သူမသည် သူမ၏ သမီးငယ်လေးနှစ်ယောက်ကို အောက်ထပ်တွင် ဆော့ကစားရန် ထားခဲ့ပြီးနောက် ကျိုးရှ က စတုတ္ထမောင်နှမဝမ်းကွဲတော်စပ်သူကို ရှာဖွေရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ထမင်းရော စားပြီးပြီလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မေးလိုက်သည်။
"နောက်မှ အမတို့နဲ့အတူ စားလိုက်ပါမယ်" ဟု ကျိုးရှ က လုံးဝ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "လုပ်ငန်းတွေက ဘယ်လိုနေလဲ"
ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှတို့က အလွန်ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ကြသည်။ သူတို့၏ ပေါက်ပေါင်ဆိုင်ကို မနက်စောစောမှစ၍ ညစာစားပြီးသည်အထိ ဖွင့်ထားကာ ပိတ်ချိန်မရှိသလောက်ပင် တစ်နေ့လုံး လုပ်ကိုင်ကြသည်။
"တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်။" သူမ၏ လုပ်ငန်းအကြောင်း ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ကျိုးရှ ၏ မျက်နှာတွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ထွန်းလင်းလာသည်။
ယခုဆိုလျှင် အောက်တိုဘာလအကုန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာလည်း နှစ်လနီးပါး ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။ ပထမလတွင် သူတို့သည် ယွမ် ၁၀၀ ကျော်ကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းက သူမနှင့် ဒါလင်တို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် စိတ်အေးချမ်းစေသည့် အားဆေးတစ်ခွက်သဖွယ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ယခုလ ဝင်ငွေကတော့ ပေါက်ပေါင်ဆိုင်က ဘယ်လောက်အထိ အမြတ်အစွန်းကောင်းကြောင်းကို ကျိုးရှ အဖို့ ပို၍ပင် ထင်ရှားစေခဲ့သည်။
ဆူဒါလင် သည် သာမန်ထက် ထက်မြက်ပြီး လုံ့လဝီရိယရှိသော ယောက်ျားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤလထဲတွင် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဝယ်ယူခဲ့သည်။ နံနက်ပိုင်းတွင် သူက ဆိုင်ကို ကျိုးရှ ၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံခဲ့ပြီး - သို့သော်လည်း သူမ၏မိခင် အမေကျိုး က အမြဲလိုလို လာရောက်ကူညီပေးတတ်သည်။
သူ့အတွက်မူ သူသည် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကို မောင်းနှင်ကာ ရွေ့လျားပေါက်ပေါင်ဆိုင်အဖြစ် လှည့်လည်ရောင်းချသည်။ သူသည် အတွင်းဘက်တွင် သန့်ရှင်းသော အဝတ်စနှစ်ထပ်ခံထားသည့် ဖော့ဘူးတစ်ဘူးကို အသုံးပြုကာ ပေါက်ပေါင်များကို ထုပ်ပိုးရန် ဆီစက္ကူများကို ထည့်လာပြီး လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေစေသည်။
လုပ်ငန်းက တကယ်ကို အောင်မြင်ထွန်းကားနေသည်။ ဆိုင်တွင် ရောင်းချမှုနှင့် လှည့်လည်ရောင်းချမှုများကို ပေါင်းလိုက်လျှင် ဤလအတွက် - မကုန်ဆုံးသေးသည့်တိုင်အောင် - ယွမ် ၂၀၀ ကျော်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးရှ တစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ရွှင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
"ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ပါ။ အနာဂတ်မှာ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ကာ အားပေးစကား ဆိုသည်။
"စတုတ္ထမောင်နှမဝမ်းကွဲရေ၊ ရှုရှန်းမေက မနေ့က အိမ်မှာ ရုပ်မြင်သံကြားသွားကြည့်ရင်း မင်းတို့ဆိုင်မှာ အဝတ်အထည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ထပ်ဖွင့်တယ်လို့ ပြောပြတယ်" ဟု ကျိုးရှ က စကားစလာသည်။
"ငါက အပျော်သဘောနဲ့ စမ်းလုပ်ကြည့်နေတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
"အဲဒါကို ဘာလို့ အပျော်သဘောလို့ ပြောရတာလဲ။ စတုတ္ထမောင်နှမဝမ်းကွဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထက်မြက်ရတာလဲ" ဟု ကျိုးရှ က မနာလိုမှုအပြည့်ပါသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ "ငါသာ မင်းရဲ့ ထက်မြက်နိုင်စွမ်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ရှိရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ!"
