ညအချိန်တွင် ကျိုးအမေသည် အိပ်ရာဝင်စဉ် ကျိုးအဖေနှင့် စကားလက်ဆုံကျနေခဲ့သည်။
"ဘေးအိမ်က ဇူးအဖိုးကြီးရဲ့ ချွေးမကတော့ တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်။ ဇူးအဖွားကြီးနဲ့ သူ့ယောကျာ်းက ဒီအရွယ် ရောက်နေပြီကို ဘာမှ ဂရုမစိုက်ပေးဘူး" ဟု ကျိုးအမေက ပြောသည် - "နောက်ပြီး ဟူမိသားစုလည်း ရှိသေးတယ်။ သမီးလေးယောက် မွေးပြီးမှ သားတစ်ယောက်ပဲ ရခဲ့တာကို၊ အဲဒီသားရထားတဲ့ မိန်းမကလည်း ဟူလင်မယားအပေါ် မသိတတ်ပြန်ဘူး"
ကျိုးအဖေက သူ့ဇနီး မည်သည့်ဆိုလိုရင်းဖြင့် ပြောနေသည်ကို မသိဘဲ မနေပါ၊ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အလိုကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည့်အနေဖြင့် - "လူတိုင်းက မင်းလို ကံကောင်းတဲ့ ဘဝမျိုး ရနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ"
ကျိုးအမေ ပြုံးဖြီးသွားသည် - "ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ"
သူမ၏ အိမ်ထောင်ဖက်ထံမှ ချီးမွမ်းစကားကို မျှော်လင့်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။
ကျိုးအဖေက သူ့ဇနီးအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသဖြင့် - "ငါတို့က တစ်သက်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ခဲ့ကြတာ။ အရင်က ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲခဲ့ပါစေ၊ ငါတို့ အားလုံး ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြတာပဲ။ နောက်ပိုင်းတော့ ဒီမှာ ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းကြတာပေါ့။ ငါတို့ တောရွာက လူတွေကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ဒီက ဒေသခံ အဘိုးအဘွားတွေတောင် ငါတို့ထက် သာချင်မှ သာမှာ"
"ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်၊ စိန့်မေးနဲ့ ဟူဇီတို့နဲ့အတူ ပြန်သွားချင်စိတ်တောင် ပေါက်မိတယ်" ဟု ကျိုးအမေက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။
ဘာလို့ ပြန်ချင်ရတာလဲ။
အောက်ခံ အဝတ်အစားကနေ အပြင်ဘက် ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ပစ္စည်းအသစ်တွေ ဝတ်ထားတာကြောင့် သဘာဝကျပါသည်၊ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ပြန်သွားရင် ဘယ်လောက်တောင် မျက်နှာပန်း လှလိုက်မလဲ။ ရွာထဲက မိန်းမကြီး မိန်းမငယ် အားလုံး မနာလို ဖြစ်လွန်းလို့ သေသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
"ဒါဆို ဘာလို့ မပြန်တာလဲ။ ဟူဇီနဲ့ စိန့်မေးတို့က မနက်ဖြန် ကားကြုံလိုက်သွားကြတော့မှာလေ" ဟု ကျိုးအဖေက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ခရီးက အဝေးကြီး" ကျိုးအမေ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
မြို့တော်သို့ လာခဲ့သည့် ခရီးစဉ်က သူမအတွက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မှတ်မိနေစေခဲ့သည်။ အလွန်ပင်ပန်းလှပြီး ထပင် မတ်တပ်မရပ်နိုင်ခဲ့ပါ။
ထို့ကြောင့် ပြန်ချင်သည့်စိတ် ရှိနေသော်လည်း လမ်းခရီးစဉ်ကို တွေးမိသည့်အခါ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။
