ကျိုးရွှင်၏ဖခင် ကျိုးချင်းပိုင်းလည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူ၏ဇနီးသည်မှာ ယနေ့တွင် စိတ်အခြေအနေ မကောင်းလှသည်မှာ အშკාරဖြစ်ပြီး အကြောင်းရင်းကိုလည်း သူ မသိပေ။
လင်ချင်းဟယ် အိမ်သို့ရောက်လာပြီး သူ့နောက်မှ ကပ်ပါလာကာ “ရှင် ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ” ဟု အံ့သြစွာ မေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒုတိယကောင် အဲ့မှာ ရှိနေလို့လေ” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက ပြောသည်။
လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို တစ်ချက်စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်းက သူမအတွက် ပျားရည်ခွက် တစ်ခွက် ဖျော်ပေးလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟယ်က ပျားရည်ကိုသောက်ရင်း အနည်းငယ် ရီဝေဝေ ဖြစ်နေဆဲပင်။
“ဇနီးလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ” ကျိုးချင်းပိုင်းက နှောင့်နှေးတွန့်ဆုတ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူ့အား အမှန်အတိုင်း ပြောပြချင်စိတ် မရှိလှပါ — ဒီလိုဆိုရင် သူက အကြောင်းမဲ့ အလွန်အမင်း ပျော်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေဘူးလား။ သို့သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်လာရန် အခွင့်အလမ်း နည်းပါးသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ သူမကိုယ်သူနာလည်း ဆက်လက် ညှဉ်းပန်းနေ၍ မဖြစ်ပေ။ ဒီဆိုးသွမ်းတဲ့လူက ဒီကိစ္စရဲ့ တရားခံပဲလေ၊ ဒါကြောင့် သူသိသင့်တာပေါ့။
နောက်ဆုံးတွင် သူမက “ကျွန်မရဲ့ ရာသီလာရမယ့်ရက် သုံးရက် နောက်ကျနေပြီ။ အခုထိ လည်း မလာသေးဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်းက သူ၏ဇနီးသည်၏ ရာသီစက်ဝန်းကို ရက်အတိအကျ သိရှိသူဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက မကြာသေးမီက အနည်းငယ် ပုံစံလွန်သွားခဲ့သဖြင့် ရက်ကို သေချာ မမှတ်မိခဲ့မိသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။ ယခုအခါ ဇနီးဖြစ်သူက သတိပေးလိုက်မှသာ အရာအားလုံးကို ပြန်လည် သတိရသွားတော့သည်။
သူ ရီဝေဝေ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချင်းဟယ်က သူ ဘာတွေတွေးနေသည်ကို သိလိုက်သည်။ ရာသီလာစဉ်က ကြုံရတတ်သည့် ပုံမှန် စိတ်အပြောင်းအလဲ မရှိဘဲ သူမက “ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ဆေးမှု ခံယူခဲ့တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာဝန်က ဘာပြောလဲ” ကျိုးချင်းပိုင်းက အسرعအမြန် မေးလေသည်။
သူ့ဇနီး၏ ရာသီလာချိန်မှာ အမြဲတမ်း အချိန်မှန်လွန်းလှပြီး ပျက်ကွက်လေ့ အလွန်နည်းသည်။ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက် နောက်ကျလျှင်တောင် သုံးရက်တိတိ နောက်ကျဖူးသည် မရှိပေ။
“အစီရင်ခံစာအရ ဘာမှ မဖြစ်ပေမယ့် ဆရာဝန်ကတော့...” လင်ချင်းဟယ်က နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်သည်။
“ဘာပြောလဲဟင်” ကျိုးချင်းပိုင်းက စိုးရိမ်လာမိသည်မှာ မနေနိုင်တော့ပေ။
လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို အသာအယာ ထုလိုက်သည်။ “ရှင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ကောင်းတဲ့အလုပ်တွေကို ကြည့်ဦး”
ကျိုးချင်းပိုင်းက ပထမတော့ နားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းသွားတော့သည်။ မယုံနိုင်စရာ အမူအရာတစ်ခုက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။
သူ့လက်တွေ တုန်ယင်နေလျက် ဇနီးဖြစ်သူကို ရီဝေဝေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ “ဇနီးလေး... ဘာ... ဆရာဝန်က ဘာပြောလို့လဲ”
လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “အဲ့လောက်ကြီး ရင်ခုန်မနေနဲ့။ အစီရင်ခံစာမှာတော့ ကိုယ်ဝန်မရှိသေးဘူးလို့ ဖော်ပြထားတယ်”
ကျိုးချင်းပိုင်းမှာ လေလွင့်နေသော မိုးပျံပူဖောင်းလေး ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် အားလျော့သွားသည်။
လင်ချင်းဟယ်လည်း မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမက သူ့ပါးကို လှမ်းတို့လိုက်ပြီး “ရှင်ကတော့ သိစိတ်မရှိတဲ့လူပဲ။ ကျွန်မ အသက်သုံးဆယ့်ငါးနှစ် ရှိပြီလေ၊ ရှင့်ဘက်က ရင်သွေးလေး တစ်ယောက် ထပ်လိုချင်နေတုန်းပဲလား။ ကျွန်မ အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်လို့ ဖြစ်လာမယ့် အန္တရာယ်တွေကို ရှင် မစိုးရိမ်ဘူးလား” ဟု ဆူပူလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက မကြီးပါဘူး။ ငယ်ပါသေးတယ်” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
လင်ချင်းဟယ်လည်း အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမက “ဆရာဝန်က ပြောသေးတယ်... အစီရင်ခံစာမှာ ကိုယ်ဝန်မရှိဘူးလို့ ဖော်ပြထားပေမယ့် ကိုယ်ဝန် မရှိဘူးလို့ အဓိပ္ပာယ် မသက်ရောက်ဘူးတဲ့” ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်း တောင့်ခဲသွားပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
“စစ်ဆေးတဲ့နေရာမှာ ပေါ်လာဖို့အတွက် အချိန်စောနေသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေဖို့ အလားအလာ အရမ်းများတယ်” ဟု လင်ချင်းဟယ်က ရင်နာနာဖြင့် ပြောပြသည်။
သူမကိုယ်တိုင်လည်း ခံစားနေရသည်။ သူမသည် အလွယ်တကူ အိပ်ငိုက်လာပြီး ပင်ပန်းလွယ်ကာ အစားစားချင်စိတ်မှာလည်း ထူးထူးဆန်းဆန်း ကောင်းမွန်နေသည်။ ယခင်က ဤကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ မှေးမှိန်သွားသော အလင်းရောင်မှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဒီကာလအတွင်းမှာ အလွန်တက်ကြွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ဇနီးသည်ကလည်း သူ့ကို အလိုလိုက်ထားခဲ့သည်။ မနေ့ညက တစ်ညတတည်းကို ဖယ်လိုက်လျှင် သူက တကယ်ကို တစ်ရက်မှ မလွတ်တမ်း ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်း၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် အပြုံးများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ အပြည့်စုံဆုံး ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လက်ကို ဘယ်မှာထားရမှန်း၊ ခြေကို ဘယ်မှာချရမှန်း မသိတော့လောက်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။
“ချင်းဟယ်၊ တကယ်လို့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေရင် ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ” ဟု လင်ချင်းဟယ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်းက ချက်ချင်းပင် နှစ်သိမ့်ပေးလေသည်။ “မကြောက်နဲ့လေ။ လက်ရှိ ကျွန်တော်တို့ အနေအထားနဲ့ဆိုရင် စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး”
လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို ရင်နာသည့်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင် တကယ်ပဲ ကျွန်မကို ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူစေချင်တာလား။ ကျွန်မက ဒီလောက်အသက်ကြီးနေပြီ၊ မငယ်တော့ဘူး။ တောရွာမှာဆိုရင် မြေးတောင် ပွေ့ရမယ့်အရွယ် ရောက်နေပြီ”
ကျိုးချင်းပိုင်းက အမြန်ချော့မော့လေသည်။ “ရှိလာရင်လည်း မွေးမှာပေါ့။ ဒါက ဒီကလေးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကံပါပဲ”
