အခန်း (၃၅၈) - အကြီးဆုံးသား ပြန်လာပြီ
ကျိုးခိုင်သည် ဒီဇင်ဘာလ ၂၃ ရက်နေ့တွင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက လင်ချင်းဟဲ့ အိပ်ရာမှ မထသေးခင် မနက်စောစောစီးစီး ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ နိုးလာပြီး ဧည့်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ သူ Sofa ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့မှာ ခေတ္တမျှ တောင့်သွားပြီးမှ "အကြီးဆုံးသားလား" ဟု ရေရွတ်မိသည်။ သူမ၏ သားကြီးကို လွမ်းလွန်းသဖြင့် အာရုံချွတ်ယွင်းကာ အယောင်ထင်နေမိခြင်း ဟုတ်မဟုတ် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အသေအချာ မသိတော့ပေ။
"မေမေ" ကျိုးခိုင်က သူ့မျက်ခုံးများကို ပင့်აღەပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
အင်း။ သူ တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ သူမ အိပ်မက် မမက်နေပေ။
လင်ချင်းဟဲ့သည် သူမ၏ သားကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသားမည်းသွားရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင်၏ အသားအရေမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရောင်အနည်းငယ် ပိုညိုလာခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့အသားမည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ ဆောင်းဦးတုန်းကအတိုင်းပင် ဆက်၍ မည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အမူအရာဟန်ပန်မှာမူ ထူးကဲစွာ တက်ကြွလန်းဆန်းနေသည်ကို သူမ ဝန်ခံရပေမည်။
"လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်လို့ပါ" ဟု ကျိုးခိုင်က အကျဉ်းချုံး ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နားလည်သွားပြီး "မနက်စာ စားပြီးပြီလား။ သားပြန်လာတာကို အဖေကော သိရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အိမ်မလာခင် တိုဟူးသီးထုတ်ဆိုင်ကို အရင်ဝင်ခဲ့တာပါ" ကျိုးခိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆက်ပြောသည် - "သားက မေမေတွေ့တာကို အရင်စောင့်ချင်လို့လေ၊ ပြီးမှ အဘိုးနဲ့အဘွားဆီ သွားမလို့ပါ"
"ဒါဆို သွားလိုက်လေ။ မေမေက သားရဲ့ နေ့လယ်စာအတွက် ကြက်သားနဲ့ ဝက်အစာအိမ် တည်ပေးထားမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။
ကျိုးခိုင်က ပြုံးလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က သူ့အမေက သူ့ကို နေ့တိုင်း တသသနဲ့ ပြောနေကြောင်း တိုဟူးသီးထုတ်ဆိုင်က သူ့မောင်လေးဆီကနေ သူ ကြားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အခုလို သူ ပြန်လာတဲ့အခါကျတော့ သူ့ကို အဖိုးတန်ပစ္စည်းလေးလို ဂရုစိုက်တော့မှာ အသေအချာပင်။
ကျိုးခိုင်က အဘိုးနဲ့အဘွားဆီ သွားလိုက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ ရေမိုးချိုး သန့်စင်ကာ မနက်စာ စားရန် တိုဟူးသီးထုတ်ဆိုင်သို့ သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်ပြန်လာပြီး ဝက်အစာအိမ်နှင့် ကြက်သား ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ရန် စတင်တော့သည်။
ဒေါ်မားက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ယောင်ခိုင် က အခုဆို အတော်လေး တောင့်တင်းသန်မာလာတာပဲ" ဟု ပြောသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မီးသွေးမည်းလိုလည်း တော်တော်မည်းနေတာပဲ။ အဲဒီလိုပုံစံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိန်းမရမှာလဲ မသိပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
