ကျိုးခိုင်က တစ်ရက် ခွင့်ယူခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် ဆိုင်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
အထင်အမြင်လွဲမှားမှုများကို တွေးမိသောအခါ သူ စိတ်ပျက်မိသလို ခံစားရသော်လည်း အခြား ဘာများ လုပ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ ဘဝက ရှေ့ဆက်ရမည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် နောင်တွင် အာဟာရရှိသော အစားအစာများကို ပိုစားရန်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ရန် ကြိုးစားမည်ဟု သူ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ လင်းချင်းဟယ်တစ်ယောက် ကျိုးချင်းဘိုင်က သူ့ကျန်းမာရေးကို အလွန်အမင်း အလေးထားလာသည်ကို သတိပြုမိလာခဲ့သည်။
သူသည် အာဟာရဖြစ်စေရန်အတွက် ဆေးမြစ်ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းအချို့ကို ဖော်စပ်ပေးရန် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဆရာကြီးတစ်ဦးထံပင် သွားရောက်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် လင်းချင်းဟယ်၏ မိထွေးတော် (သို့မဟုတ် အရီးတော်) ပြန်သွားပြီး သုံးရက်အကြာတွင် သူမသည် ကျိုးချင်းဘိုင်၏ အာဟာရဖြစ်စေသော အစားအစာများ၏ စွမ်းပကားအပြည့်အဝကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
သူ့ရင်ထဲတွင် ငိုချင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သွားရတော့သည်။
*ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒုက္ခပေးမှတော့ ခံပေါ့။* ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသည့် ကိစ္စဖြစ်기에 ဒူးထောက်ရလျှင်တောင် သူမ သည်းခံခံယူရပေမည်။
လာဗာပွဲတော်သို့ ရောက်လာသောအခါ ကျိုးချင်းဘိုင်က လာဗာယာဂုအိုးကြီးတစ်အိုးကို ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ မိသားစုဝင်များလည်း မနက်ခင်းတွင် အတူတကွ စုဝေးစားသုံးကြသည်။
ဤကဲ့သို့ နှင်းကျနေသောနေ့တွင် အရောင်းအဝယ်မှာ အတော်လေး ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟယ်၏ အဝတ်အထည်ဆိုင်လေးမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကို မြင်သောအခါ လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးအာနီ၊ ဟူဇီနှင့် ရှုရှန့်မေ့တို့ကို "သမီးတို့ သုံးယောက် အိမ်ပြန်ချင်ကြသေးလား။ ပြန်ချင်တယ်ဆိုရင် အမေက ၂၀ ရက်နေ့ကစပြီး ခွင့်ပေးမယ်။ လာမယ့်နှစ် မီးထိန်ပွဲတော်ပြီးမှ ပြန်လာကြပေါ့" ဟု မေးလိုက်သည်။
"သမီး မပြန်ဘူး" ဟု ကျိုးအာနီက ခေါင်းခါပြသည်။
"ကျွန်တော်လည်း မပြန်ချင်ဘူး။ စာသင်ချိန်တွေ ရှိသေးတယ်" ဟု ဟူဇီက ဝင်ပြောသည်။
သူ့တွင်ရော ကျိုးအာနီတွင်ပါ ကျောင်းတက်ရန် ရှိသေးသည်။ ညကျောင်းများက ၁၅ ရက်နေ့တွင် ပိတ်မည်ဖြစ်သော်လည်း ဟူဇီက မထွက်ခွာချင်သေးပေ။ သူက မြို့တော်တွင် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာကို ဆက်ကြည့်ချင်နေသည်။
"ဒ-ဒါပေမဲ့ သမီးကတော့ ပြန်ချင်တယ်" ဟု ရှုရှန့်မေ့က အံ့အားသင့်သွားပြီး နှောင့်နှေးတွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြောသည်။
"မင်းက ပြန်ချင်တာလား။ ငါတို့မှာ လိုက်ပို့ပေးဖို့ အချိန်မရှိဘူးလေ။ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုပြန်ရမလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ရော သိလို့လား" ဟု ဟူဇီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ရှန့်မေ့ ပြန်ချင်တယ်ဆိုရင် ဟူဇီ၊ သမီးလည်း သူ့နဲ့အတူ လိုက်သွားလိုက်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ပြောသည်။
ဟူဇီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တကယ် မပြန်ချင်ပါဘူးဗျာ။"
