အခန်း (၃၆၈) - စတုတ္ထဆိုင်
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို အကောင်းဆုံး သိထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ မျက်စိထဲတွင် သဲတစ်လုံးမျှပင် ကပ်နေသည်ကို အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ဟု ဆိုလျှင်ပင် လွန်မည် မဟုတ်ပေ။
ကျိုးလျူနီ က တားမြစ်ထားသည့်ကြားမှ သူမဘာသာ ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း ရော ရောက်သွားပြီး တကယ်ရော ဆက်နေနိုင်ခဲ့ပါသလို့။ မနေနိုင်ခဲ့ပါ။ မြို့တော်သို့ ရောက်သည့်နေ့မှာပင် တစ်ညတောင် မအိပ်လိုက်ရဘဲ ချက်ချင်းပင် ပြန်လွှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် ပထမအစ်မတော်က နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ရှုရှန်းမေ နှင့်အတူ သူမ၏ မောင်လေးကိုပါ ရှင်းချန် ခေါ်သွားစေလိုကြောင်း ပြောလာသောအခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သဘောမတူခဲ့ပေ။
လူတစ်ယောက် တိုးလာသည်ဆိုသည်မှာ ကျွေးမွေးရမည့်သူ တစ်ယောက် တိုးလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အရွယ်ရောက်စ ကလေးတစ်ယောက်ကို အလကားနေရင်း လုပ်ကျွေးရုံသာမက လစာပါ အပိုပေးရဦးမည်။ လင်ချင်းဟဲ့ တို့ဘက်က မည်သူ့ကိုမျှ အလိုရှိကြောင်း တောင်းဆိုထားခြင်း မရှိဘဲ ဘယ်သူကများ သူတို့ဖက်မှ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ချရဲမည်နည်း။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကတော့ ဝင်မပါလိုပေ။ ရှုရှန်းမေက ရှင်းချန် ကို ခေါ်လာခဲ့ဦးတော့ လူရှားပါးမှု မရှိဘူးဆိုလျှင်တော့ သူ အသေအချာ ပြန်လွှတ်ခံရမှာ သေချာသည်။
သို့သော် ပထမအစ်မတော်နှင့် ဆက်ဆံရေး အသင့်အတင့် ရှိသောကြောင့် သူမ၏ သမီး ဖုန်းဆက်လာသည့်အခါ ထိုအကြောင်းကို စကားစပ်မိကာ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ လင်ချင်းဟဲ့ ကပါ ဖုန်းပြန်ဆက်လာပြီ ဖြစ်ရာ ရှုရှန်းမေ အနေဖြင့် နောင်နှစ်တွင် သူ့ကို ခေါ်သွားခွင့် မပြုတော့သည်မှာ ထင်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာ အစ်ကြီးဖြစ်သူကို အမြန် သွားရောက်ပြောပြခိုင်းရန် အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။
"ပထမအစ်မတော့်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုကို အေးသွားအောင် လုပ်လိုက်စမ်းပါ။ ချင်းဟဲ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို သူမ မသိတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဘာမှလည်း အရင်မမေးဘဲ လူကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လွှတ်ရဲတယ်လို့များ ထင်နေတာလား - ချင်းဟဲ့နဲ့ သူမနဲ့က အဲ့လောက်အထိ ရင်းနှီးနွေးထွေးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်လို့ သူမ ထင်နေလို့လားကွ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဒေါသတကြီးဖြင့် တអူတတူ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
အမှန်တစင်စစ်တွင် ဤကိစ္စမှာ ကိုင်တွယ်ရ အတော်လေး အဆင်မပြေလှပေ။ အစကတည်းကပင် ပထမအစ်မတော်မှာ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန် လုပ်ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပထမအစ်မတော်နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ တို့အကြား ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း အပြည့်အဝ မှန်ကန်လှသည် မဟုတ်ပေ။ ပထမအစ်မတော် ဖြစ်စေ၊ ဒုတိယအစ်မတော် ဖြစ်စေ၊ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှ သာလျှင် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် တကယ်ရင်းနှီးသူ ဖြစ်ပေသည်။
အစ်ကြီးဖြစ်သူက အစ်မကြီးဖြစ်သူထံ သွားရောက်ကာ စကားပြောဆိုခဲ့သည်။
ပထမအစ်မတော်က လက်ခံကာ "ကောင်းပြီလေ၊ သူ မသွားရဘူးဆိုရင်လည်း ရှင်းချန် မသွားတော့ဘူးပေါ့။ ရှုရှန်းမေက နှစ်သစ်ကူးပွဲတွေ ပြီးရင် သူ့ဘာသာသူပဲ ပြန်သွားလိုက်တော့မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။
