သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူထံမှ တုံ့ပြန်မှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အမေကျိုး ကလည်း လူဆိုးလူညစ်ဖြစ်သော အဒေါ်ကြီးကျူထံသို့ အကြောင်းပြန်ရန် ပြန်လာခဲ့သည်။
သူမက ဤဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ဤလူနှင့် နောင်တွင် မည်သည့်ပတ်သက်မှုမျှ ရှိတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ သူက ရိုးရိုးလေးနှင့်ပင် အလွန်တရာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းနေလေသည်။
"ကျွန်မရဲ့ ချွေးမက ပြောတယ်၊ သူက အခုထိ ငယ်သေးတယ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ အမြန်အဆန်း မလိုပါဘူးတဲ့" ဟု အမေကျိုး က ပြောကြားခဲ့သည်။ "သူ့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို အရင်တည်ဆောက်ရမယ်၊ ပြီးမှ အိမ်ထောင်ပြုရမှာပေါ့။ ကျန်းကျန်းက ကျွန်မရဲ့ မြေးထက် တစ်နှစ် ပိုကြီးတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ သူ့ကို မစောင့်ဆိုင်းခိုင်းနိုင်ဘူးလေ။"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက စိတ်ထဲတွင် ရွဲ့စောင်း၍ ရယ်မောလိုက်သည်။ *ကျန်းကျန်းက ငါ့ရဲ့ မြေးအကြီးဆုံးထက် တစ်နှစ် ပိုကြီးတာကိုမှ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးပေါ်မှာ ရှာလို့မရနိုင်တဲ့ ရှားပါး ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်တယ်လို့ သူတို့က ကြွားဝါနေသေးတယ်။ နားထောင်နေတဲ့ ဘယ်သူမဆို သူမကို တကယ့် နတ်သမီးလေးလို့ ထင်သွားလောက်တယ်။*
အဒေါ်ကြီးကျူမှာမူ ထိုပွဲစားကိစ္စ သေချာပေါက် အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့ရာမှ ယခုကဲ့သို့ ပျက်ပြားသွားသောကြောင့် သဘာဝအတိုင်းပင် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားရသည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမက အဘိုးကျူအား အေးစက်စက်ဖြင့် နှာမှုတ်၍ ပြောလိုက်သည်– "ဒါက ရိုးရိုး ကျေးလက်ဒေသက မိသားစုတစ်ခုပါပဲ၊ ဒါကို သူတို့က တကယ်ပဲ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အထူးအဆန်း တစ်ခုခုလို့ ထင်နေကြတယ်။ ကျန်းကျန်းလိုမျိုး ကောင်းတဲ့မိန်းကလေးကို သူတို့ကို တိုက်တွန်းပေးတာတောင်မှ သူတို့က အထင်ကြီးခံချင်တဲ့ စတိုင်တွေ ဖမ်းရဲသေးတယ်။ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်နေကြတဲ့ လူစားတွေပဲဟာ!"
ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူများသည် ငွေရှာသည်ဖြစ်စေ၊ မရှာသည်ဖြစ်စေ ထိုအချိန်ကာလက ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းဖြင့် ပစ္စည်းများကို သီးခြားရောင်းချခြင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသည်ဟု အတိအကျ ယူဆမခံရပေ။ သို့သော်လည်း စည်းကမ်းချက်များ လျော့ပေါ့လာခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ထိုနှစ်တွင်မူ နေရာတိုင်းလိုလို၌ လမ်းဘေးဆိုင်များ ဖွင့်လှစ်ထားကြသည့် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်သူ အများအပြား အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့သည်။
ဦးလေးကျူက ပြန်ပြောသည်– "ကျွန်တော် ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီလောက်ဆို တော်သင့်ပြီ။ ဒီကိစ္စမှာ ခင်ဗျားက အပူလွန်ပြီး အဆင်အခြင်မဲ့နေတာ။ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့မိသားစုမှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေနဲ့ တက္ကသိုလ်ဆရာတွေ ရှိတယ်။ ကျန်းကျန်းမှာ မြို့ပြအိမ်ထောင်စု စာရင်းရှိတာကလွဲလို့ တခြားဘာများ ရှိလို့လဲ။ ပြီးတော့ သူတို့မှာလည်း အဲဒါ ရှိပြီးသားပဲလေ!"
