ညဘက်အိပ်မက်မက်ချိန်တွင် ကျိုးချင်ပိုင်တစ်ယောက် ၎င်းတို့၏ ရတနာလေးဖြစ်သော သမီးငယ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ကာ ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ဆန္ဒမှာ လွဲချော်ရရန် ကံပါလာခဲ့သည်။
အိပ်ပျော်နေသော လင်ချင်းဟယ်မှာ ညည်းတွားရင်း ရုတ်တရက် နိုးထလာခဲ့သည်။
ထိုရင်းနှီးနေကျ ခံစားချက်ကြီး!
သို့သော် သူမအနေဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းစရာပင် မလိုတော့ပါ။ သူမ အဆင်သင့် ဖြစ်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်မှာမူ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လန့်နိုးလာပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နေလို့မကောင်းဘူးလား" ဟု အမြန်မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်လည်း ဤယောက်ျား၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေပုံကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူမည်မျှ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်မိသည်။ သူမအနေဖြင့် သူ့အား အမှန်အတိုင်းပြောပြရန် စိတ်မကူးရက်တော့ဘဲ ကောင်းကောင်းဆက်အိပ်စေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ရေငတ်လို့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်လည်း ထလာပြီး အပြင်ထွက်ကာ ရေနွေးတစ်ခွက် ယူလာပေးသည်။ လင်ချင်းဟယ်က ရေကိုသောက်လိုက်ပြီးနောက် လှဲချကာ ဆက်အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်မှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်နေဆဲပင်။ သို့သော် သူမသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးလေးဖြင့် အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါမှသာ ဘာမှမဖြစ်တော့ကြောင်း အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သွားပြီး စောင်ကို ကောင်းကောင်းခြုံပေးလိုက်ကာ ပြန်၍ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ကျိုးချင်ပိုင်မှာ ဖက်ထုပ်ဆိုင်သို့ ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ ကျိုးကွေးလိုင်က အရသာရှိသော မနက်စာကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
"မေမေ၊ တစ်နေရာရာမှာ နေလို့မကောင်းတာ ရှိသေးလား" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်၏ ရင်ထဲတွင်မူ မွန်းကြပ်နေမိသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ ရာသီလာချိန်က သူမကို အမှန်တကယ်ပင် ဆင်းရဲဒုਕ္ခပေးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ သားများက မသိကြသေးပေ။ အကယ်၍သာ သိခဲ့ကြလျှင် ဤကဲ့သို့ လွဲမှားမှုကြီးကြောင့် ၎င်းတို့ မိသားစု အကြီးအကျယ် မျက်နှာပျက်ရပေလိမ့်မည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သားတို့ စားပြီးပြီလား"
"စားပြီးပါပြီ" ကျိုးကွေးလိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ့အမေ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေသည်ကို သေချာစေပြီးနောက်မှ သူ စိတ်အေးသွားရသော်လည်း၊ တစ်ဖက်တွင်မူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း ဖေဖေက မေမေလောက်ကို ကြွေကွဲလွယ်တဲ့ ကြွေထည်ပစ္စည်းလေးလို ဘာကြောင့်များ ဒီလောက်အထိ ဂရုစိုက်ဆက်ဆံခဲ့ရတာပါလိမ့်။
လင်ချင်းဟယ်က စားရင်းနှင့် "ဒီနေ့ သားတို့ရဲ့ ဖေဖေ စိတ်ခံစားချက် ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဖေဖေက ဒီနေ့ အရမ်းကို ပျော်နေတာပဲ၊ ဘယ်လိုပြောရမလဲ... မြတ်စွာဘုရား ရတနာတစ်ပါးများ ကောက်ရလိုက်သလိုပဲ ဟန်ပန်တွေ ပေါ်နေတာ" ဟု ကျိုးကွေးလိုင်က ဖြေဆိုပြီးနောက် သူ့အမေကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ "မေမေ၊ သားကို အမှန်အတိုင်းပြောပြပါ။ သားမြင်ရသလောက်တော့ ဖေဖေက ပြီးခဲ့တဲ့ရက်တွေမှာ စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေပြီး ငှက်ပျံနေသလိုပါပဲ။ ဖေဖေ ဒီလောက်ပျော်နေတာကို သား တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"
လင်ချင်းဟယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူမအနေဖြင့် ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။
အစားစားပြီးသွားသောအခါ တတိယသားအား ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဖက်ထုပ်ဆိုင်သို့ သွားရန် ပြောလိုက်ကာ သူမကိုယ်တိုင်ကမူ အတန်းချိန်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမသည် ကျိုးချင်ပိုင် စိတ်ချမ်းသာပျော်ရွှင်လာစေရန်အတွက် သူမ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မည်နည်းဟု စဉ်းစားတွေးတောနေမိသည်။
ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ အပြုအမူများကို ထိန်းချုပ်မနေခဲ့ပေ။ တစ်ခါတလေ ဒီလို၊ တစ်ခါတလေ ဟိုလိုနှင့် သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် မာန်မာပွားကာ အနိုင်ကျင့်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူကမူ မည်သည့် ငြူစူစကားမျှ လုံးဝမဆိုခဲ့ပေ။