အစ်ကြီးဖြစ်သူမှာမူ စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်း ရှိသူပီပီ လင်ချင်းဟဲ့ ပြောလိုက်သည့် "ရှုရှန်းမေ သာ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုရင်လည်း ပြန်လာစရာ မလိုပါဘူး" ဆိုသည့် စကားကိုမူ ချန်လှပ်ထားခဲ့လေသည်။
သူ ပြန်လာပြီးနောက် ရှုအိမ်တော်ဟောင်းကြီးထဲရှိ အခြေအနေမှာ အത്ര ရွှင်ပြေလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ရှုရှန်းမေ က "အမေ, ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဦးလေးတို့အိမ်သွားပြီး အဲ့ဒိကိစ္စကို သွားမပြောပါနဲ့လို့ သမီး ပြောသားပဲ" ဟု ဆိုသည်။
"ငါက မပြောဘဲနေရင် မင်းတို့မောင်နှမ ဘယ်လိုခေါ်သွားလို့ ရမလဲ" ဟု ပထမအစ်မတော်က သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးသည်။
"မခေါ်သွားနိုင်ဘူးဆိုတာ သမီးတို့ ပြောပြီးသားလေ။ ကျိုးလျူနီ ရောက်လာတဲ့နေ့ကပဲ သူ့ကို ချက်ချင်း ပြန်မောင်းထုတ်လိုက်တာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ရှုရှန်းမေ က ပြန်ပြောသည်။
ရှုရှန်းမေ က အရင်လုပ်ပြီးမှ အစီရင်ခံနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ စိတ်သဘောထားကို သူမ အလွန်ကောင်းစွာ သိထားသည်။ သူမ၏ အဒေါ်ဆိုသည်မှာ အလျှော့ပေးမည့်သူ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ဆုံးဖြတ်ချက်မှန်သမျှ ရာနှုန်းပြည့် ချမှတ်သူ၊ မိသားစုအတွင်း အာဏာရှိသမျှ လက်ဝါးကြီးအုပ်ကာ မိမိသဘောအတိုင်း လုပ်ကိုင်တတ်သည့် အာဏာရှင်ဆန်ဆန် လူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
"အမေ, သမီးတို့ မောင်လေးကို တကယ်သွားစေချင်တယ်ဆိုရင် အမေကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်ပြီး သူ့ကို သွားတောင်းဆိုလိုက်လေ" ဟု ရှုရှန်းမေ က သူမ၏ မိခင်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
ပထမအစ်မတော်မှာ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုတော့ဘဲ ငြိမ်ကျသွားကာ ခပ်ငယ်ငယ် ချွေးမဖြစ်သူရှေ့တွင် အနည်းငယ် မျက်နှာငယ်ရသလို ခံစားနေရသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူမသည် မိသားစုအတွင်း အစ်မကြီး ဖြစ်နေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို အထူးအထူး ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာကာ ယဉ်ကျေးလာသည် ဆိုရုံသာ ရှိသော်လည်း ရှေးရှေးတုန်းကဆိုလျှင် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်စရာပင် တန်ဖိုးမထားဘဲ လုံးဝစိမ်းကားသူများသလိုပင် ပြုမူတတ်သည်။
ပထမအစ်မတော်က သူမ၏ သားဖြစ်သူ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ဆက်နေခွင့် ရသွားလိမ့်မည်ဟု တွက်ချက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ တူဖြစ်ပြီး စွမ်းဆောင်ရည် ရှိသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် လျူနီ လျူနီ လို ပျင်းရိသည့် မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤမျှလောက်ထိ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
ဤအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ပထမအစ်မတော်မှာ အတော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျမိလေသည်။
သို့သော် သူမအနေဖြင့် ဘာများ ပြောနိုင်ဦးမည်နည်း။ လင်ချင်းဟဲ့ က ရှေးယခင်ကတည်းက သူမကို မျက်လုံးထဲ ထည့်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က အနာဂတ် ရွှေလမ်းပြ ငွေလမ်းပြ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ အစ်မကြီးကို ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဂရုစိုက်ရတော့မည်နည်း။