"ငါတို့က ဒီမှာပဲ မွေးပြီး ကြီးပြင်းလာတဲ့ ဒေသခံတွေ၊ သူတို့ကတော့ နိုင်ငံခြားသား ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူတွေလေ။ အဲဒါတွေက ဘယ်လိုလုပ် တူနိုင်မှာလဲ?" ဟု အဒေါ်ကြီးကျူက နှာမှုတ်၍ ပြောသည်။
"ထားလိုက်ပါတော့။ သူတို့ မဆန္ဒရှိဘူးဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။ ကျန်းကျန်းအတွက် တခြားမိသားစုတစ်ခုကို ရှာလိုက်ပေါ့" ဟု အဘိုးကျူက လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝမ်းသာလျက် လှမ်းခါပြလိုက်သည်။
အဒေါ်ကြီးကျူကမူ မကျေမနပ် ဖြစ်မြဲအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။ "ကျန်းကျန်းလိုမျိုး ကောင်းတဲ့မိန်းကလေးကိုလေ..."
သူမ၏ ရှည်လျားသော ညည်းတွားပြောဆိုမှုများကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အဘိုးကျူမှာ အဒေါ်ကြီးကျူအား ဝမ်းဗטןပြည့် မကျေမနပ်မှုများနှင့်အတူ ထားရစ်ခဲ့ကာ ရိုးရိုးပင် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။
ကျူကျန်းကျန်းမှာ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမ၏ မိထွေးဖြစ်သူ (သို့မဟုတ် အဘွားဖြစ်သူ) ၏ တစင်စင်ပြောဆိုနေမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာကြသည်။ "ကျိုးမိသားစုက ကျွန်မကို သဘောမကျကြဘူးလားဟင်?"
"ကျန်းကျန်း၊ မဝမ်းနည်းပါနဲ့။ အဲဒါက ဟောင်းနေပြီဖြစ်တဲ့ ကျိုးမိသားစုမှာ မင်းကို ရဖို့ ကံမပါသေးလို့ ဖြစ်မှာပါ။ မင်းက အဲဒီလောက်ထိ ကောင်းမွန်နေတာပဲ— သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် မကျေနပ်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ? သူတို့အကြောင်းကို စိတ်မပူနဲ့၊ အဘွားက မင်းအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဖက်စပ်မှုကို ရှာပေးပါ့မယ်" ဟု အဒေါ်ကြီးကျူက ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျူကျန်းကျန်းက ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရွတ်သံဖြင့် ပြောသည်– "ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ကျိုးခိုင် ကို သဘောကျနေမိလို့ပါ။"
ထိုလူငယ်လေးမှာ အလွန်ပင် အရပ်ရှည်ပြီး၊ ရုပ်ချောကာ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်ပြီး ထူးကဲစွာ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူတစ်ဦးအား နက်ရှိုင်းသော လုံခြုံမှုအာမခံချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။ သူမသည် အိမ်တွင် အချစ်ခံရသူ မဟုတ်သော်လည်း သူတို့မိသားစု၏ အခြေအနေများ ကောင်းမွန်ပြီး မိဘများမှာလည်း ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိကြသည်ဟု ကြားသိခဲ့ရသည်။ အကယ်၍သာ သူမအနေဖြင့် ထိုမိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
"သူ့ကို သဘောကျနေလို့ ဘာအကျိုးအဖတ် ထွက်လာမှာလဲ? သူ့မိသားစုက မင်းကို ပြန်မကြိုက်ကြဘူးလေ" ဟု အဒေါ်ကြီးကျူက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အမေကျိုး က မည်မျှပင် သိမ်မွေ့လိမ့်နပ်စွာ ပြောဆိုခဲ့ပါစေဦးတော့၊ သူမအနေဖြင့် စိတ်မဝင်စားကြောင်းမှာ ထင်ရှားနေပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ချက်ချင်း လက်ခံမည့်အစား ယခုကဲ့သို့ ငြင်းပယ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။
*ဟမ့်! သူမရဲ့မြေးမလေးက သူတို့နဲ့ မထိုက်တန်ဘူးဆိုရင် တခြား ဘယ်သူ့ကိုများ လက်ထပ်ကြဦးမှာလဲ?*
ကျူကျန်းကျန်းမှာ ငိုချင်စိတ် ပေါ်လာတော့သည်။
