လင်ချင်းဟဲ့ သည် မိမိရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည့် စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူက အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူက ထိုခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသတတ်သူ မဟုတ်သည့်အတွက်သာ လျစ်လျူရှုနေသည့်ဟန်ကို ပုံဖော်နေမိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း သူမကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေသည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေဝါးနေသည့်အမူအရာ၊ ထို့နောက်တွင်မူ မယုံကြည်နိုင်သည့်အမူအရာနှင့် အနည်းငယ်သော ဆုံးရှုံးသွားသည့်အရိပ်အယောင်တို့ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်သည့်အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
သို့သော် သူ့ကို ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်မှာ လင်ချင်းဟဲ့ ထံမှ နောက်ထပ်ထွက်ပေါ်လာသည့် စကားပင်ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုလည်း အလုပ်ကနေ ထွက်လိုက်တော့။ အိမ်မှာ ယောက်ျားသားတစ်ယောက် ရှိမှ ဖြစ်မှာ။ မဟုတ်ရင် ညဘက်ဆိုရင် စိတ်ချလက်ချ အိပ်လို့ မရဘူး” ဟု သူမက ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်သည့်အလား ပခုံးနှစ်ဖက်ကို တွန့်ပစ်လိုက်သည်။
ထိုစကားသည် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အပြည့်အဝ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ မနေ့ညက သူပြန်ရောက်ပြီး တံခါးခေါက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမက တံခါးတစ်ဖက်မှနေ၍ ကြမ်းတမ်းသည့်စကားလုံးများဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့သည်ကို သူ ပြန်သတိရလိုက်သည်။
“ညဘက်မှာ ဘယ်သူကများ မင်းကို လာပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးရဲတာလဲ” ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အသံကို နိမ့်ချ၍ လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် “မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတုန်းက အိမ်ပြင်ကနေ တစ်ယောက်ယောက် ခုန်ကျော်ဝင်လာသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရလို့ပါ။ အဲဒီအချိန်က အိပ်တောင် မအိပ်ရသေးတာမို့လို့ ချက်ချင်း အော်လိုက်တာ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေကလည်း အနှံ့အပြား ရှိနေတာဆိုတော့ သူခိုးက ထွက်ပြေးသွားတာပါပဲ။ တကယ်တမ်း ဆုံးရှုံးသွားတာမျိုးတော့ မရှိပါဘူး” ဟု အားအင်မရှိစွာ ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားသည်။ “ငါ့အမှားပါပဲ” သူသာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင် ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်များကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် မတွေးဝံ့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ခံစားချက်မဲ့သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီညကစပြီးတော့ မင်း နောက်အခန်းက ကန်း (kang) ပေါ်မှာ အိပ်ရမယ်”
သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်တော်သည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ချီးကျူးလိုက်သည်။ အခန်းခွဲအိပ်ရန်အတွက် အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခုကို မထင်မှတ်ဘဲ ရှာတွေ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ထူးဆန်းသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဘဝအတွက် ကြီးမားသည့် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူမက သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း သို့မဟုတ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာနေရာသို့ ပြန်သွားရန် တောင်းဆိုခြင်း မရှိချေ။
“ဘာကြည့်နေတာလဲ!” လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က စိတ်ထဲတွင် *ဒါမျိုးတုံ့ပြန်မှုကိုပဲ ငါမျှော်လင့်ထားတာလေ!* ဟု တွေးလိုက်သည်။
“အခုပဲ ပြောထားလိုက်မယ်။ မင်း အလုပ်ကနေ ထွက်လိုက်ရင်တောင် ငါကတော့ အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်မလုပ်ဘူးနော်။ မင်းနဲ့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက လယ်ကွင်းထဲမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်စားဖို့ ငါ့မှာ အစီအစဉ်မရှိဘူး!” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကြေညာလိုက်သည်။
“ငါတစ်ယောက်တည်း လုပ်တာနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်” ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် သူမကို လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်စေရန် ဘယ်သောအခါကမျှ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင်ပန်းလွန်းလှသည်။ သူတစ်ယောက်တည်း လုပ်အားဖြင့်ပင် လုံလောက်ပေသည်။
