ကျိုးခိုင် သည် အဘိုးအဘွားများထံတွင် ညစာလာစားရန် ညနေပိုင်းကပင် အဘွားဖြစ်သူကို ကတိပေးထားခဲ့သဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဒီနေ့ညတွင် သိုးသားဟင်းကို မုန်လာဥဖြူများဖြင့် ဟင်းချိုချက်ထားကြသည်။ ဆူချန် ချက်ပြုတ်သည့်လက်ရာမှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး၊ ယခုအခါတွင်မူ ဖောက်သည်များအတွက် မုန်လာဥသိုးသားဟင်းချိုကိုပါ ရောင်းတန်းဝင်မီနူးထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ ဟင်းချက်နည်းကိုပါ အပြည့်အစုံ ဆန်းသစ်တီထွင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးခိုင် မှာ ဗိုက်တင်းအောင် စားပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ရုပ်မြင်သံကြားရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကုလားထိုင်များတွင် ထူထဲပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဖော့ခုံအထူများ တပ်ဆင်ထားသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို လက်ဝှေ့ထိုးနည်းတွေ သင်ပေးလို့ရမလား" ဟု စုရွှန်း က လျှောက်လာရင်း သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကို လေးစားအားကျမှုအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အခုတော့ ကိုယ်က ဗိုက်တင်းနေတော့ မသင်ပေးနိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခဏနေကျရင်တော့ လှည့်ကွက်တစ်ကွက်နှစ်ကွက်လောက် ပြပေးမယ်။ ကျောင်းရောက်လို့ ဘယ်သူကပဲ မင်းကို လာစစ၊ မင်းက ပြန်ပြီး ချက်ချင်းကို ထိုးနှက်လိုက်လို့ရတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောလိုက်သည်။
စုရွှန်း ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
"ဒါဝါ၊ ဘာလို့ ကလေးကို အဲဒီလိုမျိုးတွေ လာပြောနေရတာလဲ" ဟု ကျိုးရှomei က စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အံ့သြတကြီး ပြောလေသည်။
ဆူချန် မှာလည်း ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားရသည်။
"အဲဒီလို သင်ပေးတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကျွန်တော်တို့ အမေကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ အတိအကျ သင်ပေးခဲ့တာပဲ။ တခြားသူတွေကို သွားပြီး မစရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမလဲ ကိုယ့်ကိုလာစရင်တော့ အဲဒီနေရာမှာတင် လက်တုံ့ပြန်ရမယ်။ ဘယ်တော့မှ မနက်ဖြန်အထိ ဆွဲမထားနဲ့။ မနိုင်ရင် ပြေးပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အလကားနေရင်း အရိုက်ခံရုံပဲ ရှိမှာပေါ့" ဟု ကျိုးခိုင် က ရှင်းပြလေသည်။
သူ့အသက်အရွယ်အထိပင်လျှင် အမေလုပ်သူ၏ ဤအယူအဆမှာ လုံးဝမှန်ကန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်ဟု သူခံစားရသည်။
ကျိုးရှomei က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထချွေးမကတော့ တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ။ တခြားလူရဲ့ကလေးကို သွားနာကျင်အောင် လုပ်မိရင် ရွာထဲကလူတွေက လာပြီး ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချကြတာကို သူ မငြီးငွေ့ဘူးလားဟင်"
ရွာထဲက အချို့မိန်းမတွေဆိုလျှင် တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် အဆက်မပြတ် ဆဲဆိုနိုင်စွမ်းရှိကြသည်ကို သူမ သိထားသည်။
"အမေကတော့ အဲဒါ သူ့တာဝန်ပဲ၊ ကိုယ်တွေ ပူစရာမလိုဘူးလို့ အမြဲပြောတယ်။ ကိုယ်တွေ မနစ်နာရင်ကို တော်ပြီပေါ့" ဟု ကျိုးခိုင် က သွားဖြဲရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဆူချန် နှင့် စုရွှန်း တို့ နှစ်ဦးစလုံးက မနာလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏အမိမှာမူ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခွင့် လုံးဝပြုမည် မဟုတ်ပေ။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့မှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုမှ မိန်းမကြီးကို စတုတ္ထအိမ်ထောင်စု၏ မိန်းမက မြေကြီးပေါ်သို့ လှဲချပစ်ခဲ့သည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသူများ ဖြစ်ကြသည်။