လင်ချင်းဟယ်မှာ ရင်နာလွန်း၍ သေချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။ သူမအသက်အရွယ်ကြီးမှ စတုတ္ထမြောက် ကလေးတစ်ယောက်ကို ထပ်ပြီး ရင်ဆိုင်ရဦးမည်တဲ့လား။ သူမလောက် ကံဆိုးသူ ရှိပါဦးမည်လ่ะ။
“နောင်နှစ်ကျရင် မိသားစုစီမံကိန်းကလည်း ရှိလာတော့မှာလေ” ဟု လင်ချင်းဟယ်က ဆက်ပြောသည်။
“အဲ့ဒါ အကောင်းဆုံးပဲပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့ကလေးက နောင်နှစ်ကျရင် အချိန်ကိုက် မွေးလာမှာပါ။ ဒီကောင်လေးကို မွေးလိုက်တာနဲ့ တင်ပြီပေါ့” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက ပြန်ပြောသည်။
သူက ဇနီးဖြစ်သူနှင့်အတူ တွက်ချက်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီလေ။ နောင်နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ကလေးက တန်ဆောင်တိုင် (သို့မဟုတ် လမုန့်ပွဲတော်) အချိန်နီးပါးမှာ ဖွားမြင်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်အေးဆေးတတ်သော ကျိုးချင်းပိုင်းမှာ ယခုအခါတွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။
“ဇနီးလေး၊ သွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေလိုက်ပါ။ ဘာမှ မသက်မသာ ဖြစ်တာရှိလား။ ခင်ဗျားကို ကိုယ်နှိပ်ပေးရမလား။ ကျန်တဲ့ဆရာတွေကို ခင်ဗျားရဲ့ စာသင်ချိန်တွေအတွက် အစားထိုးဝင်ပေးဖို့ ဘာလို့ မပြောလိုက်တာလဲ” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ပြောဆိုနေသည်။
လင်ချင်းဟယ်မှာ ဒေါသထွက်ရတာ ပင်ပန်းလွန်းလှသဖြင့် အငြင်းအခုံမလုပ်တော့ပေ။ “ထားလိုက်တော့။ ကိုယ်ဝန်ရှိမရှိဆိုတာကိုောင် ငါ့ဘာသာ မသေချာသေးဘူး။ အပြင်မှာ ဒီအကြောင်းတွေ လျှောက်ပြောပြီး ငါတို့အရှက်မကွဲစေနဲ့”
“သေချာပေါက် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာပါပဲ” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက ခိုင်မာစွာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။ “ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ခင်ဗျားရဲ့ စစားချင်စိတ်က အရမ်းကောင်းနေတာကိုး”
လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို တစ်ချက်စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်းလည်း အလျင်အမြန်ပင် အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ဘယ်သူ့မှ မပြောသေးပါဘူး”
ထိုသို့သာ ပြောသော်လည်း သတိထားမိသူတိုင်းက သူ မိုးပေါ်ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို သိသာထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။
အထူးသဖြင့် နောက်တစ်ရက်တွင်လည်း လင်ချင်းဟယ်၏ ရာသီလာရမည့်ရက်မှာ ရောက်မလာသေးသောအခါ ပို၍ပင် ထင်ရှားလာသည်။
ယခုဆိုလျှင် လေးရက်မြောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟယ်မှာ လက်တွေ့တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။
“ဒုတိယကောင်၊ မင်းအမေကို ကျောင်းလိုက်ပို့ပေးလိုက်။ မြေကြီးတွေက ရေခဲပြင်လို ချော်နေတယ်၊ သူ့ကို သေချာဂရုစိုက်နော်” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက ကျိုးရွှင်ကို မှာကြားလိုက်သည်။
ကျိုးရွှင်က ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် လျှောက်လာပြီး “ဖေဖေ၊ ဖေဖေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မနေ့ကတည်းက သွားဖုံးပေါ်အောင် ပြုံးနေတာကို ဘာလို့ တွေ့နေရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်းက စိတ်ကြည်လင်နေသဖြင့် ထိုစနောက်မှုကို အာရုံမစိုက်ဘဲ “မင်းလည်း မင်းအမေကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်၊ ပြီးရင် မင်းကျောင်းကို သွားလိုက်တော့” ဟု ပြောသည်။
