Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 367 Dare to act first, report later?

အချိန်က တော်တော်နောက်ကျနေပြီဖြစ်၍ လင်ချင်းဟယ်နှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူတို့မှာ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

လင်ချင်းဟယ်က ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားလေလေ၊ ၎င်းက အလွန်ကောင်းမွန်သော အကြံတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ခံစားရလေလေဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်က သူမဆိုင်ဖွင့်မည်ကို လုံးဝကန့်કွက်ခြင်းမရှိဘဲ “ဘယ်သူက စောင့်ကြည့်မှာလဲ” ဟုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မေးခဲ့သည်။

“ဒါလေးများ လွယ်ပါတယ်” ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

သူမ၏ အကြံအစည်များကို သူ့အား ပြောပြခဲ့သည်။ ဆိုင်စောင့်ပေးရန်အတွက် ထက်မြက်သော မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးကို ငှားရမ်းမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အရောင်းအဝယ်စာရင်းများကို ခြေရာခံရန်၊ ဝယ်ယူမှုများကို မှတ်တမ်းတင်ရန်၊ စာရင်းစာအုပ်များကို ဖြည့်ဆည်းရန်နှင့် ငွေစာရင်းရှင်းလင်းရန်အတွက် အတွေ့အကြုံရှိသည့် လုပ်အားကို လိုအပ်သေးသောကြောင့် မန်နေဂျာတစ်ဦး မဖြစ်မနေ လိုအပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာကို တာဝန်ယူပေးရန်အတွက် မားချန်မင် ကို စီစဉ်ပေးရန် သူမ ရည်ရွယ်ထားသည်။

လင်ချင်းဟယ်က သူ့အား ကျွမ်းကျင်မန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးရန် စဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမ၏ ပထမဦးစားပေးမှာ အာနီ ဖြစ်သော်လည်း ကိစ္စမတတ်နိုင်ပေ။ အာနီက အနည်းငယ် ငယ်သေးပြီး အတွေ့အခြုံမရှိသေးသဖြင့် အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးဘဲ ထိုရာထူးကို မထိန်းသိမ်းနိုင်သေးပေ။ ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်သော မားချန်မင် က တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ကူညီပေးခွင့်ပြုခြင်းက ပို၍ပင် သင့်လျော်ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

လစာနှင့်ပတ်သက်၍ သူမသည် သူနှင့် သီးသန့်ဆွေးနွေးကာ သင့်လျော်စွာ စီစဉ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက စီမံခန့်ခွဲရေးတွင် ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် သူကြီးကြပ်ရမည့် အခြားဆိုင်များလည်း ရှိလာနိုင်သောကြောင့်ပင်တည်း။

လင်ချင်းဟယ်မှာ အိမ်ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူမသည် အခြားဆိုင်တစ်ဆိုင်ကိုပင် ထပ်ဖွင့်လိုစိတ် မရှိခဲ့ဘဲ ငှားရမ်းရန်အတွက် အိမ်ခြံမြေများကိုသာ ဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် အခွင့်အလမ်းများမှာ နေရာအနှံ့၌ ရှိနေပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အခွင့်အလမ်းများမှာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ငွေရှာရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခုအဆင့်တွင် သူမ၏ အဝတ်အထည်ဆိုင်နှစ်ဆိုင်မှာ ရွှေဥများအုသည့် ရွှေကြက်မကြီးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ နောင်လာမည့်မျိုးဆက်များတွင် ထိုအရွယ်အစားရှိသော အဝတ်အထည်ဆိုင်မျိုးပင်လျှင် တည်နေရာမကောင်းဘဲ စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းမည်ဆိုပါက ယခုကဲ့သို့ ဝင်ငွေကောင်းရန် ရုန်းကန်ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူမ ထုတ်လုပ်သော အဝတ်အထည် ဒီဇိုင်းပုံစံများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လူများက အတုခိုးကြသည်ကို ရှက်စရာမရှိသလို အခြေခံလိုအပ်ချက်များမှာလည်း အတော်လေး နည်းပါးလှပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် အမျိုးသားဝတ်စုံဆိုင်ကိုပါ ထပ်ဖြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ စံနှုန်းနိမ့်ကျမှုနှင့် ကုန်စည်ရှားပါးမှု အခြေအနေကို အသုံးချကာ တတ်နိုင်သမျှ ငွေရှာမည်ဖြစ်သည်။ အမြတ်အစွန်းများ လုံလောက်စွာ စုဆောင်းမိသည်နှင့် နောင်လာမည့်အနာဂတ်တွင် စုဆောင်းငွေများကို ထုတ်သုံးစရာမလိုတော့ဘဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သက်တောင့်သက်သာနှင့် ပျင်းရိခွင့်ရှိရင်း ချမ်းသာလာစေရန်အတွက် သူမ ရွေးချယ်ထားသော လမ်းကြောင်းပင်တည်း။

