ကျိုးရှရှုရှသည် လမ်းဘေးတွင် အဝတ်အစားစတင်ရောင်းချချိန်မှစ၍ ကျေနပ်တတ်သည့် သဘောကို သိထားခဲ့သည်။ သူမ၏အဝတ်အစားအားလုံး နေ့တိုင်း ကုန်သွားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ တစ်ခါတလေ များများရောင်းရပြီး တစ်ခါတလေ နည်းနည်းသာ ရောင်းရတတ်သည်။ မတ်ပြားအနည်းငယ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ယွမ်ဝန်းကျင်ပဲဖြစ်ဖြစ် ရလာပါက သူမအနေဖြင့် အလွန်တရာ ကျေနပ်ပီတိဖြစ်ရလေသည်။
ဟူဇီနှင့် ကျိုးအာနီတို့မှာမူ ညတိုင်း ညနေပိုင်းအတန်းများကို တက်ရောက်ကြရသည်။
ထိုအချက်နှင့်ယှဉ်လျှင် ရှုရှန်းမေက ပို၍ပင် အလုပ်လက်မဲ့ဆန်ဆန် အားနေတတ်သည်။ သူမသည် နေ့စဉ် ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ရန် အဘိုးအဘွားတို့ထံ လာတတ်လေသည်။
"အဘွား၊ အဒေါ်က လမ်းဘေးမှာ အဝတ်အစားတွေရောင်းပြီး ပိုက်ဆံဘယ်လောက်များ ရလဲဟင်" ဟု ရှုရှန်းမေက မေးမြန်းလေသည်။
"တစ်ယွမ်လောက်တော့ ရှိတာပေါ့" ဟု အမေကျိုးက ပြန်ဖြေသည်။ သူမ၏သမီး ပြောပြဖူးသဖြင့် သူမသိနေခြင်းဖြစ်သည်။
စတုတ္ထမြောက် ချွေးမဖြစ်သူက သမက်ဘက်က မိသားစုဝင်များကို ဂရုစိုက်တတ်သည်ဟု သူမက ဆက်လက်ခံစားနေရဆဲပင်။ များလွန်းသည်လည်း မဟုတ်၊ နည်းလွန်းသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ တစ်ရက်ကို တစ်ဒေါ်လာနှုန်းဖြင့် တွက်လျှင်ပင် တစ်လကို ယွမ်သုံးဆယ် ရနေမည်ဖြစ်ရာ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေတစ်ခုအနေဖြင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်လှပေသည်။
"အဘွား၊ ကျွန်မတို့ရဲ့အစ်ကို့ကို တကယ်ပဲ ဒီခေါ်မလာပေးနိုင်ဘူးလားဟင်" ဟု ရှုရှန်းမေက တိုက်တွန်းမေးမြန်းပြန်သည်။ "ဆိုင်မှာ အလုပ်မလုပ်ရင်တောင်မှ အဒေါ်လိုမျိုး အဝတ်အစားထွက်ရောင်းတာဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်"
အမေကျိုးက သူမ၏ခေါင်းကို ယမ်းပြလိုက်သည်။ "မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့အစ်ကို ရောက်လာနိုင်မလားဆိုတာက ငါ့ကိုလာမေးရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့အဒေါ့်ကို သွားရှာလိုက်" ထို့နောက် သူမက စကားကို ဆက်ပြောင်းလိုက်သည်၊ "ဒါနဲ့လေ၊ အာနီနဲ့ ဟူဇီတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ညနေပိုင်းအတန်းတွေ တက်နေကြတာပဲ။ ရှန်းမေ၊ ဘာလို့ မသွားတာလဲ"
"ကျွန်မ စာမဖတ်တတ်ဘူးလေ" ဟု ရှုရှန်းမေက တိုးတိုးလေး ညည်းညည်းညူညူ ပြောသည်။
"ဒါဆို အာနီကို သွားတောင်းဆိုလိုက်လေ။ သူ့ဆီကနေ သင်ယူပေါ့။ မင်းအဒေါ်က အရမ်းအလုပ်ရှုပ်တော့ မင်းကိုသင်ပေးဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ အာနီနဲ့ ဟူဇီတို့ဆီကနေ သင်ယူပြီး မင်းအဒေါ့်စကားကို နားထောင်စမ်းပါ။ စာသင်ယူတာက ဘယ်တော့မှ အမှားမပါသွားနိုင်ဘူး" ဟု အမေကျိုးက အကြံပေးဆုံးမလေသည်။
"မင်းတို့ စာပိုသင်ယူရမယ်!" ဟု အဖေကျိုးကလည်း စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ထောက်ခံပြောဆိုလာသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မကြာသေးမီက အိုဝမ်၏ လိုက်ပို့မှုဖြင့် ပေကျင်းတက္ကသိုလ် (Bei University) ကို သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ဖူးကြသည်။ ကျေးလက်ဒေသမှ ထိုမျိုးဆက်သစ် လူကြီးများအတွက် နိုင်ငံ၏ အကောင်းဆုံးတက္ကသိုလ်ဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်ကြည့်ရှုခွင့်ရခြင်းက မိုးပေါ်ပျံဝဲနေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