သူမသည် အမေကျိုး ထံသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ချဉ်းကပ်သွားသည်အထိ ပြုမူခဲ့သည်။ သူမက တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောချင်သော်လည်း နှောင့်နှေးနေပုံရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမေကျိုး က "ကျန်းကျန်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ငါ ကူညီပေးရမယ့် ကိစ္စများ ရှိလို့လား?" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အဘွားကျိုး၊ ကျွန်မကို... ကျွန်မကို သဘောမကျလို့လားဟင်?" ဟု ကျူကျန်းကျန်းက နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
အမေကျိုး မှာ ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်၌ပင် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုပေါက်ကွဲပစ်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ *ဒီလိုမျိုး အပြုအမူမျိုးရှိတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး တစ်ခါမှ ရှိဖူးရဲ့လား? သတို့သားရဲ့ အကြီးအကဲတွေကို တိုက်ရိုက် လာရောက် မေးမြန်းရဲတယ်ပေါ့။ ဒါ ဘယ်လို ယဉ်ကျေးမှုမျိုးလဲ? ဒါ တကယ်ပဲ သင့်လျော်တဲ့ ပွဲတွေ့တာမျိုး ဟုတ်ရဲ့လား? သူ့အဘွားက စကားစပ်ရုံတင် စပ်ခဲ့တာ၊ ငါတို့ဘက်ကလည်း ငြင်းပယ်တဲ့ အဖြေကို ပေးခဲ့ပြီးပြီလေ။ ဘာလဲ၊ သူမကိုယ်သူ သူမ နတ်သမီးလေးလို့ ထင်နေတာလား? လူတစ်ယောက်က စကားစပ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ဖက်လူက သူမကို လက်ထပ်ဖို့ တောင်းပန်မှပဲ ကျေးဇူးတင်ပြီး လက်ခံမယ့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရမှာလား?*
မိမိ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း အမေကျိုး က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပင် ပြောလိုက်သည်– "ကျန်းကျန်းက ဘက်ပေါင်းစုံမှာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မြေးက အခုထိ မကြီးပြင်းသေးလို့ပါ။ သူ့ရဲ့ အရပ်အမောင်းကို ကြည့်ပြီး အထင်မမှားလိုက်နဲ့ဦး— သူက ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး အခုထိ ရင့်ကျက်မှု မရှိသေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒီလိုကိစ္စတွေအကြောင်း ပြောဖို့ဆိုတာ အလွန်တရာ စောလွန်းနေပါသေးတယ်။ မင်းမှာ အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမအနေဖြင့် ထိုမိန်းကလေးအား ဧည့်ခံရန် စိတ်ရှည်မှုများ လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ "မင်း အရင်ပြန်နှင့်လိုက်ပါတော့။ ငါ့နောက်ဖေးမှာ ကြက်တွေကို ကျွေးဖို့ အလုပ်တွေ ကျန်သေးတယ်။"
အကြောင်းပြန်မည့် အခွင့်အရေးကိုပင် မစောင့်ဆိုင်းဘဲ အမေကျိုး က ကျူကျန်းကျန်းအား ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်ရစ်ခဲ့စေကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ *သူမက သူမရဲ့အဘွားနဲ့ တစ်စက်မှ မလွဲဘဲ ပုံစံတူ အတူတူပဲ။ လုံးဝကို အဆင်အခြင်မဲ့တာပဲ။*
ကျူကျန်းကျန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ကြက်များကို တစ်ကိုယ်တည်း သွားရောက် အစာကျွေးလေတော့သည်။ သူမသည် အမကြက် ရှစ်ကောင် မွေးမြူထားပြီး စတုတ္ထမြောက်သား၏ ဇနီးသည်အတွက် အားဖြစ်စေရန် မနက်ဖြန်တွင် တစ်ကောင်ကို ဖမ်း၍ စွပ်ပြုတ်လုပ်ကျွေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ကျူမိသားစု၏ လက်ထပ်ရန် ကမ်းလှမ်းမှုကို ပျော်စရာ ဟာသဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်သဖွယ် ကျိုးချင်းပိုင် အား ပြောပြခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့ရဲ့ သားကြီးက အခုဆိုရင် လူကြိုက်များနေပါပြီ။ လူတိုင်းက သူ့ကိုပဲ မျက်စိကျနေကြတယ်။"