"အမေ, သမီး မြို့တော်ကို သွားချင်တယ်!" ဟု ရှုရှင်းချန် က မလိုလားမချင်း လေသံဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ သူသည် မြို့တော်သို့ သွားလိုလှပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူ့အစ်မမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းမွန်ကြောင်း အမြဲတမ်း ပြောပြနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူကမူ အိမ်တွင် လယ်ယာလုပ်ငန်းများနှင့်သာ အချိန်ကုန်နေရကာ ဤအလုပ်ကို အလွန်ပင် မုန်းတီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပင်ပန်းရုံသာမက ထိုနေရာသို့ သွားနိုင်ပါက မြို့တော်သူ မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့်ပင် လက်ထပ်နိုင်ကောင်း လက်ထပ်နိုင်လိမ့်မည်! ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိုပါ ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး လယ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘဲ စစ်မှန်သော မြို့ပြနိုင်ငံသား တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။
"မင်းက ဘာသွားလုပ်မာလဲ။ မင်းအဒေါ်က မင်းကို သွားခွင့်မပေးဘူး။ ဒီမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း!" ဟု ပထမအစ်မတော်က ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
ရှုရှင်းချန် က "သမီးအစ်မဆိုရင် ဒီနှစ် ၁၈ ပြည့်ပြီ မဟုတ်လား။ သူမကို အိမ်မှာပဲနေပြီး အိမ်ထောင်ပြုခိုင်းလိုက်၊ သမီး သူမနေရာမှာ မြို့တော်ကို အစားဝင်သွားမယ်လေ!" ဟု ပြန်ချေပသည်။
၎င်းမှာ ဆိုးဝါးလှသည့် အကြံဉာဏ်တော့ မဟုတ်ပေ။ ပထမအစ်မတော်လည်း သူမ၏ တတိယသမီးဖြစ်သူကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ရှုရှန်းမေ ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားလေသည်။ မြို့တော်ရှိ ရှုခင်းများနှင့် ဘဝကို ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခံစားဖူးသွားပြီဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် ကျေးလက်တောရွာမှ လူတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရန် လုံးဝ မလိုလားတော့ပေ။ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ မြို့တော်သား တစ်ဦးကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်နေပြီ!
"အမေ, အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင် သမီးရဲ့ နေရာကို မောင်လေးကို ပေးဖို့ သမီး ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးတို့ရဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင်က မိန်းကလေးဝတ်စုံတွေ ရောင်းတာဆိုတော့ အဝတ်လာစမ်းကြတဲ့ ဖောက်သည်တွေ အားလုံးက မိန်းမတွေချည်းပဲလေ။ သမီးမောင်လေးက အဲ့ဒါမျိုး ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမယ်မှန်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ ဟူဇီ တို့ဘက်ကတော့ အမျိုးသားဝတ်စုံတွေ ရောင်းတာလေ။ အမေ သဘောတူတယ်ဆိုရင် ဒုတိယအဒေါ် (ဒုတိယအစ်မတော်) နဲ့ သွားပြောပြီး ဟူဇီ ကို အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ပြန်လာခိုင်းလိုက်ပေါ့၊ အဲ့ဒါမှ သူ မောင်လေးကို သူ့နေရာ လွှဲပေးလို့ရမယ်လေ" ဟု ရှုရှန်းမေ က အကြံပြုသည်။
ပထမအစ်မတော်က နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဒုတိယအဒေါ်က အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူမှာလဲကွ"
ရှုရှင်းချန် က "ဟူဇီ လုပ်နိုင်ရင် သမီးလည်း လုပ်နိုင်တာပေါ့။ သမီး အမျိုးသားဝတ်စုံဆိုင်မှာ သွားအလုပ်လုပ်လို့ ရတာပဲ" ဟု တုံ့ပြန်ပြောဆိုသည်။
"ဒါဆိုရင် အဒေါ် (ချင်းဟဲ့) နဲ့ သွားပြောလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဘက်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ပြင်ပလူတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။ သူသာ မင်းနဲ့ အစားထိုးဖို့ သဘောတူတယ်ဆိုရင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သွားတာပေါ့" ဟု ရှုရှန်းမေ က ဆိုသည်။
"အဒေါ်၊ အဒေါ်။ ဘာလို့ အဒေါ်အကြောင်းချည်းပဲ ပြောနေကြတာလဲ။ ဦးလေးရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ" ဟု ရှုရှင်းချန် က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးက သူ့နဲ့ သွေးသားတော်စပ်တာမှ မဟုတ်တာ။ ဦးလေးက သမီးရဲ့ အရင်းအနှီးဆုံး ဆွေမျိုးလေ!"