“ပြီးတော့ အိမ်မှုကိစ္စတွေမှာလည်း မင်းလည်း မင်းအပိုင်းကို လုပ်ရမယ်!” ဟု သူမက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
“ကောင်းပါပြီ” ကျိုးချင်းပိုင် က သဘောတူလိုက်သည်။
“အလုပ်ထွက်တဲ့အခါ ရတဲ့ငွေက ဘယ်လောက်လဲ။ အဲဒါကိုလည်း ငါပဲ စီမံခန့်ခွဲမယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က မနေ့ညက သူယူလာသည့် အထုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အဝတ်အစားနှစ်စုံနှင့် ရေနွေးအိုးတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရေနွေးအိုးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူတို့အိမ်မှာ တစ်လုံးပဲရှိသဖြင့် မလုံလောက်ခဲ့ရာ နောက်ထပ်တစ်လုံး ရလာသည့်အတွက် လုံလောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံး၊ ဖိနပ်များနှင့် အခြားပစ္စည်းများလည်း ပါဝင်သည်။ ကျောပိုးအိတ်မှာ ပြည့်ကျပ်နေပြီး ကျိုးချင်းပိုင် က ၎င်းကို သူမထံ တိုက်ရိုက်ပေးလိုက်သည်။ “အကုန်လုံး အဲဒီထဲမှာ ရှိတယ်”
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခဏတာ ရှက်ရွံ့သည့်စိတ် ဖြစ်ပေါ်သွားသော်လည်း ပစ္စည်းများကို ယူလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ “ဒီလောက်တောင် ပိုက်ဆံတွေ များတာလား? အထဲမှာ အမှန်တကယ် ဘယ်လောက်ပါတာလဲ”
“သုံးထောင်” ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များရတာလဲ?” လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ယွမ်နှစ်ရာနီးပါးသာ ရှိပြီး ၎င်းမှာပင် အလွန်များပြားနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက သုံးထောင်တောင် ယူလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
“ငါက ထူးခြားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရထားလို့ပါ။ ငါ့အထက်လူကြီးက ငါ့ကိုယ်စား လျှောက်ထားပေးတာပါ” ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ရှင်းပြသည်။ ၎င်းမှာ တစ်နည်းအားဖြင့် သူ၏ တာဝန်ထမ်းဆောင်မှုအတွက် လျော်ကြေးနှင့် နှစ်သိမ့်မှုပင် ဖြစ်သည်။
“ပြီးတော့ ကူပွန်တွေလည်း အများကြီးပဲ!” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အော်ပြောလိုက်သည်။
စက်မှုလက်မှုကူပွန်၊ အစားအသောက်ကူပွန်နှင့် အထည်ကူပွန်များအားလုံး ပါဝင်နေပြီး ၎င်းတို့မှာ သက်တမ်းကုန်ဆုံးခြင်းမရှိသည့် နိုင်ငံတော်ထုတ်ကူပွန်များ ဖြစ်ကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ထိုပစ္စည်းများပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူသည် ဤအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီလားဟု တွေးတောမိသည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဖြစ်ရပ်က ငါ့ကို အလွန်ကြောက်လန့်သွားစေတယ်။ မင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို တစ်ခုရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြမယ်။ ငါ လယ်ကွင်းအလုပ် မလုပ်ဘူးနော်။ အဲဒါက အရမ်းပင်ပန်းလွန်းပြီး ငါ လယ်ယာလုပ်ရတာကို မုန်းတယ်။ အိမ်မှာတော့ ငါက အစားအသောက်နဲ့ ကလေးသုံးယောက်ကို တာဝန်ယူပေးမှာမို့လို့ မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကစပြီးတော့ မင်း ကလေးတွေအခန်းမှာပဲ အိပ်ရမယ်။ အိမ်မှာ ထင်းတွေ အများကြီးရှိတာမို့လို့ မင်း စုစရာမလိုဘူး။ နောက်ဖေးမှာ အများကြီး စုပုံထားပြီးသား” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထင်းများ လုံလောက်စွာ ရှိသည်ကို သိသည်။ သူသည် ထင်းစင်နှင့် ခြံထောင့်တွင် စုပုံထားသည်များကို မြင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူက ဒါဝါ (Da Wa) ကို မေးမြန်းလိုက်သည့်အခါ ဆောင်းရာသီတွင် သုံးနိုင်ရန်အတွက် ကျိုးတုန်း ကို သယ်ယူပို့ဆောင်ခိုင်းထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူ အိမ်ပြန်လာစဉ်က ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရင်ထဲတွင် လေးလံနေသည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူမ၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက်တွင် ကိစ္စရပ်မှာ ပြီးပြတ်သွားပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ သူ၏ အတွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အလွန်စိတ်ကြည်လင်နေသည်။ သူမသည် ကျောပိုးအိတ်ကို ယူ၍ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး “မင်း အမေကို ဒီကိစ္စ ပြောပြီးပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မပြောရသေးဘူး” သူက သူမကို