ငြူစူသည်သာမကဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမကို ချော့မော့ခဲ့ပြီး မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် အထူးတလည် ဂရုစိုက်ဆက်ဆံပေးခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် သူမ အလွန်အမင်း ကိုယ်ချင်းစာမိကာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်— အလွန်တရာမှပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။
ဤကဲ့သို့ မည်သို့ဖြစ်သွားသည်ကို သူမ ယခုထိ စဉ်းစားမရနိုင်သေးပေ။ အရင်တုန်းက အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ ရာသီလာရမည့်ရက်မှာ လေးရက်တိတိ နောက်ကျသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူကလည်း အရင်တုန်းက အလွန်တက်ကြွခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထိုရောဂါလက္ခဏာများကို ခံစားခဲ့ရလေရာ သဘာဝကျကျပင် ထိုကဲ့သို့ မှားယွင်းသော ကောက်ချက်ချမိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အရွယ်ရောက်ပြီး သားသုံးယောက် ရှိနေပြီဆိုသော်လည်း သူမသည် ဤဘဝတွင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်း၊ ကလေးမွေးဖွားခြင်းတို့ကို အမှန်တကယ် မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ သူမ၌ မည်သည့် အတွေ့အကြုံများ ရှိနိုင်မည်နည်း။
၎င်းမှာ မိုးမရွာဘဲ လေထန်နေသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။
မနက်ပိုင်း ကျူတိုရီရယ် အတန်းများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူမသည် ကျိုးချင်ပိုင်၏ မျက်နှာကို ရင်ဆိုင်ရဲခြင်းမရှိတော့ဘဲ တိုက်ခန်းဆောင်သို့သာ တန်း၍ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။ ကျိုးချင်ပိုင်မှာမူ ဆိုင်ကို ဒုတိယသားအား တာဝန်ယူခိုင်းခဲ့ပြီး ဝက်ရိုးနှင့် ကြာစွယ်ပြုတ်ပြဲများကို ယူဆောင်ကာ ပြန်လာခဲ့လေသည်။
ကျိုးချင်ပိုင် ဤကဲ့သို့ ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လင်ချင်းဟယ်မှာ ပို၍ပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရသည်။ ကျိုးချင်ပိုင်က "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မြန်မြန်စားလိုက်တော့၊ ခဏနေရင် အေးသွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ချင်ပိုင်..." လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေမိသည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က သူမကို ပြန်ကြည့်ကာ "ဟင်" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အစားစားလိုက်သည်။ စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ ကျိုးချင်ပိုင်က ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းရင်း "မင်းမှာ နေ့လယ်ပိုင်း အတန်းတွေ ရှိသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အတန်း နှစ်ချိန် ရှိတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါဆို ကိုယ် လာကြိုမယ်"
"မလိုပါဘူး။ အတန်းပြီးတာနဲ့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် တန်းလာခဲ့မယ်" လင်ချင်းဟယ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က "ဒါဆို အရင်သွားပြီး အနားယူလိုက်ပါဦး" ဟု ပြောလေသည်။
လင်ချင်းဟယ်မှာလည်း ယခုအခါတွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အလွယ်တကူ အားကုန်ခမ်းတတ်သဖြင့် အရင်ဆုံး အိပ်စက်အနားယူရန် ဝင်သွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။
လင်ချင်းဟယ်လည်း ဖုံးကွယ်ထားရန် အစကတည်းက စိတ်ကူးမထားခဲ့ပေ။ ထိုနေ့ညနေစာ စားပြီးနောက် လင်ချင်းဟယ်နှင့် သူမ၏ ယောက်ျားတို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသောအခါ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟယ်က ဝန်ခံပြောပြလိုက်သည်။
"ချင်ပိုင်... ဟိုဟာလေ... အဲ့ဒါ ဆင်းလာပြီ" လင်ချင်းဟယ်က ဤစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် အမှားလုပ်မိထားသော သူငယ်တန်းကျောင်းသားလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ပြီး သူ့ကို လုံးဝ မကြည့်ရဲတော့ပေ။
ကျိုးချင်ပိုင်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ "ဘာဆင်းလာတာလဲ"
"ဟိုလေ..." လင်ချင်းဟယ်က နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ကာ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ ကိုယ်ဝန်မရှိဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ညက ဆင်းလာတာ"
ကျိုးချင်ပိုင်မှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟယ်က အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်ရသည်— "ချင်ပိုင်၊ ငါ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ရပါဘူး။ ငါ့မှာ အတွေ့အကြုံမရှိမှန်း ရှင့်အသိပဲလေ၊ အရင်တုန်းက လက္ခဏာတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး... ငါ ထင်မှားသွားတာပါ။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်" စကားဆုံးခါနီးတွင် သူမ၏ အသံမှာ တိုးဝင်သွားကာ မည်သူမျှ မကြားရတော့မည့်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ အသိတရားက သူမကို ထိုးနှက်နေခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟယ်သည် သူမ၏ တစ်သက်တာတွင် ဤမျှလောက် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရဖူးခြင်း မရှိပေ။
