အခန်း (၃၆၄)။ ၁၉၈၁ ခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးညစာ
ကျိုးကျိုင်း၏ ဖက်ထုတ်ဆိုင်သည် ဒီဇင်ဘာလ ၂၈ ရက်နေ့အထိ ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီးနောက် နှစ်သစ်ကူးအတွက် တရားဝင် ပိတ်လိုက်လေသည်။
ညဘက်တွင် လင်ကျင်းဟယ်နှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူတို့သည် တစ်နှစ်စာ စာရင်းဇယားများကို တွက်ချက်ရန် အခန်းထဲတွင် အတူရှိနေခဲ့ကြသည်။
လင်ကျင်းဟယ်၏ အဝတ်အထည်ဆိုင်၏ ဝင်ငွေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ပျမ်းမျှအားဖြင့် ယခုနှစ်အတွင်း ကုန်ကျစရိတ်အမျိုးမျိုးကို နှုတ်ပြီးပါက တစ်လလျှင် ယွမ်နှစ်ထောင်ခန့် ဝင်ငွေရှိခဲ့သည်။
နောက်မှ ဖွင့်လှစ်ခဲ့သော အမျိုးသားအဝတ်အထည်ဆိုင်မှာမူ အမျိုးသမီးအဝတ်အထည်ဆိုင်လောက် ဝင်ငွေမကောင်းလှသော်လည်း လုပ်ငန်းအခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည့် သက်တမ်းမှာ တိုတောင်းသေးသော်လည်း ခိုင်မာသော ဝင်ငွေကို ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့ရာ ကျိုးကျိုင်း၏ ဖက်ထုတ်ဆိုင် တစ်နှစ်စာ အမြတ်ငွေနှင့်ပင် နီးပါးတူညီနေခဲ့သည်။
အမှန်တရားမှာ ကျိုးကျိုင်း၏ ဖက်ထုတ်ဆိုင်သည်လည်း ယခုနှစ်တွင် အလွန်ပင် အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး တစ်လလျှင် ယွမ် ၃၀၀ မှ ၄၀၀ နီးပါးခန့် ဝင်ငွေရရှိခဲ့သည်။ နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် လုပ်ငန်းများမှာ ပို၍ပင် အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ရသည်။ လူတိုင်း ကြိုက်နှစ်သက်ကြသည့် သိုးသားဖက်ထုတ်များကိုပါ ထည့်သွင်းရောင်းချခဲ့ရသဖြင့် နောက်ဆုံးလ၏ လုပ်ငန်းမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ခဲ့ကာ အမြတ်ငွေမှာ ယွမ် လေးရာကျော်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့လေသည်။
ယခုနှစ်အတွက် ၎င်းတို့၏ ကုန်ကျစရိတ်များမှာ အတော်လေး နည်းပါးလှပြီး အဓိကအားဖြင့် အမျိုးသားအဝတ်အထည်ဆိုင် ဝယ်ယူစရိတ်လောက်သာ ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှလွဲ၍ လက်တွေ့တွင် အဓိကကျသော ကုန်ကျစရိတ်ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့သည် ငွေအမြောက်အမြားကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြသည်။ အရာအားလုံးကို တွက်ချက်ပြီးနောက် မိသားစု၏ စုဆောင်းငွေမှာ အတော်ပင် များပြားလှပေသည်။
"ဘာလို့ တိုက်တန်းလျား (ဝင်းခြံဝန်းရံထားသော တိုက်အိမ်) အကြောင်း သတင်းစကား ဘာမှမကြားရသေးတာလဲ" ဟု လင်ကျင်းဟယ်က တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။
သူမသည် ဝင်းခြံဝန်းရံထားသော တိုက်အိမ်တစ်လုံးကို အလွန်အမင်း ဝယ်ယူချင်နေခဲ့သဖြင့် အခြားသော လူနေအိမ်ခြံမြေများကိုဖြစ်စေ၊ ဆိုင်ခန်းများကိုဖြစ်စေ မဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အမှန်တော့ အခြားနေရာများမှာ သူမ၏ စိတ်ကြိုက်မဖြစ်ခဲ့ခြင်းလည်း ပါဝင်ပေသည်၊ မဟုတ်လျှင် သူမအနေဖြင့် ဝယ်ယူရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။
"စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ တဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာကြတာပေါ့" ဟု ကျိုးကျိုင်းက ပြောသည်။ သူ့ဇနီးသည် ဝင်းခြံတိုက်အိမ် ဝယ်ယူရေးအပေါ် မည်မျှအစွဲအလမ်းကြီးနေသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိပေသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ၎င်းတို့ကို ကြိုက်နှစ်သက်ပေသည်။ သူသည် ယခင်က လူကြီးမင်းဝမ်၏ ဝင်းခြံတိုက်အိမ်အတွက် အငှားခကောက်ခံရာတွင် သွားရောက်ကူညီဖူးပြီး လူကြီးမင်းဝမ်၏ နေရာမှာ နှစ်ထပ်တိုက်ဝင်းကြီးဖြစ်ကာ အလွန်ပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပေသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ လူကြီးမင်းဝမ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုသာ ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျိုင်းက ထိုအဘိုးအိုကို ဖားသစ်ခွ (စတေးထိုက်သော သက်ကြီးရွယ်အို) အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားသော်လည်း သူ၏ မေတ္တာကို အသုံးချရန် ဘယ်သောအခါမှ မကြံစည်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့ဇနီးနှင့်အတူ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့်သာ ဝယ်ယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ကျင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နောင်နှစ်ကျရင်လည်း အဲ့ဒီလိုအိမ်မျိုး မပေါ်လာသေးဘူးဆိုရင်တော့ ငါ ဆိုင်ခန်းတွေနဲ့ စီးပွားရေးအဆောက်အအုံတွေကိုပဲ ပိုပြီးဝယ်လိုက်တော့မယ်"
