ကျိုးရှ ၏ အမြင်တွင် သူမ၏ ဒုတိယအစ်မတော်သည် ကျေးဇူးကန်းတတ်သည့် ခွေးရူးကောင်မျိုးကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယနေ့ည ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကမူ ကျိုးရှ အား အလွန်တရာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ စတုတ္ထအစ်မတော်က ဤတူမဖြစ်သူအပေါ် မည်မျှပင် ကောင်းပြခဲ့ပါသနည်း။
သူမသည် ဤတူမကို မိဘရပ်ရွာမှ အဝေးကြီး ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး အထည်ဆိုင်ကို စောင့်ကြည့်ရသည့် အလုပ်တစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ လစာငွေမှာ ပန်းကန်ဆေးပေးသော မာဒေါ်၏ လစာနှင့်ပင် တူညီကာ စားစရာနှင့် နေထိုင်စရာများကိုပါ အကြွင်းမဲ့ အပြည့်အစုံ တာဝန်ယူပေးထားသည်။
အဝတ်အစားများ၊ စောင်များနှင့် လျှပ်စောက်ယပ်တောင်ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကိုပါ သူမအတွက် အစုံအလင် စီစဉ်ပေးထားပြီး မိသားစု စားသောက်သည်များကိုလည်း အတူတကွ စားသုံးစေခဲ့သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ကျိုးရှ ကိုယ်တိုင်ပင် ခရိုင်မြို့ထဲတွင် နေထိုင်ရသည်မှာ ရှုရှန့်မေ့ ဤနေရာ၌ နေရသလောက် တောင် မသက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည် မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် သူမ၏ စတုတ္ထအစ်မတော်မှာ ၎င်းတို့ တိုးတက်လာစေရန်နှင့် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းလာစေရန်ပင် ကူညီပေးလိုခဲ့သည်။ အာနိနှင့် ဟူဇီတို့ကို ညကျောင်းများသို့ တက်ရောက်စေကာ ပညာပိုမိုဆည်းပူးစေခဲ့ပြီး ရှုရှန့်မေ့လည်း ဆန္ဒရှိလျှင် တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ပေသည်။
သို့သော် ၎င်းတို့ ပြန်လည်ပေးဆပ်ခဲ့သည်မှာ အဘယ်နည်း။ ယနေ့ည ရှုရှန့်မေ့ ပြောဆိုလိုက်သည့် ကျေးဇူးမသိတတ်သော စကားများသာတည်း။
ကျိုးရှ တွေးလေလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ဤတူမဖြစ်သူ ရှုရှန့်မေ့မှာ ကျေးဇူးတရားကို နားမလည်ဘဲ ကျေးဇူးကန်းတတ်သည့် သစ္စာဖောက်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။
သူမ၏ ဇနီးသည် စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေသည်ကို မသိရှာသော ဆူတာလင်က "စောစော... အိပ်ကြ... စို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါဆိုလည်း အိပ်ကြတာပေါ့" မနက်ဖြန်ဆိုင်ဖွင့်ရန် စောစောထရမည်ကို သတိရသွားသဖြင့် ကျိုးရှ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ငါ... လိုချင်တယ်" ဆူတာလင်က ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ပြောလာသည်။
ကျိုးရှ အံ့သြသွားပြီးနောက် သူ့ကို အသာအယာ လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်သည်။ ဆူတာလင်က သိုးသားစွပ်ပြုတ်ကြောင့် အားအင်တွေ ပြည့်ဝနေကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမအား ဖက်လှဲလိုက်တော့သည်။
ထိုအရာကြောင့် အာရုံလွှဲသွားခဲ့ရသဖြင့် ကျိုးရှ လည်း နောက်ဆုံးတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေသည်။