သူမ၏ စတုတ္ထမောင်နှမဝမ်းကွဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခေတ်မီအမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ မလုပ်တတ်သည်ဟူ၍ မရှိပေ - ယောက်ျားအများစုထាក់ပင် ပိုမိုစွမ်းဆောင်နိုင်ပေသည်။
သူ့ရဲ့ စတုတ္ထမောင်နှမဝမ်းကွဲက ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကိုလည်း ဖွင့်လှစ်ထားသေးသည်။ ကျိုးရှ အနေဖြင့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်မှ တိကျသော ဝင်ငွေပမာဏကို မသိရသော်လည်း၊ သူတို့၏ ပေါက်ပေါင်ဆိုင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်း၏ အောင်မြင်မှုကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။ အများဆုံးအားဖြင့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်သည် ယွမ် ၂၀၀ ကျော်လောက်သာ မြတ်ပေမည်။ အမြတ်အစွန်း အလွန်ကောင်းသော်လည်း အဝတ်အထည်ဆိုင်လောက်တော့ မမီနိုင်ပေ။
ကျိုးအာနီ က များများစားစား မပြောခဲ့သော်လည်း ရှုရှန်းမေ ကတော့ အလုပ်အထူးများသည့် အချိန်မျိုးတွင် အဝတ်အထည်ဆိုင်က တစ်လလျှင် ယွမ် နှစ်ထောင်မှ သုံးထောင်အထိ ဝင်ငွေရရှိနိုင်ကြောင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေါက်ကြားစေခဲ့သည်။ သဘာဝကျကျပင် ကုန်ကျစရိတ်များနှင့် လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုစရိတ်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်ဖြစ်သော်လည်း အမြတ်အစွန်း ရာခိုင်နှုန်းမှာမူ ကြီးမားလှသည်မှာ သေချာပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ စတုတ္ထမောင်နှမဝမ်းကွဲသည် နှစ်အစတွင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်ပြီး နှစ်အဆုံးတွင် နောက်ထပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တတ်နိုင်ပါမည်နည်း။
ကျိုးရှ ခန့်မှန်းခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ အဝတ်အထည်ဆိုင်မှ အမြတ်အစွန်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရေတွက်၍ မကုန်နိုင်အောင် များပြားလှပြီး၊ ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် မားချန်မင် အလုပ်ဖြုတ်ခံရကြောင်း ကြားသိချင်းချင်းပင် သူမထံတွင် အလုပ်ခန့်အပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အလုပ်ရုံငယ်လေးတစ်ခုကိုပါ ထပ်မံဖြည့်စွက်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ကြားခံကုန်သည်များမှတစ်ဆင့် ဆက်ဆံရန် မလိုတော့ဘဲ အဝတ်အထည်ဆိုင်၏ အမြတ်အစွန်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် အဝတ်အထည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်တည်းမှပင် အမြတ်ငွေ ယွမ် ၃,၀၀၀ နီးပါး ရရှိခဲ့သည်။
ထိုအပြင် လူ့အထည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကိုပါ ထပ်မံဖွင့်လှစ်ခြင်းမှာ ပြဿနာကြီး မဟုတ်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို စီမံခန့်ခွဲပြီးပြီဆိုလျှင် ဒုတိယဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လည်ပတ်ခြင်းမှာ ကြီးမားသော ကွာခြားချက် မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"စတုတ္ထမောင်နှမဝမ်းကွဲ၊ ငါ့အတွက် မင်းရဲ့ အလုပ်ရုံငယ်လေးကနေ အဝတ်အစားတချို့ယူပြီး ညဘက်ရောက်ရင် ရင်ပြင်မှာ လမ်းဘေးဈေးဆိုင်လေး လိုက်ခင်းရောင်းချင်တာ ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု ကျိုးရှ က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးမြန်းသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာငယ်ငယ်လေးနဲ့ အဝတ်အထည်စက်ရုံလဲ။ ဒါက ရိုးရိုး အလုပ်ရုံငယ်လေးပါလေ" ထို့နောက် သူမက ဆက်လက်၍ "ယူချင်ရင်တော့ ယူလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ပင်ပန်းတာတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား" ဟု ပြောသည်။
ဆူဒါလင် မှာ နံနက်စောစောထရသူ ဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင် အနားယူနိုင်သော်လည်း ညဘက်ရောက်သည့်အခါတွင်မူ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများ ညောင်းညာပန်းနယ်နေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူ အစောကြီး အနားယူနိုင်လျှင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။