သူမအနေဖြင့် ဝမ်းမိသားစုဘက်မှလည်း အလားတူ ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြောင်း မသေချာမရေရာသော အရိပ်အယောင်များကို ခံစားမိနေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အဘွားဝမ်းက ဝမ်းဂိုလျန် တစ်ဦးတည်း လုံလောက်နေပါလျက်နှင့် ဝမ်းမေကျားကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများ ပို့ဆောင်ရန် အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့မည်နည်း။
လင်ချင်းဟဲ့ က အဘွားဝမ်းအနေဖြင့် သူမ၏သမီးအား အလည်အပတ်လာရောက်ပြီး ကြည့်ရှုစေလိုဟန် ရှိသည်ဟု အနည်းငယ် ကိုယ်ကျိုးရှာဆန်ဆန် တွေးတောမိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုတွေ့ဆုံမှုအပြီးတွင် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရခဲ့ပြီး သူမ ပြန်လည် လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ပျားရည်နှင့် ကျွဲကောသီး လက်ဖက်ရည် ပုလင်းမှာ သူမ၏ သဘောတူမှုကို အကောင်းဆုံး ညွှန်ပြနေသည့် အရာပင် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် မှာမူ ဤအကြောင်းအရာအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု တစ်စက်မှ မရှိပေ။ သူ့အတွက်မူ သူ၏သားသည် သင့်လျော်သော အသက်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းမှာ လုံးဝကို ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်ကာ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် တည်ဆောက် နေထိုင်နိုင်သည်ဟု ယူဆသည်။ ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့တာဝန်မှာ ထိုနေရာတွင် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
"ရေခဲသေတ္တာကို သုံးရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား?" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သုံးရတာ အရမ်းလွယ်ကူပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
လီတာ နှစ်ရာဆံ့သော ထိုရေခဲသေတ္တာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အသက်ကယ်တင်ရှင် တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ခေါက်ဆွဲထုတ်များ ပြုလုပ်ရန်အတွက် သူတို့တွင် အသားများစွာ လိုအပ်ပေသည်။ ဆောင်းရာသီတွင်မူ အဆင်ပြေသော်လည်း နွေရာသီတွင်မူ အသားများမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်စွာ ပုပ်သိုးတတ်ကြသည်။
ယခုအခါတွင် ရေခဲသေတ္တာများ ရှိလာကြပြီဖြစ်ရာ ထိုပြဿနာမှာ လုံးဝ အဖြေပေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဝယ်ယူသမျှ ပိုလျှံနေသော အသားများကို အတွင်းတွင် သိုလှောင်ထားနိုင်ပြီး လိုအပ်သည့်အချိန်တိုင်းတွင် အလွယ်တကူ အအေးခံနိုင်ကာ အလုပ်အကိုင်များကို ကြီးမားစွာ သက်သာစေခဲ့သည်။
စုတာလင်ဘက်ခြမ်းတွင်လည်း အသားအမြောက်အမြား လိုအပ်သော်လည်း သူတို့ဘက်တွင် ရေခဲသေတ္တာ မရှိသေးသောကြောင့် သူ၏အသားများကို သူတို့၏ဆိုင်တွင် လာရောက်သိုလှောင်ထားကာ လိုအပ်သလို လာရောက်ထုတ်ယူလေ့ရှိသည်။ အနည်းငယ် ပို၍ အားစိုက်ထုတ်ရသော်လည်း ရေခဲသေတ္တာ တစ်လုံး၏ တန်ဖိုးမှာ ယွမ်ရာပေါင်းများစွာ ရှိရာ ငွေပမာဏ အနည်းငယ်မျှ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ ဆိုင်သစ်မှာ အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်မှု မရှိသေးသောကြောင့် ဤအစီအစဉ်ဖြင့်သာ လောလောဆယ် ရပ်တည်သွားရမည် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ပတ်သက်၍ဆိုရသော်လည်း အဝတ်လျှော်စက် တစ်လုံး ရှိလာခြင်းက