အမေကျိုး ၏ လေသံမှာ ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ နူးညံ့နေသည်။
သူမ၏ အငယ်ဆုံးသား ပြန်ရောက်လာကြောင်းကို မနေ့ညကတည်းက သိထားပြီးဖြစ်သည်။ နှင်းများ အကြီးအကျယ် ကျနေသည့်အတွက် စိတ်ပူမိသည်မှာ အမှန်ပင်။ ထိုမျှဝေးလံသော ခရီးကို လမ်းလျှောက်လာရသည့် သားဖြစ်သူမှာ မည်မျှအေးစက်နေရှာမည်ကို တွေးမိတိုင်း သူမရင်မောရသည်။
သို့သော် သားဖြစ်သူ ပြောပြချက်အရ သူ့ဇနီးသည်က သူ့အတွက် ဂျင်းပြုတ်ရည် ကျိုပေးပြီး ခြေထောက်ကို ရေနွေးနွေးဖြင့် စိမ်ပေးခဲ့သည့်အပြင်၊ အငွေ့တထောင်းထောင်းထွက်နေသော ပေါက်စီနှင့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်တို့ကို ကျွေးမွေးပြီးမှသာ အနားယူစေခဲ့သည်။ ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အမေကျိုး စိတ်အေးသွားရသည်။ ငွေဖြုန်းတီးတတ်သူဟု နာမည်ကြီးသော ဤချွေးမ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရုတ်တရက်ပင် မျက်စိထဲတွင် မြင်ရသူ ဖြစ်လာသည်။ အငယ်ဆုံးသားကို ဤမျှကောင်းမွန်စွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်ပါက ထိုအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အမေကျိုး အနေဖြင့် သူမကို လေးစားမှုရှိရှိနှင့် ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံရန် လုံလောက်ပေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ဖြစ်ရာ မျက်လုံးချင်းဆုံမိသွားကြသည်။ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် သူမသည် အကြည့်ကို Da Wa နှင့် သူ့ညီများဘက်သို့ ချက်ချင်း လွှဲလိုက်သည်။ "သားတို့ စားပြီးပြီလား"
"စားပြီးပါပြီ" Da Wa နှင့် အာဝါ တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေလိုက်ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့ပြောနေသည်ကို ထားခဲ့ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှည့်သွားလိုက်သည်။ မီးဖိုမှာ နွေးနေဆဲပင်။ ခမည်းခမက်နှင့် သားများမှာ သူမ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က လုပ်ထားခဲ့သော ပေါက်စီများကို စားနေကြသည်။ ရာသီဥတုက အလွန်အေးသည့်အတွက် ပေါက်စီများမှာ မပျက်စီးဘဲ အဆင်ပြေနေပြီး ပြန်နွှေးလိုက်ရုံဖြင့် စားရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့မှာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ပေါက်စီများ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အလွန်အမင်း ဗိုက်မဆာသေးသည့်အတွက် ပေါက်စီတစ်လုံးတည်းပင် လုံလောက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆန်ဝါ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ချီလိုက်ပြီး "ဆန်ဝါ၊ ဗိုက်ဝရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"မစားဘူး" ဆန်ဝါ က ခေါင်းခါပြသည်။
ကလေးစကားအရ ၎င်းမှာ ဗိုက်ဝနေပြီဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူ ဗိုက်ဆာနေပါက ပိုစားချင်ကြောင်း အတင်းတောင်းဆိုနေမည်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးကို ပြန်ချီသွားလိုက်သည်။ အမေကျိုး မှာမူ အငယ်ဆုံးသားကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး လွမ်းနေသဖြင့် ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်ရှိနေသည်။ သားလေးယောက်အနက် အငယ်ဆုံးကို အမြတ်နိုးဆုံးဖြစ်ပြီး သူမ၏နှလုံးသားတွင် သူ့ကိုသာ ဦးစားပေးထားကာ ကျန်သားများကို ဒုတိယနေရာတွင်သာ ထားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဆန်ဝါ ကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားပြီး Da Wa နှင့် အာဝါ တို့က နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
