ဘובီးဆိုတာကတော့ ကျိုးခိုင် က ဝမ်မေကျား ကို ပေးထားတဲ့ နာမည်ပြောင်ဖြစ်ပြီး သူမက ရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ရုပ်လို ချစ်စရာကောင်းလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
ဝမ်မေကျား က အပျော်သဘောနဲ့ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးခိုင် က ဟိုမှာ တစ်နာရီကျော်ကြာ ထိုင်နေပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ ဝမ်ကော်လျန် က ရေချိုးခန်းကို အတူတူသွားဖို့ သူ့ကို ချိန်းဆိုချင်နေခဲ့တာပါ— ဒါက ဒီက ရိုးရာဓလေ့တစ်ခုဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းတွေက ရေချိုးခန်းကို အတူသွားကာ တစ်ယောက်ကျောကို တစ်ယောက် တိုက်ပေးကြတာမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။
ကျိုးခိုင် ထွက်သွားသည်နှင့် ဝမ်ကော်လျန် က "ကျိုးခိုင် က စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတယ်။ စစ်တက္ကသိုလ်က ထွက်လာတာနဲ့ သူက ငါတို့ တပ်ခွဲထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ တန်းပြီး ရာထူးတိုးခံရမှာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
သူက ယခုနှစ်တွင် ကျိုးခိုင် နဲ့အတူ ကျောင်းပြီးခဲ့ပြီးနောက် တပ်မတော်ထဲကို တန်းပြီး ဝင်ရောက်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ လက်ရှိမှာတော့ သူလည်း ခွင့်ရက်ရောက်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ခု ယောင်ခိုင် ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ မောင်နှမနှစ်ယောက် သူ့အိမ်ကို သွားလည်သင့်တယ်" ဟု အဒေါ်ကြီးဝမ်က အကြံပြုသည်။
"ဒုတိယအစ်ကိုပဲ တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်ပါစေ။ ကျွန်မတော့ သွားစရာ မလိုပါဘူးနော်" ဟု ဝမ်မေကျား က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။
"အူတူတူနဲ့ နှစ်ယောက်သား အတူသွားကြ" ဟု အဒေါ်ကြီးဝမ်က ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူမက လင်ချင်းဟဲ့ ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မတွေ့ဖူးသေးသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့၊ ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့ အခြားသူတွေရဲ့ ပုံများကိုတော့ မြင်ဖူးခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းဆင်းပွဲကာလတုန်းက ဝမ်ကော်လျန် က လင်ချင်းဟဲ့ တို့အုပ်စုနဲ့အတူ ဓာတ်ပုံအများအပြား ရိုက်ထားခဲ့ပြီး သူ့ဘာသာ တစ်ယောက်တည်း ရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေအပြင် ကျိုးခိုင် နဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ စုပေါင်းဓာတ်ပုံကြီးတွေလည်း ပါဝင်ပါတယ်။
အမှန်တရားမှာ ဤခေတ်ကာလအတွင်း ကျောင်းဆင်းပွဲများကို တက်ရောက်ကြသော မိဘဟူ၍ မရှိသလောက် နည်းပါးလှသဖြင့် ဝမ်ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ကြီးတို့မှာ သွားရောက်ရန်ပင် စဉ်းစားမိခဲ့ကြခြင်း မရှိပေ။ သားဖြစ်သူက ဓာတ်ပုံများကို အိမ်သို့ ယူဆောင်လာမှသာလျှင် ၎င်းတို့မှာ အနည်းငယ် နောင်တရသလို ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့တိုင်အောင် ၎င်းတို့အနေဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့မှာ ဓာတ်ပုံများထဲတွင် အပြစ်ဆိုစရာ မရှိလောက်အောင် ပြီးပြည့်စုံနေကြသည်ကို ဝန်ခံရပေမည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က အရပ်ရှည်ပြီး တည်ငြိမ်ကာ လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ ပညာတတ်ဆန်ပြီး ခေတ်မီပုံပေါ်နေပါသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော စုံတွဲတစ်တွဲဖြစ်ရာ ထိုမျှထူးချွန်သော