"မင်းကလည်း မပြန်ဘူး၊ ဒါဆို ရှန့်မေ့တစ်ယောက်တည်း သွားခိုင်းမလို့လား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ဆူငေါက်လိုက်သည်။ "မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ နောင်ကျရင် ဘယ်လိုလုပ် မိန်းမယူတတ်မှာလဲ။"
"ကျွန်တော်က တောင် ကလေးပဲ ရှိသေးတာကို အမေက ဒါတွေနဲ့ လာပြောနေပြီ" ဟု ဟူဇီက မျက်နှာပိုးသတ်ကာ ပြုံးစစဖြင့် ပြောသည်။
"ကလေး ဟုတ်လား။ ဒီကို မလာခဲ့ရရင် ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးကျရင် မင်းအမေက မင်းအတွက် လူပျိုလှည့်ဖို့ စီစဉ်တော့မှာဆိုတာကို မင်းယုံမလား။ အရာရာ အဆင်ပြေရင် လာမယ့်နှစ် ဒီလိုအချိန်ဆို မင်းက အိမ်ထောင်ကျနေတဲ့သူ ဖြစ်နေလောက်ပြီ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောပြသည်။
ဟူဇီလည်း ယုံကြည်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့်သည်နှင့် သူ့အမေက ထိုအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
သို့သော် သူ၏ အကြံအစည်များ ပျက်ပြားသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ မြို့တော်သို့ ရောက်လာခြင်းက အရာရာကို သဘာဝကျကျ ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီလေ။
"ကောင်းပြီလေ။ ဒီနှစ်တော့ ပြန်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကြိုပြောထားမယ်နော်၊ ဒီနှစ်သာ ပြန်လိုက်ရင် နောက်နှစ်တော့ မပြန်တော့ဘူး။ မြို့တော်ရဲ့ နှစ်သစ်ကူးက ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ခံစားကြည့်ချင်တယ်" ဟု ဟူဇီက ကြေညာလိုက်သည်။
သူ့စကားသည် ကျိုးခိုင် အရင်က ပြောခဲ့ဖူးသည်နှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေသည်။
"ဒါဆိုရင် ရှန့်မေ့ကို ကောင်းကောင်း လိုက်ပို့ပေးလိုက်၊ ဒါဆို အရာရာ အဆင်ပြေသွားပြီ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
အမှန်တရားမှာ ၎င်းသည် ကြီးမားခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုးလီနီကဲ့သို့သော ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် မိန်းကလေးငယ်လေးတောင်မှ တစ်ယောက်တည်း လမ်းရှာနိုင်သေးသည်၊ မြို့ပေါ်တွင် တစ်နှစ်နီးပါး နေထိုင်ခဲ့ပြီးသော လူငယ်များအဖို့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။
ဟူဇီနှင့် ရှုရှန့်မေ့တို့ကို ခွင့်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် အလုပ်ရုံငယ်လေး၏ သူဌေးလူငယ်လေး ဝမ်ယွမ် ထံသို့ သွားရောက် အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ လက်ရှိလုပ်လက်စ ပစ္စည်းများ ပြီးစီးသွားသည်နှင့် လက်ရှိအချိန်အတွက် ထပ်မံ ထုတ်လုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အလုပ်ရုံငယ်လေးလည်း အနားယူတော့မည် ဖြစ်သည်။
ခေတ်ကာလအခြေအနေအရ လစာပေးခွင့်ရရှိသည့် အားလပ်ရက်ဆိုသည်မျိုး မရှိသေးသဖြင့် သူမသည် လူတိုင်းကို ၁၂ လပိုင်း ၁၅ ရက်နေ့အထိ အလုပ်လုပ်ခိုင်းပြီးမှ ခွင့်ပေးရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ပထမလ (တရုတ်လပြည့်လ) ၁၅ ရက်နေ့အထိ အနားယူကြမည်ဖြစ်ပြီး - ပိုလည်းမပို၊ လျော့လည်းမလျော့ဘဲ အတိအကျ တစ်လတိတိ ခွင့်ရကြမည် ဖြစ်သည်။
မီးထိန်ပွဲတော် ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် အလုပ်ရုံတွင် အလုပ်များကို ပြန်လည် စတင်ကြမည် ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် အကြောင်းကြားရန် ယနေ့ အလုပ်ရုံငယ်လေးသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
