"ဒါ မင်းရဲ့ဇနီးရဲ့ အကြံပဲလား" ဟု အမေကျိုး က အပြုံးလေးတစ်ခုနှင့် မေးလိုက်သည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးရှီး က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အမေကျိုး ကတော့ ဒါကို ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ သူမက သူမရဲ့သားလေးရဲ့ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဆိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနှင့် သူမ ရိပ်မိလိုက်တာပေါ့။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပင် ဒီလိုမျိုးကိစ္စမျိုးကို သူ့ဇနီးကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူမှ စဉ်းစားမိမှာ မဟုတ်ပါ။
"ရှင်တို့အဖေနဲ့ ငါကတော့ ဘာမှကို ကူညီပေးနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အမေကျိုး က အားနာတဲ့ဟန်လေးနှင့် ပြောလာသည်။
"ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ပဲ လူငှားပြီး စောင့်ခိုင်းလိုက်မှာပါ" ဟု ကျိုးရှီး က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အမေကျိုး က ပြုံးလိုက်ပြီး တခြားပြောစရာ မရှိတော့တာမို့ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ခဲ့လိုက်သည်။
ည ရှစ်နာရီလောက်မှာတော့ ဆူတာလင်း က ကျိုးရှ ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟယ်တို့ မိသားစုကတော့ တယ်လီဗီးရှင်း ကြည့်နေကြတဲ့ အချိန်ပေါ့။
ဟုကျိ နှင့် ကျိုးအာနီ တို့ကတော့ ညစာသင်တန်းက မပြီးသေးတာကြောင့် ပြန်မရောက်သေးပါ။ သူတို့ရဲ့ ညပိုင်းသင်တန်းတွေက ၉ နာရီမှ ပြီးတာလေ။
"မင်းရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်အတွက် ရေသွားခပ်ပေးလိုက်ဦး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တတိယသားလေးကို လမ်းညွှန်လိုက်သည်။
ကျိုးကွေးလိုင် က ရေသွားခပ်ဖို့ အမြန်ထွက်သွားသည်။
ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးချင်းမှာပင် ကျိုးရှ က "စတုတ္ထချွေးမ၊ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်လိုက်တာဆို" ဟု မေးမြန်းပါတော့သည်။
"အင်း။ ရုပ်ရှင်ရုံနားမှာ အချိုရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်တာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပင် ပြန်ပြောပြသည်။
"စတုတ္ထချွေးမရေ၊ ဒါနဲ့ဆိုရင် ရှင်တို့မှာ ဆိုင်လေးဆိုင်တောင် ရှိနေပြီပေါ့။ အကုန်လုံးကိုရော အလုပ်ခွင်မှာ ထိန်းနိုင်ပါ့မလား။ ကျွန်မနဲ့ တလင်းတို့မှာဆို ဆိုင်က တစ်ဆိုင်တည်း ရှိတာတောင် တစ်နေ့တာအချိန်တွေ မလောက်မင ဖြစ်နေသလိုပဲ" ဟု ကျိုးရှ က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလာသည်။
ပေါ့မုန့်ဆိုင်က အရောင်းအဝယ် အရမ်းကောင်းတာကြောင့် သူမနဲ့ တလင်းကို မနက်ကနေ ညအထိ အလုပ်ရှုပ်နေစေသည်။ သူမရဲ့အမေက ထင်းမီးဖိုနဲ့ ထမင်းချက်ရပြီး အဖေကတော့ ကျောင်းကနေ ကလေးတွေကို သွားကြိုပေးရသည်။ သူတို့မှာ အနားယူချိန်လေးတောင် သိပ်မရှိပါ။
"ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ဖြစ်မလဲ။ ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ကိုယ့်ဆိုင်ကိုယ် တာဝန်ယူရတာလေ၊ ကျွန်မတို့ကတော့ စီမံခန့်ခွဲဖို့ လူငှားထားတာကိုး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဝန်ထမ်းတွေကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်ရင် အလုပ်တွေရော ဖြစ်ပါ့မလား" ဟု ကျိုးရှ က သံသ័យဝင်တဲ့ဟန်နှင့် မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်သူသိမလဲ၊ စမ်းကြည့်ချင်ရုံလေးပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေသည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ ဟိုင်ရှီကို သွားတုန်းက ဝယ်လာခဲ့တဲ့ ရေခဲသေတ္တာအကြီးတွေက ဒီဆိုင်သစ်မှာ ရေခဲချောင်း ရောင်းဖို့အတွက်လား" ဟု ကျိုးရှ က တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားတဲ့ပုံစံနှင့် မေးလိုက်သည်။
"အင်း" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ရုပ်ရှင်ရုံဘေးနားမှာ... ဖွင့်တယ်ဆိုတာ တကယ်တော်တဲ့ အကြံပဲ" ဟု ဆူတာလင်းက ချီးကျူးလိုက်သည်။
စတုတ္ထချွေးမဆိုတာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပဲလေ၊ တကယ် ထက်မြက်တဲ့ ဉာဏ်ပညာ ရှိတာပေါ့ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ ရုပ်ရှင်ရုံနှင့် ကပ်လျက်မှာ ဆိုင်ဖွင့်တယ်ဆိုတာ လူအသွားအလာ များမှာဖြစ်ပြီး အရောင်းအဝယ်လည်း ကောင်းမှာကတော့ ပြောစရာတောင် လိုမည် မဟုတ်ပါ။
"ရုပ်ရှင်ရုံနဲ့ တစ်လမ်းကျော်လောက်တော့ ကွာသေးတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အပြုံးနှင့် ပြောသည်။
လမ်းတစ်ဖက် ကူးရတယ်ဆိုပေမယ့် အဲ့ဒီနေရာကတော့ အချက်အချာကျတဲ့ နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။ မဟုတ်ရင် သူမက သေးငယ်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အဲဒီဆိုင်ငယ်လေးကို ဝယ်ဖို့ ယွမ်သုံးထောင်တောင် ဘာကြောင့် သုံးရဲမှာလဲ။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ မာချេងမင် က အလုပ်သမားတွေ ငှားပြီး အဲ့ဒီနေရာကို ပြင်ဆင်မွှန်းမံခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး ပြင်ဆင်ခကတင် ယွမ်ငါးရာနီးပါး ကုန်ကျခဲ့သည်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးဟာ ည ၉ နာရီအထိ စကားတွေ ပြောဆိုနေခဲ့ကြပြီးမှ အိမ်ပြန်ကြပါတယ်။
အချိန်နှောင်းနေပြီဖြစ်တာကို သတိထားမိတဲ့ လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးရှီးနှင့်အတူ အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခါ ဆိုင်ထပ်ဖွင့်ရင်တော့ သိပ်ဟိုးဟိုးကျော်ကျော် မဖြစ်စေဘဲ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပဲ လုပ်ရမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ပြောပြသည်။
ကျိုးရှီးကတော့ ဒါကို ကောင်းကောင်း သဘောမပေါက်သေးပါ။
လင်းချင်းဟယ်က "အာရုံစိုက်ခံရတာ သိပ်များသွားလို့ပါ" ဟု ရှင်းပြသည်။
"ရပါတယ်" ဟု ကျိုးရှီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ အခုခေတ်မှာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခွင့်ကို ခွင့်ပြုထားပြီးသားလေ။ လမ်းဘေးဈေးသည်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါဟာ နိုင်ငံတော်က ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားတဲ့ တရားဝင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုပါပဲ။ ဒါကြောင့် ဘာပြဿနာ ရှိနိုင်မှာလဲ။