သူမအနေဖြင့် ဤအဖြစ်အပျက်ကို စတုတ္ထအစ်မတော်အား မပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး မလိုအပ်သည့် ပြဿနာများ မဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ရှောင်ရှားလိုခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်ချင်းဟယ်မှာ မကြာသေးမီရက်ပိုင်းက အလွန်တရာ စိတ်ရွှင်လန်းနေခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ပြုတ်ထားပေးသော သိုးသားစွပ်ပြုတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အရသာရှိပြီး စားကောင်းလှပေသည်။
ထိုမျှသာမကသေးဘဲ သူမ အိပ်ရာမဝင်မီ သောက်နိုင်ရန် ဂေါ်ဂျီသီးစွပ်ပြုတ်ကိုပါ အထူးသဖြင့် ကျိုချက်ပေးတတ်သေးသည်။
"ဒီလို ဆက်စားနေရင်တော့ ငါဝလာတော့မှာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"နည်းနည်း ဖိုဖိုဝဝ ဖြစ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ မင်းက အရမ်းပိန်နေလို့ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟယ်က မျက်စိကို လှည့်ပြစ်လိုက်သည်။ သူမက ဘယ်မှာ ပိန်နေလို့လဲ။ သင့်တင့်ရုံပါပဲ။ သူမ ဝတ်ချင်တဲ့ အဝတ်အစား ဘယ်ဟာကိုမဆို အလွယ်တကူ လှလှပပ ဝတ်ဆင်နိုင်ပါတယ်။
"များများစားပါ" ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။
လင်ချင်းဟယ်က စွပ်ပြုတ်ကိုသာ သောက်ပြီး အသားကို ချန်ထားခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်၏ တိုက်တွန်းနေမှုကြောင့် အနည်းငယ်မျှ ကိုက်စားလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသည်များကိုမူ ကျိုးချင်းပိုင်ကသာ ကုန်အောင် စားပစ်လိုက်သည်။
စားသောက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟယ်နှင့် ဇနီးမောင်နှံမှာ သွားတိုက်ကြပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြသည်။
ဆောင်းရာသီ ရောက်လာလို့ပဲလား သို့မဟုတ် သိုးသားတွေ အများကြီး စားထားမိလို့ပဲလား မသိပါ၊ ကျိုးချင်းပိုင်မှာ တစ်ညလုံး ငြိမ်မနေဘဲ လှုပ်ရှားနေခဲ့ကာ လင်ချင်းဟယ်က သူ့ဆန္ဒကို နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးလိုက်မှသာ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟယ်က ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့ဆန္ဒအတိုင်း နေခွင့်ပေးတတ်သည်။ သို့သော် လုပ်ဆောင်နေစဉ် အလယ်လောက်တွင် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။
*ဒီလ သူမရဲ့ ရာသီသွေးပေါ်ရမယ့်ရက် ကျော်သွားပြီလား။*
လင်ချင်းဟယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်လည်း လှုပ်ရှားမှုကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" လင်ချင်းဟယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ပြေးလွှားတွေးတောနေမိသည်။
သူမ၏ ရာသီစက်ဝန်းမှာ အမြဲတမ်း အချိန်မှန် ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ ရက်များကို ပြန်ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ရောက်လာရမည့်ရက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ယခုပင် နှစ်ရက်တောင် နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။
မကြာသေးမီရက်ပိုင်းက ကျိုးချင်းပိုင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်များကို ပြန်စဉ်းစားမိလိုက်သည်— နေ့တိုင်းလိုလိုပင်...
