အခန်း ၃၂။ ဗီလိန်၏ဖခင် ပြန်လာခြင်း
အလွန်အေးစက်လှသော ဆောင်းရာသီကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် ဟင်းလျာရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး ချက်ပြုတ်ရန် အလွန်ပျင်းရိနေသည်။ များသောအားဖြင့် သူမသည် ပုစွန်ခြောက်ဆန်ပြုတ်၊ ဝက်နံရိုးဆန်ပြုတ် သို့မဟုတ် နှမ်းဆန်ပြုတ်ကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသည့် ဆန်ပြုတ်များကိုသာ ချက်တတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ခေါက်ဆွဲပြုတ်များ ပြုလုပ်စားသောက်လေ့ရှိသည်။ သူမသည် အကြိမ်ကြိမ်ချက်ပြုတ်ရသည့် ဒုက္ခမှ ကင်းဝေးစေရန်အတွက် တစ်ခါချက်လျှင် အများအပြား ချက်ပြုတ်ထားတတ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အသားအစာသွတ်ထားသည့် ပေါက်စီများ ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသော ဝက်ဆီဖတ်များသည် အစာသွတ်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး နောက်ဖေးခြံတွင်လည်း ဂေါ်ဖီထုပ်များစွာ ရှိနေသည်။ သူမသည် ပေါက်စီအများအပြားကို အငွေ့ပြန်ချက်ထားရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ ဤမျှအေးစက်နေသော ရာသီဥတုတွင် ပေါက်စီများ ပုပ်သိုးသွားမည်မဟုတ်ဘဲ အစာငတ်သည့်အခါတိုင်း အငွေ့ပြန်လိုက်ရုံ သို့မဟုတ် ကြော်စားလိုက်ရုံဖြင့် အဆင်ပြေပေမည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် ပေါက်စီများကို ချက်ချင်းမလုပ်သေးပေ။ သူမသည် ဆန်ဝါ အတွက် ထိုးလက်စ ဆွယ်တာအင်္ကျီကို အရင်ဆုံး အပြီးသတ်ရဦးမည်။
အောက်တိုဘာလ ၁၈ ရက်နေ့ညတွင် နှင်းများ စတင်ကျလာသည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှိသည်ထက် တစ်လဝက်ခန့် စောနေသည်။ မူလဇာတ်လမ်းအရ ဤလကုန်ပိုင်းတွင် နှင်းများ ပြင်းထန်စွာကျနေချိန်၌ ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ဆွယ်တာအင်္ကျီသာ ကျန်တော့သဖြင့် သူမ အလောတကြီး မဖြစ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ အိမ်သို့ မရောက်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် လုပ်ဆောင်ချက် မြန်ဆန်သူတစ်ဦးဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း လက်တွေ့လုပ်ဆောင်တတ်သည်။
အောက်တိုဘာလ ၁၉ ရက်နေ့တွင် သူမသည် သားကြီး၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ကို ခေါ်ယူပြီး ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ကြက်ဥနှင့် ဝက်ဆီဖတ်များဖြင့် အစာသွတ်ထားသည့် ပေါက်စီလုံးကြီးများကို ပြုလုပ်စေသည်။ မိခင်နှင့် သားများ တစ်နေ့ကုန် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး ပေါက်စီဖြူလုံးပေါင်း သုံးဆယ်ကျော် ရရှိသွားသည်။ မုန့်ညက်များ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် သူမသည် အစာသွတ်ပိုလုပ်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်ထားသည့် ဝက်သားသုံးထပ်သားများကို ထုတ်ယူပြီး ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် ဝက်သားသုံးထပ်သား အစာသွတ်ထားသည့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုံးပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို ထပ်မံပြုလုပ်လိုက်သည်။
ကြည့်လိုက်လျှင် များပြားလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ ရာသီဥတုမှာ အလွန်အေးစက်နေသဖြင့် နွေးထွေးသော ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းပြီး အပြင်ထွက်ရန် သူမ၌ လုံးဝစိတ်ကူးမရှိပေ။ ချက်ပြုတ်ရသည်မှာလည်း အလုပ်ရှုပ်သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ စားစရာများ စုဆောင်းထားရခြင်းက သူမအတွက် စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။
