ကျိုးခိုင် ကို တွေ့ရတာ သိပ်ပြီး မလွယ်ကူလှပါဘူး။
သူက အိမ်ပြန်လာဖို့ ရှားပါးလှပါတယ်။ ဘိုးဘွားတွေကိုတော့ လာတွေ့တတ်ပေမဲ့ အများစုကတော့ သူ့မိဘတွေနဲ့အတူ အိမ်မှာပဲ နေဖြစ်ပါတယ်။
ဒီနေ့ကိုပဲ ဥပမာပေးရမယ်ဆိုရင် သူနဲ့ သူ့ညီငယ်နှစ်ယောက်ကို လင်းချင်းဟឺက ကုန်တိုက်ဆီ ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။
နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ကျောင်းကို ပြန်သွားရတော့မှာ ဖြစ်ပေမဲ့ လင်းချင်းဟឺက သူ့အတွက် ဦးခေါင်းကနေ ခြေဖျားအထိ အဝတ်အစားအသစ်တွေ ဝယ်ပေးခဲ့ပါသေးတယ်။
ကျိုးခိုင် က "ကျွန်တော် ဝတ်ဖို့ အခွင့်အရေး သိပ်မရှိဘူးလေ" လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူက နေ့တိုင်း အတူတူပဲဖြစ်နေတဲ့ ကျောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ရမှာပါ။
"မင်း မကြာခဏ မဝတ်ရရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး" လို့ လင်းချင်းဟឺက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က ကုန်တိုက်ထဲက စင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ကင်မရာတစ်လုံးကို တွေ့သွားပြီး အဲဒီနားမှာပဲ ကြန့်ကြာနေခဲ့ပါတယ်။
လင်းချင်းဟឺက ကောင်လေးရဲ့ အပြုအမူကို သတိထားမိပြီး နှစ်ချက်လောက် လှည့်ကြည့်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့အတွက် အဲဒီအချိန်ချင်းမှာပဲ မဝယ်ပေးခဲ့ပါဘူး။ နောက်နှစ်ကျမှပဲ သူမက စောင့်ဝယ်ပေးမှာပါ။
သားတွေဆိုတာလေ တောင်းဆိုတာတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးလို့ ရပေမဲ့ သူတို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာတော့ ချက်ချင်း မကျေနပ်စေသင့်ပါဘူး။ မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းကတော့ သူတို့ကို ခဏလောက် မျှော်လင့်စောင့်စားနေစေဖို့ပါပဲ။
အရာရာက လွယ်လွယ်ကူကူ မရနိုင်ဘူးဆိုတာနဲ့ မိဘတွေ ငွေရှာရတာ ပိုလို့တောင် ခက်ခဲတယ်ဆိုတာကို သူတို့ သိစေချင်လို့ပါပဲ။
အဲဒါကတော့ သားတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ရမယ့် နည်းလမ်းပါပဲ။ သူတို့ကို အလွန်အမင်း အလိုမလိုက်သင့်ပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် ကျေးဇူးမသိတတ်တဲ့ လူမမာကျေးဇူးကန်းတွေ ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လင်းချင်းဟឺက သူမရဲ့ သားကြီးက ဒီခံယူချက်ကနေ လက်တွေ့အားဖြင့် ကင်းလွတ်နေတယ်ဆိုတာကို မသိခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီနောက်မှာ သားလတ်နဲ့ သားငယ်တို့က အဝတ်အစား အစုံအလင်အချို့နဲ့ ဖိနပ်နှစ်ရံ ရခဲ့ပါတယ်။ ဒါက အလိုလိုက်တာ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲပေါ့။
စံနှုန်းတွေ မတူကြဘူးလို့ပဲ ပြောရမှာပါ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကင်မရာတစ်လုံးက ယွမ်ရာဂဏန်းလောက် တန်ပါတယ်။ ကောင်းကောင်းတစ်လုံး ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး ယွမ်လေးငါးရာလောက် ကျသင့်မှာပါ။
