လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးရှီးတို့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အတူတကွမှီထိုင်ရင်း ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် အပြင်မှ သစ်သီးတစ်ထုပ်ကို အမှတ်မထင် ဝယ်လာခဲ့မိသဖြင့် သူမက မိသားစု၏ ချစ်လှစွာသော ကျိုးရှီး စားရန်အတွက် ထိုသစ်သီးများကို အခွံခွာပေးရင်း တီဗီကြည့်နေခဲ့သည်။
ကလေးများနှင့် ပတ်သက်၍မူ လင်းချင်းဟယ်က အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်ထားခဲ့သည်။ ညကိုးနာရီမထိုးမချင်း အိမ်ပြန်မလာကြနှင့်၊ အနှောင့်အယှက်မပေးကြနှင့်ဟု သူမ မှာကြားထားခဲ့သည်။
"သစ်သီးကြော်က ကျောက်ကပ်နဲ့ သရက်ရွက်အတွက် အလွန်ကောင်းတယ်။ ခွန်အားပြည့်ဝလာအောင် အများကြီးစားပေး။ ဒါတွေကုန်သွားရင် ငါတို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားကြမယ်။ ဒါ့အပြင် သိုးသားနဲ့ အမဲသားကိုလည်း ပိုစားပေး၊ သေချာပေါက် နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အလမ်း ထပ်ရှိလာဦးမှာပဲ" သူမသည် သစ်သီးတစ်လုံးကို အခွံခွာ၍ သူ့အား ကျွေးလိုက်သည်။
ကျိုးရှီးသည် သစ်သီးကို စားရင်း တီဗီကို ကြည့်ကာ "ခင်ဗျားက တကယ်တမ်း ကိုယ်ဝန်မဆောင်ချင်ခဲ့တာပါ" ဟု ပြော၏။
"ဘယ်သူက မဆောင်ချင်ဘူးလို့ ပြောလဲ?" လင်းချင်းဟယ်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူ့မျက်နှာကို တီဗီဘက်မှ လှည့်စေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ "ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်လောက်ထိ ချစ်တယ်ဆိုတာ ရှင့်ကိုယ့်ကိုကိုယ် မသိသေးဘူး!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကျိုးရှီးသည် ထိုစကားများကို ကြားရသည်ကို နှစ်သက်ဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း တုံ့ပြန်၍ ဘာမှတော့ မပြောပေ။ သူသည် တီဗီကို ဆက်ကြည့်ရန်အတွက် မျက်နှာကို ပြန်လှည့်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။
"ကျိုးရှီး၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့။ ကျွန်မ တကယ် မမျှော်လင့်ထားမိလို့ပါ။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ပထမတော့ ကျွန်မ နည်းနည်း စိတ်ပျက်သွားမိတယ်။ မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့နဲ့ အန္တရာယ်များတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်ရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်နေပြီးသားပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။
"ခင်ဗျားက တော်တော်လေး ကျေနပ်နေပုံပေါ်တယ်လို့ ကိုယ်က ခံစားရတယ်" ဟု ကျိုးရှီးက ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ? တကယ်တော့ ကျွန်မ တော်တော်လေး စိတ်ပျက်သွားခဲ့တာပါ။ တကယ်ပါပဲ၊ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ မှားယွင်းပြီး ထင်မှတ်တုန်းကဆိုရင် ပထမတော့ လက်မခံနိုင်ဖြစ်ခဲ့ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ကလေးဖြစ်နေလို့ ကျွန်မ အကောင်းဆုံး အလိုက်သင့်နေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
ကျိုးရှီး၏ မျက်နှာထားမှာ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ချော့မော့ချိုသာသော စကားများကို ဆက်ပြောနေခဲ့သည်။ ရှစ်နာရီခွဲခါနီးသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ကျိုးရှီး၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ သိသိသာသာပင် ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကြားမှ လေထုမှာ အလွန်ပင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်နေဆဲ အချိန်တွင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်းချင်းဟယ်က တံခါးကို သွားဖွင့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် ကျိုးရှ နှင့် ဆုတာလင်တို့ ရပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဝင်ခဲ့ကြလေ။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ? အပြင်မှာ နှင်းတွေကျနေတုန်းပဲဟာကို ဘယ်လိုလုပ် အပြင်ထွက်လာကြတာလဲ?"