"မပြန်လည်း ရပါတယ်။ ဒုတိယကောင်လေးက ပြောပါတယ်၊ နှစ်သစ်ကူးကျရင် ငါတို့ အတူတူ ဓာတ်ပုံရိုက်ကြမယ်တဲ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဓာတ်ပုံ ပိုရိုက်တာပေါ့" ဟု ကျိုးအဖေက ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းတာပေါ့" ကျိုးအမေ ဝမ်းသာသွားပြီးနောက် - "တူဝါးရဲ့ အမေက ဟိုမှာ တော်တော် ကြိုးစားရှာတာ။ ရာသီဥတုကလည်း အေးတဲ့ကြားထဲ အတန်းတက်နေရသေးတယ်"
"ချင်ပိုင်က ပိုဂရုစိုက်ပေးမှာပါ။ ငါတို့ ပြဿနာ မရှာရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။ ကဲ အိပ်ကြရအောင်" ဟု ကျိုးအဖေက ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးအမေ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ကာ အိပ်ရာဝင်လိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် လင်းချင်ဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့ အိပ်မပျော်သေးပေ။ ဟူဇီနှင့် ရှူးစိန့်မေးတို့ ပြန်တော့မည်ဖြစ်၍ သူမ ပစ္စည်းအချို့ ပြင်ဆင်ပေးနေသည်။
ပုံမှန်အတိုင်းပင် မိသားစုတစ်ခုအတွက် ဘဲကင်တစ်ကောင်စီ ဖြစ်သည်။ အချိုပွဲ မုန့်နှစ်ထုပ်လည်း ပါသည်။
မမကြီး၊ မမလေး၊ ကျိုးမိသားစုမှ ညီအစ်ကိုသုံးယောက် နှင့် သူမဘက်မှ တတိယမောင် လင်းတို့အားလုံး အဝေအခြမ်း ရကြမည်ဖြစ်သည်။ ကျိုးယန်ကို လိုက်ပို့ခိုင်း၍ ရသဖြင့် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိပါ။
အဝတ်အစားများကို ပခုံးပေါ် တိုက်ရိုက် ဝတ်ဆင်သွားနိုင်သဖြင့် အထုပ်အပိုး အများကြီး မရှိပါ။ နည်းနည်း လေးသော်လည်း အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါသည်။
နောက်ထပ် အိတ်နှစ်အိတ်နှင့် ဤပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ကာ ပြန်ကြတော့မည်ဖြစ်သည်။
အရာအားလုံး ထုပ်ပိုးပြီးသွားလေပြီ။ ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်နေသည့် ကျိုးရှွမ်းကို နောက်နေ့တွင် ၎င်းတို့အား သွားရောက် နှုတ်ဆက်ပို့ဆောင်ရန် တာဝန်ပေးထားသည်။
လင်းချင်ဟယ် မနိုးသေးပေ။ သူမလည်း ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်နေသဖြင့် အိပ်ရေးဝဝ အိပ်ရသည့် ရှားပါးခွင့်ရေးကို အသုံးချနေခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုနှစ်ယောက် ပြန်သွားသည့်နေ့တွင် လင်းချင်ဟယ်သည် နှစ်သစ်ကူးအတွက် စားသောက်ဖွယ်ရာများကို စတင် စုဆောင်းတော့သည်။
ဒုတိယကောင်နှင့် တတိယကောင်တို့ကို ခေါ်ပြီး မိခင်နှင့် သားများ ဈေးဝယ်ထွက်ကြသည်။
"မင်းတို့ အစ်ကိုကြီး ဒီနှစ် ပြန်လာမလား မသိဘူး" ဟု ငါးမောက်ခြောက် ဝယ်စဉ် လင်းချင်ဟယ်က မပြောဘဲ မနေနိုင်ဘဲ - "ဒီငါးမောက်က မင်းတို့ အစ်ကိုကြီး အကြိုက်ဆုံးပဲ"
ကျိုးဂွေ့လိုက်က "မေမေ၊ ကျွန်တော်တို့လည်း စားချင်တာပဲလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"နင်တို့မှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး စားနေရတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု လင်းချင်ဟယ်က စိတ္တိုတိုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးက စစ်တက္ကသိုလ်ကို သွားရုံပဲလေ။ တိုင်တောထဲမှာ သီလရှင် သွားဝတ်တာမှ မဟုတ်တာ။ မေမေ ပြောသလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး။ ဟိုမှာ စားရတာ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်" ဟု ကျိုးဂွေ့လိုက်က ပြောသည်။