အိုဝမ်၏ မူလပြောခဲ့သော စကားများမှာ- "ဗဟုသုတက ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲစေတယ်။ စာသင်ယူမှုနဲ့ တိုးတက်မှုက လိုအပ်တယ်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းက တိုးတက်နေပြီ။ အခြားအရာတွေက မသေချာနိုင်ပေမဲ့ ကိုယ်သင်ယူထားတဲ့အရာကတော့ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်သွားပြီး တစ်သက်လုံး ဘယ်တော့မှ ဆုံးရှုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟူ၍ပင် ဖြစ်ပေသည်။
စာတတ်မြောက်ရေးအတန်းများကို ရက်အနည်းငယ်သာ တက်ရောက်ဖူးကြသော အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့မှာမူ ထိုခံစားချက်ကို အလွန်တရာ အပြည့်အဝ သဘောတူကြပေသည်။ အခြားသော အချက်အလက်များကို ကောင်းစွာ မသိနားမလည်ကြသော်လည်း *ကိုယ်သင်ယူထားတဲ့အရာက ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်ပြီး တစ်သက်လုံး ဘယ်တော့မှ ဆုံးရှုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး* ဆိုသည့် စကားစုကိုတော့ အကြွင်းမဲ့ သဘောပေါက် နားလည်ထားကြသည်။
ထို့ကြောင့် စတုတ္ထချွေးမဖြစ်သူက သူတို့၏ မြေးယောက်ျားလေးနှင့် မြေးမိန်းကလေးတို့အတွက် ညနေပိုင်းအတန်းများ တက်ရောက်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်ကို သိရှိရသောအခါ အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြရလေသည်။
ရှုရှန်းမေက "ကျွန်မလည်း စာသင်ယူရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရင်က အမေက ကျွန်မကို တားဆီးနှောင့်နှေးစေခဲ့လို့ပါ။ ဟူဇီနဲ့ အာနီတို့က အရင်က ကျောင်းသွားခဲ့ကြပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အခု ဘာမှကို နားမလည်တော့ဘူး" ဟု ပြန်ပြောပြသည်။
"ဖြည်းဖြည်းချင်း သင်ယူသွားလိုက်ရင် ကျွမ်းကျင်လာမှာပါ" ဟု အမေကျိုးက အားပေးစကားဆိုသည်။ "မင်းအဒေါ်လည်း အရင်က စာတတ်မြောက်ရေးအတန်း တက်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ အခု သူဘယ်လောက် ထက်မြက်နေပြီလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်း။ သူက ပေကျင်းတက္ကသိုလ် (Bei University) လိုနေရာမျိုးမှာတောင် ဆရာမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီလေ"
သူမနှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းဟောင်းတို့ အိုဝမ်နောက်ကိုလိုက်၍ ပေကျင်းတက္ကသိုလ် (Bei University) ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုစဉ်က သူတို့၏ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမကို ကြည့်ရှုရန် ဟောပြောပွဲခန်းမသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြဖူးသည်။ စင်မြင့်ထက်တွင် ရဲရင့်စွာ ရပ်တည်လျက် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဖြင့် ဟောပြောနေသည်မှာ အလွန်တရာ မျက်စိပသာဒ ရှိလှပေသည်။
အမေကျိုးအနေဖြင့် သူမ၏ တစ်သက်တာတွင် ထိုမျှလောက် မျက်နှာပန်းလှဖူးခြင်း တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဟု ခံစားရလေသည်။
"အဘွားက ကျွန်မကို အရမ်း မြှောက်ပင့်နေပါပြီ။ အဒေါ်လိုမျိုး လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ဖို့ဆိုရင် မိုင်ပေါင်းဘယ်လောက်တောင် လျှောက်ရမလဲမသိဘူး" ဟု ရှုရှန်းမေက သူမ၏အဒေါ်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း သူမ၏အဒေါ်မှာ သူမ တစ်သက်တာတွင် တွေ့ဖူးသမျှ အထက်တန်းအကျဆုံးနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်အရှိဆုံး အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ဝန်ခံရပေမည်။
