အခန်း (၃၆၉) - မားချန်ယံနှင့် မားချန်ယွဲ့
တက္ကသိုလ်ကျောင်းများ မစတင်သေးသောကြောင့် ဖက်ထုပ်ဆိုင်ကို ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင် တို့ထံ လွှဲအပ်ထားခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထိုနေ့တွင် သူ၏ဇနီးနှင့်အတူ စတုတ္ထမြောက်ဆိုင်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။
တစ်ချက်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် သူက "ပြုပြင်မွမ်းမံဖို့တော့ ငွေအနည်းငယ် သုံးရလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
"ရှင် စိတ်ကြိုက်ပြင်လိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောခဲ့သည်။
သူရှိနေလျှင် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ဘာမှစိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ သူမက အကြံဉာဏ်ပေးရုံသာ တာဝန်ယူသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အကြံပြုချက်အတိုင်း သူသည် မားချန်မင် ထံသို့သွားကာ ပြုပြင်ရေးနှင့် အလှဆင်လုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ရန် လူတစ်ဦးကို ရှာခိုင်းခဲ့သည်။
နှစ်သစ်ကူးကာလ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ မားချန်မင် မှာလည်း အလုပ်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန် သဘာဝအလျောက် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူနှင့် တစ်ဖက်သတ် သီးသန့်စကားပြောဆိုပြီး ဖြစ်သည်။
သူ့အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မားအပါအဝင် အခြားသူများအားလုံး၏ လစာမှာ ယွမ်လေးဆယ်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကမူ လစာယွမ်ငါးဆယ် ရရှိသည်။ ယခုနှစ်တွင် လူတိုင်း၏လစာမှာ ယခင်နှစ်က ယွမ်သုံးဆယ်မှ ယွမ်တစ်ဆယ်စီ တိုးမြှင့်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်တရာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော လုပ်ခလစာပင် ဖြစ်ပေသည်။
အဘွားရှု နှင့် သူမ၏ချွေးမဖြစ်သူ လီယုဖုန်းတို့မှာမူ အဝတ်အထည်များ၏ စံနှုန်းနှင့် အရည်အသွေးအတွက် တာဝန်ယူရကာ အထူးဂရုစိုက်ရသဖြင့် နှစ်ဦးစလုံး လစာယွမ်လေးဆယ့်ငါးဆယ်စီ ရရှိကြသည်။
မားချန်မင် ၏ လစာမှာ အမြင့်ဆုံးဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း သူသည်လည်း တာဝန်များစွာကို ထမ်းဆောင်ရသူဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ဖက်ထုပ်ဆိုင်ကို ဖယ်လိုက်ပါက အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး အဝတ်ဆိုင်များ၊ အလုပ်ရုံငယ်လေးနှင့် ယခုနှစ်တွင် ဖွင့်လှစ်မည့် အဖျော်ယမကာဆိုင်တို့ အားလုံးသည် သူ၏စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် ရှိနေကြသည်။ အရောင်းစာရင်းများ၊ ဝယ်ယူရေးစာရင်းများနှင့် ကုန်ပစ္စည်းစစ်ဆေးမှုများ အားလုံးသည် သူ၏ တာဝန်သာဖြစ်သည်။
သူ အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေရသည်ဟု ဆိုလျှင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မားချန်မင် ကမူ ဤအလုပ်ကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်လေသည်။ လုပ်ခလစာ ကောင်းနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အလုပ်ရှုပ်ရခြင်းမှာ ဘာမှမပြောပလောက်ပေ။ အိမ်တွင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေရသူများ သို့မဟုတ် ငွေပြားငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ရရန်အတွက် တစ်နေ့လုံး ခက်ခက်ခဲခဲ အလုပ်လုပ်ရသူများမှသာ ဘဝက ပင်ပန်းပြီး စိတ်ဓာတ်ကျစရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားရမည် ဖြစ်ပေသည်။
