အဝတ်လျှော်စက်ဖြစ်စေ၊ ရေခဲသေတ္တာကြီး (Freezers) ဖြစ်စေ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းချင်းတော့ ချက်ချင်းမထုတ်ကြသေးပေ။
သို့သော်လည်း ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက ဟိုင်ချန်မြို့ (Shanghai) သို့ သေတ္တာပုံစံ ရေခဲသေတ္တာကြီးများ သွားဝယ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ထိုပစ္စည်းများ နောက်မှ အရောက်ပို့ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့ကြသည်။
"သေတ္တာပုံစံ ရေခဲသေတ္တာ? အဲဒါက ဘာလဲဟင်" ကျိုးရှောင်မေ့က လင်းချင်းဟယ်နှင့်အတူ ရေချိုးရုံသို့ သွားစဥ် မေးလိုက်သည်။
"ရေခဲသေတ္တာနဲ့ ဆင်တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရေခဲရိုက်တာ ရေခဲသေတ္တာထက် ပိုကောင်းတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါလည်း ပေါက်စီဆိုင်အတွက် တစ်လုံးလောက် ဝယ်ချင်လိုက်တာ" ဟု ကျိုးရှောင်မေ့က ရေရွတ်လိုက်သည်။
ပေါက်စီဆိုင်မှာ ရေခဲသေတ္တာ မရှိလျှင် အလွန်တရာ အလုပ်ရှုပ်လှသည်။ အကယ်၍သာ ရှိခဲ့ပါက အသက်ရှူချောင်ပြီး အလုပ်အများကြီး သက်သာသွားပေလိမ့်မည်။
သူမနှင့် ဆူးတာလင်းတို့သည် စတိုးဆိုင်ကြီးသို့ သွားရောက်ကာ စုံစမ်းမေးမြန်းဖူးသည်။ ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံးလျှင် ယွမ် ၅၀၀ ကျော်မျှ ပေးရသည်။ တကယ့်ကို ဈေးကြီးလွန်းလှသည်။
အထူးသဖြင့် ယခုနှစ်တွင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သွားကြိတ်မှိုက်ကာ ဆိုင်ခန်းကို ဝယ်ယူရန် အစီအစဉ်ရှိကြသဖြင့် ငွေကို ပေါ့ဆစွာ မသုံးရဲကြပေ။
"ပေါက်စီဆိုင်မှာတော့ တစ်လုံးရှိဖို့ လိုတာပေါ့" လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူတို့၏ စီးပွားရေးအခြေအနေကိုပါ သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက အကြံပြုလိုက်သည် — "အဝေးကြီးမှ မဟုတ်တာ၊ အေးအောင်ထားချင်တဲ့ ပစ္စည်းရှိရင် မင်းရဲ့ စတိုးထမင်းဆိုင်ကိုပဲ လာပို့ပြီး ထားလိုက်လေ။ လိုမှပဲ လာယူတော့ပေါ့။"
ကျိုးရှောင်မေ့က အားနာသွားပြီး — "အဲလိုတော့ မလုပ်ကောင်းပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"နောက်မှပဲ ဝယ်တော့။ အရင်ဆုံး ဆိုင်အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
ကျိုးရှောင်မေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။
မောင်မmus ယောက်မ နှစ်ဦးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရေချိုးပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်၏ အလုပ်ရုံသေးသေးလေးနှင့် အဝတ်အထည်ဆိုင်များအားလုံး ပွင့်လှစ်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။ အအေးဆိုင်တစ်ဆိုင်သာ ပြင်ဆင်မွမ်းမံနေဆဲဖြစ်၍ မဖွင့်လှစ်ရသေးပေ။
သို့သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင်က ကုန်ပစ္စည်းထောက်ပံ့သူများနှင့် ဆက်သွယ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အခြားကိစ္စများကို ဝန်ထမ်းများအား လွှဲပြောင်းပေးအပ်နိုင်သော်လည်း ကုန်ပစ္စည်းရရှိရေးနှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဆက်သွယ်ဆောင်ရွက်ရမည် ဖြစ်သည်။
ကုန်ပစ္စည်းများ ရောက်ရှိလာမှသာ စာရင်းဇယား မှတ်သားနိုင်ရန် မာချန်မင်းထံ လွှဲပြောင်းပေးမည်ဖြစ်ပြီး ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာပါက ကျိုးချင်းပိုင်ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ညှိနှိုင်းမည် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ အအေးဆိုင် ပြင်ဆင်ပြီးစီးသည်အထိသာ စောင့်ဆိုင်းရန် ကျန်တော့သည်။ ထိုအခါမှသာ ပစ္စည်းပို့ခိုင်းပြီး ဆိုင်ကို တရားဝင် စတင်ဖွင့်လှစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