"ဒီလောက်နဲ့ အစောကြီး အားလပ်ရက် ရတော့မှာလား" ဟု အဘွားရှု က အနည်းငယ် နှမြောတသသော လေသံဖြင့် မေးသည်။ အားလပ်ရက် ရသွားပါက သူတို့တွင် လစာလည်း မရှိတော့ဘဲ တစ်လပြည့်တိုင်အောင် ခြေဗလာနှင့် ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။
ဒီမှာ အဝတ်အစား ဆက်ချုပ်နေရတာက ဘယ်လောက်တောင် ပိုကောင်းပါမည်နည်း။
အလုပ်ရုံထဲတွင် ကျောက်မီးသွေး မီးဖိုရှိနေသဖြင့် နွေးထွေးနေသည်။ အလုပ်လုပ်ရသည့် ပတ်ဝန်းကျင်က အလွန် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသဖြင့် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ထွက်သွားချင်စိတ် မရှိကြပေ။
"ခဏတဖြုတ် အနားယူတာပါ။ လာမယ့်နှစ်ကျရင် ပြန်လုပ်လို့ရတာပဲဟာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။
ထိုသို့ဖြင့် ကိစ္စပြီးပြတ်သွားလေသည်။
၁၂ လပိုင်း ၁၅ ရက်နေ့ ရောက်လာသောအခါ - အားလပ်ရက်မတိုင်မီ နောက်ဆုံးနေ့တွင် - လင်းချင်းဟယ်၏ အဝတ်အထည်ဆိုင်က နှစ်သစ်ကူး ပရိုမိုးရှင်းကို စတင်လိုက်သည်။
ကိုက်ခဲမတတ် အေးစက်နေသော ရာသီဥတုတွင် ဆိုင်အပြင်ဘက်၌ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည် - *၂၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့စျေးဖြင့် ရောင်းချနေပါပြီ! လက်ကျန်ကုန်ပစ္စည်းများကို ရှင်းလင်းထုတ်ရောင်းပါမည်!*
ဒီဇင်ဘာ ၁၅ ရက်နေ့မှ ၁၈ ရက်နေ့အထိ သုံးရက်ဆက်တိုက် အရောင်းအဝယ် အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးအာနီနှင့် ရှုရှန့်မေ့တို့၏ ဆိုင်မှာ ကုန်စုံသလောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ရှုရှန့်မေ့က သူမ၏ ဘိုးဘွားများထံသို့ တန်းသွားကာ ပျင်းရိစွာ အနားယူနေပြီး ကျိုးအာနီကမူ ဟူဇီနှင့် မာချេងမင်တို့ကို ကူညီရန် သွားခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် ဝမ်ယွမ် ထံမှ ပစ္စည်းများကို အစောပိုင်းကတည်းက ထပ်မံမှာယူထားခဲ့သဖြင့် ကုန်လက်ကျန် အနည်းငယ် ကျန်ရစ်နေသေးသည်။
ဆိုင်တွင် ပစ္စည်း ဒါဇင်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည့်အခါ လင်းချင်းဟယ်သည် ရေနွေးငွေ့ရေချိုးခန်းသို့ သွားကြစဉ်အတွင်း ကျိုးရှomei ကို လိုချင်သေးလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
"လိုချင်တာပေါ့! ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ပျင်းလို့ သေတော့မယ်" ဟု ကျိုးရှomei က မဝှက်မဝှက်ဖြင့် အမြန်ထွက်ပြောလိုက်သည်။
စုတာလင်က မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရာသီဥတုက အလွန်တရာ အေးစက်နေသောကြောင့် အရောင်းအဝယ်မှာ နှေးကွေးနေသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် အေးအေးလူလူ ကိုင်တွယ်နိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ထိုနောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသည့် ပစ္စည်း ဒါဇင်အနည်းငယ်ကို ကျိုးရှomei ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်၏ အလုပ်ရုံမှ အလုပ်သမားများ အားလပ်ရက် စတင်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ကျိုးရှomei သည် သူမ၏ စီးပွားရေးဉာဏ်ကို အသုံးချကာ နှစ်ရက်အတွင်း အဝတ်အစား တစ်ထည်ချင်းစီကို အကုန်ထုတ်ရောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီလေးတွင် သပ်ရပ်ကောင်းမွန်သော အမြတ်အစွန်းများ ရရှိခဲ့သည့်အတွက် သူမ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်နေခဲ့သည်။
သူမက ရရှိလာသော ငွေများကို စတုတ္ထအစ်မတော်ထံသို့ ယူလာပေးရင်း "လာမယ့်နွေဦးကျရင် သမီးက စတုတ္ထအစ်မတော်ဆီကနေ အဝတ်အစားတွေ ဆက်ယူပြီး လမ်းပေါ်မှာ ရောင်းဦးမှာနော်!" ဟု ကြေညာသည်။