မိခင်နဲ့ သားတွေဟာ ဈေးဝယ်ပြီးနောက် ခေါက်ဆွဲပြုတ် (ပိထုပ်) ဆီဆိုင်ကို ရောက်လာကြပါတယ်။
ဆိုင်ထဲမှာတော့ ကျိုးချင်းပိုင်း၊ ကျိုးအာနီနဲ့ ဒေါ်ကြီးမာတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြပါတယ်။
နှစ်ကုန်ပိုင်း ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ပိထုပ်အစိမ်းတွေက ထူးထူးခြားခြား ရောင်းကောင်းနေပါတယ်။ လူတွေက အိမ်မှာ မလုပ်ချင်ကြတော့ဘဲ ကိုယ်တိုင်ချက်စားဖို့ အလွယ်တကူပဲ လာဝယ်ကြတာပါ။
"မြန်မြန်လာပြီး ကူကြဦး။ ပိထုပ် နောက်ထပ် ဆယ်ဂျင် (တရုတ်ပြည်သုံး အလေးချိန်ယူနစ်) လောက် ထပ်လုပ်ရဦးမယ်" လို့ ကျိုးအာနီက ကျိုးခိုင် တို့ကို ပြောပါတယ်။
လူတိုင်း ပိထုပ်လုပ်တဲ့အထဲ ပါဝင်လုပ်ကိုင်ကြပါတယ်။ လင်းချင်းဟឺက "ငါတို့ ပိထုပ်ဆိုင်က ဘယ်နေ့ ပိတ်မှာလဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်နေ့ပါ" လို့ အလုပ်ကို သေနာကျေပွန်တဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်းက ဖြေပါတယ်။
သူက အနီရောင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရေးပြီး တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ကပ်ထားခဲ့ပါတယ်။ နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်နေ့အထိ ပုံမှန်အတိုင်း ဖွင့်လှစ်သွားမှာဖြစ်ပြီး အားလပ်ရက်အတွက် ပိတ်မယ်၊ ပြီးရင် လဆန်း ခုနစ်ရက်နေ့ ကျော်မှ လုပ်ငန်းပြန်စမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
စုတာလင်ရဲ့ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်လည်း အဲဒီအချိန်ဇယားအတိုင်းပါပဲ။
လင်းချင်းဟឺမှာ ဘယ်လို ကန့်ಕွက်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်နေ့ပေါ့လေ။
ဒေါ်ကြီးမာက ပြုံးပြီး "အရောင်းအဝယ် ကောင်းပါတယ်။ နှစ်ရက်လောက် ထပ်ဖွင့်တာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" လို့ ပြောပါတယ်။
လင်းချင်းဟឺ ငှားထားတဲ့ အခြားအလုပ်သမားတွေက လစာမဲ့ခွင့် ယူကြပေမဲ့ ဒေါ်ကြီးမာကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်အလုပ်လုပ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ နှစ်သစ်ကူး အနားယူချိန် ရောက်တဲ့အခါ လစာနဲ့အတူ အားလပ်ရက် ခံစားခွင့် ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒေါ်ကြီးမာအတွက်တော့ ဒါက အလွန်ကောင်းမွန်လှပါတယ်။ တကယ်တော့ သူမရဲ့ တစ်မိသားစုလုံး အိမ်မှာ အလကား ထိုင်နေကြချိန်မှာ သူမက ဘာမှ မလုပ်ရတာနဲ့အတူတူပဲ ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ငွေလေး ဘာလေး နည်းနည်း ပိုမရဘဲနဲ့ ဘာလို့ လုပ်မှာလဲပေါ့။
"ငါတို့ ဒေါ်ကြီးမာကို သင့်တော်တဲ့ အားလပ်ရက် တစ်ခုတော့ ပေးရမယ်" လို့ လင်းချင်းဟឺက ပြုံးရင်း ပြောပါတယ်။ "ဒါနဲ့လေ ရှားဒန်က ဒီရက်ပိုင်း TV လာမကြည့်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