လောလောဆယ်တွင် ရေခဲမုန့်နှင့် ရေခဲချောင်းများကို မရောင်းချသေးဘဲ အအေးများကိုသာ ရောင်းချမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းမှ ရေခဲသေတ္တာကြီးများကို ထုတ်သုံးကာ ရေခဲမုန့်နှင့် ရေခဲချောင်းများကို ဈေးကွက်အတွင်း တင်ပို့ရောင်းချမည် ဖြစ်သည်။
ကျောင်းဖွင့်ရာသီ တရားဝင် စတင်ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် အိမ်နှင့် အလုပ်ကြား သွားလာသည့် ပုံမှန်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ကျောင်းဖွင့်စတွင် လုပ်စရာများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ လက်ရှိတွင် သူမသည် အတန်း လေးတန်း တာဝန်ယူသင်ကြားနေရသဖြင့် အလွန်တရာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
အထူးသဖြင့် ဖော်ပြရလျှင် ယခုနှစ်တွင် သူမ၏ လစာမှာလည်း အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဒါက မထန်းတပင် မထောက်မမ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။
ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒ စတင်ပြီးကတည်းက ကုန်ဈေးနှုန်းများ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လစာများ မြင့်တက်လာသည်မှာလည်း ဆန်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
ဇန်နဝါရီလကုန်တွင် အအေးဆိုင်ကို တရားဝင် စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။
ဆိုင်တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့် အချိန်ကျမှသာ ကျိုးရွှန်းနှင့် ကျိုးဂွေ့လိုင်တို့သည် သူတို့၏ မိဘများက နောက်ထပ် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်ပြန်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြရတော့သည်! (ဤအခန်းကို novelping . com တွင် ပထမဆုံး တင်ဆက်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်)
"နောက်ထပ် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်လိုက်တာလား" ရှု့ရှန့်မေ့က ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။
ခုဆိုလျှင် ဘယ်နှစ်ဆိုင်ရှိသွားပြီနည်း။ ဒါဆို လေးဆိုင်မြောက် ဖြစ်သွားပြီ!
"အဲဒီဆိုင်မှာ ကြည့်ပေးမဲ့သူ ရှိပြီလား" ရှု့ရှန့်မေ့က စိတ်ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။
အကယ်၍ ကြည့်ပေးမည့်သူ မရှိသေးလျှင် သူမ၏ မောင်လေးကို ခေါ်လာခိုင်းနိုင်သည်။ ဒါဆိုလျှင် အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံသွားပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါလည်း မသိဘူး။ အဒေါ့်ကိုပဲ သွားမေးကြည့်ပါလား" ကျိုးအာနီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
ရှု့ရှန့်မေ့သည် လင်းချင်းဟယ်ကို တိုက်ရိုက် မမေးရဲသဖြင့် သူမ၏ ဦးလေးထံ အရင်ဆုံး စုံစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က — "လူမလိုတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"လူမလိုတော့ဘူးဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းကွဲညီမ အာနီပြောတာတော့ အဲဒီဆိုင်က ခုမှစဖွင့်တာဆို" ဟု ရှု့ရှန့်မေ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"လူခန့်ပြီးပြီ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က အလိုလိုပင် ပြောလိုက်သည်။