သူမ၏ စားသောက်မှုပမာဏမှာ အသင့်အတင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လယ်ယာအလုပ်လုပ်ရသူ မဟုတ်သည့်အပြင် အစားအစာများမှာလည်း အာဟာရပြည့်ဝနေသဖြင့် အများကြီး စားစရာမလိုပေ။ သားကြီးသည် ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုံး ရှစ်လုံးအထိ စားနိုင်ပြီး အာဝါ သည် ခြောက်လုံးအထိ စားနိုင်သည်။ သူမသည် သူတို့ကို ပမာဏအနည်းငယ် လျှော့ကျွေးထားသည်။ သားကြီးကို ခုနစ်လုံး၊ အာဝါ ကို ငါးလုံးနှင့် ဆန်ဝါ လေးကို သုံးလုံးစီသာ ကျွေးသည်။ ပုစွန်ခြောက်ဟင်းရည် တစ်ပန်းကန်နှင့် တွဲဖက်စားလိုက်လျှင် သူတို့အတွက် အဝလွန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ကလေးများကို ဗိုက်အလွန်ဝသွားစေခြင်းထက် အနည်းငယ် ဆာလောင်နေစေခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်ဟု သူမ ယူဆသည်။
အရာအားလုံးကို ပေါင်းပြီး အအေးခံထားလိုက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်ကင်းရှင်းသွားတော့သည်။ သူမ၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်မှာ ရိုးရှင်းသွားသည်။ နံနက်စာအတွက် ပေါက်စီနှင့် ဆန်ပြုတ်၊ သို့မဟုတ် ခေါက်ဆွဲပြုတ်နှင့် ပုစွန်ခြောက်ဟင်းရည်သာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ဆွယ်တာကို ဆက်ထိုးသည်။ သူသည် သူတို့၏ မှီခိုအားထားရာ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရန် လုံးဝစိတ်ကူးမရှိပေ။ ထိုအလုပ်မှာ သူ့တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အခြားသူများကို အေးစက်စွာ ဆက်ဆံနိုင်သော်လည်း သူ့ကိုမူ ထိုသို့မလုပ်နိုင်ပေ။ ဆောင်းတွင်းကို ကျော်ဖြတ်ရန်အတွက် သူသည် ဆွယ်တာအင်္ကျီကို မလိုအပ်သည့်တိုင် သူမ၏ ပံ့ပိုးမှုကို ပြသရန်မှာ အရေးကြီးသည်။ သူမသည် အိမ်တွင်းရေးကို စီမံခန့်ခွဲမည်ဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်ကိစ္စများကိုမူ သူ့ကိုသာ တာဝန်ယူခိုင်းထားမည်။ သူမသည် လယ်ယာလုပ်ငန်းကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ပြီး မည်သည့်အခါမျှ ထိုအလုပ်ကို လုပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။
တစ်နေ့နံနက်တွင် မိခင်နှင့် သားများ ကုတင်ပေါ်ရှိ စားပွဲတွင် ပြုတ်ထားသော ကန်စွန်းဥများ၊ ဝက်သားဆားနယ်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ်၊ မှိုကြော်တစ်ပန်းကန်ကို စားသောက်နေစဉ် လင်ချင်းဟဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ဖခင် ပြန်ရောက်တော့မလား မသိဘူး"
အောက်တိုဘာလ ၂၅ ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဇာတ်လမ်းမှတ်တမ်းအရ ကျိုးချင်းပိုင် သည် မည်သည့်နေ့တွင်မဆို ပြန်ရောက်လာနိုင်သည်။ သူမ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
"သုံးစရာ ပိုက်ဆံ မရှိတော့လို့လား" ဟု သားကြီးက ပွင့်လင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
"သေချာပေါက် ကုန်သွားပြီပေါ့" ဟု အာဝါ က ဝင်ပြောသည်။ "မကြာသေးခင်ကမှ ကောင်းကောင်းစားနေရတာကိုး"
လင်ချင်းဟဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ *ဒီကလေးတွေကတော့လေ၊ မျက်စိရှင်လွန်းကြတယ်* ဟု သူမ တွေးမိသည်။
ခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်မှာ လစဉ် ပိုက်ဆံလွှဲပို့ပေးချိန်ရောက်မှသာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို သတိရတတ်သူမျိုး ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဤလအတွက် သူထံမှ စာမရရှိသေးပေ။ ထိုအချက်မှာလည်း သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့ စကားတွေ လျှောက်မပြောနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆူလိုက်သည်။ "မင်းတို့အဖေ အိမ်ပြန်မရောက်တာ ကြာပြီလေ။ ငါက သူ ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးမှာ အိမ်ပြန်ရောက်မလား၊ မင်းတို့ သုံးယောက်ကိုရော မှတ်မိပါ့မလားလို့ တွေးနေတာပါ"
သားကြီးမှာ ပို၍ သန်မာလာပြီး အာဝါ ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြည့်ဖြိုးလာသည်။ သူမသည် ဆန်ဝါ ကိုလည်း ကျွေးမွေးထားသဖြင့် ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်လေး ဖြစ်လာသည်။ သားကြီးပင်လျှင် ဝမနေသော်လည်း အတော်လေး ကြီးထွားလာသည်။ သူမသည် ကလေးများကို အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ထားသဖြင့် အမေကျိုး အဖွားဖြစ်သူပင် သူမ၏ အသုံးစရိတ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှ မပြောရဲတော့ပေ။
