အခန်း (၃၆၃) - အသားအရေ ထိန်းသိမ်းခြင်း
ကျိုးခိုင် ထွက်သွားပြီးနောက် ဇူကျန်ကျန်မှာ မျက်နှာလေး ရဲတက်လျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
အဘွားဇူက ဖိနပ်ခုံများကို ချုပ်နေဆဲပင်။ မြေးမလေး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ "ဘာလို့ ပြန်ဝင်လာတာလဲ။ အပြင်ထွက်ပြီး စောင့်နေလေ။ ကျိုးခိုင် က ဒီနေ့ သေချာပေါက် ရောက်လာမှာပါ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"သမီး... သမီး ဟိုတစ်ခါ အဘွားပြောတဲ့သူကို တွေ့ခဲ့ပြီထင်တယ်" ဇူကျန်ကျန်က နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ မျက်နှာနီမြန်းလျက် ပြောလိုက်သည်။
အဘွားဇူ ထိုသို့ကြားလိုက်ရသောအခါ အမြန်အဆန် မေးလေတော့သည် - "အရပ်လည်းရှည်၊ ခန့်ညားပြီး တက်ကြွတဲ့ လူငယ်လေးလား ဟင်။"
ဇူကျန်ကျန်က အားနာနေသည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း။ အရပ်လည်းရှည်ပြီး ခန့်ညားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း ရင့်ကျက်တဲ့ပုံစံ ပေါက်တယ်။ သူက နှစ်ဆန်းမှ အသက် ၁၈ ပြည့်မှာ တကယ် ဟုတ်လို့လားဟင်။"
"ဘယ်လိုလုပ် အတုဖြစ်ရမောင်လဲ။ သူက ဒီလောက်အထိ အရပ်ရှည်လာပြီပဲ၊ သဘာဝကျကျပဲ လူငယ်ပေါက်စလေးလို မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် သေသေချာချာ ပြည့်စုံတယ်။ သမီး သူ့ကို သဘောကျလား။ သဘောကျတယ်ဆိုရင် အဘွားအချိန်ဆွဲပြီး သမီးအတွက် အစီအစဉ်ဆွဲပေးမယ်" ဟု အဘွားဇူက ပြောသည်။
အဘွားဇူ၏ စကားကို ဆက်၍ နားမထောင်နိုင်တော့ဘဲ အဘိုးဇူက ဝင်ပြောလိုက်သည် - "နှစ်သစ်ကူးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်လာတော့မှာ၊ အခုတော့ ဒီအကြောင်းတွေကို မပြောနဲ့တော့။ ဘာမှ လုပ်စရာရှိရင်လည်း နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ လုပ်ကြတာပေါ့။"
"အခုမှ လုပ်မယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ။ နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ လုပ်မှာပေါ့" ဟု အဘွားဇူက လုံးဝ အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထိုကောင်လေးက အသက်လည်း ငယ်သေးသလို ဘယ်သူနဲ့မှလည်း မစပ်ယှက်ရသေးတော့ သူ့ကို ဘယ်သူကမှ လုသွားမှာကို သူမ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပေ။
ထို့အပြင် သူမက အဘွားကြီးကျိုးနှင့်လည်း ရင်းနှီးသည့် ဆက်ဆံရေး ရှိသည်။ သူမ၏ အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော မြေးမလေးကို ထိုမိသားစုထဲ ချွေးမအဖြစ် ပို့ပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် အဘွားကြီးကျိုးလည်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားမည်မှာ သေချာပေသည်။
ဇူကျန်ကျန်မှာ မျက်နှာပူလာကာ စကားမဆိုဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။
ထိုစဉ် အနာဂတ်အတွက် ကြံစည်ခံနေရသည်ကို လုံးဝ မသိရှာသေးသော ကျိုးခိုင် ကတော့ သူ့ဦးလေးငယ်၏ ဆိုင်တွင် ပေါက်ဆူးနှင့် သိုးစုံများကို စားသုံးနေရင်း အလုပ်ရှုပ်နေလေသည်။
"ဒီ... ဒီသီး... သီးကတော့ တကယ်... လန်းဆန်းတာပဲ" ဟု ဆူဒါလင် က တစ်လုပ်စားရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူ့မှာ မကြာသေးမီက ကိုယ်ပူသလိုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ဤသီး၏ အရသာမှာ ယခုအချိန်တွင် အထူးပင် စားကောင်းနေသည်။
"ဦးလေးငယ်၊ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် စျေးဝယ်စင်တာ သွားပြီး ဝယ်လို့ရတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ မနေ့က သွားတော့ အဖေဝယ်လာတာလောက် မလန်းဆန်းဘူးဆိုတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