ယခုအခါ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေ၊ အမေဖြစ်သူ၏ ဝင်ငွေနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူ ဘေးထွက်ကုန်ပစ္စည်း အပေါ့စားများ သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းမှ ရရှိသည့် ဝင်ငွေတို့ကြောင့် သူတို့မိသားစု၏ ဘဝမှာ အလွန်ပင် ဖူလုံစိုပြည်နေပြီဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်က လူငါးဦးပါသော မိသားစုတစ်စုအတွက် တစ်လတာ စုစုပေါင်း ဝင်ငွေ ယွမ်တစ်ရာအထိ ရောက်ရှိခြင်းသည် အလွန်တရာ အဆင်ပြေချောမွေ့သော ဘဝကို ရှင်သန်နိုင်သည်ကို ဆိုလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်ထပ်ဆိုင်တစ်ခုကို ထပ်မံဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် လေးစားအားကျမှုမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ မခံစားရပေ။ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြချီးမွမ်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ဤဆိုင်အသစ်ကိုပါ ရေတွက်လျှင် သူမတွင် ဆိုင်မည်မျှ ရှိသွားပြီနည်း။
သို့သော် သူသည် ထိုအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပူပန်နေစရာ မလိုပေ။ သူတာဝန်ယူရမည်မှာ ၎င်းတို့ကို ကောင်းမွန်စွာ စီမံခန့်ခွဲရန်သာ ဖြစ်သည်။
သူသည် ကျိုးချင်းပိုင် ပြောခဲ့သော ပြုပြင်ရေးနှင့် အလှဆင်ခြင်းလုပ်ငန်းများကို လာရောက်လုပ်ဆောင်ပေးမည့်သူကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ ထံသို့ သွားရောက်ကာ "ဆရာမလင်၊ ဒီနေရာအတွက် နောင်ကျရင် ဝန်ထမ်းခေါ်ဖို့ ရှိသေးလားင်" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် ဝန်ထမ်းခေါ်ယူရန် လိုအပ်သည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုပေ။ သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "နှစ်ယောက်တော့ လိုတယ်" ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
သူမအနေဖြင့် ဝန်ထမ်းခေါ်ယူရန် လိုအပ်သော်လည်း ရှု ရှင်းချန် ကို အလုပ်ခန့်ရန် မည်သည့်အကြံအစည်မျှ မရှိပေ။ မဆွေးနွေးလျှင် မဆွေးနွေးသည်သာဖြစ်သည် - သူမသည် သူမ၏ဆိုင်တွင် သူမသာ အရှင်သခင် ဖြစ်သည်။ လူမှုရေးဖိအားများ သို့မဟုတ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆက်ဆံရေး အခက်အခဲများကြောင့် သူမကိုယ်သူမ ချည်နှောင်ခံမည် မဟုတ်ပေ။
"ဘယ်လိုလူမျိုးကို ရှာနေတာလဲင် ကျွန်တော် လူတစ်ယောက် ရှာပေးရမလားင်" ဟု မားချန်မင် က မေးမြန်းခဲ့သည်။
"လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့အာနီနဲ့ အသက်အရွယ်တူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရှာပေးပါ။ သူတို့က စိတ်နေသဘောထား ကောင်းရမယ်၊ ဖော်ရွေပြီး စကားပြောဆိုရာမှာ ပြေပြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလွန်အမင်း လှည့်စားတတ်တဲ့သူတော့ မဖြစ်ရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့သည်။
"ကျွန်တော့်ဦးလေးရဲ့ မိသားစုမှာ အမြွှာဖြစ်တဲ့ သားတစ်ယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက် ရှိပါတယ် - ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲတွေပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဒီနှစ်မှာ ၁၉ နှစ်ပြည့်ပြီး အထက်တန်းအောင်ထားကြတယ်။ ကျွန်တော် အာမခံနိုင်ပါတယ်" ဟု မားချန်မင် က ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
"သူတို့ တက္ကသိုလ် မတက်ကြဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးမြန်းခဲ့သည်။
"မိသားစုက ဆင်းရဲတယ်၊ ပြီးတော့ စာမေးပွဲ အမှတ်တွေကလည်း သာမန်လောက်ပဲ ရှိတယ်လေ" ဟု မားချန်မင် က ခေါင်းခါရင်း ပြောပြသည်။
