သူမ အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် ကျိုးချင်းပိုင် ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခြောက်ပေတစ်လက်မအရပ်နှင့် ဤလူသား၏ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော အရှိန်အဝါကို လျစ်လျူရှုရန် ခက်ခဲသော်လည်း သူမ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
"ရှင် ဘာလို့ ဒီအချိန်မှ ပြန်လာရတာလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။ "မြန်မြန် အထဲဝင်ခဲ့။ အပြင်မှာ အရမ်းအေးနေတယ်။ ကျွန်မ အခန်းထဲကိုပဲ ဝင်ခဲ့လိုက်၊ တစ်ဖက်အခန်းက ကန် (kang) က မီးမဖုတ်ရသေးဘူး။"
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောတွင်လွယ်ထားသော အိတ်ကြီးကို လွယ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို သူမအခန်းဆီ ညွှန်ပြလိုက်ပြီးနောက် ချင်း (ဂျင်း) အနည်းငယ်ကို ထောင်းရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားသည်။ မီးဖိုကို မီးမွှေးပြီးနောက် သူမသည် စပ်ရှရှချင်းပြုတ်ရည် တစ်ခွက်ကို ပြုတ်လိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် ကျိုးချင်းပိုင် က အိပ်ပျော်နေကြသည့် သားသုံးယောက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူတို့မှာ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခံထားရကြောင်း သိသာသည်။ အထူးသဖြင့် အငယ်ဆုံးဖြစ်သူ ဆန်ဝါ မှာ ပြည့်ဖောင်းပြီး သန့်ရှင်းနေသည်။ ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့မှာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်က သူပြန်လာခဲ့စဉ်ကနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားသွားကြသည်။ သူသာ လမ်းမှာတွေ့လိုက်ရပါက ဒါဝါသည် သူ့မျက်နှာကို ဆင်တူယိုးမှားရှိသော်လည်း သူတို့မှန်းတောင် သိမည်မဟုတ်ပေ။
သူပို၍ အံ့အားသင့်ရသည်မှာ သူမက သူ့အတွက် ချင်းပြုတ်ရည် ပြုတ်ပေးထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကလေးများကို ကောင်းစွာ ပြုစုထားသည်ကို မြင်ရပြီး မီးဖိုချောင်မှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားရသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အေးစက်မှုတို့ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မကြာမီ လင်ချင်းဟဲ့ က ချင်းပြုတ်ရည်ကို ကိုင်ကာ ပြန်ရောက်လာပြီး "ပူတုန်းလေး သောက်လိုက်ပါဦး" ဟု တိုက်တွန်းသည်။
သူမ အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်သွားပြီး ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုတ်ရည်ကို သောက်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခြေထောက်ဆေးရန် ရေဇလုံကို ယူ၍ ဝင်လာသည်။ ကန် (kang) ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ကြည့်ကာ "ရှင် ဘာလို့ ဒီအတိုင်း ထိုင်နေတာလဲ။ ဖိနပ်ချွတ်ပြီး ခြေထောက်ဆေးလိုက်ဦး၊ အအေးပတ်တာ ပြေသွားအောင်။ ရှင်က ငယ်ပြီး သန်မာနေလို့ အရေးမစိုက်ဘဲ မနေပါနဲ့။ နောက်ကျရင် ဖျားနာတတ်တယ်။ အပြင်မှာ နှင်းတွေ ဒီလောက်ကျနေတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုရာသီမှာ ပြန်လာရတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူမက အတင်းအဖျင်း ပြောနေသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် က လုံးဝ စိတ်မဆိုးပေ။ တကယ်တော့ သူသည် သူမ၏ အတင်းအဖျင်းစကားများကိုပင် နှစ်သက်နေမိသည်။
သူ ရှက်ရွံ့မနေတော့ဘဲ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်ကို ချွတ်ကာ ခြေထောက်စိမ်လိုက်သည်။ ချင်းပြုတ်ရည်အိုးကြီးကြောင့် သူ ချွေးပြန်လာပြီး သက်သာရာရသွားသည်။ သူမ၏ စေတနာဖြစ်သည့်အတွက် သူ ငြင်းဆန်မည်မဟုတ်ပေ။