ဆက်ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းဘာသာပဲ သွားပြောလိုက်တော့။ ဒီလို ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို ငါကတော့ ထုတ်မပြောနိုင်ဘူး” ဟု သူမက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က “အင်း” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမက ဒေါသတကြီး ဖြစ်မလာသည့်အတွက် သူ တကယ်ပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်မတွေးတောတော့ဘဲ သူမ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှာ သူမ သူခိုးကြောင့် ကြောက်လန့်သွားခဲ့၍ ဖြစ်သည်ဟုသာ ယူဆလိုက်သည်။ နောက်အခန်းတွင် အိပ်ရမည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍လည်း သူ သိပ်ပြီး မတွေးပူမိပေ။ အတိတ်က သူ ပြန်ရောက်တိုင်းတွင် သူမက သူ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားစေချင်နေတတ်သည်။ ယခု သူ အလုပ်ထွက်လာပြီဖြစ်ရာ သူမက သူ့ကို သူမအခန်းထဲတွင် နေခွင့်ပေးမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။
၎င်းမှာ ကြီးမားသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ သူမသာ ဆူပူအော်ဟစ်ခြင်း မလုပ်သရွေ့ သူ ကျေနပ်သည်။ “ငါ အဖေနဲ့အမေဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်” ဟု သူ ပြောလိုက်သည်။
မိန်းမဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်သည့် အဓိကစိုးရိမ်မှုမှာ ပြေလည်သွားပြီဖြစ်ရာ မိဘများထံ ပြောပြရန်အတွက် သူ စိတ်ထဲတွင် လေးလံမှု မရှိတော့ပေ။
“သွားလိုက်တော့” လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ကျိုးမိသားစု အိမ်ဟောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ ပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် မိဘများမှာ ဝမ်းသာရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူ၏သတင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“ဘာလဲ? မင်း အလုပ်က ထွက်လိုက်တာလား? ပြန်မသွားတော့ဘူးလား?” အဖေကျိုး ကြက်သေသေသွားသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ? ဘာလို့ ရုတ်တရက် အလုပ်ထွက်လိုက်ရတာလဲ?” အမေကျိုး က ပို၍ပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။
“အသက်အရွယ် ရောက်သွားပြီမို့လို့ အလုပ်က ထွက်လိုက်တာပါ” ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က အမြဲအတိုင်း တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေသည်။
သူ၏ မောင်နှမသားချင်း သုံးယောက်မှာလည်း အတူတူပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
“အသက်အရွယ် ရောက်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? မင်းက အသက် ၂၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ! မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိဘူး!” ဟု တတိယမြောက် ကျိုးသားက အရင်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ကျန်သူများကလည်း အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး နောက်ထပ်ရှင်းပြမှု မပေးခဲ့ပေ။
“မင်း အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီဆိုရင်လည်း ထွက်လိုက်ပေါ့” ဟု အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အဖေကျိုး က ပြောသည်။ “မင်းက ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ၊ ကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီတွေလည်း မကြာခင် ကြီးပြင်းလာကြမှာပါ။ စားရေးသောက်ရေးအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး”
မောင်နှမ သုံးယောက်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“စတုတ္ထသား၊ အမေနဲ့အတူ အခန်းထဲ လိုက်ခဲ့” ဟု အမေကျိုး က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် မိခင်နောက်သို့ လိုက်၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ “အမေ့ကို ပြောစမ်း၊ တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ? မင်း အလုပ်ထွက်ရမယ့် အသက်အရွယ် ရောက်သွားတယ်ဆိုတာကို အမေ မယုံဘူး”
သူမကို အကြောင်းပြချက်များဖြင့် လှည့်ဖြား၍ မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အမာရွတ်ကို ပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကျက်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း အလွန်ကြီးမားပြီး နက်ရှိုင်းကာ နှလုံးသားဆီသို့ နီးကပ်နေသည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အမေကျိုး ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ တစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောဘဲနှင့်ပင် သူမ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားလေသည်။