သူမသည် အဝတ်အထည် အလုပ်ရုံငယ်လေးတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ အလုပ်သမားများ ငှားရမ်းကာ၊ အဝတ်အထည်စက်ရုံငယ်လေးတစ်ခုကို စတင်ခဲ့ကာ၊ ပေကျင်းတက္ကသိုလ် (Bei University) တွင်လည်း စာသင်ကြားပေးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အရာရာပေါင်း ဘယ်နှစ်ခုတောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ကို စဉ်းစား၍ပင် မရနိုင်ပေ။
"မင်းတို့ရဲ့ဦးလေး ကံကောင်းတာပါ" ဟု အမေကျိုးက ပြုံးလျက်ဆိုသည်။
သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကံကောင်းထိုက်တန်လှပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဇနီးမျိုးကို ရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ဘဝတွင် စိုးရိမ်စရာဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေလေပြီ။
သို့သော် ရှုရှန်းမေက ထိုအကြောင်းကို ဆက်၍ စဉ်းစားမနေလိုပေ။ သူမက သူမ၏အမေနှင့် ညီမငယ်များကိုပါ ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် နည်းလမ်းရှာလိုနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာရှိ ဘဝက များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး ကျေးလက်ဒေသနှင့် လုံးဝ မယှဉ်သာနိုင်သောကြောင့်တည်း။ ထို့အပြင် သူမ၏အမေက အပ်ချုပ်တတ်သေးရာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပါက အလုပ်ရုံငယ်လေးတွင်လည်း ဝင်ကူပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် ဤအတွေးများကို သူမ၏စိတ်ထဲတွင်သာ တင်းကျပ်စွာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ထုတ်ပြောရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။
နာရီကိုးနာရီမထိုးမီတွင် ကျိုးရှရှုရှနှင့် ဆူဒါလင်တို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
အမေကျိုးက "အပြင်မှာ ရာသီဥတုက ပိုပိုအေးလာပြီ။ အရောင်းအဝယ်တွေ ကျဆင်းလာပြီလား" ဟု မေးမြန်းသည်။
"ကျွန်မရဲ့ စတုတ္ထမမက အမျိုးသားသုံး ဝါဂွမ်းထူအဝတ်အစားတွေ အစုလိုက် စီစဉ်ပေးထားတယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲဒါတွေနဲ့ဆိုရင် အရောင်းအဝယ် ဆိုးမှာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးရှရှုရှက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
မှန်ပေသည်၊ သူမ၏ စတုတ္ထမမနောက်ကို လိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ ယနေ့ညတွင် အရောင်းအဝယ်မှာ ပို၍ပင် ကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး သူမအနေဖြင့် တစ်ယွမ်ကျော်ကျော် အမြတ်ငွေရခဲ့သည်။
"ဒါလင်၊ မနက်ကျရင် လမ်းဘေးမှာ ဟော်ကာလုပ်ပြီး လိုက်မရောင်းတော့ဘူး။ အဲဒီအစား ငါတို့ရဲ့မိဘတွေကို ရေချိုးခန်းကိုခေါ်သွားပြီး ရေချိုးပေးကြရအောင်" ဟု ကျိုးရှရှုရှက အကြံပြုသည်။
"အင်း၊ ကောင်းပြီလေ" ဟု ဆူဒါလင်က အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"အဒေါ်၊ ကျွန်မရော မနက်ဖြန် အဘွားနဲ့အတူ လိုက်သွားလို့ရမလားဟင်" ဟု ရှုရှန်းမေက မေးသည်။
"ရတာပေါ့။ ထမင်းလာစားပြီး ခြောက်နာရီကျော်ရင် ထွက်ကြတာပေါ့။ မင်းသွားတဲ့လမ်းကြုံရင် စတုတ္ထမမကိုပါ လိုက်လာမလားလို့ မေးခဲ့ဦး" ဟု ကျိုးရှရှုရှက ပြန်ဖြေလေသည်။
