လင်းချင်းဟယ်မှာ သင်ကြားရမည့် အတ္တုပ္ပတ္တိ အတန်းချိန်များ ရှိနေသဖြင့် သူမတွင် အမှန်တကယ် လွတ်လပ်ချိန် အလွန်နည်းပါးလှသည်။
ဆိုင်များ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုကို မာချန်မင်ထံ အလုံးစုံ လွှဲအပ်ထားခဲ့သော်လည်း စစ်မှန်သော လုပ်ငန်းရှင်အနေဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်မှာမူ ဆိုင်ငယ်လေးများဆီသို့ဖြစ်စေ၊ အလုပ်ရုံလေးဆီသို့ဖြစ်စေ သွားရောက်စစ်ဆေးမှုများ လုပ်ရဆဲပင်။ ဤလုပ်ငန်းများက ငွေအစစ်အမှန် ရှာဖွေပေးနေသောကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင်၏ စကားနည်းပါး အေးစက်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို အလွန်အမင်း အရေးပေး တန်ဖိုးထားလေသည်။
ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ၁၁နာရီခွဲခန့် ရှိလာကာ လယ်ကွင်းများမှ လူများ နေ့လယ်စာ စားရန် ပြန်လာချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းချင်းဟယ်သည် သူမ၏ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
သူမ၏ အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာ လယ်ကွင်းမှ အခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ မျက်နှာနှင့် လက်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် ဖုန်းဖြေရန် လျှောက်လာခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က နှုတ်ဆက်စကား အနည်းငယ် ပြောကြားပြီးနောက် ကျိုးယန် နှင့် ကျိုးဝူနီတို့၏ ပညာရေး ရလဒ်များအကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ ယခုနှစ် ဇွန်လတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုကြရမည် ဖြစ်ပေသည်။
"သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြတယ်ဆိုတာ ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ မသိပါဘူး။ မင်းရဲ့အစ်ကြီးကလည်း ငါကလည်း ဒီလိုဟာမျိုးတွေကို နားမလည်ကြဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ အမှတ်တွေက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်။ အတန်းထဲမှာ အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးကနေ ရပ်တည်နေကြတာ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြောပြရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုတို့ အပြည့်ဖြင့် အမှတ်တရ ပြောဆိုနေလေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။
ကျိုးယန် နှင့် ကျိုးဝူနီတို့ ပထမဆုံး ရောက်လာစဥ်က နေ့စဉ် အင်္ဂလိပ်စာလုံး ငါးလုံးစီ အလွတ်ကျက်မှတ်ရန် တောင်းဆိုခံခဲ့ရပြီး ထိုစနစ်ကို သူမ၏ သားလတ်က ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ ကျင့်ကြံခဲ့ရသော သင်္ချာပုစ္ဆာများမှာလည်း အလွန်တိကျပြီး အလွတ်ကျက်ရမည့် စာသားမှန်သမျှကို သေချာပေါက် ကျက်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အမှတ်များ နိမ့်ကျနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
အခြားသော ဘာသာရပ်များအတွက် အဓိက အချက်များကို အာရုံစိုက်ထားပြီး လိုအပ်သော သင်ယူမှု ပစ္စည်းအားလုံးကို ထောက်ပံ့ပေးထားသ තා လုံ့လဝီရိယ စိုက်ထုတ်ကာ ကြိုးစားသင်ယူနေသမျှ ကောင်းမွန်သော တက္ကသိုလ်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းက လက်လှမ်းမီနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
မောင်နှမဝမ်းကွဲ တော်စပ်သူများက ဆက်လက်၍ အနည်းငယ် စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။ ကျိုးအာနီက ညနေပိုင်း အတန်းများတွင် မည်မျှ တိုးတက်ကောင်းမွန်နေကြောင်း လင်းချင်းဟယ်က ပြောပြသောအခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားလေသည်။ ဖုန်းချတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အနည်းငယ် နှောင့်နှေး တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ "ချင်းဟယ်၊ ငါ ဘဲမွေးတာကို ဘယ်လိုမြင်လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဘဲမွေးမလို့လား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