ကျိုးချင်ပိုင်က သူ့ဇနီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကိုယ်ဝန်မရှိရင်လည်း မရှိတော့တာပေါ့" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုသို့ပြောသော်ငြား သူသည် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် ဆိုင်ကို လုံးဝ မဖွင့်ခဲ့ဘဲ စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် "ယနေ့ ပိတ်သည်" ဟု ရေးသားကာ တံခါးတွင် ကပ်ထားခဲ့လေသည်။
"ဖေဖေက အနားယူချင်လို့လား" ကျိုးရွှမ်နှင့် ကျိုးကွေးလိုင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသာမကဘဲ ဟူဇီနှင့် ကျိုးအာနီတို့ပါ အံ့သြသွားကြသည်။
"သားတို့လည်း ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်ကြပါ" လင်ချင်းဟယ်က လက်ကို ဝမ်းနည်းစွာ ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
ဤကြီးမားသော လွဲမှားမှုကြီးသည် ချင်ပိုင်အတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း တောင့်တနေခဲ့သူဖြစ်သည်— နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် တောင့်တရဲရန်ပင် မဝံ့ခဲ့ဘဲ ယခုအခါမှ လက်လှမ်းမီလုဆဲဆဲတွင် လက်လွှတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
သူသည် မျှော်လင့်ချက်အရသာကို နောက်ဆုံးတွင် ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ ဝမ်းနည်းနေမည် မဟုတ်ဘဲ ရှိမလဲ။
ကျိုးချင်ပိုင်က ဆိုင်ကို တစ်ရက်တာ ပိတ်ထားလိုက်သည်ဟူသော သတင်းကို ရှုရှန့်မေ့မှတစ်ဆင့် ကျိုးအဘိုးနှင့် ကျိုးအဘွားထံသို့ အမြန်ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
"မင်းရဲ့ ဦးလေးက တစ်နေ့ကုန်လုံး ဆိုင်မဖွင့်ဘူးလား" ဟု ကျိုးအဘွားက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က အရမ်းပျော်နေတာကိုး၊ ကျွန်မတောင် သူ့ကို ပြုံးနေတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ဘယ်လိုဖြစ်တယ်မသိဘူး၊ တစ်နေ့ကုန်လုံး တိုက်ခန်းဆောင်မှာပဲ နေနေတယ်" ဟု ရှုရှန့်မေ့က ဖြေပြလိုက်သည်။
"သူ့ရဲ့ စေတကြီး (အဒေါ်ကြီး) နဲ့ ရန်ဖြစ်ကြလို့များလား" ဟု ကျိုးအဘွားက တွေးတောပူပန်နေသည်။
"ဘာရန်ဖြစ်တာလဲ။ လေမိုးမွှေပြီး ကောက်ချက်မချစမ်းပါနဲ့" ဟု ကျိုးအဘိုးက သူမကို ဝင်ဆော်လိုက်သည်။
"ကျွန်မက ပြောကြည့်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်တောင်မဖွင့်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုနေနိုင်ရတာလဲ" ဟု ကျိုးအဘွားက စိတ်ပူနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆူတာလင်နှင့် ကျိုးရှောင်မေ့တို့ အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ အချိန်မှာ ခြောက်နာရီသာ ရှိသေးသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ထိုနေ့က စောစော ပိတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ရှန့်မေ့၊ မင်း အလုပ်က ဒီလောက်စောစော ဆင်းလာတာလား" ဟု ကျိုးရှောင်မေ့က မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီနေ့ နှင်းတွေ အများကြီး ကျနေတာနဲ့ ဆိုင်စောစော ပိတ်လိုက်ရလို့ပါ" ရှုရှန့်မေ့က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ရှောင်မေ့၊ မင်းရဲ့ စတုတ္ထချွေးမကို ရော တွေ့လိုက်သေးလား" ဟု ကျိုးအဘွားက အမြန်မေးလိုက်သည်။
"မတွေ့ပါဘူး။ သူ ဘာဖြစ်လို့လဲ" မာဖလာကို ချွတ်လိုက်ရင်း ကျိုးရှောင်မေ့က မေးလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ စတုတ္ထချွေးမနဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုတို့ ရန်ဖြစ်ကြပုံရတယ်။ ဒီနေ့ စတုတ္ထအစ်ကိုက တစ်နေ့ကုန်လုံး ဆိုင်မဖွင့်ဘဲ ပိတ်ထားတယ်" ဟု ကျိုးအဘွားက ပြောပြသည်။
ကျိုးရှောင်မေ့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှုရှန့်မေ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "မင်းရဲ့ဦးလေးက ဒီနေ့ ဆိုင်မဖွင့်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ရှုရှန့်မေ့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"အချိန်က မနှောင်းသေးပါဘူး။ သွားကြည့်ကြရအောင်" ဟု ကျိုးအဘွားက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ မေမေ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ စတုတ္ထချွေးမတို့ ရန်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" ဟု ကျိုးရှောင်မေ့က ပြန်ပြောရင်း မာဖလာကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
ဆူတာလင်က သူမ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး လင်မယားနှစ်ဦးသား တိုက်ခန်းဆောင်ဆီသို့ ထွက်သွားကြလေတော့သည်။