်မှာ သူ့ကို တွေ့ရင်တောင် စကားမပြောနဲ့" ဟု အမေကျိုး က မှာကြားသည်။
ဇူကျန်ကျန်သည် သူမ၏ မြေးမလေးကို လိုက်လံစုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ အမေကျိုး မှာ ထိုမိန်းကလေးအပေါ် လုံးဝ စိတ်ကုန်သွားတော့သည်။ ဤမျှလောက် ရှက်ကြောက်ခြင်းကင်းမဲ့သော သူမျိုး ရှိသေးသလော။ ဇူကျန်ကျန်သည် ရှုရှန်းမေ ထံသို့ ပြေးသွားကာ အချက်အလက်များကို ရအောင်နှိုက်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး၊ ရှန်းမေက ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဇူကျန်ကျန်ကိုယ်တိုင်ကတော့ အပြင်မှာ ကောလာဟလတွေကို လိုက်လံဖြန့်ဝေနေခဲ့ပေသည်!
ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် အမေကျိုး မှာ လမ်းတွင် ဇူအဘွားကြီးနှင့် ဆုံမိသည့်အခါတိုင်း လုံးဝကို လျစ်လျူရှုကာ အဖေမလုပ်တော့ပေ။
"မင်းတို့အိမ်မှာ သခွားသီးနဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးတွေ ကျန်သေးလား" ဇူအဘွားကြီးက အမေကျိုး ၏ သဘောထားများ ပျက်ပြားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မသိရှာပေ။ သူမသည် နံနက်စောစောကတည်းက ချောင်းမြောင်းနေခဲ့ပြီး လတ်ဆတ်သော သခွားသီးနှင့် ခရမ်းချဉ်သီးအချို့ကို လာခူးရန် မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
"မရှိဘူး" အမေကျိုး က သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြန်ပြောသည်။
ဇူအဘွားကြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်းတို့အများကြီး စိုက်ထားတာ ငါမြင်သားပဲဟာ" ဘယ်လိုလုပ် မရှိရတာလဲ။ အမေကျိုး ၏ နောက်ဖေးဝင်းတစ်ခွင်လုံးမှာ သူတို့ ပျံ့နှံ့ပေါက်ရောက်နေသည်ကို သူမ မျက်စိဖြင့် တပ်အပ်မြင်ခဲ့ရပါသည်!
"ကျန်သမျှကို နောက်ပိုင်းကျရင် စတုတ္ထချွေးမဆီ သမီး ပို့ပေးမှာ။ ဒီကစပြီး သမီးရဲ့ အသီးအနှံတွေ အကုန်လုံး အဲဒီဘက်ကိုပဲ သွားမယ်" ဟု အမေကျိုး က အေးစက်စက်နှင့် အလှမ်းဝေးသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
ရန်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသောကြောင့် ဇူအဘွားကြီးသည် လှည့်ထွက်လာကာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြန်သွားလေသည်။
အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမက မိသားစုဝင်များကို "သခွားသီးနဲ့ ခရမ်းချဉ်သီး အနည်းငယ်လေးများ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှားပါးလှတဲ့ ရတနာတွေလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ငါကများ သေမတတ် လိုချင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား?!" ဟု ညည်းတွားပြောဆိုသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဇူအဘွားကြီးကမူ ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ စစ်တုရင်ခုံကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် သိမ်းဆည်းကာ အဖေကျိုး နှင့် ဟူအဘိုးကြီးတို့ကို ပန်းခြံသို့ စစ်တုရင်ထိုးရန် ခေါ်ဆောင်ရန်အတွက် ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။