ရှု့ရှန့်မေ့က နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး — "ဦးလေး၊ သမီးမောင်လေး ရှန့်ချင်းလည်း ဒီကိုလာပြီး ကူညီပေးချင်နေတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"လူမလိုတော့ဘူး" ကျိုးချင်းပိုင်က အရင်အတိုင်းပင် စကားတစ်ခွန်းတည်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ကျိုးရွှန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး — "မမရှန့်မေ့၊ ဝမ်းကွဲညီမ ရှန့်ချင်းကို ဒီကို လာစေချင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှု့ရှန့်မေ့က အတင်းအကြပ် ပြုံးပြလိုက်ရသည်။
"ဝမ်းကွဲညီမ ရှန့်ချင်းက ဒေါသကြီးတယ်။ ဆိုင်စောင့်ဖို့ လာရင် လူတွေနဲ့ တောက်လျှောက် ရန်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ဆိုင်စောင့်ဖို့ လူရှာရင် ရှန့်ချင်းလို ပုံစံမျိုးကို ဘယ်သူမှ ရှာမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးရွှန်းက ပြောလိုက်သည်။
ရှု့ရှန့်မေ့က အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်သည် — "ရှန့်ချင်းက ငယ်ငယ်တုန်းက နည်းနည်း ဆိုးတာပါ။ အခု ကြီးလာတော့ ပိုပြီး အလိုက်သိ တတ်မြောက်လာပါပြီ။"
"နောင်ကျရင်တော့ ကြည့်တာပေါ့။ အခုတော့ လူမလိုသေးပါဘူး။ ဆိုင်စတင်ဖွင့်တာနဲ့ ဦးလေးချန်မင်းက အမေ့ဆီ လူမိတ်ဆက်ပေးထားပြီးပြီ" ဟု ကျိုးရွှန်းက သူမအား မျက်နှာသာ ပေးလိုက်သည်။
ရှု့ရှန့်မေ့သည် သူမ၏ အဘိုးအဘွားများရှိရာဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် အဒေါ်ကြီးမာက — "ချန်ယန် ဒါမှမဟုတ် ချန်ယွဲ့ကို နေရာဖယ်ပေးခိုင်းရင်ရော ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး" ကျိုးရွှန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည် — "သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်နေကြတာပဲ။ သူတို့ ကြိုးစားလုပ်နေသရွေ့ ဆွေမျိုးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ ငါတို့က သူတို့ကို ဖယ်ထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ မိသားစုက အဲဒီလို ဆွေမျိုးမျက်နှာကြည့်ပြီး လုပ်တဲ့ ဝါဒမျိုးကို ကျင့်သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။"
အဒေါ်ကြီးမာက ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး — "ဟိုဘက်က မိသားစုဝင်တွေ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ပြဿနာမရှိပါဘူး" ကျိုးရွှန်းက ဤမျှသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အကယ်၍ ဟိုဘက်က အဒေါ်က မကျေမနပ်ဖြစ်လျှင်လည်း ဖြစ်ပါစေပေါ့။ သူတို့မိသားစုက ကိစ္စတစ်ခုခု လုပ်ချင်သည့်အခါ အခြားသူများ၏ မကျေနပ်မှုကို ကြည့်ပြီး လုပ်ဆောင်ရမည်လား။
ထိုသို့သော အကြောင်းပြချက်မျိုး မရှိပေ။ နောက်ဆုံးထွက် အခန်းများကို novelping dot com တွင် ဖတ်ရှုပါ။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဤကိစ္စများကို မည်သို့မျှ ဂရုမစိုက်သော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် ထိုအတွေးမျိုးပင် ရှိသည်။
ဆွေမျိုးဖြစ်နေ၍ မဟုတ်ဘဲ အလုပ်တော်သူများကိုသာ ငှားရမ်းမည် ဖြစ်သည်။
ရှု့ရှန့်မေ့သည် သူမ၏ အဘိုးအဘွားများအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ကျိုးအဖေနှင့် ကျိုးအမေတို့သည် စတုတ္ထချွေးမက နောက်ထပ် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်လိုက်ကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။