"အင်းလေ။ လယ်ကွင်းတွေရဲ့ တစ်ဖက်မှာ သေးငယ်တဲ့ မြောင်းလေး တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ငါသာ ဘဲမွေးမယ်ဆိုရင် သူတို့ကို အဲ့ဒီဘက်ကို မောင်းသွားပြီး အစာရှာခိုင်းလို့ရတယ်။ လယ်ယာအလုပ်တွေကိုလည်း ငါ ဆက်လုပ်လို့ရသေးတာပေါ့။ အဖေ အရင်တုန်းက ဘဲတွေကို ဘယ်လိုကောင်းကောင်း မွေးမြူခဲ့လဲဆိုတာကို တွေးမိရင်းနဲ့ ဒီအကြံ ပေါ်လာတာပါ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က မသေချာမရေရာမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ရှင်းပြလေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ဘဲဟင်းရည်ဟောင်း ချက်လိုသည့်အချိန်က အဖေကျိုး အဖေကျိုး သည် လယ်ယာအလုပ် လုပ်စရာ မလိုတော့သည့်အတွက် ဘဲအချို့ကို သီးသန့် အထူးတလည် မွေးမြူပေးခဲ့ဖူးသည်။ ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်ခန့် ရှိပြီး ဂျုံစပါး တစ်စုံတစ်ရာ ကျွေးရန်ပင် မလိုပေ။ နေ့စဉ် မြစ်ဆီသို့ မောင်းသွားကာ ငါးသေးသေးလေးများနှင့် ပုစွန်များကို ရှာဖွေစားသုံးစေရုံဖြင့် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဉာဏ်ကောင်းသော နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
"အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ အကြီးစားနဲ့ မွေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်တော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အစ်ကြီးက ငါ့ကို အလကားနေရင်း လျှောက်လုပ်နေတယ်လို့ ပြောနေတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြန်ပြောပြသည်။
"ဘာလို့ လျှောက်လုပ်နေတယ် ပြောရတာလဲ။ တတိယအစ်ကိုနဲ့ တတိယမမကို ကြည့်လိုက်လေ၊ အခု သူတို့ မြို့မှာ ဆိုင်ဖွင့်နေကြပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က ရွာထဲက လူတွေက သူတို့ဟာ မျက်စိမှိတ်ပြီး လျှောက်လုပ်နေကြတာလို့ အမြဲတမ်း ပြောနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။
"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သူတို့က အခု အရမ်း အောင်မြင်နေကြပြီပဲ" အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ သူမက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အရာတစ်ခုခုကို စမ်းသပ်လုပ်ကိုင်ချင်နေတာ မဟုတ်ပေဘူးလား။
"မင်း လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် စမ်းလုပ်ကြည့်လို့ရပါတယ်။ အရင်းအနှီး သိပ်မလိုပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်တောင် မွေးဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"
"အကောင် အယောက် ၂၀ လောက်ဆိုရင် ကောင်းမလားလို့ တွေးထားတာ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က မသေချာစွာ ဖြေလေသည်။
"ဒါဆို ဘာတွေ စိုးရိမ်နေတာလဲ။ အကောင် ၂၀ လောက်က ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမအတွက်တော့ အကြီးစားဆိုသည်မှာ အကောင်တစ်ရာနှင့်အထက်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် အတွက်မူ အကောင်နှစ်ဆယ် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော စိတ်အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
"ဟိုဘက်မှာ ကျိုးတုန်း က ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆက်မေးလိုက်သည်။
"ကျိုးတုန်း နဲ့ စိုင်ပါမေတို့က အခု အရမ်းကို အဆင်ပြေနေကြတယ်။ မင်းရဲ့ တတိယအစ်ကိုဆိုရင် တစ်ရက်ခြား တစ်ခါလောက် ဥတွေ သွားကောက်နေရတာ" ဟု ကျိုးတုန်း အကြောင်းကို ပြောလိုက်ခြင်းက အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကို မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူ ငွေဘယ်လောက်တောင် ရှာနေရပါလိမ့်။ သူ ကြက် နှစ်ရာ သုံးရာလောက် မွေးထားတယ်လို့ ကြားရတာပဲ!