"အင်း" ဟု ဆူဒါလင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ့တူလေး စားသောက်ပီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ "ထပ်... ထပ်စားဦးမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"မစားတော့ဘူး၊ တင်းသွားပြီ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်တို့ဘက်က သတင်းတွေ ကြားနေရတယ်။ အခြေအနေတွေက ရှေ့ဆက်သွားလေ ပိုတည်ငြိမ်လာလေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဦးလေး၊ အခု ဒီကိုပြောင်းလာပြီဆိုတော့ ဒီဆိုင်ကို ဝယ်ဖို့ရော စဉ်းစားဖူးလား။"
ဆူဒါလင် က "မင်း... မင်းအဖေ... လည်း... အဲဒီလို... ပြောဖူးတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"အင်း။ ဝယ်လိုက်တာ အမှားတော့ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဒန်ပေါက်ဆိုင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့အမေက ၇၉ ခုနှစ် အကုန်ပိုင်းလောက်ကတည်းက ဝယ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူ ထိုအကြောင်းကို မထည့်ပြောတော့ပေ။
ထိုစဉ်က သူမသည် စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင် ဝယ်ရန် ယွမ်သုံးထောင်အထိ ထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုငွေပမာဏက ဘယ်လောက်တောင် များပါသနည်း။ ထိုခေတ်က သူ့မိဘများတွင် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းဟူ၍ မရှိဘဲ လယ်ကွင်းထဲမှ ရသည့် လုပ်အားခကိုသာ အဓိက မှီခိုနေခဲ့ရသည်။ ထိုမျှလောက်သော လုပ်အားခလေးဖြင့် မိသားစုတစ်စုကို ကျွေးမွေးရန် ခက်ခဲကြောင်း မျက်စိရှင်ရှင်နှင့် မည်သူမဆို သိကြပေသည်။
သို့ဆိုလျှင် ထိုငွေများ ဘယ်က ရလာခဲ့သနည်း။
ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
ဆူဒါလင် က "ဈေး... ဈေးကြီးလွန်းတယ်။ မင်း... မင်းအဖေရဲ့... dumplings ဆိုင်တောင်... လေး... လေးထောင်ပေးခဲ့ရတာ" ဟု ပြောသည်။
ကျိုးခိုင် က ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူ့အမေက သူ့ကို အရင်က ပြောပြဖူးလိမ့်မည်ဟု တွေးကာ စိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်သည်။
ပြင်ပတွင်မူ သူက "အဲဒါကို ကျွန်တော် အမေဆီကနေ ကြားဖူးပါတယ်။ ယွမ်လေးထောင်ဆိုတာ အများကြီးလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ အဖေရဲ့ ဒန်ပေါက်ဆိုင်က အဲဒီငွေကို တစ်နှစ်လောက်နဲ့တင် ပြန်ရှာနိုင်ခဲ့တာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဒန်ပေါက်ဆိုင်မှ အရောင်းအဝယ်မှာ တစ်ပန်းကန်ချင်းအလိုက် အမြတ်အစွန်း နည်းပါးသော်လည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ယခုအခါ လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်နေပြီဖြစ်ရာ ဆူဒါလင် ၏ စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် တွက်ချက်မိနေသည်။ သူက အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ပေါက်ဆူးဆိုင်မှ အမြတ်ငွေမှာလည်း များပြားလှပေရာကြောင့်တည်း။
"ငွေထောင်ဂဏန်းဆိုတာ များတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တစ်နှစ်လောက်အတွင်းမှာ ပြန်ရှာလို့ရပါတယ်။ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ရက်တွေကလည်း အများကြီး ကျန်သေးတာဆိုတော့ တည်ငြိမ်မှုရှိဖို့ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်တော့ လိုပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က အကြံဉာဏ်ပေးသည်။
"အဲဒါ... ကလည်း... ဟုတ်တာပါပဲ" ဟု ဆူဒါလင် က သဘောတူလိုက်သည်။
ယခုအခါ အရောင်းအဝယ် ကောင်းမွန်နေသော်လည်း ဆူဒါလင် ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုလေး ရှိနေဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆိုင်က သူတို့ပိုင်ဆိုင်သည် မဟုတ်ပေ။