သားတစ်ဦးကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင်ပင် ဝမ်ကော်လျန် နှင့် ဝမ်မေကျား တို့က မုန့်ဘူးတစ်ဘူးကို သယ်ဆောင်လာကာ ရောက်ရှိလာကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ဦးဖြစ်သော ဝမ်ကော်လျန် ကို မှတ်မိသော်လည်း ဝမ်မေကျား ကိုမူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း မောင်နှမနှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်နှာသွင်ပြင်ချင်း ဆင်တူကြသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ဆွေမျိုးတော်စပ်မှန်း သိသာထင်ရှားနေသည်။
"ဒီကလေးမက မင်းအရင်က ပြောဖူးတဲ့ ဝမ်မိသားစုထဲက ရုပ်သေးရုပ်လေးလို ညီမလေးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ သားကြီးကို ပျော်ရွှင်သော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ သူ့နာမည်က ဝမ်မေကျား လို့ ခေါ်ပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဝမ်မေကျား က သူမ၏ အစ်ကို့နောက်ကို လိုက်ကာ လင်ဆရာမအား အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"မင်းအစ်ကိုလို တောင့်တောင့်ကြီး မနေနဲ့၊ လင်ဆရာမလို့ မခေါ်နဲ့တော့။ မေကျား၊ အဒေါ်လို့ပဲ ပြောင်းခေါ်လိုက်စမ်းပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးပျော်လျက် ပြောသည်။
"အဒေါ်" ဟု ဝမ်မေကျား က နာခံစွာဖြင့် ချက်ချင်း ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
"ဘယ်လောက်လှတဲ့ ကလေးမလေးလဲ။ အစ်ကိုဖြစ်သူက သူ့ဘေးအိမ်က အရင်က သူမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အလှဆုံးကောင်မလေးလို့ ပြောတာ အံ့သြစရာတော့ မရှိတော့ပါဘူး။ ထိုင်ကြလေ၊ နှစ်ယောက်သား။ လည်ချောင်းရှင်းသွားအောင် ပျားရည်စပျစ်သီးဖျော်ရည်လေး သောက်ကြမလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
"လင်ဆရာမ၊ အဲဒီလောက်အထိ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူးရှင်။ သာမန်ရေပဲ ရပါတယ်" ဟု ဝမ်ကော်လျန် က အပြုံးဖြင့် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
"ဘာမှ အခက်အခဲ မရှိပါဘူး။ ထိုင်ကြပါ၊ အဒေါ် ဖျော်ပေးမယ်။"
လင်ချင်းဟဲ့ က ဖန်ခွက်အချို့ကို သွားရောက်ဆေးကြောပြီး ပျားရည်စပျစ်သီးဖျော်ရည်များကို စပ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ စပျစ်သီးရာသီတုန်းက စုဆောင်းသိမ်းဆည်းထားကာ သူမ၏ အာကာသအတိုင်းအတာ (spatial dimension) ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်ကျန်ပစ္စည်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဧည့်သည်များအတွက် ထုတ်သုံးရာတွင် သူမအတွက် မည်သည့်အခက်အခဲမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ကလေးများကလည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများကို သတိမထားမိတတ်ကြသဖြင့် သူမ၏ ပိုလျှံနေသော ပစ္စည်းများမှာ လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဖျော်ရည်များကို ရောစပ်ပြီးနောက် သူမက တစ်ယောက်ချင်းစီကို ခွက်တစ်ခွက်စီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကော်လျန် နှင့် ဝမ်မေကျား တို့က ကျေးဇူးတင်စကား ရိုသေစွာ ဆိုလျက် ဖန်ခွက်များကို လှမ်းယူကာ တစ်ငုံစီ သောက်လိုက်ကြသည်။
"အရသာ ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဝမ်မေကျား အား မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အရသာရှိလိုက်တာ! ဒါ ဘယ်မှာ ဝယ်ခဲ့တာလဲ ဟင် အဒေါ်" ဟု ဝမ်မေကျား က သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာကာ ခေါင်းညိတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