စတုတ္ထအိမ်ထောင်စုမှ မိန်းမမှာ လူတိုင်းကို အော်ဟစ်ဆူပူလေ့မရှိသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမအား အမှန်တကယ် လာရောက်ဆွပေးပါက ပခုံးပေါ်မှနေ၍ သေသေသပ်သပ် လှဲချပစ်လိုက်ခြင်းဖြင့် မည်သူ့ကိုမဆို ကျောပြင်ဖြင့် မြေခစေနိုင်သည်။
ထိုဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဒုတိယအိမ်ထောင်စုမှ မိန်းမမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သွားခဲ့သည်။ စတုတ္ထအိမ်ထောင်စု၏ မိန်းမ နောက်ကွယ်တွင် ကာယကံရှင်မသိအောင် ကုန်းချောပြောဆိုနေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ တစ်ခွန်းတစ်ပါးမျှပင် ဝံ့ဝံ့စားစား မပြောရဲတော့ပေ။
"သားတို့ရေ၊ ရန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သာမန်ပါပဲ။ တခြားသူတွေကို သွားမစရင် ကြောက်စရာမလိုဘူး။ အဆုံးမှာတော့ တခြားလူတွေက ကိုယ့်ကို ဖိနှိပ်ခွင့်မပေးရဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
"အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်" ဟု စုရွှန်း က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ကျောင်းမှာ ဘယ်သူ့မဆို ကိုယ့်ကို လာစတာမျိုး ရှိလား" ဟု ကျိုးခိုင် က မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုအတွက် ကြိုတင်ပြီး သင်ယူထားချင်လို့ပါ။ နောင်တစ်ချိန် လိုအပ်လာနိုင်တယ်" ဟု စုရွှန်း က ပြန်ဖြေသည်။
"ကဲပါ၊ အခုတော့ အားလုံး ထိုင်ကြရအောင်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့မောင်လေးငယ်ကို အကြံဉာဏ်အနည်းငယ် မပေးရသေးမီမှာပင် အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်သော ဘွားတော်ကျူ သည် လျှောက်လာခဲ့သည်။
အမေကျိုး က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည် - "ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ကျူအဘွားပဲ။"
"မင်္ဂလာပါ ကျူအဘွား" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်၍ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာပါ၊ မင်္ဂလာပါကွယ်!" ဘွားတော်ကျူ မှာ မျက်နှာပန်းလှစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ကျိုးခိုင် မှာ ပြန်ရောက်လာသည့်နေ့မှစ၍ နေ့စဉ်လိုလို ရောက်လာခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်က အပြင်ထွက်နေရသဖြင့် အမြဲတမ်း လွဲချော်နေခဲ့ရာ ယခုမှသာလျှင် သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ဘွားတော်ကျူ မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရသွားသည်။
ထိုလူငယ်လေးမှာ စွမ်းအင်အပြည့်ဖြင့် တင့်တယ်ခန့်ညားကာ ပခုံးနှစ်ဖက်လည်း ကျယ်ပြန့်သည်။ အလွန်ပင် အလားအလာကောင်းသော ရုပ်အဆင်မျိုး ဖြစ်သည်။
"မင်းအဘွားပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်၊ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် သားက အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်တော့မယ်ဆို။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အရပ်တွေ ရှည်လာရတာလဲကွ" ဟု ဘွားတော်ကျူ က နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် ကို ကြည့်လေလေ၊ စံပြမြေးမောင်နှံဖြစ်လာရန် အလွန်ပင် သင့်လျော်သည်ဟု သူမ ပို၍ ယုံကြည်လာလေလေ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော့်မိဘတွေဆီကနေ ရခဲ့တာပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးလည်း အရပ်ရှည်ကြပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
"ကြားရတာတော့ သားရဲ့အမေက ပီကင်းတက္ကသိုလ်မှာ နိုင်ငံခြားဘာသာစကား ပါမောက္ခတဲ့လား" ဟု ဘွားတော်ကျူ က ဆက်လက်မေးမြန်းသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဒါနဲ့ သားရဲ့အဖေက အခု ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်နေတယ်ဆို။ အဲဒီလို လုပ်ငန်းမျိုး လုပ်တာ အမြတ်အစွန်းများလား" ဟု သူမက ဆက်လက် ဖိမေးလိုက်သည်။