မားရှားဒန်က TV လာကြည့်ဖို့ နေ့တိုင်း ပုံမှန်လာနေကျ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပါ။
"ဒီရက်ပိုင်း သူ နည်းနည်း ချောင်းဆိုးနေလို့လေ။ သူ့အဖေက ဒီနေ့ ဆေးရုံ ခေါ်သွားတယ်" လို့ ဒေါ်ကြီးမာက ပြန်ဖြေပါတယ်။
"အခု ဘယ်လိုနေပြီလဲ" လို့ လင်းချင်းဟឺက မေးပါတယ်။
"သက်သာသွားပါပြီ။ အားအနည်းငယ် နည်းနေတာပါ" လို့ ဒေါ်ကြီးမာက ဖြေပါတယ်။
လင်းချင်းဟឺက ပြုံးပြီး "သူ့ကို အစာကောင်းကောင်းလေး ကျွေးလိုက်ပါ။ ကလေးလည်း မြန်မြန် နေကောင်းသွားလိမ့်မယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
ဒီလို အေးမြတဲ့ ရာသီဥတုမှာ ကိုယ်ခံအား နည်းကြတဲ့အတွက် ကလေးတွေ အအေးမိဖို့ လွယ်ကူပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျိုးရှအိုမေရဲ့ သားသုံးယောက်မြောက်ဖြစ်တဲ့ စုယာလည်း အအေးမိခဲ့ပါတယ်။
အဲဒါက ညဘက်မှာ စောင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်မိလို့ပါပဲ။
လင်းချင်းဟឺနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်းတို့ဟာ အဲဒီနေ့က သူတို့အခန်းထဲမှာ သစ်တော်သီး စားနေကြပါတယ်။ သူမက "ကျွန်မတို့ရဲ့ အာကာသထဲမှာ ပန်းသီးနဲ့ သစ်တော်သီးတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ မနက်ဖြန် အကြီးကောင်ကို အဲဒီထဲက တချို့ကို ယူသွားခိုင်းလိုက်ပါ" လို့ ပြောပါတယ်။
"ဘယ်က ရလာတာလဲလို့ ဘယ်လို ရှင်းပြကြမလဲ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်းက မေးပါတယ်။
လင်းချင်းဟឺက ရယ်လိုက်ပါတယ်။ "ပန်းသီးနဲ့ သစ်တော်သီးတွေက ရှားပါးတဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ အများဆုံး ပြောရရင် ဒါတွေက ပိုပြီး လတ်ဆတ်နေတာပါပဲ။ အရမ်းကြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။"
ပန်းသီးနဲ့ သစ်တော်သီးတွေကို အခုဈေးကွက်မှာ ဝယ်လို့ရပေမဲ့ သူမရဲ့ အာကာသထဲကနေ ထုတ်ပေးတဲ့ဟာတွေလောက်တော့ ဘယ်လိုမှ မလတ်ဆတ်ပါဘူး။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါတွေကို ရာသီပေါ်ချိန်တုန်းက ဝယ်ထားပြီး ဆောင်းတွင်းမှာ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် စားသုံးဖို့နဲ့ အားဖြည့်ဖို့အတွက် အာကာသထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း ကျိုးရှအိုမေဘက်မှာ ကလေးတွေ များတဲ့အတွက် တချို့ ပို့ပေးလိုက်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။
ကျိုးချင်းပိုင်းက ထပ်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ သူက အိတ်တစ်အိတ်ကို အရင် ဆွဲယူပြီး ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျိုးခိုင် နဲ့ သူ့ညီတွေ နံနက်စာ စားဖို့ ရောက်လာတဲ့အခါ ကျန်တာတွေကို ယူသွားဖို့ သူက မှာခဲ့ပါတယ်။