"မင်းက အာမခံတယ်ဆိုတော့ ငါ မင်းစကားကိုပဲ ယုံမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်က အလုပ်နဲ့ မကိုက်ညီဘူးဆိုရင်တော့ ငါ ချက်ချင်း လူလဲမှာနော်။ ဆွေမျိုးတွေကို အလုပ်ခန့်တာက မိသားစုတွေကြားမှာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထ ရှိတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဆက်ဆံရေးပဲ၊ အလုပ်က အလုပ်ပဲ။ အဲဒီနှစ်ခုကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူအား ပြောကြားခဲ့သည်။
"စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ ဆရာမလင်" ဟု မားချန်မင် က အမြန် အာမခံချက် ပေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် သူတို့ကို အရင်ပြောပြထားလိုက်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို လာတွေ့ဖို့ အချိန်တစ်ခု ရှာခိုင်းလိုက်ပါ။ လစာနဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို သူတို့နဲ့ သေချာဆွေးနွေးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။
မားချန်မင် သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်သည်။ သူ၏ ဦးလေးမိသားစုတွင် သူတို့မိသားစုထက် ကလေးပိုများသည်။ မားချန်မင် ၏ အိမ်ထောင်စုတွင် သူနှင့် သူ၏အစ်ကိုကြီးသာ ရှိသော်လည်း ဦးလေးဖြစ်သူတွင်မူ သူတို့အထက်၌ ကလေးငါးဦးရှိပြီး စုစုပေါင်း ကလေးခုနစ်ဦးအထိ ရှိပေသည်။
အမြွှာနှစ်ဦးမှာ မူလက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ကို ရည်မှန်းထားခဲ့ကြသော်လည်း စာမေးပွဲကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လည်ဖြေဆိုပြီးနောက်တွင်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ကြပေ။ ပုံမှန်တက္ကသိုလ်များနှင့်လည်း လမ်းကြောင်းမရှိတော့သဖြင့် အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေရန်နှင့် စာမေးပွဲဆက်ဖြေခြင်းကို လက်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ယခင်က ကျေးလက်ဒေသတွင် နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ဆွေမျိုးများကို မသွားရောက်လည်ပတ်လျှင် ခွင့်လွှတ်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ မြို့ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ဦးလေးဖြစ်သူ၏ မိသားစုထံ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် သဘာဝအလျောက် တာဝန်ရှိပေသည်။ သူသည် ထိုစဉ်က သူတို့၏ အခြေအနေကို ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း မှားယွင်းသော မျှော်လင့်ချက်များ မပေးမိစေရန် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် ၎င်းကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့်ပင် လင်ချင်းဟဲ့ ထံသို့ တင်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကို၏ အမည်မှာ မားချန်ယံ ဖြစ်ပြီး ဝမ်းကွဲညီမလေး၏ အမည်မှာ မားချန်ယွဲ့ ဖြစ်သည်။ သူတို့က အမြွှာများဖြစ်ကြသောကြောင့် တစ်ယောက်အမည်တွင် နေမင်းပါဝင်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်အမည်တွင် လမင်းပါဝင်ခဲ့သည်။
မားချန်ယံနှင့် မားချန်ယွဲ့တို့ ရောက်ရှိလာကြသောအခိုက် လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီး အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရခဲ့သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ အလွန်တရာ ဆင်တူကြပြီး ကြည့်ကောင်းကြသည် - အလွန်တရာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မဟုတ်သော်လည်း ကြည့်ပျော်ရှုပျော် ရှိကြသည်။