နိုင်ငံတော်က တချို့လူတွေကို အရင်ချမ်းသာလာစေပြီး တခြားသူတွေကိုပါ ကြွယ်ဝချမ်းသာလာအောင် ဆွဲတင်ပေးဖို့ အားပေးနေတာလေ။ တစ်ဖက်မှာလည်း သူတို့ဖွင့်သမျှ ဆိုင်တွေက ဝန်ထမ်းတွေ ခန့်အပ်ပေးနေရတာကြောင့် ဒေသခံတွေအတွက် အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းတွေ ဖန်တီးပေးရာရောက်ပြီး အစိုးရကလည်း အလွန်အမင်း ချီးကျူးအားပေးနေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။
ဒါ့အပြင် တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ "ယွမ်သောင်းချီပိုင်ဆိုင်တဲ့ မိသားစုတွေ" ပေါ်ထွက်လာနေပြီး အစိုးရကလည်း ပြည်သူတွေ ချမ်းသာကြွယ်ဝလာတာကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံနေတာပါပဲ။
ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ အမြင်တွေကိုတော့ ကျိုးရှီးက တစ်စက်မှ ဂရုစိုက်လေ့ မရှိပါ။
လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ပြီး သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းလာကြတာကြောင့် စောစောစီးစီးပင် အိပ်ရာဝင်လိုက်ကြပါတော့သည်။
အချိုရည်ဆိုင်လေးဟာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပုံမှန် လည်ပတ်သွားလာနိုင်ခဲ့ပြီ။
ပထမလအတွက် အမြတ်ငွေက အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ထွက်လာခဲ့သည် - ယွမ်ငါးရာနီးပါးအထိ မြတ်ခဲ့ပြီး အဲဒါက အချိုရည်ရောင်းရတဲ့ ငွေသက်သက်ပါပဲ။
အားလပ်ချိန်လေး တစ်ခုရတာနှင့် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးရှီးတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ ရေခဲသေတ္တာအကြီးသုံးလုံးနှင့် အဝတ်လျှော်စက်ကို အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ အာကာသဝင်ပေါက်ကနေ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို ငှားရမ်းကာ အိမ်ကနေ ဆိုင်တွေဆီကို ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။
ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံးကို ခေါက်ဆွဲပြားဆိုင်မှာ ထားခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့ နှစ်လုံးကိုတော့ အချိုရည်ဆိုင်မှာ ထားလိုက်ပါတယ်။ နောက်တစ်ရက်မှာတင် အဲဒီရေခဲသေတ္တာတွေထဲမှာ ရောင်းဖို့အတွက် ရေခဲချောင်းတွေနှင့် အိုက်စ်ခရင်မ်တွေ ပြည့်သွားပါတော့သည်။
"ရုပ်ရှင်ရုံနားမှာ ဖရဲစေ့ရောင်းတဲ့သူ ရှိတယ်မဟုတ်လား။ သူတို့ကို ကျွန်မတို့ဆိုင်ကို ကုန်စစ္စည်း တင်ပေးဖို့ သွားမေးကြည့်ပါဦး၊ တစ်ကားတည်းနဲ့ လက်ကားဈေးနဲ့ ရနိုင်မလား ဆိုတာလည်း စုံစမ်းကြည့်ပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က နေ့လယ်ပိုင်းမှာ မာချេងမင်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ" ဟု မာချេងမင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
မကြာခင်မှာပင် အချိုရည်ဆိုင်က အချိုရည်နှင့် ရေခဲချောင်းတွေတင်မကဘဲ ဖရဲစေ့လိုမျိုး အဆာပြေမုန့်တွေကိုပါ ရောင်းချလာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
အကျိုးအမြတ်ရတဲ့ လုပ်ငန်းသစ်တစ်ခု ထပ်မံအောင်မြင်သွားတာကြောင့် လင်းချင်းဟယ်လည်း စိတ်ကြည်လင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
ကျိုးကွေးလိုင်က မျက်နှာငယ်လေးနှင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မေမေ၊ အဲဒါဆိုရင် သားရဲ့ ကင်မရာက မဝယ်ဖြစ်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား" ဟု မေးလာသည်။