"ဖေဖေ၊ ဒါတွေကို ဘယ်မှာ ဝယ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် လတ်ဆတ်နေရတာလဲ" လို့ ကျိုးခိုင် က တစ်လုံး ဆွဲယူပြီး ကိုက်စားရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒီမနက်မှ ဝယ်ခဲ့တာ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်းက အခြားအိတ်တစ်အိတ်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြောပါတယ်။ "ဒီအိတ်က ငါတို့အိမ်အတွက်။ အဲဒါတွေကို မစားနဲ့၊ အဲဒါတွေက ဘိုးဘွားတွေနဲ့ သင့်အဒေါ်တို့ မိသားစုအတွက် ဖြစ်တယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" လို့ ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။ သူက ပန်းသီးကို ဆက်ကိုက်စားရင်း အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ နေရာဘက်ကို အိတ်ကို သယ်သွားခဲ့ပါတယ်။
"ဒီလို ရာသီမျိုးမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် လတ်ဆတ်တဲ့ သစ်သီးတွေ ရှိနေရတာလဲ" လို့ အမေကျိုး က အံ့ဩတကြီး ပြောပါတယ်။
"ကုန်တိုက်မှာ တချို့ရှိတယ်" လို့ ကျိုးခိုင် က ပြောပေမဲ့ ဈေးနှုန်းက အများကြီး ပိုကြီးတယ်ဆိုတာကို သူ သတိထားမိပါတယ်။ သူက ကျိုးရှအိုမေဘက်ကို လှည့်ပြီး "အဒေါ်၊ အမေက ဖေဖေ့ကို ဝယ်ခိုင်းခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ ယားယားအတွက် ကျောက်သကြားနဲ့ သစ်တော်သီး စွပ်ပြုတ် လုပ်ပေးလို့ ရပါတယ်။ အဲဒါ သောက်လိုက်ရင် ချောင်းဆိုးတာ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
"ဘယ်လို စွပ်ပြုတ်ရမှာလဲ" လို့ ကျိုးရှအိုမေက မေးပါတယ်။
"အဒေါ် မသိဘူးလား။ သစ်တော်သီးကို ခြမ်းလိုက်၊ အူတိုင်ကို ထုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်၊ အတွင်းထဲကို ရေနည်းနည်းထည့်၊ နီရောင် စွန်ပလွန်သီး နှစ်လုံးနဲ့ ကျောက်သကြား နည်းနည်းထည့်၊ ပန်းကန်လုံးထဲ ထည့်ပြီး ရေနွေးအိုးထဲမှာ ပေါင်းလိုက်ပါ။ ပြီးရင် သောက်လိုက်ရုံပါပဲ" လို့ ကျိုးခိုင် က ရှင်းပြပါတယ်။
သူ ငယ်ငယ်တုန်းက သူ့အမေက ဆောင်းတွင်းတိုင်း သစ်တော်သီးတွေ ဝယ်ပြီး ဒါမျိုး လုပ်ကျွေးလေ့ရှိပါတယ်။
ကျိုးရှအိုမေက စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပါဘူး။ "မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က မင်းတို့ကို တကယ်ပဲ လူငယ်သခင်လေးတွေလို ဆက်ဆံတာပဲ" ကြားရုံနဲ့တင် အလုပ်တွေ အများကြီး ရှုပ်တယ်လို့ သူမ ခံစားရပါတယ်။
အမေကျိုး က ဝင်ပြောပါတယ်၊ "သူပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်လိုက်ပါ။ ငါ တစ်ခါ သောက်ဖူးတယ်၊ တကယ် ကောင်းတယ်" လို့ ဆိုပါတယ်။
ကျိုးရှအိုမေလည်း စုယာအတွက် တစ်ပွဲ ပြင်ဆင်ဖို့ သွားခဲ့ပါတယ်။ ကလေးမလေးက နွေးထွေးတဲ့ ကျောက်သကြားနဲ့ သစ်တော်သီးပြုတ်ရည်ကို သောက်လိုက်တာနဲ့ တန်းပြီး လန်းဆန်းလာပါတော့တယ်။
"ပန်းသီး ပိုစားလိုက်ဦး၊ ယားယား။ မကျန်းမာတဲ့အခါ ဒါတွေကို စားတာက ဗီတာမင်တွေ ဖြည့်တင်းပေးဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေတယ်" လို့ ကျိုးခိုင် က ညွှန်ပြပါတယ်။
သယ်လာပေးတာတွေက အတော်လေး ပမာဏ များပါတယ်။ ပန်းသီး ပိုက်ကွန်အိတ်တစ်အိတ်နဲ့ သစ်တော်သီး ပိုက်ကွန်အိတ်တစ်အိတ် ဖြစ်ပါတယ်။