"ငါ သေချာပေါက် ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်။ တစ်ထည်ကို ဘယ်လောက် မြတ်မှာလဲ" ဟု ကျိုးရှ က တက်တက်ကြွကြွဖြင့် ဆက်မေးသည်။
သူမ၏ စစ်မှန်သော စိတ်ပါဝင်စားမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး "တစ်ထည်ကို ငွေကြေး သုံးဆယ်ပြားစီ အမြတ်တင်ပြီး ရောင်းခွင့်ပေးမယ်။ စလုပ်တဲ့အနေနဲ့ တစ်နေ့ကို ငါးထည် စထုတ်ပေးနိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
တစ်ထည်ကို သုံးဆယ်ပြားဆိုသည်မှာ များလှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း တစ်နေ့လျှင် ငါးထည်နှုန်းဖြင့် တွဲလိုက်သောအခါတွင်မူ အလွန်အမင်း နည်းပါးသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ ညတိုင်း နှစ်ထည် သို့မဟုတ် သုံးထည်ကို ရောင်းချနိုင်ခဲ့လျှင် သာမန်အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ တစ်နေ့တာ လုပ်ခလစာနှင့် နီးစပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီလေ!" ကျိုးရှ တွင် အဆိုပါ အခြေအနေများနှင့် ပတ်သက်၍ မကျေနပ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ဘဲ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်သည်။
ရက်များကို ရတွက်ကြည့်လိုက်လျှင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေရှာရန် အလုပ်အကိုင်စစ်စစ် မရှိခဲ့သည်မှာ အတော်လေး ကြာပေပြီ။ သူမ၏ ဟောင်းနွမ်းသော အလုပ်တွင် ဆက်လက်လုပ်ကိုင်စဉ်က သူမ၏ လစာမှာ တစ်လလျှင် ယွမ် ၂၀ ကျော်သာ ရှိခဲ့သည် - ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း မများလှပေ၊ ဆူဒါလင် ရရှိသည့် လစာ၏ တစ်ဝက်သာ ရှိသည်။ သို့သော် ထိုယွမ် အနှစ် ഇരുဆယ်ကျော်လေးမျှသာ ဖြစ်စေကာမူ ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေရရှိခြင်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် လေးနက်သော ကျေနပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
အိမ်ရှင်မ တစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်ခြင်းတွင် မည်သည့် အပြစ်မှ မရှိသော်လည်း ကျိုးရှ က အလုပ်လုပ်ကိုင်ခြင်းကို အကျွမ်းတဝင် ရှိနေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းငယ်လေးတစ်ခုကို အသည်းအသန် ပြန်လည်လိုချင်နေခဲ့သည်။
ထိုနေ့တွင်ပင် သူမသည် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်တွင် သူတို့နှင့်အတူ စားသောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူမသည် အဝတ်အထည် ငါးထည်ကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကလေးများကို အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုးတို့၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ထားခဲ့ပြီးနောက် ကျိုးရှ သည် ဆူဒါလင် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လမ်းဘေးဈေးဆိုင် ခင်းကျင်းရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုအဝတ်အထည် ငါးထည်နှင့်အတူ သူမ၏ လမ်းဘေးဈေးသည်လုပ်ငန်း တရားဝင် စတင်လာခဲ့သည်။
ဆူဒါလင် တွင် မည်သည့်ကန့်ကွက်ချက်မျှ မရှိပေ။ ပေါက်ပေါင်ဆိုင်မှာ တည်ငြိမ်ပြီး အမြတ်အစွန်း လုံလောက်စွာ ရရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ အကယ်၍ သူ့ဇနီးသည်က ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ပြီး အပိုဝင်ငွေရှာလိုပါက သူက အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့ပေးမည် ဖြစ်သည်။
အဝတ်အထည် ငါးထည်သာ ရှိသော်လည်း ဤအချိန်ကာလတွင် လမ်းဘေးဈေးဆိုင်များမှာ အလွန်အမင်း လူကြိုက်များထင်ရှားနေသည်။ ကျိုးရှ သည် လူစည်ကားရာ နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူမ၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရောင်းချလေသည် - "အဝတ်အစားသစ်တွေပါ။ အသစစစ၊ စက်ရုံက တိုက်ရိုက်ယူလာတာပါ။ ဈေးနှုန်းချိုသာစွာနဲ့ ရောင်းချနေပါတယ်၊ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ မည်သူမဆို လာရောက်ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်!"