“ကျွန်တော်က အဘိုးအိုဘုရားမကို ဝတ်ပြုနေရတာလား” ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က အံ့သြစွာဖြင့် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီလေ၊ ဘာလို့ သူ့ကိုပါ ဆွဲထည့်နေရတာလဲ။
“မင်းတို့ဖေဖေရဲ့ ရူးကြောင်ကြောင် စကားတွေကို နားမထောင်နဲ့။ အမြန် ကျောင်းသွားတော့” ဟု လင်ချင်းဟယ်က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
သူမလည်း သူမဘာသာပင် အတန်းချိန်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျိုးရွှင်က သူမ၏ ဘေးနားတွင် တကောက်ကောက် လိုက်မနေသော်လည်း အနီးအနားမှနေ၍ အဝေးကပင် အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပီကင်းတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူက “မေမေ၊ တစ်နေရာရာမှာ မသက်မသာ ဖြစ်နေတာ ရှိလား။ ခွင့်တောင်းချင်လား” ဟု မေးသည်။
“ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်က ရောက်တော့မှာပဲ, ဘာလို့ ခွင့်တောင်းရမှာလဲ” လင်ချင်းဟယ်က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
ယခုအခါ ဒီဇင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်ရန် ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ခန့်သာ လိုတော့ပြီး၊ ယခုနှစ် ကျောင်းပိတ်ရက်မှာလည်း နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ရှည်လျားလှပေသည် — ဒီဇင်ဘာလ နှစ်ဆယ်ရက်နေ့မှစ၍ တရုတ်လဆန်း ၁၅ ရက်နေ့ လမုန့်ပွဲတော် (ဖန်ရှောက်) အထိပင်တည်း။
လင်ချင်းဟယ်လည်း အတန်းများ ပို့ချရင်း အတန်းချိန်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ရာသီလာမည့်ရက် ရောက်လာပါစေဟု တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေမိသည်။
သို့သော်လည်း မနက်ပိုင်းဖြစ်စေ၊ ညနေပိုင်းဖြစ်စေ ဘာမှ ထူးခြားလာခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကို မည်မျှ ဆိုးရွားနေမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ကျိုးချင်းပိုင်း ပုံမှန်ထက် ပိုမိုပေါ့ပါး တက်ကြွနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ပုံစံမှာ သူမ၏မျက်စိထဲတွင် လုံးဝ အမြင်ကပ်စရာ ဖြစ်လာတော့သည်။
“ဇနီးလေး၊ မှိုဖြူနဲ့ စွန်ပလွန်သီးပြုတ်ရည်လေး သောက်လိုက်ပါဦး” ကျိုးချင်းပိုင်းက နွေးထွေးနေသော ပန်းကန်လုံးကို ယူလာပေးသည်။ လင်ချင်းဟယ်လည်း ရေခပ်ငတ်ငတ် ဖြစ်နေသဖြင့် ဟောက်သံပြုကာ မလွှဲမရှောင်သာဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။
သောက်ပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်ဆိုးဒေါသမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ချင်းဟယ်၊ နာမည်တစ်ခုလောက် စဉ်းစားထားလိုက်ပါ” ဟု လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ယနေ့ကိုပါ ရေတွက်လိုက်လျှင် လေးရက်မြောက် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ သူမ၏ ရောဂါလက္ခဏာများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လင်ချင်းဟယ်မှာ သူမတွင် ကိုယ်ဝန်အမှန်တကယ် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်တော့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်း၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာမှုတို့ဖြင့် တောက်ပလာသည်။ “ဒီည အဘိဓာန်စာအုပ်ကို သွားရှာပြီး နာမည်ကောင်းကောင်းလေး တစ်ခု စဉ်းစားပေးမယ်”
ထိုညနေ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင်းက သူတို့အခန်းထဲရှိ အဘိဓာန်စာအုပ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လှန်လှောရှာဖွေတော့သည်။
အကယ်၍ သားယဉ်ကျေးလေး ဖြစ်ခဲ့လျှင် ကျိုးဟွိုင်းဝမ်ဟု မှည့်မည်။ သမီးလေးဖြစ်ခဲ့လျှင် ကျိုးပေါက်ပေါက်ဟု မှည့်မည်။
လင်ချင်းဟယ်: “...”