ယခုအခါ စီးပွားရေးအခြေအနေမှာ တစ်နေ့တခြား တိုးတက်လာပြီး နိုင်ငံရေးလေထုမှာလည်း ပို၍ လင်းလက်တောက်ပလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူများ ပိုမိုများပြားလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းမွန်သော နေရာကောင်းရှိသည့် ဆိုင်ခန်းများကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။ တစ်စုံတစ်ဦးက ဝယ်ယူလိုပါက လက်ဦးမှုရယူရန် လိုအပ်ပေသည်။
ကျိုးကျိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ကန့်ကွက်လိုခြင်း မရှိပါ၊ အရာရာသည် သူ၏ ဇနီးအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။
"နောင်လာမယ့်အချိန်တွေကျရင် တခြားနေရာတွေမှာလည်း သွားဝယ်လို့ရတာပဲလေ" ဟု လင်ကျင်းဟယ်က အိပ်ရာပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဘယ်နေရာမှာလဲ" ဟု ကျိုးကျိုင်းက နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"တောင်တရုတ်ပင်လယ်ဘက်မှာပေါ့" ဟု လင်ကျင်းဟယ်က ဖြေကြားလိုက်သည်။
အနာဂတ်တွင် အကယ်၍ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ကြမ်းတမ်းအေးစက်လှသော မြောက်ပိုင်း၏ ဆောင်းရာသီကို မနှစ်သက်တော့ပါက ဆောင်းရာသီကို တောင်ပိုင်းတွင် သွားရောက်ကုန်ဆုံးနိုင်ကြပေသည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နွေဦးပေါက်သကဲ့သို့ နွေးထွေးနေမည် ဖြစ်သည်။
ကျိုးကျိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဆက်ပြီး ကြိုးစားကြတာပေါ့"
လင်ကျင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ "ကျိုင်း၊ ဒီညတော့ ငါတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ဘုရားသခင်က သမီးလေးတစ်ယောက် ပေးမပေး ကြည့်ရအောင်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးကျိုင်းအနေဖြင့် မည်သို့လုပ် မပူးပေါင်းဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ ပူးပေါင်းရုံသာမက သူ၏ အင်အားအပြည့်ဖြင့်ပါ လုပ်ဆောင်ခဲ့လေသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ဆိုင်ဖွင့်ရန် မလိုအပ်တော့သည်နှင့်အမျှ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ နက်နဲသော ညဉ့်နက်သည်အထိ အတူရှိနေခဲ့ကြသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ၎င်းတို့သည် နံနက်ဆယ်နာရီအထိ အိပ်ပျော်နေခဲ့ကြပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ထလာခဲ့ကြသည်။
ကျိုးခိုင် မှာမူ အပြင်သို့ ထွက်သွားနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ ကျိုးဂွေးလိုင်းလည်း အိမ်တွင် မရှိပေ။ ကျိုးရွှမ် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။
"ဖေဖေ၊ မေဖေ၊ ဘာစားကြမလဲ" ဟု ကျိုးရွှမ် က မေးလိုက်သည်။
"အများကြီး မလိုပါဘူး။ မုန့်ဖတ်အနည်းငယ်ကို ရေနွေးငွေ့နဲ့ ပေါင်းလိုက်ပြီး ဖေဖေအတွက် သိုးသားစွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ပြန်နွေးလိုက်ရင် ရပါပြီ" ဟု လင်ကျင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
သူတို့ မနေ့က ဆိုင်ပိတ်လိုက်ကြသည် မဟုတ်လော။ လင်ကျင်းဟယ်သည် ဖက်ထုတ်ကောင်းကောင်း အချို့ကို ပြန်ယူလာခဲ့ရန် ဒုတိယမြောက်သားကို မှာကြားထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ပြုတ်ပြီးသားနှင့် အအေးခံထားပြီးသားဖြစ်ကာ အခါမရွေး စားလိုသည့်အခါ ပြန်နွေးစားရုံသာ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှပေသည်။ လင်ကျင်းဟယ်သည် မိသားစုအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အေးခဲထားသည့် အစားအစာများကိုလည်း များပြားစွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