အမေကျိုး က အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး "Da Wa ရဲ့အမေက ဒီကလေးတွေကို ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်နေတယ်။ ကလေးတွေ အေးမှာစိုးလို့ အဝတ်အစားနဲ့ ဖိနပ်တွေကို သူကိုယ်တိုင် စီမံပေးတယ်။ မင်းတို့အဖေနဲ့ ငါ့အတွက်တောင် အသားတွေနဲ့ ပေါက်စီတွေ ဝယ်ပေးသေးတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က အဖြူရောင်ဂျုံပေါက်စီများ လုပ်တုန်းက လင်ချင်းဟဲ့ သည် Da Wa နှင့် အာဝါ တို့ကို ပေါက်စီနှစ်လုံး ပေးလိုက်ပြီး အဘိုးအဘွားထံ ပို့ခိုင်းခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်မိသားစုဝင်များကိုမူ မပေးခဲ့ပေ။ အဘိုးအဘွားများကလည်း ပြန်မဝေမျှခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ဝေမျှလိုက်ပါက ပြဿနာတက်နိုင်သည်ကို သိသည်။ ကျိုးမိသားစုတွင် မြေးများစွာရှိရာ ပေါက်စီနှစ်လုံးကို တရားမျှတအောင် ဝေပေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မိဘအပေါ် သိတတ်ခြင်းအဖြစ် သူတို့ကိုယ်တိုင် စားလိုက်ခြင်းက ပို၍ လွယ်ကူသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမစကားကို နားထောင်ကြောင်း ပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဇနီးရဲ့ ငွေဖြုန်းတီးတတ်တဲ့ အကျင့်ကိုတော့ ပြင်ရမယ်" ဟု အမေကျိုး က ဆက်ပြောသည်။ "Da Wa တို့ ညီအစ်ကိုတွေက ကြီးလာပြီ။ မကြာခင်မှာ အရာရာတိုင်းအတွက် ငွေလိုလာလိမ့်မယ်။ သူ ဒီလိုမျိုး ဖြုန်းတီးနေရင် တစ်ပြားမှ စုမိမှာ မဟုတ်ဘူး"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် အိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ပြောင်းလဲမှုများကို သတိထားမိသည်။ အိမ်တွင် ကျောက်မီးသွေးဖိုတစ်ခု၊ ကျောက်မီးသွေးတစ်ဝက်၊ သံမဏိဒယ်အိုးတစ်လုံးနှင့် အသစ်စက်စက် ကြီးမားသော စောင်နှစ်ထည် ရှိနေသည်။ ကလေးများ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း အသစ်များဖြစ်ပြီး စားစရာခန်းထဲတွင်လည်း အရည်အသွေးကောင်းသော ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များ ပြည့်နေသည်။ ၎င်းတို့အတွက် ငွေအများကြီး ကုန်ကျမည်မှာ သေချာသည်။
သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမ၏ အသုံးအစွဲကို မကောင်းသော အကျင့်ဟု မမြင်ပေ။ သူမသည် အိမ်ကို ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲနေပြီး ကလေးများမှာလည်း ကျန်းမာစွာ ကြီးပြင်းလာသည်။ သူမသာ အိမ်တွင်းရေးကို တာဝန်ယူနိုင်ပါက သူသည် အပြင်ဘက်တွင် ငွေရှာသည့်အလုပ်ကို အာရုံစိုက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
"ကျွန်တော် သိပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ရိုးရှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အမေကျိုး သည် သူ အိပ်ခန်းဘက်သို့ ခဏခဏ ငေးကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။ လင်မယားနှစ်ယောက် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် အချိန်ပိုမယူတော့ဘဲ "ငါ ပြန်တော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို လိုက်ပို့ရင်း ပြောသည်။
မိခင် ပြန်သွားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သားသုံးယောက်ကို အသားအရေထိန်းသိမ်းသည့် ခရင်မ်လိမ်းပေးနေသည်။ "ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် လိမ်းတတ်အောင် မလုပ်တတ်ဘူးလား။ အအေးမိပြီး အရေပြားတွေ ကွဲကုန်ရင် ကြည့်ရဆိုးနေမယ်" ဟု သူမက ဆူပူလိုက်သည်။
"အမေ၊ အဖေ ပြန်လာပြီ" Da Wa က မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လျက် ပြောသည်။ အာဝါ ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေသည်။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဖခင်ဖြစ်သူ ပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် သူတို့ အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီမနက်က အဖေက သားတို့ကို ခေါ်ထုတ်သွားသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ အမေတို့ အိပ်ရာနိုးတဲ့အခါ အဖေက အဝတ်အစားလဲပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ ပြောတယ်၊ အမေ့ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ရအောင်လေ" ဟု Da Wa က ရှင်းပြသည်။