သူတို့က ရေခဲသေတ္တာသုံးလုံးနှင့် အဝတ်လျှော်စက်ကိုမှ အခုလေးတင် ဝယ်ထားလိုက်တာလေ။ ဘယ်ဟာမှလည်း ဈေးပေါတာ မဟုတ်ပါ။ အကုန်အကျတွေ အများကြီး ရှိထားတာပါ။
"ခဏလေး စောင့်ဦးပေါ့။ ပိုက်ဆံတွေ ပိုစုမိသွားရင် သားအတွက် ဝယ်ပေးမှာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ချော့မော့ပြောလိုက်သည်။
ပါးစပ်ကတော့ အဲဒီလို ပြောလိုက်ပေမယ့် လင်းချင်းဟယ်တောင်မှ မိသားစုရဲ့ လက်ဝယ်ရှိ ငွေသားလက်ကျန်တွေ အကုန်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကုန်ခမ်းသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပါ။
၁၉၈၂ ခုနှစ် ဧပြီလမှာတော့ လင်းချင်းဟယ်ရဲ့ ရိုးရာဝင်းခြံကျယ်ကြီး တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့တဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီးဟာ နောက်ဆုံးတော့ အကောင်အထည် ပေါ်လာခဲ့ပါတော့သည်။
ဒါက ရိုးရိုးဝင်းခြံတော့ မဟုတ်ပါ - အတွဲလိုက် နှစ်ထပ်ဝင်းခြံကြီး ဖြစ်ပါတယ်။
ဝင်းခြံနှစ်ထပ် ဖြစ်ရုံသာမက တည်နေရာကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ဒုတိယမြတ်ကွင်းအတွင်းက အဓိက လမ်းဆုံလမ်းခွမှာ တည်ရှိနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
စုစုပေါင်း ဧရိယာက စတုရန်းမီတာ ၈၀၀ အထိ ကျယ်ဝန်းတာကြောင့် စတုရန်းမီတာ ၉၀၀ လောက် ရှိတတ်တဲ့ သုံးထပ်ဝင်းခြံတွေနှင့် ယှဉ်ရင် အဆင့်အမြင့်ဆုံး အမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်နေပါတယ်။
ဘယ်လိုအခွင့်အလမ်းမှ မပေါ်လာဘဲနှင့် အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး အခုလို အံ့မခန်းစရာကောင်းတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုမျိုးနှင့် ကြုံလာရတဲ့အခါ မိသားစုတစ်ခုလုံး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပါတော့သည်။
ဒါပေမဲ့ ဈေးနှုန်းကတော့ လက်ရှိဈေးကွက် စံချိန်စံညွှန်းနှင့်ဆိုရင် အလွန်အမင်း ကြီးမားလွန်းလှသည်။ တကယ့်ကို ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်မားတဲ့ ဈေးနှုန်းပါပဲ။
လင်းချင်းဟယ် ခန့်မှန်းထားတာထက် အများကြီး ပိုများနေပါတယ် - တောင်းဆိုထားတဲ့ဈေးက ယွမ် ၁၃၀,၀၀၀ တောင် ဖြစ်နေပါတယ်။
ယွမ်သောင်းချီပိုင်ဆိုင်တဲ့ မိသားစုတွေကို ချမ်းသာတယ်လို့ သတ်မှတ်ကြတဲ့ အဲဒီခေတ်ကာလမှာ ယွမ် ၁၃၀,၀၀၀ ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဒါဟာ ကြီးမားလှတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကြီး တစ်ခုပါပဲ။
သဘာဝကျကျနှင့်ပင် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးရှီးတို့မှာ ငွေကြေး မချို့တဲ့ကြပါ။ သူတို့ရဲ့ လစဉ်ဝင်ငွေလည်း အလွန်အမင်း အထင်ကြီးလောက်စရာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိစုဆောင်းထားတဲ့ ငွေကြေးအားလုံးကို စုလိုက်ရင်တောင်မှ အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးတာ တွေ့ရသည်။
တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့တာမို့ အဘိုးဝမ် ဆီကနေ အငှားချေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါတယ်။
ဝင်းခြံဝယ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပိုက်ဆံပမာဏကို ချေးငှားပေးနိုင်လောက်တဲ့ ငွေကြေးအရည်အသွေး ရှိတာက အဘိုးဝမ် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ ဟုတ်ပါတယ်။ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးရှီးတို့က ပိုက်ဆံတွေကို ဘာအတွက် သုံးမှာလဲဆိုတာကို သူ့ကို အတိအကျ မပြောပြခဲ့ပါ။