သူမ၏ ဒုတိယမြောက်သား ပြန်လာသောအခါ ပေါင်းမုန့်အချို့ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရာသီဥတုမျိုးတွင် ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာ လုံးဝ မလိုပေ။
ကျိုးရွှမ် က ပေါင်းမုန့်နှစ်လုံးကို ပို၍ပေါင်းလိုက်ပြီး ပြန်နွေးထားသော သိုးသားစွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကိုပါ သောက်လိုက်ရာ ပမာဏမှာ အတိအကျပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မျက်နှာသစ်သန့်စင်ပြီးနောက် လင်ကျင်းဟယ်သည် သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ပန်းသီးတစ်လုံးကို ဝါးစားရင်း "ငွေစားချင်စိတ် သတိရတာ သိပ်မရှိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဆောင်းရာသီတွင် အသားများကို အလွန်အမင်း စားသုံးခဲ့မိသဖြင့် နံနက်စာအတွက် သက်သတ်လွတ်ကို စားလိုနေခဲ့သည်။ ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အနည်းငယ်မျှသာ စားလိုက်မည် ဖြစ်သည်။
သူမသည် အလွန်အမင်း နည်းပါးသော ပမာဏကိုသာ စားသုံးခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသည်များကို ကျိုးကျိုင်းကို စားသုံးစေလိုက်သည်။ ကျိုးကျိုင်းသည် မနေ့ညက အလွန်ပင် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရပြီး ယခုမှ နိုးထလာကြသည်ဖြစ်ရာ သဘာဝအလျောက်ပင် ဗိုက်ဆာနေခဲ့ပေသည်။ သူ့ဇနီးသည် အမှန်တကယ်ပင် မစားလိုတော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နှစ်ဦးစာလုံးကို အကုန်အစင် စားသောက်လိုက်လေသည်။
စားသုံးပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ရုပ်မြင်သံကြားကို အတူတကွ ထိုင်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် လင်ကျင်းဟယ်က အနည်းငယ်မျှ စားခဲ့ပြီး ကျိုးကျိုင်းကမူ အနည်းငယ် ပိုစားခဲ့သည်။ ပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသား အပြင်သို့ အတူတကွ ထွက်ကာ ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့ကြသည်။
ကျိုးအာနီက ဆူချန် နှင့် စုရွှန်း ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သောအခါ အိမ်တွင် စာအုပ်ဖတ်နေသည့် ကျိုးရွှမ် နှင့် တံခါးချင်းကပ်လျက်မှ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်နေသည့် မာရှောင်တန်တို့သာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
"စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့ အပြင်ထွက်သွားကြတာလား" ဟု ကျိုးအာနီက မေးလိုက်သည်။
"အင်း။ အလုပ်ကနေ ရှားရှားပါးပါး အနားယူရတာလေ။ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ပြီး ပျော်ပါးနေကြလောက်မယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ မိဘများ၏ အလေ့အထများကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့တွင် အလွတ်အချိန် ရလာတိုင်း ကလေးများကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ထွက်သွားတတ်ကြသည်။
ကျိုးအာနီက ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် ဖက်ထုတ်ဆိုင်တွင် ဆက်လက် မနေတော့ဘဲ မနေ့က သူမ၏ ဘိုးဘွားများထံသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းများ ပိတ်ထားပြီး ဆိုင်တွင် မည်သူမျှ မရှိတော့သည်ဖြစ်၍ ဘိုးဘွားများဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခြင်းမှာ အင်မတန် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပေသည်။
သူမသည် နှစ်သစ်ကူးအတွက် မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်မသွားခဲ့သော်လည်း ကျိုးအာနီသည် စာကို ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာသင်ယူနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အားလပ်ရက် ပွဲတော်များတွင်ပင် သူမသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ စာရင်းကိုင်ပညာကို ဆည်းပူးလေ့လာနေခဲ့သည်။