ရှုရှန်းမေက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အချိန်အများစုတွင် ရှုရှန်းမေက ညအိပ်ရန် ထိုနေရာတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်လေ့ရှိသည်။ အခန်းများစွာ ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ သူမအတွက် စာကြည့်ခန်းကို တစ်ခန်းလုံး တစ်ဦးတည်း သီးသန့်ရရှိထားလေသည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် သူမ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ထိုသို့ဖြစ်ရာ ခေါက်ဆွဲဆိုင်တွင် ကျိုးအာနီ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း အာနီအနေဖြင့် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ တံခါးကို ခိုင်ခိုင်မာမာ သော့ခတ်ထားလိုက်လျှင် ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိပေ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် တစ်ဦးတည်း အိပ်ရသည်မှာ ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလှပေသည်။ ရှုရှန်းမေမှာ မကြာခဏ ရေမဆေးတတ်သဖြင့် ခြေချွေးနံ့ဆိုးတတ်ရုံသာမက အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း အကျယ်ကြီး အော်ပြောတတ်သည့် အလေ့အထလည်း ရှိနေသေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့၏ အမျိုးသားအဝတ်အထည်ဆိုင်ကို ရက်ပေါင်းသုံးရက်အတွင်းမှာပင် အပြီးအစီး ပြန်လည်မွမ်းမံပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ မှာယူထားသော အထည်အရေအတွက် အပြည့်အစုံ ပြီးစီးရန် တစ်လခွဲ အချိန်ယူရမည်ဟု ဝမ်ယွမ်နှင့် သဘောတူညီထားခဲ့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့က ဆိုင်စောစောဖွင့်လှစ်နိုင်ရန်အတွက် အထည်တစ်ဝက်ကို ဦးစွာသွားရောက် ထုတ်ယူခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော ကုန်ပစ္စည်းများကိုမူ နောက်မှ ဆက်လက်ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။
အမျိုးသားအဝတ်အထည် ရောင်းဝယ်ရေးလုပ်ငန်းမှာ အမျိုးသမီးအဝတ်အထည်လိုင်းကဲ့သို့ ရူးသွပ်လောက်အောင် အရောင်းအဝယ် ပေါက်ကွဲနေသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာတော့ လည်ပတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ဖွင့်သည့် ပထမနေ့တွင် ဝါဂွမ်းထူအဝတ်အစား သုံးဆယ့်သုံးထည် ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယနေ့တွင်မူ အရောင်းအဝယ် အနည်းငယ် တက်လာပြီး အထည်နှစ်ဆယ်နီးပါးအထိ ရောင်းရလေသည်။
အမျိုးသမီးအဝတ်အထည်ဆိုင်၏ ရူးသွပ်ဖွယ် အရှိန်အဟုန်မျိုးကို မမီနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ ကောင်းမွန်ခိုင်မာသော စတင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အရှုံးပေါ်မည် မဟုတ်ဘဲ ရှိရင်းစွဲအတိုင်း တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက်စီမံသွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဝါဂွမ်းထူအဝတ်အစားများ ရောက်ရှိလာပြီကို သိရှိရသဖြင့် ကျိုးရှရှုရှသည် လမ်းဘေးတွင် ထွက်ရောင်းရန်အတွက် အချို့ကို လာရောက်ယူသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ စတုတ္ထမမက သူမအား တစ်ထည်လျှင် ငါးဆယ်ပြားနှုန်းဖြင့် အမြတ်ဝေစု ခွင့်ပြုပေးထားလေသည်။
ဤအခြေအနေသည် နိုဝင်ဘာလအထိ တည်ရှိနေခဲ့သည်။ နှင်းများ စတင်ကျဆင်းလာသောအခါတွင်မူ လမ်းဘေးတွင် အဝတ်အစားရောင်းချခြင်းကို ရပ်နားလိုက်ရတော့သည်။