ခြေထောက်စိမ်နေစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နွေးထွေးမှုများ ပြန့်နှံ့လာပြီး သူသည် လင်ချင်းဟဲ့ ဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ့အကြည့်ကြောင့် သူမ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာဝင်လာပြီး "ရှင် ဗိုက်ဆာနေလား။ အိမ်မှာ အသင့်စား မုန့်ဖက်ထုပ်တွေနဲ့ ပေါက်စီတွေ ရှိတယ်။ ဘာစားချင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ခရီးရှည်ကြီးကြောင့် အလွန်ဗိုက်ဆာနေသည်။ သူမသာ အသစ်ချက်ပေးရမည်ဆိုလျှင် သူ ငြင်းမှာဖြစ်သော်လည်း အသင့်ရှိနေ၍ သူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်သည်။
"ရှိတာလေးတွေ အကုန်ယူခဲ့လိုက်" ဟု သူ ပြန်ဖြေသည်။
"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
သူမ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စိုးရိမ်နေခဲ့သည့် စိတ်တို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူ ပြန်လာရမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့မိသည်၊ သူမသည် အရာရှိကတော်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်သည့်ဆန္ဒ ပြင်းပြသူဖြစ်ပြီး သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကြောင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အိမ်နှင့်ဝေးနေရသည့်ကြားမှပင် သူမ သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။
သူ သူမ၏ ထိုအိပ်မက်ကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် အမှန်တရားကို သိသွားပါက သူမနှင့် ရန်ဖြစ်ရတော့မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ရန်ဖြစ်မည့်အရေးမှ ရှောင်လွှဲနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိပုံရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့၏ အစာစားနိုင်စွမ်းကို ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူ့၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေသည့်သူဖြစ်ရာ သူ ဗိုက်ဆာနေမည်မှာ သေချာသည်။ သူမသည် ပေါက်စီဖြူလေးလုံးကို ပေါင်းလိုက်ပြီး ပုစွန်ဟင်းရည်ထဲတွင် မုန့်ဖက်ထုပ်ကြီးတစ်ခွက်ကို ပြုတ်လိုက်သည်။
သူမ အစားအစာများကို ယူလာသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် က အရင်ပေးလိုက်သည့် အစားအစာများကို ကုန်အောင် စားပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာကိုကြည့်ရသော် သူ အဝမစားရသေးကြောင်း သိသာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ သူ့အရွယ်အစားကြောင့် သူမ စိတ်ထဲ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားမိသည်—သူ့ကို အဝကျွေးနိုင်လောက်အောင် အိမ်မှာ အစားအစာ လုံလောက်ပါ့မလား။
"နောက်ကျနေပြီ။ သွားတိုက်ပြီး အိပ်တော့" ဟု သူမက ပန်းကန်နှင့် တူများကို သိမ်းဆည်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ ပန်းကန်ဆေးခြင်းကို မနက်ဖြန်မှ လုပ်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် ခေါင်းညိတ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရေနွေးအိုးထဲမှ ရေနွေးကိုယူပြီး အေးရေနှင့် ရောကာ အပူချိန်ကို ညှိပေးပြီးနောက် သူ့ကို သွားတိုက်ရန် ပြောသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က တိတ်ဆိတ်စွာပင် လိုက်နာသည်။ သူမသည် သန့်ရှင်းမှုကို နှစ်သက်တတ်မှန်း သူသိသော်လည်း ညတိုင်း သွားတိုက်ခြင်းမှာ သူမအတွက် မဖြစ်မနေ လုပ်ရမည့် အလေ့အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