"ဒါတွေက ကျိန်းသေပေါက် ငွေအများကြီး ကုန်ကျမှာပဲ" လို့ ကျိုးရှအိုမေက မှတ်ချက်ချပါတယ်။
"ဒီလောက် လတ်ဆတ်တာ ရှားတယ်ဆိုပြီး ဖေဖေက အပို ဝယ်လာခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ အိမ်မှာလည်း အများကြီး ရှိသေးတာပဲ။ ဝယ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ စားလိုက်ကြတာပေါ့" လို့ ကျိုးခိုင် က ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောပါတယ်။
ကျိုးရှအိုမေက ပြုံးပြီး ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီကို တစ်လုံးစီ ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်တော် အငယ်ဆုံးဦးလေးရဲ့ ဆီဆိုင်ကို သွားပြီး မုန့်ဖုတ်မုန့်သွားယူတော့မယ်" လို့ ကျိုးခိုင် က ကြေညာပါတယ်။
"အငယ်ဆုံးဦးလေး အခွံခွာပြီး စားလို့ရအောင် သစ်တော်သီး တစ်လုံး ယူသွားပေးလိုက်ဦး။ သူ မနေ့က ခေါင်းနည်းနည်း ကိုက်နေလို့" လို့ ကျိုးရှအိုမေက သစ်တော်သီး နှစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ရင်း ပြောပါတယ်။ "ကဲ၊ သင့်အတွက်လည်း တစ်လုံး ယူသွားလိုက်"
"ကျွန်တော် စားပြီးပြီပဲ" လို့ ကျိုးခိုင် က ပြောပေမဲ့ ငြင်းတော့မငြင်းခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါတွေက အရမ်း စားကောင်းပါတယ်။
သူ တံခါးအပြင်ဘက်ကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဘေးအိမ်က ကျူကျန်းကျန်းနဲ့ ဆုံသွားပါတယ်။ အဲဒါက တိုက်ဆိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျူကျန်းကျန်းက သူ့ကို မြင်တွေ့ရမလားဆိုပြီး ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ အမြဲတမ်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လှည့်လည်နေခဲ့တာပါ။
သူ့ရဲ့ ဇွဲလုံ့လက ဒီနေ့တော့ အကျိုးအမြတ် ထွက်လာခဲ့ပါပြီ။ အခုသာ သူ့ကို မတွေ့ရဘူးဆိုရင် သူမက ဒီနေ့အတွက် လက်လျှော့တော့မလို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
သူ့ကို လူချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးခိုင် က သူမကို တစ်ချက် glanced လုပ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူမက ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ယုန်ဖြူလေးတစ်ကောင်လို ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူ အနည်းငယ် မှိုင်သွားပါတယ်။ သူက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းနေလို့လား။ သူက သူ့ကိုယ်သူ အရမ်း ချောမောတယ်လို့ ထင်ထားတာလေ။
သူက သူမကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ သူမကို မသိတာလည်း ပါသလို အငယ်ဆုံးဦးလေးရဲ့ မုန့်ဆိုင်ဘက်ကို သွားပြီး မုန့်နဲ့ သိုးသားဟင်းချို သွားစားဖို့ ရှိနေလို့ပါပဲ။ အဲဒီသစ်တော်သီး နှစ်လုံးကတော့ အငယ်ဆုံးဦးလေးရဲ့ ဗိုက်ထဲကိုပဲ ရောက်သွားပြီး အဲဒီဦးလေးပဲ စားပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။