ထိုအချိန်ကျမှသာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ခြင်း၏ ကောင်းကျိုးအကျိုးများကို သူမ အမှန်တကယ် တွေ့မြင်လာရလေသည်။ နှင်းကျခြင်းက ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးအပေါ် သဘာဝအလျောက် သက်ရောက်မှုရှိလာပြီး ၎င်းတို့၏ ဆိုင်များရှိ အရောင်းအဝယ်များကို အနည်းငယ် ကျဆင်းစေခဲ့သော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့်မူ အရောင်းအဝယ်မှာ တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အတန်းများကို ပုံမှန်ထက် စောစီးစွာ ပြီးဆုံးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည့် ရှားပါးအခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိခဲ့သဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်ကို ရှာဖွေရန် သွားခဲ့သည်။ "ရေချိုးခန်းကို သွားကြမလား"
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ဇနီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏အပြုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အယောင်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့ပါးစပ်ထောင့်များလည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ "ဒုတိယမြောက်သား အတန်းပြီးလို့ ထွက်လာတာကို အရင်စောင့်ဦးလေ"
ကျိုးရွှမ် အတန်းပြီး၍ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင်က ဆိုင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုတာဝန်များကို သူ့ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ပြီး ထိုနေ့ညနေတွင် ၎င်းတို့ဘာသာ ထמင်းစားကြရန် ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဇနီးဖြစ်သူနှင့်အတူ အိမ်သို့ပြန်ကာ အဝတ်အစား အပြောင်းအလဲ ယူပြီးနောက် ရေချိုးခန်းဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။
လန်းဆန်းစေသော ရေချိုးမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ဦးစလုံးသည် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ ကင်မွန်းဘဲ (Roasted Duck) ကို သုံးဆောင်ရင်း အတူတကွ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော အချိန်လေးကို ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။
"ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ။ အိမ်ပြန်ကြရအောင်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က သူမ၏ခင်ပွန်းကို ချစ်ခင်နှစ်လိုဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လျက် ပြောဆိုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘေလ်ရှင်းကာ ဇနီးဖြစ်သူ၏လက်ကို ချိတ်လျက် အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုညတွင် သူတို့သည် အစောကြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြလေသည်။
ကျိုးခိုင်၊ ဟူဇီနှင့် အခြားသူများ ဆိုင်များကို ပိတ်သိမ်းပြီး အိမ်သို့ပြန်လာကာ ညဆယ်နာရီအထိ ရုပ်မြင်သံကြား ထိုင်ကြည့်နေကြစဉ်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့သောက်ရန် ထွက်လာပြီး ပျားရည်နှင့် ရောစပ်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်သယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။
အရွယ်ရောက်ခါစ လူငယ်သုံးဦးမှာမူ လုံးဝကို ဘာမှမသိနားမလည်ဘဲ ရှိနေကြဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။