သို့သော် သူမအနေဖြင့် စတုတ္ထမြောက်ဆိုင်ကိုပါ ကြိုတင်ကြံစည်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမိမည်နည်း။

ကျိုးခိုင် သည် နှစ်သစ်ကူး၏ စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် ကျောင်းသို့ ပြန်ခရီးစတင်ခဲ့ပြီး မိသားစုက သူ့ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ဤအကြိမ်တွင် သူသည် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်၌ အိမ်သို့ ပြန်လာရန် အချိန်မရှိနိုင်ဘဲ နှစ်ကုန်ပိုင်းအထိ စောင့်ရဖွယ်ရှိသည်။

လင်ချင်းဟယ်သည် သူမ၏ သားအကြီးဆုံးကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် စိတ်ဓာတ်ကျ ငေးငိုင်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ သားအကြီးဆုံးမှာ ယခုနှစ်တွင် အသက် ၁၈ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ကာ သူ၏ တောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ပျံသန်းရမည့် အချိန်ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိခင်အိုတစ်ဦးအနေဖြင့် လင်ချင်းဟယ်မှာ ခွဲခွာရခြင်းအတွက် နာကျင်ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားနေရဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“မေမေ စိတ်မပူပါနဲ့။ သား မေမေ့ကို မထားခဲ့ပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ မေမေနဲ့အတူ အလုပ်လုပ်မှာပါ” ဟု ကျိုးရွှမ် က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။

သူသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၁၆ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး အရပ် ၁.၈ မီတာကျော် မြင့်ကာ အလွန်အရပ်ရှည်ပြီး Handsome ဖြစ်သော လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သားသုံးယောက်အနက် ဒုတိယသားက သူမနှင့် အတူဆုံးပင်။ သူက ရှေးယခင်က မြေခွေးပေါက်စလေးတစ်ကောင်လို အထက်မြက်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နူးညံ့ယဉ်ကျေးပြီး ဂုဏ်သရေရှိသည့် ပုံစံဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဒုတိယသားကို ဤကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်ချင်းဟယ် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမသည် တတိယသားဘက်သို့ လှည့်ကာ “တတိယသား၊ သားကရော ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးကွေ့သည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးမှ ကျယ်လောင်စွာဖြင့် “မေမေ စိတ်မပူပါနဲ့။ သားအတွက်တော့ ပြောဖို့ စောသေးပေမဲ့ ကြီးလာတဲ့အခါ မေမေနဲ့ ဖေဖေကို ကမ္ဘာပတ်ခရီးထွက်ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်” ဟု ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

“ခရီးသွားချင်ရင်ရော သားတို့ လိုအပ်လို့လား” ဟု လင်ချင်းဟယ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ကျိုးကွေ့လိုင် က သွားဖြဲပြကာ “ဒါဆို သားကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားနော်၊ ဟုတ်လား” ဟု ဆိုသည်။

“မခေါ်ဘူး။ ဖေဖေနဲ့ မေမေ နှစ်ယောက်တည်းပဲ နောင်ကျရင် ခရီးသွားကြမှာ။ မင်းတို့တွေကို ဒီလောက်အထိ ကြီးပြင်းလာအောင် မွေးမြူပေးပြီးပြီပဲ၊ ငါ့မှာ မင်းတို့ကို ထပ်ပြီး ထိန်းကျောင်းပေးချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက်အတွက် ကိုယ်ပိုင်အချိန်လေးတွေတော့ ပေးရမယ်” ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ချင်းပိုင်ဘက်သို့ အချစ်ပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်ခုံးများ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။

ကျိုးကွေ့လိုင် က ညည်းတွားလိုက်သည်မှာ “ဖေဖေ၊ မေမေ၊ အဲဒီလို ရှေ့မှာ အချစ်မပြကြတော့လို့ မရဘူးလားဗျာ။ သား တော်တော်ကို ငြီးငွေ့နေပြီ” ဟူ၏။