တစ်ဖက်အခန်းမှ ကန် (kang) က မီးမဖုတ်ရသေးသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ထိုအခန်းတွင် အိပ်ခိုင်းရန် မရက်စက်နိုင်ခဲ့ပေ၊ အထူးသဖြင့် သူ့တွင် ကုသရန် လိုအပ်သည့် ဒဏ်ရာအချို့ ရှိနေသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ ဒီည သူမ၏ ကန် (kang) ပေါ်တွင် အိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကန် (kang) မှာ ကျယ်ဝန်းသည်။ ကလေးသုံးယောက်က အလယ်တွင် အိပ်ကြပြီး သူမက အတွင်းဘက်တွင်လည်းကောင်း၊ သူက အပြင်ဘက်တွင်လည်းကောင်း အိပ်ကြသည်။ သူမ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သလို ခံစားရသော်လည်း သူတို့မှာ လင်မယားဖြစ်ကြ၍ ပြဿနာမရှိပေ။
"ဒီစောင်က ကောင်းသားပဲ" ဟု ခုနစ်ပေါင်အလေးချိန်ရှိသော စောင်ကို ကိုင်ကြည့်ရင်း ကျိုးချင်းပိုင် က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ပြောစရာတောင် မလိုဘူး! ကျွန်မ ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးဝယ်ထားတာ" ဟု သူမက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြန်ပြောသည်။
ခုနစ်ပေါင်ရှိသော စောင်အပြင် အပေါ်မှ လေးပေါင်စောင်တစ်ထပ်နှင့် အောက်တွင် မွေ့ရာအသစ်ရှိသဖြင့် အလွန်နွေးထွေးလှသည်—အအေးမိရန် အကြောင်းမရှိပေ။
ခရီးပန်းလာသည့် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ကန် (kang) ပေါ်သို့ တက်ပြီး မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဤမျှ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ချင်းပြုတ်ရည်၊ ခြေထောက်ရေစိမ်ခြင်း၊ ပေါက်စီနှင့် မုန့်ဖက်ထုပ်ပြုတ်တို့က သူ့ကို အရိုးထဲထိ နွေးထွေးသွားစေသည်။ သူသည် အနားယူတော့မည့်အကြောင်းကို မနက်ဖြန်တွင် သူမကို ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်လာလာ၊ ရင်ဆိုင်ရမည်သာ။ ဒီညတော့ သူ အများကြီး မတွေးတော့ပေ။
နွေးထွေးမှုနှင့် မိသားစု၏ ရှိနေမှုတို့ကြောင့် သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ကလေးများကို ကြားခံထားသော်လည်း သူ အနားတွင် ရှိနေခြင်းကို သူမ အသားမကျနိုင်သေးပေ။ သူ အိပ်ပျော်နေပြီး နက်ရှိုင်းစွာ အနားယူနေသည်ကို သူမ ခံစားရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမလည်း အိပ်ပျော်သွားပြီး နိုးလာချိန်တွင် ရှစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ကလေးများကို မတွေ့ရသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် လန့်သွားသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှ ကျိုးချင်းပိုင်၊ အမေကျိုး နှင့် ဒါဝါတို့၏ စကားပြောသံများကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။
သူမ စိတ်အေးသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်ကာ ကန် (kang) ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ အမေကျိုး က သူမ နောက်ကျမှ နိုးသဖြင့် ဆူပူမည်ကို စိုးရိမ်သော်လည်း အံ့အားသင့်စရာကောင်းစွာပင် အမေကျိုး က သူမကို ကျေနပ်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။
"ညက ပင်ပန်းသွားပြီနော်၊ စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ ဇနီး" ဟု အမေကျိုး က ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမအား ပြုစုပေးခဲ့သည့်အကြောင်းကို ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောပြထားမှန်း ထိုအခါမှ သိလိုက်ရသည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အမေ စားပြီးပြီလား" ဟု သူမ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"စားပြီးပြီ" ဟု အမေကျိုး က ဖြေသည်။ "မင်း မြန်မြန်သွား စားလိုက်တော့။"