"ဦးလေးက အိမ်မှာ ဘာစကားမှ ပြောပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး။ အဒေါ်ကပဲ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချတဲ့သူလေ" ဟု ရှုရှန်းမေ က ပြန်ပြောသည်။
ထိုကိစ္စမှာ မပြေလည်ဘဲ ဆက်လက် က้างနေခဲ့သည်။
လဆန်း တစ်ရက်နေ့ ပွဲတော်ရက် (မီးပုံးပွဲတော်) ပြီးဆုံးသည်အထိ တရားဝင် အားလပ်ရက် ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ဟူဇီ က ရက်ဆယ်ရက်နေ့တွင် ရှုရှန်းမေ ထံ လာရောက်အကြောင်းကြားခဲ့သည်။
"ရက်အနည်းငယ်လောက် အားသေးတာပဲလေ" ဟု ရှုရှန်းမေ က ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ စောစောသွားတာ ဘာမှ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ အဒေါ်က ဆိုင်ကို အချိန်ဇယားထက် စောပြီး ဖွင့်ထားလောက်ပြီ" ဟု ဟူဇီ က ပြန်ဖြေသည်။
ရှုရှန်းမေ မှာ ဤမျှလောက် စောစောစီးစီး ထွက်ခွာသွားရန် အမှန်တကယ် မလိုလားလှပေ။ သို့သော် ထိုနေရာရှိ ရုပ်မြင်သံကြားစက်အကြောင်းနှင့် သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူက သူမ၏ အလုပ်ကို သူမ၏ မောင်လေးအား လွှဲပြောင်းပေးရန် ကြိုးပမ်းနေပုံများကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူမ တွေဝေသွားခဲ့သည်။
ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် ရှုရှန်းမေ က "ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် ကျရင် ငါ့ဆီ လာခဲ့လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အင်းလေ" ဟု ဟူဇီ က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူလည်း ကြီးကြီးမားမား မတွေးတောတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိမ်တွင်လည်း လုပ်စရာ ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား ရှိလှသည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ထက် တစ်လသာကြီးသော ရှုရှန်းမေ ကိုသာ မစောင့်ခဲ့ရပါက ရက်သတ္တပတ် ပထမပတ် (ခုနစ်ရက်နေ့) ကတည်းက မြို့တော်သို့ ပြန်မည့်ကားကို တင်စီးသွားနှင့်ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ဖက်သုပ်ဆိုင်က ဖွင့်ထားသည်ပဲ၊ ထိုနေရာသို့ သွားပြီး ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးကာ အလကား စားသောက်လို့ ရသည်။ ကျန်တာတွေကတော့ အဓိက မဟုတ်တော့ပေ။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် အိမ်ရှိ အစားအသောက်များမှာ သူ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့ ပံ့ပိုးပေးသည့် အစားအသောက်များနှင့် လုံးဝ ယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ပေ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ဟူဇီ က သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ရှုရှန်းမေ ကို သွားရှာခဲ့သည်။ သူမတွင်လည်း အထုပ်အပိုး ငယ်ငယ်လေး တစ်ထုပ် ပါလာသော်လည်း အမှန်တကယ်ပြောရလျှင် ယူလာစရာ သိပ်ပြီး မရှိလှပေ။
သူတို့နှစ်ဦးသား မြို့နယ်ခွဲသို့ အတူတကွ သွားရောက်ကြပြီး မြူနီစီပယ်မြို့တော်သို့ သွားမည့်ကားကို စီးကာ ထိုမှတစ်ဆင့် မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက်သွားမည့် ရထားသို့ ပြောင်းလဲစီးနင်းခဲ့ကြသည်။
မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ အဖျော်ယမကာဆိုင်သစ်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကိုးရက်နေ့တွင် သူမသည် အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရိုသို့ သွားရောက်ကာ စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုဒေသတွင် ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်း အလွတ်ရှိနေပြီး တောင်းဆိုထားသည့်ဈေးနှုန်းမှာ ယွမ် ၃,၀၀၀ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုဆိုင်ငယ်လေးကို သွားရောက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုသောအခါ အပြည့်အဝ သဘောကျေနပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆိုင်ခန်းမှာ အလွန်တရာ ငယ်ရွယ်လွန်းလှပြီး စတုရန်းမီတာ တစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ရှိကာ အထူးသဖြင့် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပုံ ပေါ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများနှင့် အလှဆင်မှုများကို မလုပ်မဖြစ် လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဆိုင်နှင့် ကပ်လျက်တွင် ရုပ်ရှင်ရုံတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က အသာစီးနှင့် အနိမ့်စီးကို ချိန်ဆတွက်ချက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စတုတ္ထဆိုင်အဖြစ် ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။