သူ့မိဘများကဲ့သို့သော စုံတွဲမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ သူတို့က အလွန်အမင်း အချစ်ကြီးကြသည်။ သူ ငယ်စဉ်ကဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦး အခန်းထဲတွင် ပုန်းကာ အနမ်းပေးနေကြသည်ကိုပင် မိဖမ်းပြေးဖမ်းမိခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစဉ်က သူတို့ကလည်း လူငယ်များအဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီးတို့မှာလည်း နုပျိုဆဲဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ် သဘာဝကျသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေမည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှစ၍ နှစ်ပေါင်းမည်မျှ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီနည်း။ ကလေးများအားလုံး ကြီးပြင်းလာကြပြီဖြစ်သော်လည်း နက်ရှိုင်းသော သန်းခေါင်ယံအချိန်မျိုးတွင်ပင် သူတို့နှစ်ဦး နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့စုပ်နေကြဆဲကို သူ မြင်တွေ့နေရဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူ့မေမေက သူ့ဖေဖေ့ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေတတ်ပြီး သူ့ဖေဖေကလည်း ထိုအတိုင်းပင် သူမ၏ ခါးကို ဖက်ထားတတ်သည်။

တံခါးကိုပင် ကောင်းကောင်းမပိတ်ထားခဲ့ပေ။ အလင်းစက္ကန့်ပိုင်းမျှ မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူသည် သူ့အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားခဲ့ရသည် - ကလေးများ၏ မျက်စိဖြင့် ကြည့်ရန် လုံးဝ မသင့်လျော်ပေ။

ပုံမှန်ရက်များတွင်ဆိုလျှင်လည်း ထိုသူနှစ်ဦး ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲနေကြသည့်အခါ လက်ချင်းချိတ်လျက် တီဗီကြည့်ကြသည်။ သူ့ဖေဖေက သူ့မေမေ့လက်သည်းများကိုပင် ညှပ်ပေးတတ်သေးသည်!

ကျိုးကွေ့လိုင် သည် ဤအရာများကို သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အမှန်တကယ်ပင် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

လင်ချင်းဟယ်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ဆံပင်ဝါကလေးစ၊ မင်းက ဘာသိလို့လဲ။ မဆိုင်တာ မပါနဲ့”

ထို့နောက် သူမသည် ချင်းပိုင်ကို ကြည့်ကာ “အိပ်ချိန်တန်ပြီ။ အချိန်တော်တော် နောက်ကျနေပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အင်း” ကျိုးချင်းပိုင် ထရပ်လိုက်သည်။ အိပ်စက်ခြင်းနှင့် ထိုကဲ့သို့သော အလုပ်များမှာ သူအနှစ်သက်ဆုံး အလုပ်များပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး သူတို့အခန်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။ ကျိုးကွေ့လိုင် က ကျိုးရွှမ် နှင့်အတူ တီဗီဆက်လက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဆယ်နာရီထိုးနေပြီဖြစ်သဖြင့် ရုပ်မြင်သံကြားကို ပိတ်ကာ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လဆန်းခုနစ်ရက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုနေ့ ကျော်လွန်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျိုးချင်းပိုင်၏ ဖက်ထုပ်ဆိုင်မှာ တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

လုပ်ငန်းမှာ အတော်လေး အေးစက်နေသော်လည်း တစ်ရက်လျှင် ယွမ်နှစ်ယွမ် သို့မဟုတ် သုံးယွမ်ခန့် တည်ငြိမ်သော အမြတ်ငွေကို ဆက်လက် ရရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဆူတာလင်းလည်း ငြိမ်မနေနိုင်ဘဲ သူ၏ ပေါက်ဆီဆိုင်မှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် လုပ်ငန်းစတင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

“ဒုတိယအစ်ကို၊ အငယ်ဆုံးဘိုးဘိုးရဲ့ ပေါက်ဆီဆိုင်ဘက်ကို သွားပြီး စားကြရအောင်” ဟု ထိုနေ့တွင် ကျိုးကွေ့လိုင် က သူ့အစ်ကိုအား ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ကျိုးရွှမ် ကလည်း ပေါက်ဆီ စားချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်ချင်းဟယ်က “ဘိုးဘိုးနဲ့ ဘွားဘွားဆီကို ဖက်ထုပ်တွေ သွားပို့လိုက်ကြ။ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ထမင်းမချက်ဖို့ အဒေါ့်ကို ပြောလိုက်၊ ဖက်ထုပ်ပဲ စားကြလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိုက်” ဟု မှာကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့” ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသား ဖက်ထုပ် (ဂျင်) အချို့ကို သယ်သွားကြသည်။

ထိုဘက်တွင် လူများစွာ ရှိနေသဖြင့် ဖက်ထုပ် (ဂျင်) အချို့မှာ တစ်နပ်စာအတွက်သာ အတန်အသင့် အလောက်လေး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သူတို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျိုးအာနီ က သတင်းလာပို့ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် မနေ့က အိမ်သို့ ထပ်မံဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ ဖုန်းပြောနေစဉ်အတွင်း သူမ၏ မိခင်က ကိစ္စတစ်ခုကို တင်ပြလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အကြီးဆုံးအဒေါ်ရဲ့ မိသားစုထဲက ရှုရှန့်ကျန်း လလာချင်နေပုံပဲ” ဟု ကျိုးအာနီ က သူတို့အား ပြောပြခဲ့သည်။

ရှုရှန့်ကျန်းမှာ ရှုရှန့်မေ့၏ မောင်လေးဖြစ်ပြီး သူမထက် နှစ်နှစ်ငယ်သည်။

ရှုရှန့်မေ့မှာ ယခုနှစ်တွင် အသက် ၁၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ရာ ရှုရှန့်ကျန်းက ၁၆ နှစ် ဖြစ်သည်။ ရှုရှန့်မေ့ထက် အသက်ကြီးသော မောင်နှမနှစ်ဦးမှာမူ လက်ထပ်ပြီးသွားကြပြီဖြစ်သော အစ်မများပင် ဖြစ်ကြသည်။

အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ မိသားစုတွင် ရှုရှန့်ကျန်းက သားတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်သလို အငယ်ဆုံးလည်း မဟုတ်ပေ။ သူ့အောက်တွင် နောက်ထပ် မောင်လေးတစ်ယောက် ရှိသေးသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ အကြီးဆုံးအစ်မတော်သည် သမီး သုံးဦးနှင့် သား နှစ်ဦး မွေးဖွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ပထမဆုံး ကလေးသုံးဦးမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို သမီးများ ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်မှာ အချိန်အကြာကြီး ခေါင်းမဖော်နိုင်ခဲ့ပေ။ သားအကြီးဆုံးကို မွေးဖွားပြီးမှသာ သူမ၏ ကျောကို မားမားမတ်မတ် လှည့်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် နောက်ထပ် သားငယ်တစ်ဦး ထပ်မံမွေးဖွားလာခဲ့သော်လည်း သားယောက်ျားလေးနှစ်ဦးအနက် အကြီးဖြစ်သော ရှုရှန့်ကျန်းမှာ အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ခံထားရသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျိုးခိုင် သည် ယခင်က သူတို့မိသားစုထံသို့ ကင်မွန်းဘဲ roasted duck တစ်ကောင် လိုက်ပို့ခဲ့ဖူးသည်။ သူ ပြန်လာသောအခါ မိမိ၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုမှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေကြောင်း ညည်းတွားပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။ ကင်မွန်းဘဲ သွားပို့ပေးရန်အတွက် သူ အခက်အခဲအမျိုးမျိုးခံကာ သွားခဲ့ရသော်လည်း ထိုကောင်လေးက ဘဲကောင်က အရွယ်သေးလွန်းပြီး စားလို့မဝကြောင်းသာ ညည်းတွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်ချင်းဟယ်သည် ဤအကြောင်းကို တစ်ခါ ကြားဖူးခဲ့သည်။ သူမသည် ယဉ်ကျေးမှုအရ အရာဝတ္ထုများကို ဆက်လက် ပို့ဆောင်ပေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ မှတ်သားထားခဲ့သည်။

သူများ၏ အလိုလိုက်ခံထားရသော သားဆိုးလေးတစ်ဦးကို ပညာပေးရန် သူမတွင် သည်းခံနိုင်စွမ်းလည်း မရှိသလို ဆန္ဒလည်း မရှိပေ။ သူမဘက်မှ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သော မိသားစုဝတ္တရားများကို လုပ်ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်သော်လည်း ထို့ထက်ပို၍မူ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ထို့ကြောင့် ကျိုးအာနီ ပြောခဲ့သည်များကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် မိသားစုအိမ်ဟောင်းကြီးသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ သူမသည် အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် သာယာနာပျော်ဖွယ် စကားလက်ဆုံပြောဆိုပြီးမှ ကိစ္စရပ်သို့ တန်းပြီး ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးအစ်ကိုထံသို့ မှာကြားပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်မှာ - ဤနေရာတွင် ဝန်ထမ်းမရှားပါကြောင်းနှင့် မည်သူမဆို ခွင့်မတောင်းဘဲ လက်ဦးမှုယူကာ ဝင်လုပ်ရဲပါက သူတို့၏ မျက်နှာကို အားနာနေမည် မဟုတ်ကြောင်းပင်တည်း။

“ဒါနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ ရှန့်မေ့က လာမယ့်နှစ်မှာ မြို့တော်ကို မလာဘူးဆိုရင် လုံးဝ လာစရာမလိုလို့ အကြီးဆုံးအစ်ကို့ကို ပြောပြပေးပါ” ဟု လင်ချင်းဟယ်က နောက်ဆုံးတွင် ထိုစာကြောင်းကိုပါ ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။