"မြင်လား။ အဆင်အခြင်မဲ့ မဆင်မခြင် လုပ်တာမျိုး မဟုတ်သမျှ ကာလပတ်လုံး မင်းလည်း ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘဲ အကောင်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်ပါပဲ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ရယ်။ ဆက်ပြီး မွေးလိုက်ပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။
လျှပ်စစ်မီတာခများမှာ အတော်လေး ကြီးမြင့်ဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ဤဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကြောင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် သည် သူမ၏ခင်ပွန်း ကန့်ကွက်နေသည့်ကြားမှ ဘဲပေါက်ကလေး သုံးဆယ်ကို သွားရောက် ဖမ်းယူလာခဲ့တော့သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ လုံးဝ အကူအညီမဲ့သွားခဲ့သည်။ "လုပ်စရာ လယ်ယာအလုပ်တွေက အဆုံးမရှိဘူး။ ဒါတွေအတွက်ရော အချိန်ရှိလို့လား"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါတို့က ဝက်တစ်ကောင်နဲ့ ကြက်ဆယ်ကောင်ကို အဲ့ဒီလိုပုံစံအတိုင်းပဲ မွေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူတို့၏ သမီးကြီးမှာ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ ဖြစ်ပြီး သမီးလတ်မှာလည်း တည်ငြိမ်သော ဝင်ငွေရှာဖွေရန် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်အလုပ်အားလုံးမှာ တက်ကြွဖျတ်လတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျိုးဇီနီဆီသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ အခြေခံအားဖြင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာ အိမ်အလုပ်လုပ်ရန်ပင် မလိုတော့ဘဲ အရာရာတိုင်းကို သေသေသပ်သပ် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ကိုင်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဝက်ရော ကြက်များကိုပါ ကျိုးဇီနီက ကျွေးမွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
မိဘနှစ်ပါး ရန်ဖြစ်ရန် နီးကပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးဇီနီက ဝင်ပြောလိုက်သည် - "သမီး ဒီဘဲတွေကို ကူမွေးပေးလို့ရပါတယ်။ သူတို့ ကြီးလာရင် သမီး မြစ်နားကို ခေါ်သွားပြီး ငါးသေးသေးလေးတွေနဲ့ ပုစွန်တွေ ကျွေးပါမယ်။"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ ခင်ပွန်းလည်း ထပ်မံ မပြောတော့ပေ။
အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်နှင့် ကျိုးဇီနီက သူမ၏ မိခင်ကို ဘေးသို့ဆွဲထုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "အမေ၊ သမီး ခုနက ကြက်မ အော်သံ ကြားလိုက်တယ်။ ကြက်ခြံဘက်ကို သွားကြည့်တော့ ဥတွေ တစ်လုံးမှ မရှိဘူး။ လျှိုနီ သူခိုးခိုးသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။"
အကြီးဆုံးအစ်မတော် ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးမှိုင်းသွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်သည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ဒုတိယအိမ်ထောင်စုနှင့် چھီးခေါင်မိုးတူတူ နေထိုင်ရသည်မှ ထွက်ခွာရန် ဤမျှတက်ကြွနေမည်နည်း။ ဤကဲ့သို့ အသေးအဖွဲ ခိုးဝှက်မှုမျိုးကို သူမ လုံးဝ စိတ်ကုန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ ဒုတိယအစ်မတော်မှာ လျှိုနီကို သေချာစောင့်ကြည့်ရန် ပြောထားသည့်တိုင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အလေးအနက် မလုပ်ခဲ့ပေ။ ဒုတိယအစ်မတော်က ကြက်မတစ်ကောင် အော်ရုံဖြင့် ဥချလိုက်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ် မသက်ရောက်ကြောင်း ပြောဆိုကာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ငြင်းပယ်လေ့သာ ရှိသည်။
*အဲ့ဒီလို အော်သံမျိုးက ကြက်မတစ်ကောင် ဥချတဲ့အချိန်မှသာ ဖြစ်ပေါ်လာတာလေ! ဘယ်လိုလုပ် မှားနိုင်မှာလဲ။*