သူမသာ အဲဒီလို ပြောနေပေမဲ့ သူမရဲ့ရင်ထဲမှာတော့ သူမရဲ့သားက အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့သူ ဖြစ်နေဆဲပင်။ အခြားမည်သူမဆို ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ဝံ့ပါက သူတို့ ကြိုးစားကြည့်ကြပေါ့လေ။
ဒေါ်မားက "ရှင် ပူစရာရှိတာတွေ ပူလို့ရပေမဲ့ သူ မိန်းမမရမှာတော့ မပူနဲ့။ ယောင်ခိုင် ရဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဘာမှ ပူစရာကို မလိုတာ။ သူ့ကို ယူချင်ကြတဲ့ အကြိုက်တွေ့တတ်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးပါပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးဖြီးသွားပြီး ဝက်အစာအိမ်နှင့် ကြက်သားကို ကျွမ်းကျင်စွာ စတင်ကိုင်တွယ်တော့သည်။
"ဒါကို ဘယ်လိုချက်မှာလဲ" ဟု ဟင်းလျာကို မရင်းနှီးသော ဒေါ်မားက မေးလိုက်သည်။
"ဝက်အစာအိမ်ထဲကို ကြက်သားထည့်ပြီး ညှပ်ထည့်ပြီးမှ ပြုတ်ရတာလေ။ အရမ်းလည်း စားကောင်းပြီး အစာအိမ်အတွက် အင်မတန် အာဟာရဖြစ်စေတယ်။ အဒေါ်လည်း တချို့အချိန်တွေကျရင် ဦးလေးနဲ့ မိသားစုဝင်တွေအတွက် ဒါမျိုးလေး ချက်ကျွေးသင့်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ပြောသည်။
သူ့သား၏ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော ကိုယ်ခန္ဓာကို မြင်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ အစားအသောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား စားခဲ့ရသည်မဟုတ်ကြောင်း သိသော်လည်း သူ့အတွက် အထူးအဆန်းလေး တစ်ခုခု ချက်ကျွေးချင်နေဆဲပင်။
ဝက်အစာအိမ်အစုံအလင် တည်သည်သာမက သူမသည် အပြင်သို့ထွက်ကာ ဝက်ခေါင်းတစ်လုံးကိုပါ ဝယ်လာခဲ့သေးသည်။ နေ့လယ်စာက ပြီးစီးနှင့်ပြီးသားဖြစ်၍ ဝက်ခေါင်းကိုတော့ ညစာအတွက် ချန်ထားလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် ရောက်လာပြီး စစ်ဆေးကြည့်ကာ အားကျမနာလို ဖြစ်သွားသည်။ "အကြီးဆုံးကိုကိုကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ။ မိသားစုရဲ့ အချစ်ခံအသည်းနှလုံး ဖြစ်နေတာ အမြဲတမ်းပဲ"
"မင်းသာ အိမ်ကနေ အဲဒီလောက်ကြာကြာနဲ့ ထွက်သွားပြီးမှ ပြန်လာရင် မေမေရော ကိုယ်ရော မင်းကိုလည်း ချစ်မှာပေါ့" ဟု ကျိုးရွှမ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ကျိုးအာနီက သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်ကို ကူညီပေးနေရင်း အပျော်လွန်၍ နှုတ်ခမ်းလေး တွန့်သွားသည်။ "ဒါဝါ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အဘိုးနဲ့အဘွားတို့ ရင်ထဲမှာ ပျော်လို့မဆုံးတော့ဘူး ဖြစ်နေမှာပဲ"
ဟုတ်ပေသည်။ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ သူတို့၏ မြေးအကြီးဆုံး ပြန်ရောက်လာကြသဖြင့် သူတို့မှာ မြေကြီးပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ တိမ်ပေါ်တွင် လွင့်ပျံနေသလို ခံစားနေကြရသည်။
မြေးများစွာထဲတွင် ကျိုးခိုင် သည် စစ်မှန်သော မြေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပြီး အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် အထူးနေရာတစ်ခု အသေအချာကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။
ရှေးယခင်က မူလပိုင်ရှင်က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး လုပ်တတ်သည့်အချိန်များတွင်တောင်မှ ဤမြေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက သူမအား ယုံကြည်ချက်ကို အမြဲပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
မြေးအကြီးဆုံး ဝင်လာသည်နှင့် အမေကျိုး၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲလာလေသည်။
"အရမ်းကို ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ။ မင်းအဖေ စစ်သားသွားလုပ်တုန်းက အဘွားက အဲဒီတတုန်းက ခက်ခဲမယ်လို့ ထင်ခဲ့ရတာ၊ အခု မင်းပါ အဲဒီလို ခက်ခဲပင်ပန်းမှုကို ဖြတ်သန်းနေရပြီ။ အဘွားကတော့ ရင်မဆိုင်ဝံ့ဘူး" ဟု အမေကျိုးက သူမ၏မြေးကို တွယ်ဖက်ကာ ငိုသံစပ်စပ်ဖြင့် ပြောလေသည်။