အဘိုးဝမ်ကလည်း သူတို့ကို အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းခဲ့ပါ။ သူတို့ ငွေလိုနေတယ်ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာ သူက ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး "ဒါ လောက်ရဲ့လား" ဟု မေးခဲ့သည်။
"လောက်ပါတယ်" ဟု ကျိုးရှီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဦးလေးဝမ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီပိုက်ဆံတွေကို တစ်နှစ်အတွင်း ပြန်ဆပ်ပေးပါမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က စစ်မှန်တဲ့ ကျေးဇူးတင်စိတ်နှင့် ပြောလိုက်သည်။ ဒီခေတ်ကာလမှာ မဆိုထားနှင့်၊ နောင်လာမယ့် ခေတ်တွေမှာတောင်မှ လူတစ်ယောက်ဆီကနေ ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ချေးဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါ။
အဘိုးကြီးကတော့ ဒီဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်အားကိုးထားပါတယ်။
"ဘာကို အမြန်ဆပ်ဖို့ လိုနေတာလဲ။ ငါ အခုချက်ချင်းကြီး မလိုသေးပါဘူး" ဟု အဘိုးဝမ်က အဲ့ဒီကိစ္စကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
သူ့မှာ တစ်လကို ယွမ်ငါးဆယ် လစာရရှိပြီး စားရေးသောက်ရေးနှင့် နေထိုင်စရိတ်တွေကိုလည်း ပေကျင်းတက္ကသိုလ်က အကုန်အကျခံပေးထားပါတယ်။ အများအားဖြင့် အဖေကျိုး က သူ့ကို ထမင်းစားဖို့ လှမ်းခေါ်လေ့ရှိသလို၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း ခေါက်ဆွဲပြားဆိုင်မှာပဲ အလွယ်တကူ စားဖြစ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် နှစ်ထပ်ဝင်းခြံကနေလည်း အငှားခတွေ ရနေသေးတာပါပဲ။
ကိုယ်ပိုင် အသုံးစရိတ်တွေအတွက်ဆိုရင် သူက တစ်ပြားတစ်ချပ်မှကို မသုံးသလောက်ပါပဲ။
အဘိုးဝမ်ဆီကနေ ရရှိတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ငွေကြေးဆိုင်ရာ ကျောထောက်နောက်ခံနှင့်အတူ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးရှီးတို့ဟာ မြို့တော်မှာ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဝင်းခြံကျယ်ကြီးကို အောင်မြင်စွာ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ကြပါတော့သည်။
ငွေတိုက်တွေ အကုန်လုံး ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရပေမယ့်လည်း အိမ်ခြံမြေ စီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရိုက ပိုင်ဆိုင်မှုလွှဲပြောင်းမှုကို လုပ်ဆောင်ပေးပြီး တရားဝင် အိမ်ပိုင်ဆိုင်ခွင့် လက်မှတ်နှင့် စာရွက်စာတမ်းတွေကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်တဲ့အခါ လင်းချင်းဟယ်ဟာ ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် ဝဲလာခဲ့ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် ဝင်းခြံကျယ်ကြီးလေ! ဒီလိုမျိုး အချက်အချာကျတဲ့ နေရာကောင်းမှာ ဒီလောက်ကျယ်ဝန်းတဲ့ နေရာကြီးတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ရတာပါ။ သူမနဲ့ ချင်းဟယ်တို့ နှစ်ယောက် နောက်ကျန်တဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စုဆောင်းထားတာတွေနှင့်ပင် ထိုင်စားနေရင်တောင်မှ ဘယ်တော့မှ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါ။