"မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ဓာတ်ပုံဆိုင်မှာ ချိန်းဆိုထားတယ်။ ကိုးနာရီထိုးရင် အားလုံး ဓာတ်ပုံသွားရိုက်ကြမယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ကြေညာလိုက်သည်။
"တတိယကောင်က ကျခံမှာလား" ကျိုးရွှမ် က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ငါပဲ ရှင်းမယ်။ ငါလည်း ရက်ရောနိုင်တာပေါ့" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က အလေးအနက်မရှိသလို ပြန်ဖြေသည်။
သူ့အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ နှစ်သစ်ကူး အနီစေ့အိတ်တွေ၊ နောက်ပြီး အငယ်ဆုံးအဒေါ်၊ အငယ်ဆုံးဦးလေး၊ အဘွားမာနဲ့ တစ်အိမ်ကျော်က မားချန်မင် တို့ပေးတဲ့ အိတ်တွေနဲ့ ပေါင်းသုံးဖို့ သူ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကြီးမားတဲ့ အနီစေ့အိတ်တွေ မဟုတ်ဘဲ အသေးစားလေးတွေသာ ဖြစ်သော်လည်း စုလိုက်တဲ့အခါ သိသာလာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း မာရှောင်တန်ကို နှစ်သစ်ကူးအတွက် ရက်ရက်ရောရော အနီစေ့အိတ် ပြန်ပေးခဲ့သည်။ ဒါက နှစ်သစ်ကူး အနီစေ့အိတ်တွေရဲ့ သဘောတရားဖြစ်ပြီး ငွေလဲလှယ်သလို ဖြစ်နေသည်။ အနည်းငယ် အတက်အကျ ကွာခြားမှုတော့ ရှိပေမယ့် ကွာဟချက် အရမ်းမကြီးသမျှ ဘယ်သူ့မှာမှ စိတ်မခဲကြပေ။ အဲဒီလိုမဟုတ်ရင် တစ်ဖက်လူက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားနိုင်လို့ ဖြစ်သည်။
အဲဒီ အနီစေ့အိတ်ငယ်လေးတွေ အားလုံးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျိုးကွေ့လိုင် မှာ ငွေကြေးအသင့်အတင့် စုမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤလူမိုက်လေးက သူစုမိထားသည့် ငွေများဖြင့် မနက်ဖြန်မနက်တွင် လူတိုင်းကို ဓာတ်ပုံသွားရိုက်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာလည်း ကန့်ကွက်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ အနီစေ့အိတ်တွေကို သူ့ကိုပေးထားပြီးသားဖြစ်၍ သူ့သဘောအတိုင်း ငွေကြေးကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်ပေသည်။
သူတို့သည် အစီအစဉ်ကို အတည်ပြုလိုက်ကြသည်— မနက်ဖြန်မနက် တိတိကျကျ ကိုးနာရီတွင် ဓာတ်ပုံဆိုင်၌ အားလုံး ဆုံကြမည်။ ထိုခေတ်အခါက ဓာတ်ပုံဆိုင်ဆိုသည်မှာ ရှားပါးလှသဖြင့် လိပ်စာကို ပြောပြရုံဖြင့် ရှာရလွယ်ကူလှသည်။
သူတို့သည် ညးးကိုးနာရီကျော်အထိ အလည်အပတ် ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။ ပထမဦးစွာ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးခိုင် ကို သူ၏ ဘိုးအဘ (ဘိုးဘိုးခံ) ကို အိမ်ပြန်ပို့ခိုင်းပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် သူမ၏ သားငယ်နှစ်ယောက်ကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
"စေးစေးပျစ်ပျစ် ကောက်ညှင်းလုံး ဟင်းချိုတစ်ပန်းကန်လောက် သောက်မလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"မသောက်တော့ဘူး၊ ဝနေပြီ။ ဒီည အရမ်းဗိုက်ပြည့်နေလို့" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ဖြေသည်။
ကျိုးရွှမ် ကလည်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမအတွက်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် အတွက်သာ တစ်ပန်းကန် လုပ်လိုက်သည်— ၎င်းမှာ ညစာအတွက် အစောပိုင်းကတည်းက ပြင်ဆင်ထားသည့် ကောက်ညှင်းနှင့် မွှေးပျံ့သော ပိန်းဥလုံးလေးများ ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ချိုမြိန်ပြီး အလွန်စားကောင်းလှသည်။
စားသောက်ပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ယောက် ရေချိုးကြပြီး အနားယူရန် ဝင်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ညီငယ်များက ၎င်းတို့၏ အကြီးဆုံးအစ်ကို ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။ သူပြန်ရောက်လာသောအခါ စစ်တက္ကသိုလ်မှ သူ၏ အတွေ့အကြုံပုံပြင်များကို နားထောင်ရင်း ညဆယ့်တစ်နာရီခွဲခါနီးအထိ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးမှ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြသည်။
*အကြီးဆုံးအစ်ကိုက စစ်သားဖြစ်တော့မယ်။ ဒုတိယအစ်ကိုက ပါမောက္ခဖြစ်တော့မယ်။ ငါကတော့ စီးပွားရေးလုပ်မယ်* ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ တွေးတောရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
အိပ်ခန်းထဲတွင်မူ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့မှာ အိပ်ပျော်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်— သို့သော် ၎င်းတို့သည် အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ တစ်နာရီကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြသည်ကို မေးရန်ပင် မလိုတော့ပါပေ။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ကျိုးချင်းပိုင် မှာ အလွန်တရာကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည်ဟုသာ ဆိုရမည်။
သစ်သီးက ဘယ်လောက်ပဲ ချဉ်ပြီး ရုန်းကန်ရပါစေ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အစေ့ကို သူမကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးခဲ့သည်ဖြစ်၍ စားရုံသာ ရှိတော့သည်။ သူမ ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။ သူမက အရှုံးပေးကာ သူရဲကောင်းနှင့်အတူ လိုက်ပါရင်း သူနှင့်အတူ သမီးလေးတစ်ယောက် ယူပေးရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ သူသာ ဆက်လက်ကြိုးစားနေသမျှ ကလေးတွေ ဆက်မွေးပေးနေမည်သာတည်း!
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ၏ သဘောထားကို အပြည့်အဝ ကျေနပ်အားရနေသည်။ အလုပ်ပြီးသွားသောအခါ သူ၏ဇနီးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အိပ်စက်လိုက်သည်။
"ချင်းပိုင်၊ ရှင် ဒီစကားကို ကြားဖူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အားယော့ယော့ဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"ပင်ပန်းတဲ့ နွားပဲ ရှိတယ်၊ ထွန်လို့မကောင်းတဲ့ လယ်ကွင်းဆိုတာ မရှိဘူးတဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
"လယ်တစ်ဧကမှာ ကျယ်ဝန်းတာက ဒီလောက်ပဲ ရှိတာပဲ။ ကိုယ် နိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ချေပလိုက်သည်။
အဲဒီစကားကိုသာ ကြားကြည့်ပေတော့။ ဘယ်လောက် ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေလဲ! တကယ်ပါပဲ၊ သူမရဲ့ မိသားစုက ချင်းပိုင်ဆိုတာ ဆိုးသွမ်းဖို့ သင်ယူသွားလေပြီ။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို အသာအယာ လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်ရာ ကျိုးချင်းပိုင် က တခစ်ခစ်ဖြင့် သိမ်မွေ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ၏ ပူနွေးပြီး ကြွက်သားအပြည့်ရှိသော ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်ရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် သူ၏ရင်ခွင်ထဲ၌ အိပ်ရသည်ကို သူမ အလွန်နှစ်သက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ကြီးမားတဲ့ မီးဖိုကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး အထူးသဖြင့် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် လည်း အတူတူပင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ကျေနပ်နေပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို ဖက်ထားရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
မနက်ဖြန်မနက် ကိုးနာရီတွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ကြိုတင်ချိန်းဆိုထားကြသဖြင့် တန်းပြီး အလုပ်စနိုင်ခဲ့သည်။
မနက်ပိုင်းလာရတာ တော်တော်ဉာဏ်ကောင်းတာပဲဖြစ်ကြောင်း ဓာတ်ပုံဆရာက မှတ်ချက်ပေးသည်။ အကယ်၍ မွန်းလွဲပိုင်းအထိသာ စောင့်ခဲ့ပါက ဘယ်လောက်ကြာအောင် စောင့်ရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့တစ်စုတည်းသာ နှစ်သစ်ကူးဓာတ်ပုံ လာရိုက်ကြသည် မဟုတ်ဘဲ အခြားသူများစွာလည်း ထိုနည်းတူ စိတ်ကူးရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုဓာတ်ပုံရိုက်ကူးမှုအတွက် အဖေကျိုး၊ အမေကျိုး နှင့် ဦးဝမ်တို့ အားလုံး အဝတ်သစ်စက်စက်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
အမေကျိုး က မျက်နှာအပြည့် အပြုံးများဖြင့် "ဒါက တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် တစ်သက်တာလုံးတွင် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံမှ မရိုက်ဖူးဘဲ ကြားဖူးရုံသာ ကြားဖူးခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမမှာ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်ပေ။
အစောပိုင်းက လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို သူ၏ မိဘများကို ပုံရိုက်ရန် ခေါ်လာစေလိုသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးက ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်သည့် ဆန္ဒ အမှန်တကယ် ရှိကြသော်လည်း ထိုစဥ်က မိသားစု၏ ငွေကြေးအခြေအနေမှာ ယခုကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ဘဲ ငွေကို အလဟဿ မဖြုန်းချင်ကြပေ။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ငွေကြေးက ပြဿနာမဟုတ်တော့ပေ။ ငွေအမြောက်အမြား ကုန်ကျရလျှင်တောင် သူတို့ အတူတူ ဓာတ်ပုံရိုက်နိုင်ကြသည်။ တစ်နှစ်မှ တစ်ခါသာ ဖြစ်သည်လေ — သို့ဖြစ်၍ ရက်ရက်ရောရော သုံးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။
ပထမဦးစွာ ကြီးမားသော မိသားစုကြီး တစ်ခုလုံးက အုပ်စုလိုက် ဓာတ်ပုံရိုက်ကြပြီးနောက် အမျိုးမျိုးသော ပေါင်းစပ်မှုများဖြင့် ဆက်ရိုက်ကြသည်— လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မိသားစု၊ ကျိုးခိုင် ညီအစ်ကိုများ နှင့် ၎င်းတို့၏ ဘိုးအဘ (ဘိုးဘိုးခံ)၊ ထို့နောက် အဘိုးအဘွားများနှင့် ဓာတ်ပုံများ စသဖြင့် ရိုက်ကြသည်။ စုစုပေါင်း ဓာတ်ပုံ အပုံနှစ်ဆယ်ကျော် ရိုက်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ငွေဖြုန်းမှုအပြီးတွင် ဆူဒါလင် နှင့် ဦးဝမ်တို့က ဘေလ်ရှင်းရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ကျိုးကွေ့လိုင် က ချက်ချင်း ဝင်တားလိုက်သည်။ "ဘယ်သူမှ လုမပေးနဲ့! ဒီနှစ်တော့ ငါရှင်းမယ်!"
သူက ငွေရှင်းကောင်တာဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် လျှောက်သွားကာ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က စုဆောင်းထားသမျှ ငွေများကို အစေ့အစင်မကျန် အကုန်ထုတ်ပေးလိုက်သဖြင့် အိတ်နှစ်ဖက်စလုံး ဗလာဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် နောင်တွင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အမေ့ထံမှ မုန့်ဖိုးတောင်းကာ ဗျောက်အိုးဝယ်ရန် ရဲရဲတင်းတင်း တောင်းခံခဲ့သေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျပ်တန် နှစ်ဆယ်ပြားကို နှမြောတသဖြင့် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူဘေလ်ရှင်းခဲ့ခြင်းအတွက် သူမ သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါ— အထူးအခါကြီးအတွက် ရက်ရက်ရောရော သုံးခြင်းက ပြဿနာမရှိပေ— သို့သော် သူမထံမှ ငွေပိုရဖို့ဆိုတာလား? မေ့ထားလိုက်တော့။ ကျပ်တန် နှစ်ဆယ်ပြားဆိုတာ အစွန်းဆုံး အလွန်ဆုံးပင်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က နောက်ထပ် ငွေတောင်းရန် ဆက်လက် တဝါးဝါးလုပ်နေသေးသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် သူမက "နှစ်သစ်ကူးကို ကိုယ့်ဘာသာ သွားပျော်တော့။ လေးနာရီတိတိကျရင်တော့ ညစာစားဖို့ ပြန်လာခဲ့ဖို့ပဲ မှတ်ထား" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။
နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့တွင် ညစာကို အမြဲတမ်း စောစောစားလေ့ရှိသည်။ ညဘက်ကျမှ ဗိုက်ဆာလာသူများ ရှိပါက အပေါ့စားညစာ စားနိုင်ကြသည်။
သားသုံးယောက်စလုံး အပြင်ထွက်သွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ကတော့ မနက်အစောပိုင်းက အိမ်မှာလူမရှိ၍ ပြန်လှည့်သွားကြရသည့် အလည်လာသော ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများကို လက်ခံရန် အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
"မိသားစုတစ်စုလုံး— ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမတွေနဲ့ မယားညီအစ်ကိုရဲ့ မိသားစုတွေအပါအဝင်— ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ဓာတ်ပုံဆိုင်ကို သွားကြတယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အဒေါ်မာအား အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြနေသည်။
လာရောက်လည်ပတ်သူများမှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ငယ်လေးမှ အလုပ်သမားများပင် ဖြစ်ကြသည်။ အဒေါ်မာနှင့် မားချန်မင် တို့က မာရှောင်တန်ကိုပါ ခေါ်လာကြသဖြင့် အိမ်မှာ အလွန်တရာ စည်ကားသွားခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များကို အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်ထားပေးခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးကို ကျင်းပသည့်အခါ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ထိန်းသိမ်းရပေမည်။
မွန်းလွဲတစ်နာရီမှ လေးနာရီခါနီးအထိ ဧည့်သည်များကို လက်ခံဧည့်ခံခဲ့ကြသည်။ ကျိုးခိုင် နှင့် သူ၏ မောင်နှမများ ညစာပြင်ဆင်ကူညီရန် ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ— အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရပ်ကွက်ထဲရှိ အခြားသူများအားလုံးလည်း အလားတူ အချိန်ဇယားအတိုင်း လုပ်ဆောင်နေကြသောကြောင့်တည်း— ဧည့်ခံမှုများ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
သားသမီးသုံးယောက်ပါသည့် မိသားစုသည် ဆူဒါလင် တို့အိမ်သို့ ညစာစားရန် သွားကြခြင်းမရှိဘဲ အိမ်မှာပင် ကိုယ်ပိုင်ချက်ပြုတ်စားသောက်ကြသည်။ ထို့နောက် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ နှစ်ယောက်သား အတူတူ ထွက်သွားကြသည်။
လင်မယားနှစ်ယောက် ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ရုပ်ရှင်ရုံသို့ သွားခြင်းသည်သာ ရှိသမျှ တစ်ခုတည်းသော ဖျော်ဖြေရေးပုံစံ ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် အခြားသော အားကစား သို့မဟုတ် ဂိမ်းများကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် မကစားနိုင်ကြပေ။ နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက် စတင်သည်နှင့် ရုပ်ရှင်ရုံမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူပြည့်ကျပ်နေခဲ့သည်။
ယနေ့လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ စောစောရောက်မှသာ လက်မှတ်ရရန် အခွင့်အလမ်း ရှိမည်ဖြစ်ပြီး, မဟုတ်ပါက လက်မှတ်ပင် ဝယ်ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီးနောက် အေးစိမ့်နေသော လေထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ကြရာ အနီးအနားတွင် အရည်သောက်ရန် နေရာ တစ်နေရာမှ မရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။
"ချင်းပိုင်, ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ဝယ်ပြီး ဆိုင်ဖွင့်ကြရအောင်လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရုတ်တရက် အကြံပြုလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာတွေ ရောင်းမလို့လဲ" ဟု မေးသည်။
"သစ်သီးဖျော်ရည်တွေ ရောင်းလို့ရတာပေါ့၊ ရာသီဥတု ပိုပူလာရင် ရေခဲချောင်းလိုမျိုးတွေပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ဘာမှ သိပ်မရှိလှဘဲ ဆိုင်တစ်ခုသာ ဖွင့်လိုက်ပါက လုပ်ငန်းများ တကယ်ကို အောင်မြင်လာမည်ဟု သူမ တွက်ဆထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအချိန်တွင် ရုပ်ရှင်လက်မှတ် ဝယ်နိုင်သူတိုင်းမှာ အတော်အတန် အခြေအနေကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့်တည်း။ လက်မှတ်တစ်စောင်တည်းပင် နှစ်ပြား သို့မဟုတ် သုံးပြား ကုန်ကျရာ လူအများစုမှာ နှမြောတသ ဖြစ်နေတတ်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် အချိုရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ဖွင့်ခြင်းသည် အလွန်တရာ ဉာဏ်ကောင်းသည့် အကြံဉာဏ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယူဆလေသည်။