"ချန်မင်က မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို အလုပ်အကြောင်း ပြောပြပြီးလောက်ပါပြီ။ ငါ့ဘက်က စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ စနစ်တွေကိုလည်း ရှင်းပြပြီးပြီလို့ ငါထင်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြောကြားခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ ထပ်ပြောဦးမယ်။ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်း အရေးပေါ်ကိစ္စ ပေါ်လာရင် ဘယ်အချိန်မဆို ခွင့်တောင်းနိုင်တယ်၊ ငါ ခွင့်ပြုပေးပါ့မယ်။ သာမန်အခြေအနေတွေမှာတော့ အခြေအနေကိုလိုက်ပြီး လုပ်ခဖြတ်တောက်တာမျိုး မရှိပါဘူး။
"ဒါပေမဲ့ ငါ အမုန်းဆုံးကတော့ မရိုးသားတဲ့ လက်နဲ့ခြေတွေ ဒါမှမဟုတ် ပျင်းရိတဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့ အလေ့အထတွေပါပဲ။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ငါ သိသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ချန်မင်ရဲ့ အကြံပြုချက်ကတောင် မင်းတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခြေခံမူတွေကို ဘယ်တော့မှ မကျော်လွန်ကြရအောင်နော်။ မင်းတို့ရဲ့ လစဉ်လစာကို ယွမ်သုံးဆယ့်ငါးဆယ်နဲ့ စတင်ပေးမယ်။ တရားဝင် စတင်လုပ်ကိုင်တဲ့နေ့ကစပြီး လစာကို တွက်ချက်ပေးသွားမယ်။ နောင်မှာ အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် လစာတိုးပေးမှာ သေချာပါတယ် - ဒီအတိုင်း ဆက်ရှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအတွက် စိတ်အေးချမ်းသာ နေနိုင်ပါတယ်။
"အလုပ်ချိန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး နံနက် ၇ နာရီကနေ ည ၉ နာရီအထိ ဖြစ်ပါတယ်။ အချိန်တွေကတော့ သေချာပေါက် ရှည်လျားပေမဲ့ မနက်ပိုင်းမှာ လူတစ်ယောက်နဲ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ လူတစ်ယောက်ပဲ လိုအပ်ပါတယ်။ နေ့လယ် ၄ နာရီကစပြီး စောင့်ကြည့်ဖို့ လူနှစ်ယောက် လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။ မနက်ပိုင်းနဲ့ နေ့လယ်ပိုင်း အလှည့်ကျတာကိုတော့ မင်းတို့ဘာသာ စီစဉ်နိုင်ပါတယ်။ ချန်မင်လည်း မကြာခဏ လာရောက်ကြည့်ရှုပါလိမ့်မယ်။"
အရာရာကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က မောင်နှမနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "လောလောဆယ်တော့ ဒါပါပဲ။ နောက်ထပ် ရှိလာရင်လည်း ငါ ထပ်ဖြည့်ပြောပါမယ်။ အကုန်လုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားကြရဲ့လား။ ကန့်ကွက်စရာ ရှိရင် အခု ပြောနိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။
"မရှိပါဘူး" ဟု မားချန်ယံနှင့် မားချန်ယွဲ့တို့က ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ဖြေခဲ့ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ လောလောဆယ် ဒီအတိုင်းပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့။ ဒီဆိုင်ကို မင်းတို့လက်ထဲမှာပဲ ငါ အပ်ခဲ့မယ်။ အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်မယ်ဆိုရင် ဒီတည်ငြိမ်တဲ့အလုပ်ကို ရေရှည် ဆက်လုပ်ခွင့် ပေးမယ်။ တကယ်လို့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါ့ကို တိုက်ရိုက်ပြောနိုင်ပါတယ် - အားနာစရာ လုံးဝမလိုပါဘူး။"
ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် သူတို့ကို ပြန်လည်လွှတ်လိုက်သည်။ အဖျော်ယမကာဆိုင်ကို စီမံခန့်ခွဲရန် ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူများကို ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်ရာ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ တစ်ခု လျော့နည်းသွားခဲ့လေတော့သည်။