ကျိုးရှွမ်းကလည်း - "မေမေ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ စားရတာ အရမ်းကောင်းပါတယ်" ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
ဘာပဲပြောပြော သူတို့နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအင် သုံးစွဲမှုက ကြီးမားလှသည်။ အစားအသောက်ကတော့ သဘာဝအတိုင်း ကောင်းမှာပါပဲ။
သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် စားစရာ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ ငတ်ငတ်ပြတ်ပြတ်နှင့် ကမန်းကတန်း စားကြရမည်ဖြစ်သည်။
လင်းချင်ဟယ်သည် ငါးမောက်ခြောက် ဆယ်ကောင် ဝယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်ဥဝယ်ရန် ခေါ်သွားသည်။
ယခုအခါ ပုဂ္ဂလိက ကဏ္ဍ စတင်လာပြီဖြစ်၍ ကြက်နှင့် ကြက်ဥများကို ရောင်းချနေကြပြီဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။ ဒီဇင်ဘာလထဲ ရောက်ပြီးနောက် လင်းချင်ဟယ်သည် အိမ်လုပ် ဝက်ပေါင်ခြောက်အချို့ ပြုလုပ်၍ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်ဘက်တွင်လည်း အေးခဲဝက်သားနှင့် သိုးနံရိုးများစွာ ရှိနေသည်။ အတော်အတန် များလှသည်။
ထို့ကြောင့် အများကြီး ဝယ်စရာ မလိုတော့ပေ။
လင်းချင်ဟယ်နှင့် သူမ၏ သားနှစ်ယောက်တို့သည် ကြက်သုံးကောင်၊ ကြက်ဥတစ်ခြင်းနှင့် တစ်ဂျင် အလေးချိန်ရှိ ငါးခြောက် ဆယ်ကျော်ကို ဒမ်ပလင်းဆိုင်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
ကျိုးချင်ပိုင်သည် ဒမ်ပလင်း လုပ်နေရင်း - "ဒီလောက်ဆို နှစ်သစ်ကူးအတွက် လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အကြီးကောင် ပြန်လာမလား မသိဘူး။ ကြက် နှစ်ကောင်လောက် ထပ်ဝယ်ရမယ်" ဟု လင်းချင်ဟယ်က ပြောသည်။
"မေမေ ဈေးသွားရင် ပစ္စည်းတစ်ခုခု မြင်လိုက်တာနဲ့ အစ်ကိုကြီးကိုပဲ သတိရနေတော့တာ" ဟု ကျိုးဂွေ့လိုက်က စကားစလိုက်သည် - "ဖေဖေ၊ ကျွန်တော်တို့တော့ မျက်နှာသာ ပေးမခံရတော့ဘူး ထင်တယ်"
"မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ မျက်နှာသာ ပေးမခံရတာပါ" ဟု ကျိုးရှွမ်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးဂွေ့လိုက်က - "ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ။ ကျွန်တော်က မိသားစုမှာ အငယ်ဆုံးလေ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် မင်း အသက် ၁၄ နှစ် ရောက်ပြီ။ အခွင့်ရေး ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ကျိုးရှွမ်းက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
မိသားစုဝင်များ စကားပြောရင်း ရယ်မောနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။ လင်းချင်ဟယ်လည်း ကျေနပ်နေပေသည်။ တိတ်တဆိတ်ပဲ သူမ၏ သားသုံးယောက်ကို ဒီလောက်ကောင်းအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
"ဒီနှစ် ဘိုးဘိုးနဲ့ ဘွားဘွားကို လျှောက်ပို့ပေးလိုက်ပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဓာတ်ပုံ နည်းနည်း ပိုရိုက်ကြတာပေါ့" ဟု လင်းချင်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