"မင်း လုပ်နိုင်သရွေ့ပေါ့ကွာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်လည်း ငွေများကို တားမြစ်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။
"အဖေနဲ့ အမေကလည်း ကူညီဖို့ ရှိနေတော့ သမီးမှာ ဘာလို့ အချိန်မရှိရမှာလဲ" ဟု ကျိုးရှomei က ပြုံးစစဖြင့် ပြောသည်။
သူမသည် မိဘများနှင့်အတူတူ နေထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ကလေးကြီးနှစ်ယောက်က ကျောင်းတက်နေကြပြီး အဖေကျိုး က နေ့စဉ် သွားကြိုပေးသည်။ ငယ်တဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် အမေကျိုး က စောင့်ကြည့်ပေးသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ကျိုးရှomei က ကြည့်ပေးသည်၊ မဟုတ်လျှင်လည်း စုတာလင်နှင့်အတူ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တွင် သွားဆော့နေကြသည်။ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ လုံးဝ မရှိပေ။
အဖေကျိုး၊ အမေကျိုး နှင့် စုတာလင်တို့ ရှိနေခြင်းကြောင့် ကျိုးရှomei ၏ ဘဝကို အလွန်တရာ ပိုမိုလွယ်ကူစေခဲ့သည်ဟု အသေအချာ ပြောနိုင်ပေသည်။
မဟုတ်ပါက ကလေးများက ဤမျှငယ်သေးချိန်တွင် သူမအနေဖြင့် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ကိုင်ရန် လက်လွတ်စရာ အချိန်ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။
"အမေက ဒီကိုလာပြီး စတုတ္ထမောင်နဲ့ စတုတ္ထချွေးမကို ဘာမှမကူညီနိုင်လို့ အားနာနေမိတယ်လို့ အမြဲပြောနေတာ" ဟု ကျိုးရှomei က ပြောပြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ ယောက္ခမသာ ပြဿနာရှာရန် လိုက်မလာသည်ကိုပင် ကျေးဇူးတင်ရပေမည်ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိပြီး သူမထံမှ အလုပ်သမား လုပ်အားကို လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားပေ။
သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ သူမက ပြုံးလျက် "အဲ့လို အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ တာဝါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက အခုလို ကြီးလာကြပြီလေ။ သူတို့ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် အဘွားဖြစ်သူကို စိတ်ပူစရာတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ကြတာပဲဟာ။ ဒါမှမဟုတ်ရင်တောင် ကျိုးချင်းဘိုင်နဲ့ ကျွန်မက မိဘတွေကို အလုပ်လုပ်ဖို့မဟုတ်ဘဲ ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ခံစားဖို့ ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သက်ကြီးရွယ်အို စုံတွဲအနေဖြင့် သူတို့၏ အငယ်ဆုံး သမက်နှင့် အငယ်ဆုံး သမီးဖြစ်သူတို့ကို ကူညီပေးလိုစိတ် ရှိကြသည်ဆိုလျှင်လည်း ၎င်းကို အပြစ်တင်စရာ မရှိပါ - ၎င်းမှာ သဘာဝကျသော လူ့သဘောတရားမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။
လင်းချင်းဟယ်၏ စကားသံများက အမေကျိုး ၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ အဘွားကြီးမှာ အလွန်တရာ စိတ်ချမ်းသာပြီး စိတ်အေးသွားရတော့သည်။
ကျိုးရှomei က မနာလိုသလို သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "နောင်ကျရင် ငါ့မှာသာ စတုတ္ထချွေးမလို ကောင်းတဲ့ ချွေးမမျိုး ရလာမယ်ဆိုရင် ငါ့ဘဝက တကယ် ကောင်းချီးပေးခံရတာပဲလို့ မှတ်ရတော့မယ်။"
အမေကျိုး က သဘောကျစွာဖြင့် သူမကို အပြစ်တင်လိုက်သည် - "ချန်ချန်က ဘယ်လောက်တောင် ရှိသေးလို့လဲ။ သူက နောင်ကျရင် တက္ကသိုလ်တောင် ဆက်တက်ရဦးမှာလေ! ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ရှင်က ချွေးမအကြောင်းကို အစောကြီး စဉ်းစားနေပြီလား။ ရှက်စရာ မရှိဘူးလား" ဟု ဆိုသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ကျေနပ်ပီတိများ လွှမ်းခြုံနေလေတော့သည်။