လင်ချင်းဟယ်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်အနေဖြင့် သူ၏ဇနီးသည် မည်သည့်အရာများကို တွေးတောနေသည်ကို မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း။ သူက သူမအား ဆက်လက် လှည့်ပတ်ဆော့ကစားချင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟယ်လည်း အမြန်ဝင်တားလိုက်ကာ "ရှင်... ဒီညတော့ မောနေပြီ။ စောစော အိပ်ကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မကြာသေးမီရက်များအတွင်း သူမ အမှန်တကယ်ပင် မောပန်းနေပုံရသည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် "ဒါဆိုလည်း အိပ်လိုက်ကြရအောင်" ဟု ဆိုသည်။
ထို့ကြောင့် သူလည်း ဇနီးဖြစ်သူအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းဖက်တွယ်ကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟယ်မှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လှိုင်းထန်နေခဲ့သည်။ *ငါ ကိုယ်ဝန် ရှိနေတာများ ဖြစ်မလား။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ငါက ပြွန်ပိတ်ခွဲစိတ်မှု လုပ်ပြီးသားလေ။ အဲဒီနောက်မှာမှ ကိုယ်ဝန်ရှိလာဖို့ ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်လို့လား။*
လင်ချင်းဟယ်မှာ တစ်ညလုံး လူးလှိမ့်ကာ သန်းခေါင်ယံအထိ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်မှာမူ ထင်းတုံးကြီးသလို အိပ်မောကျနေခဲ့ပြီး စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ဘာကိုမျှ ပူပန်နေခြင်း မရှိပေ။
မနေနိုင်တော့ဘဲ လင်ချင်းဟယ်လည်း သူ့ပါးကို ဆိတ်လိုက်သည်။ *ဒီလူဆိုးကြီး။ သူ ဘာတွေ စတင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတောင် မသိဘဲနဲ့ ဒီလောက်တောင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေနိုင်သေးတယ်။*
"ဇနီးလေး..." ကျိုးချင်းပိုင်က အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ငါ့ကို ဖက်ပြီး အိပ်စမ်းပါ" လင်ချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်လည်း သူမအား တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံး နောက်ဆုံးတွင် အတူတကွ အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။
အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများ ပိုမိုထူထပ်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့သော်လည်း အထဲတွင်မူ နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟယ်တွင် နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်း၌ အတန်း နှစ်တန်းသာ ရှိသည်။ ပြီးဆုံးသည်နှင့် သူမသည် ဆေးရုံသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ကာ စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
"ရာသီသွေး သုံးရက် နောက်ကျတာက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ အသေအချာ မဆိုလိုပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာရောဂါလက္ခဏာမှ မသက်မသာဖြစ်တာမျိုး ခံစားရပါသလား" ဟု ဆရာဝန်က မေးမြန်းသည်။
"မရှိပါဘူး" လင်ချင်းဟယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ "အရမ်းကို အချိန်မှန်လေ့ရှိတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယနေ့ကိုပါ ထည့်တွက်လိုက်လျှင် သုံးရက်မြောက်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရောက်လာမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိသေးပေ။ လင်ချင်းဟယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလာရသည်။
"မကြာသေးမီက အစာစားချင်စိတ်ကရော ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု ဆရာဝန်က ထပ်မံမေးမြန်းသည်။
"အစာစားချင်စိတ်က အရမ်းကောင်းပါတယ်။ အမြဲတမ်း အများကြီး စားဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း အိပ်ချင်နေတတ်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရာသီနောက်ကျသည်မှလွဲ၍ သူမတွင် အစာစားချင်စိတ် အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး အမြဲတမ်း အားကုန်ခမ်းနေတတ်သည်။ သင်ခန်းစာပြင်ဆင်နေစဉ် စားပွဲခုံပေါ်မှာတင် အိပ်ပျော်သွားလုမတတ်ပင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
"ပြီးတော့ အရမ်း အလွယ်တကူ မောပန်းသွားတတ်လား" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ယခင်က မနက်ပိုင်းတွင် အတန်းလေးတန်းကို မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိဘဲ လွယ်လွယ်ကူကူ သင်ကြားနိုင်ခဲ့သည်။ ယနေ့တွင်မူ အတန်းနှစ်တန်းသာ သင်ကြားရသေးသော်လည်း လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။
"ကိုယ်ဝန်ရှိနေဖို့ အလားအလာ အလွန်များပါတယ်" ဟု ဆရာဝန်က သူမကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပြွန်ပိတ်ခွဲစိတ်မှု လုပ်ထားပြီးသားလေ!" လင်ချင်းဟယ်မှာ မကူညီနိုင်ဘဲ အော်ပြောမိလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပျော်ရွှင်ရမည်လား သို့မဟုတ် ကြောက်လန့်ရမည်လားဆိုသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် ရိုးသားစွာ မသိတော့ပေ။