"ဘိုးဘိုးနဲ့ ဘွားဘွားက နောက်နှစ်ကျရင် မဟာတံတိုင်းကြီးဆီ ခေါ်သွားဖို့တောင် ပြောထားသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သွားလို့ရမလား" ဟု ကျိုးဂွေ့လိုက်က မေးလိုက်သည်။
"ရတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အားလား ကြည့်ရအောင်၊ အားရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့" လင်းချင်ဟယ် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
"မေမေ၊ မေမေ ကျွန်တော့်ကို ကတိပေးထားတဲ့ ကင်မရာက အခုထိ ထွက်မလာသေးဘူး။ စောစော ဝယ်ထားရင် ဒီနှစ် သုံးလို့ရတာပေါ့" ဟု ကျိုးဂွေ့လိုက်က ပြောသည်။
သူသည် လက်ရှိတွင် ကင်မရာတစ်လုံးကို အလွန် လိုချင်နေမိသည်။
"နောက်နှစ်ကျမှ ပေါ့" လင်းချင်ဟယ်က လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က - "ရုရှားက သွင်းကုန် ရေခဲသေတ္တာတွေ ရှိတယ်လို့ သတင်းစာမှာ တွေ့တယ်။ ယွမ် ၇၀၀ ကျော် သောက်တယ်တဲ့" ဟု ဝင်ပြောသည်။
လင်းချင်ဟယ် အံ့အားသင့်သွားသည် - "ဝယ်လို့ ရပြီလား"
"အင်း" ကျိုးချင်ပိုင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူက သတင်းစာ ခဏခဏ ဖတ်လေ့ရှိသဖြင့် သိနေခြင်း ဖြစ်သည် - "သိပ်တော့ မဈေးကြီးပါဘူး"
လင်းချင်ဟယ်က သူ့ဆိုလိုရင်းကို နားလည်လိုက်သဖြင့် - "ဒါဆို နောက်နှစ်ကျရင် သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ ရှိရင် တစ်လုံး ဝယ်မလား"
"အဝတ်လျှော်စက်ကော ရှိလား မသိဘူး။ ရှိရင် တစ်လုံး ဝယ်ရအောင်" ကျိုးချင်ပိုင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
"ကောင်းတာပေါ့" လင်းချင်ဟယ်ကလည်း ခေါင်းငြိမ့် ထောက်ခံလိုက်သည်။
"ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်ချင်တာလား။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ ပိုက်ဆံ လုံလောက်ရဲ့လား" ကျိုးဂွေ့လိုက်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ကင်မရာသည် နောက်ထပ် နောက်ဆုတ်သွားရပြန်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါက ရေခဲသေတ္တာနဲ့ အဝတ်လျှော်စက်လေ။ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ကျမလဲ။ ဒါတွေက အသုံးအဆောင် အလှပစ္စည်းတွေချည်းပဲ။
"လုံလောက်ပါတယ်" လင်းချင်ဟယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မလုံလောက်ရင် ကျွန်တော့် ကင်မရာကို ထားလိုက်တော့။ ရေခဲသေတ္တာနဲ့ အဝတ်လျှော်စက်ပဲ ဝယ်လိုက်ပါ" ဟု ကျိုးဂွေ့လိုက်က မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး အောင့်စည်းကာ ပြောလိုက်သည်။
နွေရာသီမှာ အသားတွေ သိုလှောင်ဖို့ ရေခဲသေတ္တာ လိုအပ်သည်။ ဒမ်ပလင်းဆိုင်မှာ ရေခဲသေတ္တာ မရှိရင် အဆင်မပြေနိုင်ပေ။
အဝတ်လျှော်စက်ကလည်း နွေရာသီမှာ အဝတ်လျှော်ဖို့ အထူးလိုအပ်လှသည်။ နေ့တိုင်း သုံးရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကင်မရာကတော့ မရှိလည်း ရပါသည်။
"မင်း ဒီလောက် သိတတ်နေတာတွေ့တော့ မင်းအဖေကို နောက်နှစ် ပိုက်ဆံ ကြိုးစားရှာခိုင်းပြီး မင်းအတွက် တစ်လုံး ဝယ်ပေးနိုင်အောင် လုပ်ခိုင်းရတာပေါ့" ဟု လင်းချင်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို နောက်နှစ် ပိုက်ဆံရမှပဲ စောင့်တော့မယ်" ဟု ကျိုးဂွေ့လိုက်က ပြောလိုက်တော့သည်။