သူမ၏မြေးမလေးသာလျှင် ဤမိသားစုထဲသို့ အိမ်ထောင်ပြုဝင်ရောက်ရမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏ ငွေကြေးအင်အားကို နားလည်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။ အမေကျိုး ဆီမှ တစ်ဆင့်စကားကြားရုံဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ လူငယ်လေး၏ပါးစပ်မှ တိုက်ရိုက်ကြားရသည်က ပို၍ ကောင်းပေသည်။
"လုပ်ငန်းဘယ်လိုသွားနေလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်လည်း သေသေချာချာ မသိပါဘူး။ ကျွန်တော် မပါဝင်ပါဘူး။ အဖေကပဲ အားလုံးကို ကြီးကြပ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မြင်သလောက်ကတော့ သာမန်ပါပဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က သူမကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"နောင်တစ်ချိန်ကျရင် စစ်ထဲဝင်ဖို့ စဉ်းစားထားလား။ အဲဒါဆိုရင်တော့ တကယ်ကောင်းတာပဲ။ မင်းလိုလူငယ်မျိုးအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုပါပဲ" ဟု ဘွားတော်ကျူ က မှတ်ချက်ပြုသည်။
ကျိုးခိုင် က အပြုံးလေးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ပြီး ထပ်မံ၍ တစ်စုံတစ်ရာ မှတ်ချက်မပေးပေ။
သူ အသေးစိတ်မပြောပြတော့သည်ကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ဘွားတော်ကျူ သည် သူမ၏အာရုံကို အမေကျိုး ထံသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "ရှင်တို့ရဲ့မြေးလေးက အရပ်လည်းရှည်၊ တောင့်လည်း တောင့်တင်းလိုက်တာ။ တကယ် ကောင်းမွန်တဲ့ လူငယ်လေးပဲကွယ်။"
အမေကျိုး က နှိမ့်ချစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သူက လိုတာထက် တောင် ပိုရှည်နေလို့ပါကွယ်။"
အနားတွင် အခြားလူများ ရှိနေသေးသောကြောင့် ဘွားတော်ကျူ သည် ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ နောက်ပိုင်းတွင် အမေကျိုး နှင့် တစ်ဦးတည်း သီးသန့်ပြောဆိုရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ ယခုမူ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ရန်အတွက် အတူတကွ ထိုင်နေလိုက်ကြသည်။
တကယ်တော့ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှာ ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် စံနှုန်းများ ရှိကြသည် — အထူးသဖြင့် ကလေး၏မိဘများမှာ သီလဂုဏ်နှင့်ပြည့်စုံကြပြီး လုပ်ကျွေးပြုစုတတ်သူများအဖြစ် နာမည်ကြီးကြသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမ၏မြေးမလေးသာလျှင် သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူသည်လည်း မြေးမလေးကို အထူးကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံလိမ့်မည်မှာ သေချာပေသည်။
ဘွားတော်ကျူ ၏ မြေးမလေးမှာ ကျူကျန်းကျန်း ဟု ခေါ်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင်ပင် သူမသည် ကျန်းကျန်းကို အမေကျိုး ကြည့်ရှုနိုင်ရန်အတွက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အမေကျိုး က နွေးထွေးစွာ ပြုံးရင်း "ဒီကလေးမလေးက မြေးမလေးလား။ တော်တော်လေး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချီးကျူးခံရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားသော ဘွားတော်ကျူ သည် သူမ၏မြေးမလေးကို ချက်ချင်းပင် လက်တို့လိုက်သည် - "ကျန်းကျန်း၊ ဘာတွေ ရပ်စောင့်နေတာလဲ။ ကျိုးအဘွားကို နှုတ်ဆက်လေ။"
"မင်္ဂလာပါ ကျိုးအဘွား" ဟု ကျူကျန်းကျန်း က ခြင်သံလောက်နီးပါး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
အမေကျိုး မှာ ထိုကဲ့သို့ ရှက်ကြောက်တတ်သော မိန်းကလေးမျိုးကို အထူးတလည် သဘောမကျပေ။ သူမက ပွင့်လင်းပြီး ရက်ရောသောသူများကိုသာ ပိုနှစ်သက်သည်။ သူမ၏ချွေးမများထဲတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့ နွဲ့နှောင်းသိမ်ဖျင်းသော စရိုက်ရှိသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။