"ဒါ... ဘာတွေ ရောင်းတာလဲ" ကျိုးအမေက စူစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အအေးနဲ့ ရေခဲမုန့်တွေ ရောင်းတာလို့ ထင်တာပဲ" ရှု့ရှန့်မေ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဟို ချိုချဥ်ဖျော်ရည်တွေကို ရောင်းတာလား" ကျိုးအမေက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အင်း" ရှု့ရှန့်မေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမလည်း ထိုအအေးများကို သောက်ဖူးသည်။ ကျိုးရွှန်းနှင့် ကျိုးဂွေ့လိုင်တို့က ဝယ်လာပြီး တိုင်းသူပြည်သား အားလုံးကို ဝေမျှပေးလေ့ရှိသည်။
"အဲဒါ... အဲဒါ တော်တော်ကောင်းတာပဲ" ကျိုးအမေက ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
သူမသည် နှစ်သစ်ကူးတုန်းက သောက်ခဲ့ဖူးသည်။ ဤအအေးမှာ အလွန်တရာ အရသာရှိလှသည်။
သို့သော် သူတို့မိသားစု၏ ဆိုင်က ယခုအခါ ဤပစ္စည်းကို ရောင်းချမည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ စတုတ္ထချွေးမကတော့ စီးပွားတိုးတက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါဆိုလျှင် လေးဆိုင်မြောက် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
"အဘွား၊ ဟိုဘက်မှာ လူနှစ်ယောက် ငှားလိုက်ပြီတဲ့" ရှု့ရှန့်မေ့က လမ်းကြောင်းမှန်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
"ဆိုင်ဖွင့်ရင်တော့ လူငှားရမှာပေါ့" ကျိုးအမေက ဆန်းသည်ဟု မမြင်ပေ။
"အဘွား၊ သမီးရဲ့ မောင်လေးက ဒီနှစ် လာချင်နေတာ" ရှု့ရှန့်မေ့က ဤကိစ္စကို ဂရုစိုက်နေခဲ့သည်။
အအေးဆိုင် ဖွင့်ခါနီးပြီဖြစ်၍ လူငှားရန် အစီအစဉ်ရှိမည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ မောင်လေးမှာ ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူမ၏ မောင်လေးကို မလိုချင်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။
"ငါ နင့်ကို မပြောဖူးဘူးလား။ နင့်အဒေါ်ရဲ့ စီစဉ်ပေးမှုအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ။ ဤနယ်ပယ်ထဲကို ဝင်မရှုပ်ပါနဲ့။ နင့်အဒေါ်က နင့်စကားအတိုင်း လိုက်လုပ်ပေးပါ့မလား" ကျိုးအမေက သူမအား ပြောလိုက်သည်။
ရှု့ရှန့်မေ့က အလျင်စလို ပြန်ပြောလိုက်သည် — "အဘွား၊ သမီး အဲဒီလို သဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။"
"အဲလို သဘောမဟုတ်ရင် ပြီးတာပါပဲ။ သွား၊ ပန်းကန်တွေ သွားဆေးတော့။ နေ့တိုင်း ဒီကိုလာပြီး တီဗီ လာကြည့်မနေနဲ့။ လျှပ်စစ်မီတာခတွေက ဈေးကြီးတယ်။" ကျိုးအမေက ဆက်ပြောလိုက်သည် — "ယာယာနဲ့ ထျန်းထျန်းကိုပါ ကြည့်ပေးထားဦး။ ငါ နင့်ဦးလေး (ချင်းပိုင်) တို့အိမ်ဘက် သွားလိုက်ဦးမယ်။"
သူမသည် အိမ်ကို သူမ၏ မြေးမထံ လွှဲအပ်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို မြင်လိုက်သောအခါ — "အမေ၊ ဘာလို့ လာတာလဲ။ ထမင်းစားပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"စားပြီးပြီ။ နင်နဲ့ နင့်ဇနီးက အအေးဆိုင်တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်လိုက်တယ်ဆိုလို့ ကြားလို့" ကျိုးအမေက ပြောလိုက်သည်။
"အင်း" ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အကုန် အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဆိုင်တွေက ဒီလောက်အများကြီးကို" ကျိုးအမေက မေးလိုက်သည်။
"လုပ်နိုင်ပါတယ်" ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဆိုင်များစွာ ရှိသော်လည်း ဆိုင်များကို ကြည့်ရှုရန် လူများ ငှားရမ်းထားသဖြင့် ပြဿနာမရှိပေ။