အဖေကျိုး ကလည်း အတူတူပင် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရသော်လည်း သူကတော့ သူ့မြေး၏ တိုးတက်မှုကို ဘယ်လိုမှ တားဆီးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူက မကျေမနပ်ဖြင့် "တော်ပါတော့ကွာ" ဟု ဟောက်လိုက်သည်။
"ဘာလဲ။ ငါ စကားနည်းနည်းတောင် မပြောရဘူးလား" အမေကျိုးက သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးခိုင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် - "အဘွားရယ်၊ အကယ်ဒမီက အဘွားတို့ ထင်ထားသလောက် မခက်ခဲပါဘူး။ သားက တကယ်တော့ အထက်လူကြီးတွေကို အခက်အခဲအဆင့် ပိုတိုးပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ"
မှန်ပေသည်။ သူသည် အထူးတပ်ဖွဲ့ စံနှုန်းများကို အပြည့်အဝ အတုယူထားသော ပိုမိုခက်ခဲသည့် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းကို တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ၎င်းနှင့် အပြည့်အဝ အကျွမ်းတဝင်ရှိသွားခဲ့ပြီး ထိုစိန်ခေါ်မှုကို အမှန်တကယ်ပင် နှစ်သက်သဘောကျနေခဲ့သည်။
သူသည် ဤကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုမျိုးကို နှစ်သက်သည်။ အမှန်တော့ သူ၏ အဆောင်ဖော်များကပင် သူ့ကို "အထူးလေ့ကျင့်ရေး ရူးသွပ်သူ" ဟု နာမည်ပေးထားကြသည်။
"အခက်အခဲ တိုးလိုက်တာလား။ ကဲ၊ မင်း ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင်တော့ အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ အဲလောက်တောင် ခက်ခဲလို့လား" ဟု အမေကျိုးက မေးသည်။
"ရပါတယ်" ကျိုးခိုင်က အဘွားဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်တကြီး မေးခွန်းများကို ဆက်မဖြေဘဲ ခေါင်းမာမာဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည် - "အငယ်ဆုံးဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ရဲ့ တိုဟူးထုတ်ဆိုင် လုပ်ငန်းက ဘယ်လိုနေလဲ"
"လုပ်ငန်းက အရမ်းကောင်းတယ်။ အဘိုးနဲ့အဘွားက ကျန်ချန်တို့နဲ့ တခြားကလေးတွေကို ထိန်းပေးနေတာနဲ့ သူတို့လည်း ဆိုင်ကို အာရုံစိုက်ပြီး လုပ်နိုင်တာပေါ့" ဟု အမေကျိုးက ပြန်ပြောသည်။
"ကောင်းတာပေါ့။ အခု အားထုတ်ထားလိုက်ရင် အနာဂတ်မှာ ပိုပြီး အခြေအနေကောင်းလာမှာပါ" ဟု ကျိုးခိုင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
အမေကျိုးက ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းအဒေါ်က အစပိုင်းတုန်းက နည်းနည်း စိုးရိမ်နေခဲ့သေးတာ၊ အခုတော့ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ သူ အရမ်းပျော်နေတယ်။ မင်းအမေကလည်း သူ့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးပြီး တစ်ခါတလေ လမ်းပေါ်မှာ အဝတ်အစားတွေ ထွက်ရောင်းဖို့ ခွင့်ပြုပေးနေတယ်။ မင်းအဒေါ်က အဲဒီကနေ ငွေအတော်လေး ရနေတာ"
ကျိုးခိုင်က ပြုံးလိုက်သည်။
"နေ့လယ်စာအတွက် ဆက်နေမှာလား" ဟု အမေကျိုးက မေးသည်။
"ဒီနေ့တော့ မနေတော့ပါဘူး။ အဘိုး၊ အဘွား၊ နှစ်ယောက်သား ထုံးစံအတိုင်း စားနှင့်လိုက်ကြပါ။ သားအမေက အစာအိမ်အတွက် အာဟာရဖြစ်အောင် ဝက်အစာအိမ်နဲ့ ကြက်သား တည်ပေးနေတယ်လို့ ပြောထားလို့ သား အိမ်ပြန်ပြီး စားတော့မယ်" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြောသည်။
အမေကျိုးက စတုတ္ထမြောက်သားမယား၏ ချက်ပြုတ်ရေး အရည်အချင်းကို ကောင်းစွာ သိထားသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းကတော့ အာဟာရ အနည်းငယ်တော့ လိုအပ်တာပေါ့ကွာ"
"ဒီမှာက ဆောင်းရာသီဆို အေးလာပြီလေ။ အဘိုးနဲ့အဘွားရော အကျင့်ဖြစ်လာပြီလား" ဟု ကျိုးခိုင်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဆက်လက်ပြသလျက် မေးသည်။