အခန်းထဲတွင် နွေးထွေးနေသဖြင့် ကျိုးရှ နှင့် ဆုတာလင်တို့မှာ အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သိသိသာသာပင် ပေါ့ပါးသွားကြသည်။
ယနေ့ အပြင်ဘက်တွင် အလွန်ပင် ရေခဲမတတ် အေးစိမ့်နေသည်။ မြို့တော်၏ ဆောင်းရာသီမှာ သူတို့၏ဇာတိမြို့ထက် ပို၍ပင် အေးစိမ့်လှပေသည်။
"စတုတ္ထအစ်ကိုက ဒီကနေ့ ဆိုင်မဖွင့်ဘူးလို့ ရှန့်မေက ပြောတာနဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ မိဘတွေက စိတ်ပူနေကြလို့ပါ။ ကျုပ်တို့လည်း ကိုယ့်ဆိုင်ကို ပိတ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဲဒီသတင်းကို ကြားတာနဲ့ ဝင်ကြည့်ကြတာပါ" ဟု ကျိုးရှ က ပြောပြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ရေနွေးနွေး နှစ်ခွက်ကို ငှဲ့ထည့်ပေးလိုက်ပြီး "ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ အထူးတလည် သီးသန့်လာစရာ မလိုပါဘူးကွယ်" ဟု ဆိုသည်။
"သစ်သီးတွေ စားကြပါဦး" ဟု ကျိုးရှီးက ဆုတာလင်အား ပြောသည်။
"အင်းပါ" ဆုတာလင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"စတုတ္ထအစ်ကို၊ ဘာတွေဖြစ်လို့လဲ? နေမကောင်းလို့လားဟင်?" ကျိုးရှ က သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုအား စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးရှီးက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေသည်။
"နေမကောင်းရင် အနားယူသင့်တယ်လေ" ဟု ကျိုးရှ က ပြောသည်။ သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကို၏ ထုံးစံအတိုင်း အလုပ်ကြိုးစားမှုကို သူမ သိထားသဖြင့် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ဆိုင်ကို ရိုးရိုးလေး ပိတ်လိုက်စရာ အကြောင်းမရှိကြောင်း သူမ တွေးမိခဲ့သည်။ သူ သေချာပေါက် နေမကောင်းဖြစ်နေရမည်။ အမှန်အတိုင်းပင် သူသည် အနည်းငယ် ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေပုံ ပေါ်နေသည်။
"ပြန်သွားပြီး ငါတို့မိဘတွေကို စိတ်မပူကြဖို့ သွားပြောလိုက်ပါ" ဟု ကျိုးရှီးက ဆိုသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ကျိုးရှ က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဒီကနေ့ အပြင်မှာ တကယ်အေးတာပဲ။ ဟိုဘက်မှာ ရော လုံလုံလောက်လောက် နွေးနွေးထွေးထွေး ရှိကြရဲ့လား?" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးမြန်းသည်။
"ကျုပ်တို့ကတော့ အေးစိမ့်မခံရပါဘူး" ဟု ကျိုးရှ က ဖြေသည်။ သူမနှင့် ဆုတာလင်တို့သည် အိမ်မှ စောင်ကြီးနှစ်ထည်ကို ယူလာခဲ့ကြသော်လည်း အဲ့ဒါက လုံလောက်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ရောက်လာပြီးနောက် အထူစောင်နှစ်ထည်ကို ထပ်မံမှာယူခဲ့ကြရသည်။ ထိုမှသာလျှင် နောက်ဆုံးတွင် နွေးထွေးသွားသလို ခံစားကြရတော့သည်။
သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုတွင် ကြီးမားသည့် ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးရှ ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြေပျောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် စတုတ္ထမောင်နှမတော်စပ်သူအား သူတို့၏ မုန့်ဆိုင်တွင် သိုးသားစွပ်ပြား (သိုးသားဟင်းရည်) ပါ ထည့်သွင်းရောင်းချရန် အစီအစဉ်ရှိကြောင်း ပြောပြပါတော့သည်။
ဆောင်းရာသီတွင် သူတို့သည် သိုးသားဟင်းရည်ကို တည်ခင်းရောင်းချမည်ဖြစ်သည်။ နွေဦးရာသီ ရောက်လာသည်နှင့် ဆိုယာနို့ (ပဲနို့) သို့ ပြောင်းလဲရောင်းချသွားမည် ဖြစ်သည်။
"တာလင်ရဲ့ အကြံဥာဏ်က အောင်မြင်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လား?" ဟု ကျိုးရှ က မေးမြန်းပြီးဆုံးသွားသည်။
"သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ။ အရောင်းအဝယ် အရမ်းကောင်းလာလိမ့်မယ်" လင်းချင်းဟယ်က ဆုတာလင်ကို ကြည့်ကာ အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။ "မောင်လေးယောက်ဖ၊ ရှင်တွေဝေနေစရာ မလိုပါဘူး။ လုပ်ချင်တာကိုသာ လုပ်လိုက်ပါ။ ဒါ့အပြင် ရှင်တို့မှာ ပေါက်ပေါက်ဆုပ်ဆိုင်ဆိုတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်လည်း ရှိပြီးသားပဲလေ၊ ဘယ်လိုမှ မအောင်မြင်ဘဲ မနေပါဘူး"
"အင်းပါ" ဆုတာလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးရှီးအတွက် သစ်သီးများကို ဆက်လက်ခွာပေးရင်း "မင်းတို့နှစ်ယောက် အိမ်ရှင် (ပိုင်ရှင်) နဲ့ ရော စကားပြောပြီးပြီလား?" ဟု မေးမြန်းသည်။
"ပြောပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ရတာတော့ သူမမှာ ရောင်းမယ့် အကြံအစည် လုံးဝရှိပုံမပေါ်ဘူး" ဟု ကျိုးရှ က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောသည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဆိုင်ခန်းပိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့အနေဖြင့် ယခင်က ကြီးကြီးမားမား စိတ်မဝင်စားခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ကျိုးရှ က ထိုဆိုင်ခန်းကို အမှန်တကယ်ပင် ဝယ်ယူလိုနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာတွင် သူတို့၏ အရောင်းအဝယ်မှာ တည်ငြိမ်ပြီး တိုးတက်လာခဲ့ကာ ထိုနေရာနှင့် လုံးဝ အသားကျနေပြီဖြစ်သောကြောင့် အခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားသော အလုပ်ဖြစ်ပေမည်။ သို့သော် အိမ်ပိုင်ရှင်နှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ထိုသူ့ထံ၌ ဆိုင်ကို ရောင်းချလိုစိတ် လုံးဝမရှိကြောင်း သူတို့ သိရှိခဲ့ရသည်။
"သူမက အခု မရောင်းချင်သေးတာနဲ့ အနာဂတ်မှာ မရောင်းဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့ ငွေစုထားဖို့ စတင်သင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပေါ့။ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ခန်း ရှိတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင် အိမ်ပိုင်ရှင်က မင်းတို့ရဲ့ အရောင်းအဝယ် ကောင်းလာတာကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အငှားခတွေကို တိုးမြှင့်ကောက်ခံတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကိုယ်တိုင် အဲဒီလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်နိုင်ဖို့ မင်းတို့ကို နှင်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတာမျိုးတွေ လုပ်လာနိုင်တယ်။ အဲဒီလိုမျိုးတွေက အမြဲတမ်း ဖြစ်ပျက်နေကျပါပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံဉာဏ်ပေးသည်။
"စတုတ္ထမောင်နှမ၊ ရှင်တို့ရော ရှင့်တို့ဆိုင်ကို ဝယ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလား?" ဟု ကျိုးရှ က မေးမြန်းသည်။
"ငါတို့ ဝယ်ပြီးပြီလေ" လင်းချင်းဟယ်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
"ဝယ်ပြီးပြီလား? ဘယ်တုန်းက ဝယ်လိုက်တာလဲ?" ကျိုးရှ မှာ အံ့သြသွားခဲ့သည်။
ဆုတာလင်ကလည်း လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးရှီးကို အံ့သြတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် "လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ဝယ်လိုက်တာလေ။ သင့်ရဲ့ စတုတ္ထယောက်ဖ ရောင်းနေတဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်လေးကိုပေါ့" ဟု ပြောပြသည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကတည်းက ဝယ်ထားတာကို ကျမကိုတောင် တစ်ခွန်းမှ မပြောပြဘူးပေါ့လေ?" ဟု ကျိုးရှ က အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အခုမှ ငါ မင်းတို့ကို ပြောပြနေတာပဲ မဟုတ်လား?" လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောရင်း "လောလောဆယ်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ လျှို့ဝှက်ထားလိုက်ပါ။ ငါတို့မိဘတွေကို ဘာမှ မပြောသေးနဲ့ဦး" ဟု ဆိုသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ကျိုးရှ က ကတိပေးပြီးနောက် "စတုတ္ထမောင်နှမ၊ အဲဒီဖက်ထုပ်ဆိုင်က ဘယ်လောက် ကျသင့်သွားလဲဟင်?" ဟု အမြန်မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ယွမ်လေးထောင်ပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။
အဘိုးဝမ်နှင့် သူတို့၏ သားကြီးတို့သာလျှင် ထိုဝယ်ယူမှုကို သိရှိကြပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း ပါးစပ်ပေါက်ပေါက်နှင့် လူများမဟုတ်ကြသဖြင့် လုံခြုံစိတ်ချရပေသည်။ ကျိုးရှ အား ဈေးနှုန်းကို ပြောပြခြင်းမှာ သူမအတွက် လက်တွေ့ကျသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုင်းတာချက်တစ်ခု ရရှိစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည် — သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်မှာ နှစ်ထပ်တိုက် (duplex) မဟုတ်လျှင်တောင်မှ စီးပွားရေးဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံတစ်ခုအတွက် ငွေကြေးအနည်းငယ်တော့ ကျသင့်ပေမည်။
"အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြီးတာလား?" ဟု ကျိုးရှ က အံ့ဩတကြီး အသက်ရှူမှားသွားသည်။
ဆုတာလင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ကျိုးရှီးက ယခင်ကတည်းက ဝယ်ယူရန် ပြောဆိုဖူးသော်လည်း ထိုစဥ်ကမူ ခန့်မှန်းချက်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့၏ဇာတိမြို့ရှိ ပစ္စည်းဥစ္စာများမှာ ယွမ်ခုနစ်ရာ၊ ရှစ်ရာ သို့မဟုတ် အများဆုံး ကိုးရာမှ တစ်ထောင်ခန့်သာ တန်ဖိုးရှိကြသည် မဟုတ်ပါလော။
မြို့တော်ရှိ စီးပွားရေးဆိုင်ခန်းများမှာ တကယ်ပင် ဤမျှလောက် ကြီးလေးသော တန်ဖိုးရှိကြပါသလော။
"ဝယ်ဖို့အတွက် ငွေစတင်စုထားကြပါ။ အနာဂတ်မှာ မင်းတို့ နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပြုသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဈေးက အရမ်းကြီးလွန်းပါတယ်။ အဲဒီအပြင် ကျုပ်တို့ရဲ့ အိမ်ပိုင်ရှင်ကလည်း ရောင်းချင်မှ ရောင်းချင်မှာပါ" ဟု ကျိုးရှ က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
"မင်းတို့အနေနဲ့ နည်းနည်းပိုပေးပြီး ဈေးတင်ပေးလို့ရပါတယ်။ သူမက လုံးဝ လက်မခံဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒီအတိုင်းထားလိုက်ပြီး အနီးအနားမှာ တခြားနေရာ တစ်ခုခုကို ရှာကြည့်ပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပြုချက်ပေးသည်။
ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် ကျိုးရှ နှင့် ဆုတာလင်တို့သည် သူတို့ ကြားခဲ့ရသမျှသော စကားများကို ပြန်ပြောင်းတွေးတောနေမိကြသည်။ ပထမဦးစွာ သူတို့သည် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့အား ဖက်ထုပ်ဆိုင် အဘာကြောင့် ပိတ်ထားခဲ့ရသည်ကို အသိပေးခဲ့ကြပြီး ထို့နောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်လက်သန့်စင်ကြကာ အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။
"ကျုပ်တို့ရဲ့ဆိုင်ကို ရော နောင်နှစ်မှာ ဝယ်ကြမလား?" ဟု ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားကြသောအခါ ကျိုးရှ က တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အဲဒါ... ဈေးက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်" ဆုတာလင်က တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
တကယ်ကိုပင် ဈေးကြီးလှပေသည်။ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းတည်းတင် ယွမ်လေးထောင် ကျသင့်သည်! အဲဒါ ငွေဘယ်လောက်တောင် များလိုက်သနည်း။ ယခုအချိန်အထိ သူတို့တစ်မိသားစုလုံး၏ စုဆောင်းငွေ စုစုပေါင်းမှာ ထိုပမာဏလောက်သာ ရှိပေသည်။
သူ ထိုပမာဏကို စုဆောင်းမိရန် မည်မျှကြာအောင် ကြိုးစားခဲ့ရပါသနည်း။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကတည်းက သူ စတင်အလုပ်လုပ်ခဲ့ချိန်မှစ၍ သူစုဆောင်းခဲ့သမျှသော ပိုက်ဆံပြားတိုင်းမှာ ဤအထဲသို့သာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။
"ဈေးတော့ ကြီးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထမောင်နှမက ဖက်ထုပ်ဆိုင်ကို ဝယ်လိုက်တာပဲ၊ သူတို့ရဲ့ အရောင်းအဝယ်လည်း အရမ်းကောင်းနေတယ်။ အဲဒီဆိုင်သာ ကျုပ်တို့ပိုင်ဆိုင်သွားမယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့အနေနဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ ရွှေဥတွေ ဥပေးတဲ့ ကြက်မတစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားမှာပဲလေ" ဟု ကျိုးရှ က ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြသည်။
"ငါ... ငါ ဒါကို... နည်းနည်း ပိုပြီး စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်" ဟု ဆုတာလင်က ဆိုသည်။
ကျိုးရှ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးအတွက် သေချာစွာ စဉ်းစားသုံးသပ်ရန် သေချာပေါက် လိုအပ်ပေသည်။
သို့သော်ငြားလည်း ကျိုးရှ က သူမ၏ စတုတ္ထမောင်နှမတော်စပ်သူ၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်နာခြင်းသည် မည်သည့်အခါမျှ မှားယွင်းသွားနိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားနေရသည်။ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ခန်း တစ်ခန်းရှိခြင်းသည်သာလျှင် သူတို့၏ လုပ်ငန်းကို အမှန်တကယ် လုံခြုံစိတ်ချစေမည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ပေသည်။