ကျောင်းဖွင့်ချိန်က ရောက်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် သင်ခန်းစာပြင်ဆင်မှုများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း ပစ္စည်းတင်သွင်းပေးမည့်သူများနှင့် အဆက်အသွယ်လုပ်နေရလေသည်။
သူ့တွင် ရေခဲချောင်းများနှင့် အချိုရည်များ၊ ဥပမာ- နို့နှစ်ရောင် သစ်တော်သီးရေခဲချောင်းမျိုးစုံအတွက် ပစ္စည်းတင်သွင်းပေးမည့်သူများ လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့အပြင် ရေခဲမုန့်အမျိုးအစားများလည်း များစွာရှိသေးသော်လည်း ရေခဲမုန့်များကိုမူ ရေခဲသေတ္တာအကြီးစားကြီးထဲတွင် အေးခဲထားရပေမည်။
ပစ္စည်းတင်သွင်းမည့်သူနှင့် အဆက်အသွယ်လုပ်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ရေခဲသေတ္တာများကို ကြည့်ရန် စျေးဝယ်စင်တာကြီးဆီသို့ သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏ဇနီးဖြစ်သူအား လာရောက်ပြောပြလေသည်။
"ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ စျေးဝယ်စင်တာကြီးမှာ ရေခဲသေတ္တာအသစ်တွေ ရောက်လာတယ်။ ဈေးနှုန်းလည်း သိပ်မကြီးလှဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ငါလေးလုံး ဝယ်ချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ သူတို့က ဈေးလျှော့ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့အိမ်တိုင်ရာရောက် အရောက်ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ရှင်းပြ၏။
"အဲ့ဒီလိုဟာမျိုးတွေက အဆင်မပြေဘူး" လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို နားမလည်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။
"အဲ့ဒီလို အစိမ်းရောင်ရေခဲသေတ္တာမျိုးက အိမ်သုံးအတွက်ပဲ သင့်တော်တာ။ ငါတို့က လုပ်ငန်းသုံး ရေခဲသေတ္တာအကြီး (Chest freezer) တွေ လိုအပ်တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ရင်ဘတ်ပုံစံ ရေခဲသေတ္တာ ဟုတ်စ" ကျိုးချင်းပိုင် မှာ ဤသို့ခေါ်ဆိုကြသော ရေခဲသေတ္တာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသေးပေ။
ထိုသို့သော ရေခဲသေတ္တာအကြီးစားမျိုးမှာ ဤအချိန်အခါတွင် ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ဟိုင်စီးတီးရှိ စျေးဝယ်စင်တာကြီးတစ်ခုတွင် မြင်ဖူးခဲ့သည်။ "ကျောင်းဖွင့်ဖို့က ငါးရက်ပဲ လိုတော့တယ်။ ဟိုင်စီးတီးကို သွားပြီး ပြန်လာဖို့ အချိန်လောက်ပါသေးတယ်။ ငါသွားမယ်။"
"ကိုယ် လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ချက်ချင်းပင် ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံး၍ သဘောတူလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် လင်မယားနှစ်ဦးမှာ ဟိုင်စီးတီးသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။ ထိုကဲ့သို့ပင် လွတ်လွတ်လပ်လပ်နှင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ထွက်သွားကြခြင်းဖြစ်၏။
ဟူဇီ နှင့် ရှုရှန်းမေ တို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့မှာ ဟိုင်စီးတီးသို့ သွားနှင့်ကြပြီဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ မသိလိုက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ... အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူတို့ ထွက်သွားကြပြီဖြစ်သည်။
အဝတ်ဆိုင်များက မဖွင့်သေးသဖြင့် ဟူဇီ က ကျိုးရွှမ်၊ ကျိုးကွေ့လိုင် နှင့် ကျိုးအာနီ တို့ကို ကူညီရန် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်တွင် ဆက်လက်နေခဲ့သည်။ ရှုရှန်းမေ ကမူ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး ရှိရာဘက်သို့ သွားလိုက်သည်။