သို့တိုင်အောင် ကျိုးမိသားစု၏ အကြီးဆုံး ချွေးမတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမအနေဖြင့် လူသိရှင်ကြား အော်ဟစ်ရန်ပွဲ စတင်၍မရပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက "နောင်ကျရင် သတိထားပေါ့။ ငါတို့ အုတ်ခဲတွေ လုံလုံလောက်လောက် စုဆောင်းပြီးပြီ - ဒီနှစ်ကုန်ရင် အိမ်အသစ် ဆောက်နိုင်ပြီလေ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အချိန်တန်လျှင် မိသားစုတစ်ခုလုံး ပြောင်းထွက်သွားကြမည်။ ဤအိမ်ဟောင်းကြီးကို သိုလှောင်ခန်းနှင့် ထင်းသိမ်းရန်အတွက်သာ ချန်ထားနိုင်သည်။ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုနှင့် အမိုးအောက်တူတူ ထပ်မံနေထိုင်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်တော့ပေ။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် တတိယအိမ်ထောင်စု၏ မိသားစုမှာ ပို၍ပင် အခြေအနေ သာယာနေခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ လုပ်ငန်းမှာ အံ့မခန်း တိုးတက်ကောင်းမွန်နေသည် - အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းပင်တည်း။ သူမတို့ မိခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများသာ စကားပါးနပ်မှု မရှိခဲ့ပါက သူမလည်း အလုပ်လုပ်ချင်မိမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ ဖြတ်သန်းသွားသော အတွေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ လယ်ယာလုပ်ကိုင်ခြင်း၊ ဝက်နှင့်ကြက် မွေးမြူခြင်းက ပို၍ လုံခြုံပေသည်။ ယခုအခါ ဘဲများကိုပါ ထပ်မံပေါင်းထည့်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ အချိန်တန်လျှင် အပိုဝင်ငွေများ ရရှိလာမည် ဖြစ်သည်။
ထိုစဥ် မြို့တော်တွင်မူ ကျိုးအာနီမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေလေသည်။ ဟူဇီမှာလည်း သူမ၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် ကြီးမားသော တိုးတက်မှုများကို ရရှိနေသည်။ သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို မြင်သောအခါ လင်းချင်းဟယ်သည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို အထည်ဆိုင်များအတွက် စာရင်းများကို စတင်ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဤအရာမှာ မာချန်မင်၏ တာဝန်သက်သက် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့အနေဖြင့် သင်ယူခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် အခြားသူတစ်ဦး၏ တာဝန် ဖြစ်နေလျှင်တိုင်အောင် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ကျွမ်းကျင်မှုကို မရယူနိုင်ဟု မဆိုလိုပေ။ အနာဂတ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာခဲ့ပါက ၎င်းတို့အနေဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်တွင် ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း၌ သင်ကြားရမည့် အတန်းများ မရှိပေ။ ဝမ်ယွမ် ၏ အထည်ချုပ်စက်ရုံသို့ သွားရောက်ကာ အဝတ်အစား အသစ်အသင်းများအတွက် အော်ဒါမှာယူရန် လိုအပ်သောကြောင့် ရှူရှิ่งမေကို ဆိုင်စောင့်ရန် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး ကျိုးအာနီကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
"ဩော်၊ ခင်ဗျားက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေး တစ်ယောက်နဲ့ နောက်ဆုံးတော့ မိတ်ဆက်ပေးတော့မပေါ့လေ" သူမ ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်ယွမ် သည် လူကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့ပြီး ကျိုးအာနီကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး အပြုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
"ဒီကောင်မလေးက ကျွန်မရဲ့ တူမပါ။ အတွေ့အကြုံ ရလာအောင် ကျွန်မ ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကို အရှက်မကွဲစေနဲ့နော် ဝမ် முத်ရှင်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို ဒါက ဆရာမလင်းရဲ့ တူမပေါ့။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ဗျာ" ဟု ဝမ်ယွမ် က လက်ဆွဲရန် လက်ကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့နှင့် လက်ဦးစွာ ဆွဲလိုက်သည်။ ကျိုးအာနီမှာ အသက်ငယ်သေးသဖြင့် အမြန်ပင် လိုက်လံလုပ်ဆောင်ကာ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ တည်ငြိမ်ေစရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် သဘာဝမကျသော ရှက်သွေးများ ဖြန်းပက်လျက် ရှိနေပေသည်။