"ငါတို့ရဲ့ မူလဇာတိမြို့လေးထက်တော့ အများကြီး ပိုအေးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မအေးရပါဘူး။ မင်းအမေက ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီအသစ်တွေနဲ့ ဘောင်းဘီတွေ ဝယ်ပေးထားတယ်၊ ပြီးတော့ ဝါဂွမ်းဖိနပ်ကြီး တစ်ရံလည်း ပါသေးတယ်။ အရမ်းကို နွေးတာပဲ" ဟု အမေကျိုးက မျက်နှာပွင့်လန်းစွာဖြင့် ပြောပြသည်။
အဖေကျိုး ပြောချင်နေသမျှ စကားမှန်သမျှကို သူမက အကုန်လုပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပေ။
ကျိုးခိုင်က အကြာကြီး ထိုင်ကာ စကားပြောပြီးနောက် အဖေကျိုးနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဆူဒါလင်၏ တိုဟူးထုတ်ဆိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။
တကယ်တမ်းတွင် အဖေကျိုး က လမ်းပြပေးမည့်သူ တစ်ဦး မလိုအပ်လှသော်လည်း သူက လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်ပြီး မြေးဖြစ်သူက လမ်းပြစေချင်သည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူတို့သည် နှင်းခါးများ လှည်းကျင်းနေသည့် သူတို့၏ အိမ်နီးချင်း အဘိုးကြီး ဟူနှင့် ဆုံမိကြသည်။ ၎င်းတို့ကို မြင်တော့ အဘိုးကြီး ဟူက "အိုကျိုး၊ ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးသည်။
"ငါ့ရဲ့ မြေးအကြီးဆုံး ယောင်ခိုင် လေ။ ဒါက ဟူအဘိုးတဲ့" ဟု အဖေကျိုးက မိတ်ဆက်ပေးသည်။
"ဟူအဘိုး" ဟု ကျိုးခိုင်က ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"တော်လိုက်တဲ့ လူငယ်လေး။ တကယ် အရပ်ရှည်တာပဲ! မင်းအဖေပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ မင်းက စစ်တက္ကသိုလ် သွားခဲ့တာဆို" ဟု အဘိုးကြီး ဟူက မေးသည်။
ထင်ရှားသည်မှာ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့သည် ရပ်ကွက်ထဲတွင် ကြွားဝါနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျိုးခိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပူးပေါင်းဖြေကြားလိုက်သည် - "ဟုတ်ပါတယ်။ သားက အခု ခွင့်ရလို့ နှစ်သစ်ကူးကို အဘိုးနဲ့အဘွားတို့နဲ့ အတူကုန်ဆုံးဖို့ ပြန်လာခဲ့တာပါ"
"တကယ်ကို လိမ္မာတဲ့ သားကောင်းတစ်ယောက်ပဲ" ဟု အဘိုးကြီး ဟူက ခေါင်းညိတ်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
အဖေကျိုးက စိတ်ဓာတ်တက်ကြွပျော်ရွှင်လျက် တိုဟူးသီးထုတ်ဆိုင်ဆီသို့ သူ့မြေးကို ဆက်လက်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ဟူအဘွားကြီးသည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး "မင်း ခုနက ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ" ဟု မေးသည်။
"အိုကျိုးလေ။ သူ့ရဲ့ မြေးအကြီးဆုံး ပြန်လာလို့ လာလည်တာ။ တကယ် အရပ်ရှည်တဲ့ ကောင်လေးပဲ" ဟု အဘိုးကြီး ဟူက ပြန်ဖြေသည်။
"ဘယ်လောက်တောင် ရှည်လို့လဲ" ဟု အဘိုးကြီး ဟူကို အဘွားကြီး ဟူက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။
"ငါတို့သားထက် ခေါင်းတစ်ဝက်လောက် ပိုရှည်တယ်။ ၁ မီတာ ၉၀ နီးပါးလောက် ရှိမယ်လို့ ငါထင်တယ်" ဟု အဘိုးကြီး ဟူက ဖြေသည်။ "ပြီးတော့ ရုပ်လည်းချောတယ်၊ အရမ်းလည်း တက်ကြွပြီး ယဉ်ကျေးတယ်။ အိုကျိုးကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ"
အဘွားကြီး ဟူသည် မနာလိုမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အတိတ်တုန်းက အမေကျိုး သူမ၏ မြေးအကြီးဆုံးအကြောင်း ပြောဆိုနေသည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအဘွားကြီး၏ ကြွားဝါမှုများမှာ အမှန်တကယ် မှန်ကန်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့မိပေ။