အဘွားဟူမှာ နှင်းများကျနေဆဲဖြစ်သဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် နှင်းကျွတ်ကျွတ်လှည်းနေသည်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေ၏။
"ဒီမှာ ရှန်းမေ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ စောစောစီးစီး ပြန်ရောက်လာတာလဲ။ မီးထိန်ပွဲတော်ပြီးမှ ပြန်လာမယ်လို့ မင်းအဘွားပြောတာ ငါကြားတာပဲ" ဟု အဘွားဟူက သူမကိုမြင်လျှင် အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။
"ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ဆိုင်မှာ စောင့်မယ့်သူ မရှိတာကို တွေးမိလို့ စောစောလာခဲ့တာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်မှာလည်း အလကားနေရတာပဲဟာကို" ဟု ရှုရှန်းမေ က နူးညံ့စွာ ပြုံးရင်းပြောသည်။
အဘွားဟူ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် ကျယ်သွားတော့သည်။ "အရမ်းကို ကြိုးစားတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ ဒီနှစ် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ရှိပြီပေါ့ ဟုတ်လား"
"ဟုတ်ကဲ့" ရှုရှန်းမေ က သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြသည်။ "အဘွားဟူ၊ ခဏထိုင်ပါဦး။ ကျွန်မ အဘိုးနဲ့အဘွားကို သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်။"
"သိပ်ပြီး လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေးပဲ။ သွားလေ။" အဘွားဟူမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေ၏။
ရှုရှန်းမေ လည်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှ တို့မှာ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တွင် ရှိနေကြပြီး အမေကျိုး နှင့် ဆူညီအစ်မများမှာ အိမ်တွင် ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်နေကြသည်။
"အဘွား" ဟု တံခါးကိုဖြတ်ဝင်လာရင်း ရှုရှန်းမေ က အမေကျိုး ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
အမေကျိုး လည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော ပြန်လာရတာလဲ။ မီးထိန်ပွဲတော်ပြီးမှ ပြန်လာရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟူဇီ ရော ဘယ်မှာလဲ။"
"ဟူဇီ က ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်မှာ ရှိနေပါတယ်" ဟု ရှုရှန်းမေ က ပြန်ဖြေပြီးမှ ဆက်ပြောသည် - "ဟိုလေ... ကျွန်မ အိမ်မှာ အလကားနေရတာနဲ့ ဒီဘက်ကိုလာပြီး နည်းနည်းပါးပါး ကူလုပ်ပေးရင်ကောင်းမယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ"
အမေကျိုး လည်း သဘောကျသွားသည်။ "သိပ်တွေးတတ်တာပဲ။"
"အဘွား၊ ကျွန်မရဲ့ အဒေါ်နဲ့ဦးလေးတို့က မုန့်ဖုတ်ဆိုင်မှာ ရှိနေတာလား" ဟု ရှုရှန်းမေ က မေးလိုက်သည်။
"အင်း။ မင်းအဘိုး၊ ရှင်းချန်နဲ့ ရှုန်ရှုန်တို့လည်း ဟိုဘက်မှာပဲ ရှိကြတယ်" ဟု အမေကျိုး က အတည်ပြုပေး၏။
"အဘွား၊ ဦးလေးနဲ့အဒေါ်တို့က ဟိုင်စီးတီးကို သွားတယ်လို့ ကျွန်မကြားခဲ့ရတယ်။ သူတို့က ဘာလို့ အခုမှ သွားကြတာလဲ။ ကျောင်းတွေလည်း တော်တော်နီးနေပြီ မဟုတ်လား" ဟု ရှုရှန်းမေ က စူးစမ်းမေးမြန်းသည်။
"ငါလည်း မသိဘူးကွဲ့။ မင်းရဲ့ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ကိစ္စတွေက ငါ့ကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး" ဟု အမေကျိုး က ပြန်ဖြေသည်။
သူမက သူမ၏ သားအငယ်ဆုံးနှင့် ချွေးမတို့၏ လုပ်ငန်းကိစ္စများတွင် မည်သို့မျှ ဝင်ရောက်ကူညီနိုင်သည် မဟုတ်ပေ။ ရှန်းမေကို ကလေးထိန်းခိုင်းတာက လုံလောက်နေပြီဖြစ်ကာ အခြားကိစ္စများကို သူမ ဝင်မစွက်ဖက်တော့ပေ။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် သူမ၏ သားအငယ်ဆုံးနှင့် ချွေးမတို့မှာ ယုံကြည်စိတ်ချရသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှုရှန်းမေ က သူမ၏အဘွား ဘာမှမသိရှာကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် စကားခေါင်းစဉ်ပြောင်းလိုက်ပြီး ယခုနှစ်တွင် သူမ၏မိခင်က သူမ၏မောင်လေးကိုပါ ခေါ်လာစေလိုကြောင်း၊ သို့သော် အဒေါ်ဖြစ်သူက ယခင်က တားမြစ်ထားခဲ့ဖူးကြောင်းကို ပြောပြလေသည်။