သူမအား စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် လုပ်အားများကို ကြီးမားစွာ သက်သာစေခဲ့သည်။ သူမသည် နောင်တွင် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့အတွက်ပါ ရေခဲသေတ္တာနှင့် အဝတ်လျှော်စက် ဝယ်ယူပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ ကျိုးရှ ၏ မိသားစုလည်း ၎င်းတို့ကို သုံးစွဲနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မသုံးနိုင်လျှင်တောင်မှ အဘိုးအဘွား နှစ်ဦးအတွက် သူမကိုယ်တိုင် ဝယ်ယူပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်များကို မနှမြောပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် က ထိုလအတွက် စာရင်းဇယားများကို စတင် စာရင်းချုပ်လေတော့ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ သင်ခန်းစာ အစီအစဉ်များကို ဆက်လက် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။
ညကိုးနာရီ ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ အလုပ်များကို ပြီးစီးသွားစေပြီး ကျိုးချင်းပိုင် က စာရင်းများကို အဆုံးသတ်လိုက်သည့်အခါ သူမသည် စာရင်းစာအုပ်ကို ကောက်ယူကာ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီနှုန်းအတိုင်း သွားမယ်ဆိုရင် နောက်နှစ်လအတွင်းမှာပဲ ဦးလေးဝမ်ဆီက ငွေတွေကို ပြန်ဆပ်နိုင်တော့မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူတို့၏ ဆိုင်လေးဆိုင်မှ တစ်လလျှင် ယွမ်ငါးထောင်နီးပါးကို ထွက်ပေါ်စေလျက် ရှိသည်။
အဝတ်အထည်ဆိုင် နှစ်ဆိုင်က အမြတ်ငွေ၏ အဓိက အစိတ်အပိုင်းကို ရရှိစေပြီး၊ ထိုနောက်တွင် အချိုရည်ဆိုင်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ခေါက်ဆွဲထုတ်ဆိုင်တို့က လိုက်ပါကြသည်။ ခေါက်ဆွဲထုတ်ဆိုင်မှာ ပေါက်ကွဲအားကောင်းသော တိုးတက်မှုကို မပြသော်လည်း လုံးဝ တည်ငြိမ်နေကာ တစ်လလျှင် ယွမ်သုံးရာကျော်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ငွေရရှိစေသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အချိုရည်ဆိုင်မှာ အလွန်ပင် စည်ကားနေခဲ့သည်။ ရာသီဥတု ပိုမို နွေးထွေးလာသည်နှင့်အမျှ ရေခဲသေတ္တာ နှစ်လုံးကိုလည်း ထိုနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြရာ အရောင်းပြကွက် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရောင်းချနေသော လှော်ထားသည့် ဖရဲစေ့များမှာလည်း တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သပ်ရပ်သော အမြတ်ငွေများကို ရရှိစေပြီး လုပ်ငန်းမှာလည်း တကယ်ကို ထူးချွန် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကမူ စကား အများကြီး မပြောပေ။ သူ့ဇနီးသည်မှာ အမြဲတမ်း တီထွင်ကြံဆနိုင်စွမ်း အကြံဉာဏ်ကောင်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ ထိတွေ့သမျှ အရာရာတိုင်းလိုလိုပင် အမြတ်အစွန်းများ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ဟိုဘက်ကို သွားပြီး အခြေအနေတွေကို သွားကြည့်လိုက်ဦးနော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့အား ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဇနီးသည်အား မေတ္တာပါသော အကြည့်များဖြင့် ငေးကြည့်လိုက်ကာ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးလေးအတွက် ကြိုးစားရမယ့် အချိန်ရောက်လာပြီပဲ" ဟု ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့အား ချစ်စနိုးဖြင့် ပေါ့ပါးစွာ လက်သီးဆုပ်လေးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ အိပ်စက်ရန်အတွက် အိပ်ရာဝင်ကြလေတော့သည်။