"မဝယ်ပါဘူး၊ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာ။ အခန်းထဲမှာ ကျန်သေးတယ်၊ ခဏနေရင် အိမ်ပြန်ယူသွားဖို့ တစ်အိုး ထည့်ပေးလိုက်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
"မလိုပါဘူး အဒေါ်၊ အဒေါ်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ" ဟု ဝမ်မေကျား က အားနာပါးနာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ ဖျော်ရည်တစ်ခွက် သောက်ရုံနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ရာ အိုးလိုက်ကြီးတော့ မခံယူဝံ့ပေ။
"ဒီပျားရည်စပျစ်သီးဖျော်ရည်က အသားအရေ ထိန်းသိမ်းဖို့ အရမ်းကောင်းတယ်၊ အာနိသင်လည်း တကယ်ကောင်းတာ။ သမီးအတွက် မလိုချင်ရင်တောင် အမေဖြစ်သူအတွက် တစ်အိုးလောက် ယူသွားလိုက်။ အချိုလည်း မလွန်၊ အချဉ်လည်း မချဉ်ဘဲ အနေတော်ပဲ။ သမီးအမေလည်း သဘောကျမှာ သေချာတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းလေသည်။
ဝမ်မေကျား က ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆက်မငြင်းတော့ဘဲ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ ထိုနေရာတွင် နှစ်နာရီကျော်ကြာအောင် ထိုင်ကာ စကားစမြည်ပြောဆိုကြပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ဝမ်မေကျား က သူမရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောလာပါတယ်။ "အဒေါ်က ဒီလောက်တောင် သဘောကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။"
"လင်ဆရာမက အမြဲတမ်း ရွှင်လန်းပြီး ပွင့်လင်းတတ်တယ်။ သူ သမီးကို တကယ် သဘောကျနေတာပဲ" ဟု ဝမ်ကော်လျန် က သတိပြုမိလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက ကျိုးခိုင် နဲ့ နီးစပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတဲ့ အမျိုးသမီး ကျောင်းသူချင်းတွေ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း လင်ဆရာမက သူတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ အထူးတလည် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူမအနေဖြင့် ညီမဖြစ်သူအပေါ် ထူးခြားစွာ ဖော်ရွေနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။
မောင်နှမနှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ပျားရည်စပျစ်သီးဖျော်ရည် အိုးကိုပါ ယူလာခဲ့ကြပါတယ်။
"ဒါ ဘာတွေလဲ" လို့ အဒေါ်ကြီးဝမ်က သမီးဖြစ်သူ အိုးကို လှမ်းပေးတာကိုမြင်တော့ ရုပ်မြင်သံကြားရှေ့ကနေ မော့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒါက အဒေါ် ပေးလိုက်တဲ့ ပျားရည်စပျစ်သီးဖျော်ရည်လေ။ ကျွန်တော်တို့ ဟိုမှာရှိတုန်းက တစ်ခွက်နှစ်ခွက် ဖျော်တိုက်တယ်၊ အရမ်းသောက်လို့ကောင်းတာပဲ" ဟု ဝမ်မေကျား က ရှင်းပြသည်။
"အယ်လေး?" အဒေါ်ကြီးဝမ်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အပြုံးတွေ ပေါ်လာပါတယ်။ "လင်ဆရာမ အိမ်မှာ ရှိနေလို့လား။"
"ကျွန်တော်တို့ ရောက်သွားတော့ သူက ကျိုးခိုင် ကို အင်္ဂလိပ်စာ သင်ပေးနေတုန်းပဲ" ဟု ဝမ်ကော်လျန် က ဖြေသည်။
"ယောင်ခိုင် ရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာကို လမ်းညွှန်ပြသပေးနေတာလား" ဟု အဒေါ်ကြီးဝမ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကျိုးခိုင် က ကျောင်းပြီးသွားပြီဆိုပေမဲ့ လင်ဆရာမက သူ့ရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာအရည်အချင်းတွေ ယိုယွင်းသွားတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူးလေ။ သူ ဖတ်ဖို့နဲ့ လေ့လာဖို့ အင်္ဂလိပ်စာအုပ် အချို့ ရှာပေးထားတယ်" ဟု ဝမ်ကော်လျန် က အကျယ်တဝင့် ရှင်းပြသည်။
အဒေါ်ကြီးဝမ်မှာ အလွန်တရာ အထင်ကြီးသွားခဲ့သည်။ "သူ့မှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတွေ၊ ပုံမှန်စာပေလေ့လာမှုတွေ၊ အခု ထပ်ပြီး အင်္ဂလိပ်စာအုပ်တွေပါ ဖတ်နေရတော့..."