ရှောင်မေ ပြောခဲ့သည်ကလည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည် - စတိုးဆိုင်သာ သူတို့ပိုင်ဆိုလျှင် သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု လုံခြုံသွားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူကမျှ သူတို့၏ အရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်းကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
မကြာမီမှာပင် ဖောက်သည်တစ်ဦး ပေါက်ဆူးလာဝယ်သဖြင့် ဆူဒါလင် က အမြန်သွားရောက် ဝန်ဆောင်မှု ပေးလိုက်သည်။ သူတို့က ပေါက်ဆူး အမြောက်အမြားကို ဆီစက္ကူအိတ်သုံးအိတ်စာအထိ ဝယ်ယူသွားကြသည်။
ထိုအမှုကို မြင်သောအခါ ဆူဒါလင် က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လက်ဆောင်အနေဖြင့် ပေါက်ဆူးတစ်လုံးကို အလကား ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ဖောက်သည်က ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ပြုံးကာ ပြောသည်။
ဆူဒါလင် လည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဆူဒါလင် က စီးပွားရေးလုပ်ရန် အလွန်ပင် သင့်လျော်သူ ဖြစ်ပေသည်။ ဤအရာအားလုံးကို သူက ကျိုးချင်းပိုင် ထံမှ သင်ယူခဲ့ခြင်းပင်တည်း။
၎င်းတို့မှာ ရိုးသားပြီး အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော ပေါက်ဆူးများ ဖြစ်ကြသည် - အရသာလည်း ကောင်းသလို အမြတ်အစွန်းမှာလည်း အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်ကာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအပေါ် အခြေခံထားသည်။ ပထမလတွင် ယွမ်တစ်ရာကျော်သာ အမြတ်ထွက်ခဲ့သည်မှလွဲ၍ သူတို့၏ လစဉ်ဝင်ငွေမှာ တစ်လထက်တစ်လ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာကာ ယွမ်နှစ်ရာ သို့မဟုတ် သုံးရာအထိ ရှိလာခဲ့သည်။
ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူတို့၏ ပေါက်ဆူးဆိုင်သည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော နာမည်ကောင်းကို ရရှိထားခြင်းပင်တည်း။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကောင်းမွန်သော ပေါက်ဆူးကို စားချင်စိတ်ပေါ်လာသူများမှာ အလွန်ဝေးကွာသည့်နေရာများတွင် နေထိုင်ကြသော်လည်း ဤနေရာသို့ အထူးလာရောက်၍ ဝယ်ယူလေ့ရှိကြသည်။
ကျိုးခိုင် က ထိုနေရာတွင် အတန်ကြာ ထိုင်နေလိုက်သေးသည်။ ဖောက်သည်များမှာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝင်လာကြပြီး အများစုမှာ ဆီစက္ကူအိတ်များစွာကို ဆွဲလျက် ထွက်သွားကြသည်။ မိမိတို့ဘာသာ စားရန်အတွက် ဝယ်ယူကြသော ဖောက်သည်များပင်လျှင် တစ်ဆုပ်စာစီ ဝယ်ယူသွားကြသည်။ အရောင်းအဝယ်မှာ အလွန်ပင် သွက်လက်နေသည်။
"ဦးလေးငယ်၊ ကျွန်တော် အရင်သွားနှင့်တော့မယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ကြေညာလိုက်သည်။
"နည်းနည်း... ယူ... ပြန်လေ" ဟု ဆူဒါလင် က အမြန်အဆန် တားမြစ်တိုက်တွန်းသည်။
"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် အတန်းဖော်တစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ကို သွားမှာမို့လို့ အိမ်ကို တန်းပြန်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ပြောသည်။ သူသည် ဘတ်စ်ကားစောင့်ရန် ပင်မလမ်းမကြီးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကာ အဘိုးဝမ်း၏ အိမ်သို့ သွားမည့်ကားကို စီးလိုက်သည်။
ထိုစဉ်က အချိန်အလွန်တရာ နောက်မကျသေးပေ။ ဖားဝမ်းနှင့် မားဝမ်းတို့မှာ အလုပ်ပိတ်ရက် ဖြစ်နေကြရာ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။