"မင်းအဒေါ်ကို မတိုင်ပင်ဘဲ မင်းအမေကို မင်းအဒေါ့်ကိုယ်စား ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ မချခိုင်းနဲ့လို့ ပြောလိုက်စမ်းပါ။ မင်းအဒေါ်ကိုတောင် တစ်ခွန်းမှ မမေးဘဲ ရှင်းချန် ကို ခေါ်လာချင်နေတာပေါ့လေ။ လျူနီ ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီဆိုတာကို မင်း မသိဘူးလား" ဟု အမေကျိုး က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြန်ပြောသည်။
သူမ၏ဘဝက ယခုအခါတွင် အေးချမ်းနေပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့်အတူ မျှဝေခံစားနေရသော ပျော်ရွှင်စရာနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဘဝကို အနှောင့်အယှက်ပေးမည့် မည်သည့်အခက်အခဲကိုမျှ သူမ မလိုချင်ပေ။
"ကျွန်မလည်း သူမကို ဖျောင်းဖျကြည့်တာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အမေက နားမထောင်ဘူးလေ။ အဘွား စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီတစ်ခါ သူပါမလာပါဘူး" ဟု ရှုရှန်းမေ က သူမအဘွား၏ အလိုကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။
"မလာတာကမှ မှန်တာပဲ။ မလာခင်မှာ မင်းအဒေါ်နဲ့ အရင်တိုင်ပင်ရမယ်။ သူလက်မှသာ လာလို့ရမယ်။ မလက်ခံရင် သူလက်ခံကျွေးမွေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အမေကျိုး က ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ သူက အဒေါ့်ရဲ့ တူတစ်ယောက်ပဲလေ" ဟု ရှုရှန်းမေ က ဂျိုးတိုးဂျိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးနဲ့ပဲ သွေးသားတော်ပြီး အဒေါ်နဲ့ သွေးမတော်ပေမယ့်လို့လေ... တခြားသူတွေအတွက် အလုပ်အကိုင်တွေ စီစဉ်ပေးပြီး ကိုယ့်ခင်ပွန်းရဲ့ တူကိုကျတော့ အလုပ်မပေးဘဲ ရက်စက်လို့တော့ မဖြစ်ဘူးလေ"
အမေကျိုး က ဤစကားကို ကြားရသည်မှာ အလွန်ပင် နားဝင်မချိုလှပေ။ "တူအတွက် အလုပ်အကိုင် မစီစဉ်ပေးဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဟူဇီ ရော၊ မင်းနဲ့ အာနီတို့ရော ဘာတွေလဲ"
သူမက တင်းတင်းမာမာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည် - "ရှန်းမေ၊ အဲ့ဒီလိုစကားမျိုး မပြောနဲ့။ အရမ်း ထိခိုက်နာကျင်စေတယ်။"
ရှုရှန်းမေ ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။ "သိပါပြီ။ ကျွန်မ ပါးစပ်ကနေ အမှတ်မထင် လွတ်သွားလို့ပါ။ အဘွား၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနဲ့နော်။"
"ရပါတယ်။ မင်းရဲ့အလုပ်ကိုသာ ကောင်းကောင်းလုပ်ပါ။ ကျန်တဲ့အရာတွေအတွက် မင်းအဒေါ့်ကိုယ်စား ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ မချနဲ့။ မင်းကို သူခိုင်းတာကိုပဲ လုပ်။ ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ်ကျေရင် လုံလောက်ပြီ။ တစ်နှစ်တောင် ရှိပြီလေ၊ မင်းအဒေါ့်ရဲ့ စရိုက်ကို မင်း သဘောမပေါက်သေးဘူးလား" ဟု အမေကျိုး က လက်ကို ယမ်းပြလိုက်သည်။
သူမသည် စိတ်ဆိုးလာပါက အငယ်ဆုံးသားရှေ့တွင်ပင် မိမိ၏မိခင်မုဆိုးမကိုပင် မျက်နှာပျက်စေခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူမနှင့် အဘိုးကို မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်လာကာ ရုပ်မြင်သံကြားစက်နှင့် လျှပ်စစ်ပန်ကာ ဝယ်ပေးခဲ့ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဖိုးအတွက် တစ်လလျှင် ယွမ်နှစ်ဆယ် ပေးခဲ့လေသည်။