"ကျွန်တော်တို့က ဖေဖေ့သားတွေပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိဘဲနေမလဲ" ဟု သားကြီးက ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ" ဟု အာဝါ က ထောက်ခံပြီးနောက် "ဒါပေမဲ့ သူ ဒီနှစ် တကယ် ပြန်လာပါ့မလား" ဟု ထပ်မေးသည်။
"မသိဘူးလေ၊ ပြန်လာစေချင်တာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
"ကျွန်တော် သိတယ်" ဟု သားကြီးက ပြုံးရင်း ပြောသည်။ "အမေက ဖေဖေ့ကို လွမ်းနေတာ မဟုတ်လား"
"သူ သေချာပေါက် လွမ်းနေမှာပါ" ဟု အာဝါ က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကျွန်တော်တောင် ဖေဖေ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ မေ့တော့မယ်"
မိခင်နှင့် သားများသည် တစ်နေ့လုံး အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သူအကြောင်းကိုသာ စကားပြောနေကြသည်။
ညဆယ်နာရီခန့်တွင် တံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက် လာခေါက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အိပ်စက်ရသည်မှာ ပေါ့ပါးလှသည်။ သူမသည် ဇာတ်လမ်းကို သိရှိထားပြီး သူ ပြန်ရောက်တော့မည်ကိုလည်း သိသဖြင့် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ တံခါးသံ ကြားလိုက်သည်နှင့် သူမ ချက်ချင်း နိုးလာသည်။
ကလေးသုံးယောက်မှာမူ အိပ်ပျော်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို လွှမ်းခြုံကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ညဉ့်အချိန်မှာ အလွန်အေးစက်နေသည်။
"ဘယ်သူလဲ" ဟု သူမက အသံမာမာဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "သူခိုးလား။ ကျိုးတို့အိမ်ကို လာပြီး ရမ်းကားရဲရင် ငါ့ယောကျာ်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရင်စုံစမ်းကြည့်ဦး"
အပြင်ဘက်တွင် အေးစက်သော လေပြင်းကို ခံစားနေရသည့် ကျိုးချင်းပိုင် သည် အိမ်သူများ အိပ်ပျော်နေပြီဟု ယူဆကာ တံတိုင်းကို ကျော်ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ သူမ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားသော်လည်း စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များက သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သူ့မိသားစုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရောက်နှောင့်ယှက်နေသလား။
"ငါ သတိပေးလိုက်မယ်နော် သူခိုး" ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ "ငါ့ယောက်ျားက ကျိုးချင်းပိုင် လေ။ သူက အပြင်မှာ တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်နေတာ။ သူ့အိမ်ကို လာပြီး ပစ်မှတ်ထားရဲရင် အဖမ်းခံရပြီး အသတ်ခံရလိမ့်မယ်"
"ကိုယ်ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောသည်။ သူမ သူ့အသံကို မေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် "ကျိုးချင်းပိုင် ပါ" ဟု ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
အတွင်းဘက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမသည် သရုပ်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကလေးသုံးယောက်နှင့် သူမတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသဖြင့် အကယ်၍ သူဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် မသိပါက သူမ တံခါးဖွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲထင်နေသော ထိုနက်ရှိုင်းသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဗီလိန်၏ဖခင် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။
သူသည် ဤမျှပြင်းထန်သော နှင်းများကြားတွင် လမ်းလျှောက်လာရကြောင်း သိသဖြင့် သူမ အမြန်ဆုံး တံခါးစေ့ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။