"သန္ဓေတား ပိတ်ဆို့ခွဲစိတ်မှု မအောင်မြင်နိုင်ခြေက ဆယ်သောင်းမှာ တစ်ခု ရှိပါတယ်။ မကြာသေးခင်ကမှ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာဖူးတယ်— သူမရဲ့ခင်ပွန်းက မျိုးအောင်ပြွန်ဖြတ်တောက်မှု လုပ်ထားပေမဲ့ သူမက ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့တယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ကောင်းမွန်နေခဲ့လို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် မိသားစုအတွင်း ကြီးမားတဲ့ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်လာစေနိုင်ပါတယ်" ဟု ဆရာဝန်က ရှင်းပြသည်။
"ဒါ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အငယ်ဆုံးသားလေးက တောင်မှ အသက် ဆယ်နှစ်တောင် ပြည့်နေပြီ၊ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် အသက် ဆယ့်လေးနှစ်တောင် ဖြစ်တော့မှာပါ။ ဒီလိုနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကိုယ်ဝန်မရှိခဲ့ဘဲနဲ့ အခုမှ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်လာနိုင်ရတာလဲ..." ဟု လင်ချင်းဟယ်က တကျပ်ကျပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မကြာသေးမီက ဘာအထူးအဆန်းစားစရာတွေများ စားထားသေးလဲ" ဆရာဝန်က ခေါင်းမဖော်ဘဲ ဆေးစာရွက်ပေါ်တွင် စာရေးရင်း မေးလိုက်သည်။
"သိုးသား စားလာတာ ნახევར་လကျော်ပြီ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ဖြေလိုက်သည်။
"ကဲ ဒါဆိုရင် စစ်ဆေးမှုတွေ သွားလုပ်လိုက်ပါဦး" ဟု ဆရာဝန်က စာရွက်စာတမ်းများကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေလျက်ပင် လင်ချင်းဟယ်လည်း စစ်ဆေးမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ စစ်ဆေးမှု အစီရင်ခံစာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သက်ပြင်းချ အပန်းပြေသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဆရာဝန် ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန် မရှိပါဘူး!"
သူမသည် ကလေးထပ်ယူရမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမ အသက် သုံးဆယ့်ငါးနှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်ဝန်သာ ရှိလာခဲ့ပါက အသက်အရွယ်ကြီးမှ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရသူ စာရင်းထဲ ပါသွားလိမ့်မည်။ ထိုအတွေး တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေပြီ!
"အဲဒီလို အသေအချာတော့ အခုထိ အတည်မပြုနိုင်သေးပါဘူး" ဟု အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဆရာဝန်က ပြောလိုက်သည်။ "စစ်ဆေးလို့ မတွေ့နိုင်သေးလောက်အောင် စောလွန်းနေသေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"
လင်ချင်းဟယ်၏ မျက်နှာထား တောင့်တင်းသွားသည်။
ဆရာဝန်က ဆက်လက်၍ "မင်းရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေက အစောပိုင်း ကိုယ်ဝန်နဲ့ အရမ်းကို ကိုက်ညီနေပါတယ်။ တစ်ပတ်ကြာရင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လာပြီး စစ်ဆေးဖို့ အကြံပြုလိုပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီကြားထဲမှာ မင်းရဲ့ ရာသီသွေး ပေါ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ပြန်လာစရာ မလိုတော့ပါဘူး" ဟု ပြောလေသည်။
လင်ချင်းဟယ် ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် သိုးသားခေါက်ဆွဲပြားများ လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကာ သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းရိုက်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဇနီးဖြစ်သူကို နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ့ကို မသိချင်ယောင်ဆောင် မနေနဲ့နော်!" လင်ချင်းဟယ်က နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လင်ချင်းဟယ်လည်း လှည့်ထွက်ကာ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လာခဲ့သည်။ ဒုတိယထပ်တွင် ကျိုးရွှမ် မှာ စားပွဲခုံ၌ ကျမ်းစာတမ်း ရေးသားခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေသည်။
အောက်ထပ်မှနေ၍ ကျိုးချင်းပိုင်က "အာအာ၊ အောက်ကိုဆင်းပြီး အလုပ်ကူလုပ်စမ်း!" ဟု အသံပေး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အလုပ်များနေတယ်!" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြန်အော်ပြောလိုက်သည်။
"ခုချက်ချင်းဆင်းခဲ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က တင်းတင်းမာမာ ပြောလိုက်သည်။
မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ကျိုးရွှမ် လည်း အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ရသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်ကလည်း သူ့အလုပ်များကို သားဖြစ်သူထံ ချက်ချင်း ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ဇနီးဖြစ်သူ နောက်သို့ အမြန် လိုက်သွားတော့သည်။