"ရပါတယ်" ဟု ဝမ်ကော်လျန် က ရိုးအေးစွာ ဖြေသည်။ တာဝန်ဝတ္တရားတွေ များပြားတာက သူတို့လိုလူတွေအတွက် ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်တောင် သူက ကျိုးခိုင် ကို အနည်းငယ် မနာလိုသလို ခံစားရပါသေးတယ်။
"မင်းတို့ ဟိုဘက်မှာ ရှိနေတုန်းက လင်ဆရာမက မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံလဲ" ဟု အဒေါ်ကြီးဝမ်က ဆက်လက်မေးမြန်းသည်။
"အမေကလည်း ဘာလို့ အဲဒါတွေ ဆက်မေးနေတာလဲ။ လင်ဆရာမက သဘာဝအတိုင်း အရမ်းဖော်ရွေတာပေါ့" ဟု ဝမ်ကော်လျန် က ပြန်ဖြေသည်။ "သူက မူလက ဒီဖျော်ရည်အိုးကို မေကျားဆီ တန်းပေးချင်ခဲ့တာ။ မေကျားက ငြင်းတော့ အမေ့အတွက် ယူလာခဲ့ဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို မှာလိုက်တာ။"
"အဒေါ်က အရမ်းလည်း သဘောကောင်းပြီး ပေါင်းသင်းရလွယ်တယ်။ အားလပ်ချိန်ရရင် အမေ့ဆီ လာလည်ဦးမယ်လို့တောင် ပြောလိုက်သေးတယ်" ဟု ဝမ်မေကျား က ခေါင်းညိတ်လျက် ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ သေချာပေါက် နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုရမှာပေါ့" ဟု အဒေါ်ကြီးဝမ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
အဒေါ်ကြီးဝမ်တစ်ယောက်တည်း ပျော်ရွှင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း တူတူပါပဲ။
သူမက သားကြီးဖြစ်သူကို "မင်းရဲ့ အတူနေဖော် သူငယ်ချင်းရဲ့ ညီမလေးက တော်တော်ချောတာပဲ။ ရွှင်လန်းတယ်၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး သမားကျင့်ဝတ်နဲ့ ပြည့်စုံတယ်။ သူ့မိသားစုက သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမပျိုးထောင်ထားတာပဲ" ဟု ပြောပြသည်။
ကျိုးခိုင် က ပြုံးစစဖြင့် "အမေ အဲဒီလောက်ထိ သဘောကျနေရင် သူ့ကို သမီးခံလိုက်ပါလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမရဲ့ သားဖြစ်သူကို မထီမဲ့မြင်ပြုတဲ့ အကြည့်နဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဒီကောင်လေးက စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ လုံးဝ မကြီးထွားလာသေးပါဘူး။
"ဘယ်သူ့ကိုမှ သမီးမခံနိုင်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ပြီး အရိပ်အမြွက်လေး ပေးလိုက်ပါတော့တယ်။ "နောင်ကျရင် မိန်းမယူတော့မယ်ဆိုရင် သူ့လိုလူမျိုးကို ရှာရမယ်။ နူးညံ့တယ်၊ ရက်ရောတယ်၊ လှပပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတယ်။"
ကျိုးခိုင် က သူ သောက်လက်စ လက်ဖက်ရည်နဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ တင်သွားမလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူက မိခင်ဖြစ်သူကို အကူအညီမဲ့စွာနဲ့ အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "အမေရာ၊ ကျွန်တော်က ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ အမေ ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။"
"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး အဲဒီကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။
လက်ရှိအတွက်တော့ တစ်ခါ သတိပေးလိုက်တာနဲ့ လုံလောက်ပါပြီ။ ဒီကောင်မလေးက နောင်ကျရင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆေးဘက်နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်မှာဖြစ်လို့ သူမက သားကြီးအတွက် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဖက်စပ်စုံတွဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာမှာပါ။ ပြီးတော့ စစ်တပ်စခန်းတွေထဲမှာ တစ်ကိုယ်တည်းသမားတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာမို့လို့ သူမသာ သူမရဲ့ ထုံထိုင်းတဲ့သားကို မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းဘက်ကို အခု မတွန်းပေးဘူးဆိုရင် တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ကောင်မလေးကို အရင်ဦးသွားမှတော့ သူမကိုယ်သူမပဲ အပြစ်တင်ရမှာပေါ့။