အမေကျိုး က ဤမျှလောက် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝမျိုး မရှိနိုင်တော့ဟု ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် လုပ်ငန်းကိစ္စများကို လုံးဝဝင်မစွက်ဖက်လိုတော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ယခုကဲ့သို့ ကိစ္စရပ်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ရခြင်းမှာ အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်ကြသော အဘွားဟူနှင့် အဘွားကျူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ပါးသူတို့၏ ချွေးမများနှင့် စာလျှင် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ရက်ရောမှုကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ပေ။ အဖေကျိုး ကလည်း သူမအား ဆုံးမစကား ပြောကြားဖူးသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်လည်း နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခုအခါတွင် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမနှင့် အဘိုးတို့၏ စားဝတ်နေရေးကိုသာ ဂရုစိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ သို့သော် သူမ၏ မြေးယောကျ်ားလေးများနှင့် မြေးမိန်းကလေးများမှာ ငယ်သေးသည်ဖြစ်၍ သူတို့ကိုမူ ဆက်လက်ထိန်းကျောင်းပေးဦးမည် ဖြစ်သည်။
ရှုရှန်းမေ မှာမူ စိတ်နှင့်လူ မကပ်တော့ဘဲ သွေးပင် အန်ထွက်ချင်လာသလို ခံစားနေရသည်။ သူမ၏အဘွားတစ်ယောက် သူမအဒေါ့်ဘက်သို့ မည်မျှအထိ ဘက်လိုက်နေပြီကို သူမပင် သတိမထားမိလိုက်ပေ။
ထိုစဉ်က အချစ်ခံနေရသော လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့မှာမူ ဟိုင်စီးတီးရှိ စျေးဝယ်စင်တာကြီးတစ်ခုတွင် ရေခဲသေတ္တာအကြီးစားကြီးများ ဝယ်ယူရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
ထိုရေခဲသေတ္တာအကြီးစားကြီးများမှာ ကြီးလှသည်တော့ မဟုတ်ဘဲ စုစုပေါင်း ပမာဏ ၂၀၀ လီတာခန့်သာ ရှိသည်။ ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ တွေဝေမနေဘဲ ချက်ချင်းပင် ငွေရှင်းကာ သုံးလုံးတိတိ ဝယ်ယူလိုက်သည်။
တစ်ခုမှာ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်အတွက် အသားများ အေးခဲသိမ်းဆည်းကာ လတ်ဆတ်အောင် ထိန်းသိမ်းရန်ဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်လုံးမှာမူ ရေခဲမုန့်များထည့်ရန် အချိုရည်ဆိုင်အတွက် ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် အချိုရည်ဆိုင်အတွက် ရေခဲသေတ္တာနှစ်လုံးက မလုံလောက်သေးဘဲ နောင်တွင် လေးလုံးအထိ လိုအပ်လာမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လေးလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝယ်ယူလိုက်ပါက အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ခံရလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် နောက်မှသာ တိုးချဲ့ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင် ပစ္စည်းများ ထပ်မံတင်သွင်းရန် တောင်ဘက်သို့ ခရီးထွက်ရန် စဉ်းစားထားကြသည်။
ရေခဲသေတ္တာသုံးလုံးအပြင် လင်ချင်းဟဲ့ က အဝတ်လျှော်စက်တစ်လုံးပါ ဝယ်ယူခဲ့သေးသည်။ သူမသည် လူသူကင်းမဲ့ရာနေရာတစ်ခုသို့ ၎င်းကို သယ်သွားခိုင်းပြီးမှ ပစ္စည်းပို့သမားများကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မည်သူမျှ ကြည့်မနေကြောင်း သေချာစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများကို သူမ၏ အတိုင်းအတာကမ္ဘာ (spatial dimension) ထဲသို့ တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်လေတော့သည်။
လုပ်စရာရှိသည်များ ပြီးမြောက်သွားကြသဖြင့် လင်မယားနှစ်ဦးမှာ အချိန်အလဟဿ မခံဘဲ အိမ်သို့ ပြန်မည့်ခရီးကို ချက်ချင်း စတင်ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။