အထူးသဖြင့် မားဝမ်းက သူ့အား အပြစ်တင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်က ရောက်လာတာတောင် ညစာတောင် မစားဘဲ ပြန်သွားတယ်။ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာသာ မစားဘဲ သွားမယ်ဆိုရင်တော့ အဘွား ဒေါသထွက်တော့မယ်နော်" ဟု ပြောသည်။
"ဒီနေ့က စားစရာတွေအတွက် သီးသန့်ကို စောစောလာခဲ့တာပါ။ အဒေါ်၊ ကျွန်တော့်အတွက် ဟင်းနှစ်ပွဲလောက် ပိုချက်ပေးမှ ဖြစ်မယ်" ဟု လမ်းတွင် ဝယ်လာခဲ့သော ပန်းသီးများကို ကမ်းပေးရင်း ကျိုးခိုင် က ပြုံးပျက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကဲပါ၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး!" မားဝမ်းက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ရောက်လာပြီဆိုရင်တော့ ဒီအိမ်ကို ခင်ဗျားတို့အိမ်လိုပဲ သဘောထားတာပဲ" ဟု ဝမ်းကိုလျန်က သက်ပြင်းချကာ မှတ်ချက်ပြုသည်။
ကျိုးခိုင် က ပြုံးလိုက်ပြီးမှ "မေ့ကျားရော ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"မေ့ကျားက အတန်းဖော်တွေနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတယ်။ ဒီအချိန်လောက်ဆိုရင် ပြန်လာတော့မှာပါ" ဟု မားဝမ်းက ပြန်ဖြေသည်။ "မင်းအမေ ပြီးခဲ့လို့ ပေးလိုက်တဲ့ ပျားရည်နဲ့ ရှောက်သီးလက်ဖက်ရည်က အရမ်းကောင်းတာပဲ။ အထူးသဖြင့် သောက်လို့ အရမ်းကောင်းတယ်။"
"ကျွန်တော့်အမေက အလွတ်အချိန်ရတိုင်း အဲဒါတွေကို လုပ်ရတာကို နှစ်သက်တယ်။ အိမ်မှာ ပျားရည်အိုးတွေ အများကြီး အရန်သင့် ရှိသေးတယ်။ သူက အဲဒါကို နေ့တိုင်းသောက်သလို အဖေကိုလည်း သောက်ခိုင်းတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် မင်းအမေက အသားအရေ ထိန်းသိမ်းဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ တကယ် တတ်ကျွမ်းတာပဲ။ ပျားရည်သောက်တာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသားအရေအတွက် အလွန်ကောင်းတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်" ဟု မားဝမ်းက မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူ့အမေက ထိုကိစ္စမျိုးတွေတွင် အလွန်တရာ စနစ်ကျသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူ မပြောခဲ့သည်များမှာ သူမ ပုံမှန်လုပ်လေ့ရှိသော ဥအနှစ်မျက်နှာဖုံး၊ ပျားရည်မျက်နှာဖုံးနှင့် သခွားသီးမျက်နှာဖုံးတို့ပင်တည်း။
သူမသည် အသားအရေ ထိန်းသိမ်းရေးအတွက်ဆိုလျှင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မည်သည့်အရာကိုမဆို လိမ်းကျံရန် ဝန်မလေးပေ၊ သို့သော် ၎င်းက တကယ်လည်း အလုပ်ဖြစ်ပေသည် - သူ့အမေက သူမ၏ အသက်တူချင်းများထက် အနည်းဆုံး ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်ခန့် ပို၍ နုပျိုနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
***
မားဝမ်းက အသားအရေ ထိန်းသိမ်းခြင်းဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စတင်လေ့လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း လင်ချင်းဟဲ့ မှာ မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း။ သူမသည် နံနက် ကိုးနာရီကျော် வரை အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီးမှ ဒန်ပေါက်ဆိုင်သို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ နံနက်စာအတွက် တစ်ပန်းကန် စားသုံးခဲ့သည်။
"အကြီးဆုံးကောင် ဘယ်မှာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို မေးလိုက်သည်။
"သူ့ဘိုးဘွားတွေဆီ သွားတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဖြေသည်။
"ဒါဆိုရင် သူ့အတွက် နေ့လယ်စာ ပြင်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး။ နေ့လယ်ကျရင် ပြားချပ်မုန့်ဖုတ်လေးနဲ့ သိုးသားစွပ်ပြုတ် သောက်ကြတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပြုသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။