"အဖေက ကျွန်တော်တို့အတွက် ပေါက်စီတွေကို နွှေးပေးတယ်! တစ်ယောက်တစ်လုံးစီပဲ!" ဟု အာဝါ က ဂုဏ်ယူစွာ ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် မိခင်ဖြစ်သူက მათ တစ်ယောက်လျှင် ပေါက်စီတစ်ဝက်စီသာ ပေးလေ့ရှိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဖခင်ဖြစ်သူက သူမ၏ ပေါက်စီများကို သုံးပြီး ကလေးများ၏ အချစ်ကို သိမ်းပိုက်နေကြောင်း စိတ်ထဲတွင် မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ သို့သော် ဖခင်နှင့် သားများ၏ ဆက်ဆံရေး တိုးတက်လာသည့်အတွက် သူမ ဝမ်းသာမိသည်။ "သူက သားတို့ရဲ့ အဖေပဲ၊ ဒါကြောင့် သားတို့ကို ကောင်းတာပေါ့။ အမေကတော့ မိထွေးပဲလေ၊ ဒါကြောင့် တစ်ဝက်ပဲ ရတာပေါ့"
"အမေက မိထွေးဆိုရင် ကျွန်တော်ကလည်း သားအရင်းမဟုတ်တော့ဘူးပေါ့" ဟု အာဝါ က ရယ်ကျဲကျဲနှင့် ပြောသည်။
"မစနဲ့၊ အဖေက အမေတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဇနီးအဖြစ် ထားတာ!" ဟု Da Wa က မကျေမနပ်နှင့် ပြန်ပြောသည်။
"ပြီးပြီ၊ အခု အပြင်ထွက်ကစားကြတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို အပြင်သို့ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် ဝင်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ပို၍ အဆင်မပြေစရာ ဖြစ်လာသည်။ "အမေ ပြန်သွားပြီလား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
"အင်း" သူက ပြန်ဖြေသည်။ စကားလုံး အပိုအလိုမရှိဘဲ တိုတိုတုတ်တုတ်ပင်။
*မူလပိုင်ရှင်က သူ့အချစ်ကို ဘာလို့ မရခဲ့တာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူး* ဟု သူမ တွေးမိသည်။ *ဒီလို စကားပြောတတ်တဲ့သူက မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဝင်စားအောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ*
"မင်းတို့နှစ်ယောက် အပြင်ထွက်ကစားကြ" ကျိုးချင်းပိုင် က Da Wa နှင့် အာဝါ ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကလေးများသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို စောင့်နေကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့ ထွက်သွားစေချင်သည်မဟုတ်သော်လည်း သူ့တွင် ပြောစရာရှိနေကြောင်း သိသဖြင့် "အဖေပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်၊ သွားကစားကြ" ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ကလေးများ ထွက်သွားပြီးနောက် ဆန်ဝါ သာလျှင် ကန်ပေါ်တွင် ကစားကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးငယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဒီတစ်ခါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေနိုင်မှာလဲ" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် တွန့်ဆုတ်နေသည်။ သူမက နောက်ကျောပေးထားသော်လည်း သူ့၏ တင်းမာနေသော စွမ်းအားကို ခံစားမိသည်။ သူမသည် ဆန်ဝါ နှင့် ကစားနေရင်း ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေသည်။
တတိယသားလေး ရယ်မောနေသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမ၏ နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်ကာ "ဒီတစ်ခါတော့ ပြန်မသွားတော့ဘူးလို့ စိတ်ကူးထားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် အံ့အားသင့်သွားသည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ပြန်မသွားဘူးဆိုတာ" ဟု မေးသည်။
"ကျွန်တော် အငြိမ်းစားယူလိုက်ပြီ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးမည်ကို စောင့်မျှော်နေသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများအကြောင်းကို ပြောပြစေချင်သော်လည်း သူက ထပ်မံ၍ တစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ပေ။
*မူလပိုင်ရှင်က သူ့ကို ဘာလို့ ရူးသွပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူး* ဟု သူမ တွေးမိသည်။ *သူက တကယ်ပဲ သူ့ခံစားချက်ကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမလဲဆိုတာ မသိတဲ့သူပဲ*
*သူမရဲ့ အိပ်မက်က အရာရှိကတော်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာကို သူ သိပါ့မလား*