သို့သော်လည်း သူတစ်ပါး၏မြေးမလေးဖြစ်နေသဖြင့် အမေကျိုး က သူမ၏စိတ်ထဲရှိသည်များကို ထုတ်ဖော်မပြောပေ။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဘွား မုန်လာဥတွေ သွားလှီးလိုက်ဦးမယ်။ မြေးလေးက အချဉ်ချိုစိမ်ထားတဲ့ မုန်လာဥစိမ်လေး စားချင်တယ်လို့ ပြောထားလို့ ဒီထက်တော့ ဆက်မစကားပြောတော့ဘူးနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အေးအေး၊ သွားစရာရှိတာ သွားပြီး အလုပ်လုပ်ပါတော့" ဟု ဘွားတော်ကျူ က ပြုံးရင်းပြောသည်။
သူမသည် ကျူကျန်းကျန်းကို ခေါ်၍ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည် - "ကျန်းကျန်း၊ အဘွား မင်းကို နည်းနည်းလေး ပိုပြီး ရင့်ကျက်လာဖို့နဲ့ လူတွေနဲ့ ဘယ်လိုဆက်ဆံရမလဲဆိုတာ သင်ယူဖို့ မပြောထားဘူးလား။"
"အဘွားရာ၊ သူတို့မိသားစုက တခြားမြို့ကနေ အခုမှ ပြောင်းလာကြတာလေ။ အဘွား ပြောသလောက်ကြီးများ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းနေမှာလဲ" ဟု ကျူကျန်းကျန်း က တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မင်းက ဘာသိလို့လဲ။ ယောင်ခိုင် ရဲ့အမေက ပီကင်းတက္ကသိုလ်က နိုင်ငံခြားဘာသာစကား ပါမောက္ခ၊ သူ့အဖေကလည်း အောင်မြင်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်နေတာ — ကျိုးအဘွားကြီးပြောတာတော့ လုပ်ငန်းက အလွန်ကို အဆင်ပြေနေတာတဲ့။ ယောင်ခိုင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း အလွန်ပင် စွမ်းဆောင်ရည်ထက်မြက်တယ်။ ဒီလိုလူမျိုးကိုမှ မင်းက နှာခေါင်းရှုံ့နေသေးရင် ဘယ်လိုလူစားမျိုးကို ရှာချင်နေတာလဲ" ဟု ဘွားတော်ကျူ က ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
"အဘွားပြောတာတွေ မှန်ရင်တောင်မှ ကျွန်မက သူ့ကို သေချာတောင် မကြည့်ရသေးပါဘူး" ဟု ကျူကျန်းကျန်း က ခေါင်းကို ငုံ့ရင်း ပြောသည်။
အမေကျိုး ၏ ရှေ့တွင်မူ နာခံတတ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဟန် ဆောင်တတ်သော်လည်း တစ်ယောက်တည်းနေချိန်တွင်မူ သူမမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။
"မင်းက အဘွားရဲ့မျက်စိကို မယုံသေးဘူးလား။ ဒီလောက် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပြည့်ဝပြီး တက်ကြွတဲ့ လူငယ်မျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ မင်းထက် တစ်နှစ်ငယ်ရင်တောင် ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး — ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မင်းထက် အများကြီး ပိုရှည်နေတာပဲဟာ။ မင်း မယုံရင် မင်းအဘိုးကို မေးကြည့်လိုက်၊ သူက ယောင်ခိုင် နဲ့ တွေ့ဖူးတယ်" ဟု ဘွားတော်ကျူ က အတင်းအကျပ် ပြောဆိုသည်။
"မျှော်လင့်ချက်တွေ အကြီးကြီး မထားစမ်းပါနဲ့။ ငါ့ခံစားချက်အရဆိုရင်တော့ ယောင်ခိုင် က ကျန်းကျန်းကို စိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ်တောင် မထင်ဘူး" ဟု ကျူဘိုးဘိုး က ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဘွားတော်ကျူ မှာ ထိုစကားကို ကြားရသည်ကို အလွန်ပင် မုန်းတီးသည်။ "ကျန်းကျန်းလို မိန်းကလေးမျိုးကို သူက ဘာလို့ စိတ်မဝင်စားရမှာလဲ။ တစ်ချက်လွှတ် စဉ်းစားကြည့်လေ၊ နောင်တစ်ချိန် သူက စစ်သားဖြစ်လာမယ်၊ အဲဒါဆို ကျန်းကျန်းက အိမ်မှာ အခြေအနေတွေကို ထိန်းသိမ်းထားရမယ်။ သူ့အတွက်လည်း လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ မကြိုက်စရာ ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ။ ကျန်းကျန်းတောင် ငြင်းတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့!"
ကျူဘိုးဘိုး မှာ စကားမဆိုတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားရှာသည်။
"အဘွား၊ သူ ဘယ်တော့ ထပ်လာမှာလဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ သွားတွေ့ချင်တယ်" ဟု ကျူကျန်းကျန်း က ခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက် ပြောလိုက်သည်။