ကျိုးရွှမ် အင်္ဂလိပ်စာအုပ် ဖတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးအာနီက အားကျသော အကြည့်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါတွေအားလုံးကို နားလည်နိုင်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဖတ်လို့တော့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြည့်အဝတော့ မထိုးဖောက်နိုင်သေးပါဘူး။ မေကတော့ သူ့ရဲ့ မိခင်ဘာသာစကားလိုမျိုး အလွယ်တကူ ဘာသာပြန်နိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြောလိုက်သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်က တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ" ဟု ကျိုးအာနီက ချီးကျူးလိုက်သည်။
ကျိုးရွှမ် က ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့မိခင်သည် အလွန်ပင် ကြိုးစားအားထုတ်သူ ဖြစ်သည်။ အားလပ်ရက်များတွင် အနားယူတတ်သော်လည်း သာမန်ရက်များတွင်မူ သူမ၏ စာအုပ်များနှင့်သာ အမြဲကပ်နေတတ်သည်။
"ညီအစ်ကိုတွေ ဗိုက်ဆာနေကြပြီလား။ စားပြီးပြီလား" ဟု ကျိုးရွှမ် က ဆူချန် နှင့် စုရွှန်း တို့ကို မေးလိုက်သည်။
"စားပြီးပါပြီ" ဟု ဆူချန် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
စုရွှန်း က "အစ်ကိုကြီးက ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော် သူ့ဆီကနေ ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူချင်လို့ လာခဲ့တာ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"သူ အပြင်ထွက်သွားတယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်ကြရအောင်။ ခဏနေရင် ပြန်လာလောက်ပါတယ်။ ဒီလူက မာဝမ်လေ၊ သူ့ရဲ့ နာမည်ပြောင်က မာရှောင်တန် တဲ့"
သူက ၎င်းတို့အား မာရှောင်တန်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြီး ကလေးငယ်များမှာ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ရန် အတူတကွ ထိုင်နေကြလေသည်။ ထိုအချိန်က ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲများမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ခေတ်မီ ဖျော်ဖြေရေးပစ္စည်းများ ရှားပါးနေသေးသည်ဖြစ်ရာ အရာရာတိုင်းမှာ အသစ်အဆန်းဖြစ်ပြီး ဆန်းကြယ်နေခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်ကျင်းဟယ်နှင့် ကျိုးကျိုင်းတို့သည် အိမ်တွင်းရေးရာများကို လုံးဝ မေ့ပျောက်ထားလိုက်ကြပြီး ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရန် ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။
"ဒီရုပ်ရှင်တွေရဲ့ အဓိကဇာတ်ကြောင်းတွေက ပိုပိုပြီး ရဲတင်းလာကြပါပြီလား" ဟု ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှ ထွက်လာရင်း လင်ကျင်းဟယ်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
စီးပွားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများမှာ အမြစ်တွယ်လာပြီး တိုးတက်မှုများ အရှိန်အဟုန်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ရုပ်ရှင်များမှာလည်း စစ်ပွဲတော်လှန်ရေး ရုပ်ရှင်များသာ ပြသနိုင်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းပုံစံဟောင်းကြီးမှ ဖယ်ခွာလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးကျိုင်းသည်လည်း ထိုပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားမိနေခဲ့သည်။ ယခုနှစ်တွင် သူ၏ မွေးရပ်မြေမှပင် ရွာထဲသို့ လျှပ်စစ်မီးတိုင်များ စိုက်ထူနေပြီဟူသော သတင်းများပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နောက်နှစ်ထက် နောက်မကျပါက ဇိုးကျားရွာတွင် နောက်ဆုံး၌ လျှပ်စစ်မီး ရရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာလည်း နိုင်ငံ၏ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုကို ဖော်ပြနေသည့် နောက်ထပ် လက္ခဏာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့နှင့်အတူ အစားအစာများကို အတူတကွ စားသုံးလေ့ရှိသည်မှာ ရှားပါးလှသော်လည်း ၁၉၈၁ ခုနှစ်၏ နောက်ဆုံးနေ့တွင်မူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသားသည် နှစ်သစ်ကူးညစာအတွက် အသားများကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြပြီး မိသားစုဝင်အားလုံးနှင့်အတူ စားပွဲဝိုင်းတွင် အတူတကွ ပါဝင်ထჯိုင်ခဲ့ကြလေသည်။