အဝတ်အထည် ငါးထည်မှာ စတိုင်လ်နှင့် အရောင်အသွေး ကွဲပြားခြားနားသော ငါးမျိုးဖြစ်သည်။ အရည်အသွေးအရဖြစ်စေ၊ ဒီဇိုင်းအရဖြစ်စေ ထိပ်တန်းအဆင့်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် စပ်စုလိုစိတ်ရှိသော လမ်းသွားလမ်းလာများ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ လာရောက်ကြည့်ရှုသူတိုင်း ဝယ်ယူသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း အဝတ်အထည် ငါးထည်စလုံးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကုန်စင်သွားခဲ့သည်။
ထိုပစ္စည်းငါးခုမှ သူမအား ယွမ် တစ်ဝက်နှင့် တစ်ယွမ် စုစုပေါင်း တစ်ယွမ်ခွဲ အမြတ်ကို ရရှိစေခဲ့သည်။ ကျိုးရှ တစ်ယောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်နာရီပင် မကြာလိုက်ပေ။
"ဒါလင်၊ မြို့တော်မှာ ပိုက်ဆံရှာရတာ အရမ်းလွယ်တာပဲ!" ဟု ကျိုးရှ က ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ဝေဆာလျက် ပြောသည်။
ဆူဒါလင် က အပြုံးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး၊ သို့သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် လေးနက်သော ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခု အပြီးအပိုင် ကိန်းအောင်းသွားခဲ့သည်။ သူတို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဥ်က သူသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ သို့သော် မြို့တော်တွင် နောက်ဆုံး နှစ်လကြာ နေထိုင်ပြီးနောက်၊ လူတစ်ဦးသည် ပျင်းရိခြင်းမရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး အမြဲတမ်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနိုင်ပြီး မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်သည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်လာခဲ့သည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် အဝတ်အစားတွေ ထပ်ယူလို့ရမလားဆိုပြီး စတုတ္ထမောင်နှမဝမ်းကွဲကို သွားမေးဦးမယ်" ဟု ကျိုးရှ က ကြွေးကြော်လိုက်သည်။
သူမ၏ စကားအတိုင်းပင် မနက်ဖြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် စတုတ္ထမောင်နှမဝမ်းကွဲကို သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ယခင်အသုတ်ကို အကုန်ရောင်းချပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
"စတုတ္ထမောင်နှမဝမ်းကွဲ၊ မင်းရဲ့ အလုပ်ရုံကနေ အဝတ်အစားတွေ ထပ်ပေးလို့ရမလား။ အသုတ်ကြီးကြီး ထပ်ယူချင်လို့" ဟု ကျိုးရှ က တောင်းဆိုသည်။
"အလုပ်ရုံဘက်ကနေတော့ အဲဒီလို လုပ်လို့မရဘူးလေ၊ အဲဒါတွေက ဆိုင်နှစ်ဆိုင်အတွက် သီးသန့်ဖြစ်လို့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ အပြင်အဝတ်အထည်စက်ရုံကနေ ငါ အရင်းအနှီးလုပ်ပြီး ယူလာတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ လက်ကားစနစ်နဲ့ ထောက်ပံ့ပေးလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမြတ်ရာခိုင်နှုန်းကတော့ တစ်ထည်ကို နှစ်ဆယ်ပြားပဲ ဖြစ်မှာနော်"
အိုဝတ်အထည်များကို အဝတ်အထည်စက်ရုံမှ တိုက်ရိုက် ရယူခဲ့ခြင်းကြောင့် သူမ၏ မူလကုန်ကျစရိတ်မှာ သဘာဝကျကျပင် ပိုမိုမြင့်မားပေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကုန်ကျစရိတ်ဈေးနှုန်းဖြင့် ကျိုးရှ ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးရန် မည်သည့်အခါမျှ စီစဉ်ထားခြင်း မရှိပါ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမလည်း လုပ်ငန်းလည်ပတ်နေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွမ် နှင့် ပြုလုပ်သည့် စာချုပ်ညှိနှိုင်းမှုတိုင်းသည် သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို လိုအပ်ပေသည်။ သူတို့သည် ကျေနပ်စရာမရှိသော စက်ရုံများစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယွမ် ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လုပ်ငန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ အကယ်၍ ဤအဝတ်အထည်များကို ကျိုးရှ ထံသို့ လက်ကား မရောင်းချခဲ့လျှင်တောင်မှ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်များက ၎င်းတို့ကို အလွယ်တကူ ရောင်းချနိုင်ပေသည်။ သူမအနေဖြင့် ကျိုးရှ ထံသို့ ဤကဲ့သို့ ကမ်းလှမ်းရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ ကောင်းမွန်သော မိသားစုဆက်ဆံရေးကြောင့် ကူညီဖေးမလိုသည့် စေတနာကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးဦးသာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်မူ? လက်ကားဈေးနှုန်းရဖို့ပင် ကံကောင်းရပေမည်၊ အမြတ်ဝေစုရဖို့ ဆိုသည်မှာ ဝေးစွပင်တည်း။
ထို့ကြောင့် မည်သူကမျှ သူမကို စိတ်နှလုံးမကောင်းသူဟု မပြောနိုင်ပေ - ဤသည်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အပြန်အလှန် အကျိုးရှိစေသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဤကျေးဇူးပြုမှုကို လုပ်ဆောင်ပေးခြင်းအတွက် မည်သည့် မာန်မာနကိုမျှ မခံစားရပေ၊ ကျိုးရှ က သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ရိုးသားသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့်သာ ငွေရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပါဝင်ပတ်သက်သူ အားလုံးအတွက် နိုင်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်ပေသည်။