ဒီလိုဈေးနှုန်းမျိုးက တကယ်ကို တောင်နဲ့မြေလို ကွာခြားလွန်းလှပေသည်။
တွေးကြည့်လျှင် ခရိုင်မြို့ရှိ လင်းတတိယအစ်ကို့ဆိုင်က ကုန်ကျစရိတ်က ဘယ်လောက်လဲ။ တတိယအစ်ကို ဝယ်ခဲ့တဲ့ဆိုင်ကရော ဘယ်လောက်လဲ။
သို့သော်လည်း မြို့တော်က မြို့တော်ပင် မဟုတ်ပါလော။ ဒီလိုအချိန်မှာတောင် လူအချို့ကို အရင်ချမ်းသာလာစေဖို့ ထောက်ခံအားပေးနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ နောက်မှ လိုက်လာကြရဦးမည်ဖြစ်သည်။ သူဌေးနဲ့ ဆင်းရဲသားကြားက ကွာဟချက်က အဲ့ဒီလောက်ကြီး မကြီးမားသေးပေမယ့် အချို့သော ကွာခြားချက်တွေကတော့ မွေးရာပါပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
ဒီနေရာက ဆိုင်တွေကတော့ ဒီလိုဈေးနှုန်းမျိုးကိုသာ ပေးရပေလိမ့်မည်။
"ဖြစ်မှာပါပဲ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ရိုးသားပွင့်လင်းစွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ သူ မပြောခဲ့သည်မှာကား ဆိုင်ရှင်က ငွေကြေး မချို့တဲ့ဘူးဆိုလျှင် သူတို့အနေနဲ့ အဲ့ဒီဈေးနဲ့တောင် ရောင်းချင်မှ ရောင်းပေလိမ့်မည်။ သူက သူ့ညီမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါလင်နဲ့အတူ ပိုက်ဆံရှာပါ။ ဒီဆိုင်ကို မဝယ်ဖြစ်ဘူးဆိုရင်တောင် တခြားနေရာကနေ တစ်ဆိုင်တော့ ဝယ်ရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ့ဇနီးပြောတာအရဆိုလျှင် ဒီလိုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အိမ်ခြံမြေ မဝယ်ထားဘူးဆိုရင် နောင်လာမည့်နှစ်တွေမှာ ပိုပိုပြီး ကြီးမြင့်လာတော့မှာ ဖြစ်သည် - အထူးသဖြင့် နောင်လာမည့်မျိုးဆက်တွေရဲ့ တကယ့် မိုးထိအောင် မြင့်မားတဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို ထည့်တွေးလိုက်မယ်ဆိုလျှင် ပိုလို့တောင် ဆိုးရပေလိမ့်မည်။ ကျိုးချင်ပိုင်ရဲ့ အမြင်အရဆိုလျှင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တကယ် ဝယ်ယူနိုင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် စီးပွားရေးလုပ်ကိုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်ရော အိမ်တစ်လုံးပေါ့။
ထို့ကြောင့် သူက သူ့ညီမနဲ့ ယောက်ဖဖြစ်သူကို အမြန်ဆုံး ဝယ်ယူဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
"စတုတ္ထအစ်ကို၊ စတုတ္ထမမတို့ရော ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားထားကြရဲ့လား" ဟု ကျိုးရှ က မေးလိုက်သည်။
"သေချာပေါက် စဉ်းစားထားတာပေါ့။ ပိုက်ဆံရတာနဲ့ ချင်ပိုင်ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကို ဝယ်မှာလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ပြင်ပလူတွေအနေနဲ့ကတော့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ရဲ့ အမြတ်အစွန်းကို သေချာ သိကြမည်မဟုတ်ဘဲ အဝတ်အထည်ဆိုင်ရဲ့ စီးပွားရေးကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်နေပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အာအဲက စာရင်းတွေကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ နေ့စဉ်ဝင်ငွေက အလွန်များပြားသော်လည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံငွေကိုတော့ နုတ်ယူထားခြင်း မရှိသေးပေ။ အမြတ်အစွန်း ကြီးမားတယ်ဆိုတာကို သိထားသော်လည်း အတိအကျ ရာခိုင်နှုန်းကိုတော့ သူမအနေနဲ့ အပြည့်အစုံ မသိရသေးပေ။
"ဒါဆိုရင် ငါတို့လည်း ကြိုးစားပြီး ဝယ်လို့ရမလားဆိုတာကို ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ကျိုးရှ က လေးလေးနက်နက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဒါက တကယ်ဈေးကြီးတာပဲ။ ခဏစောင့်ကြည့်ဦးမလား၊ နောက်ကျရင် ဈေးပေါသွားမလား" ဟု အမေကျိုး က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"နောင်လာမည့်အချိန်တွေမှာ ပိုပိုပြီး ဈေးကြီးလာတော့မှာပါ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ခေါင်းယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
ခဏတာ ထိုင်ပြီးနောက်တွင် ကျိုးချင်ပိုင်နှင့် စုဒါလင်တို့က ရေချိုးခန်းသို့ သွားရောက်ပြီး ရေချိုးခဲ့ကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးရှ နှင့် အမေကျိုး တို့ကို လိုက်ချင်ကြသလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ အမေကျိုး က ငြင်းဆိုခဲ့သဖြင့် သူမက ကျိုးရှ နှင့်အတူ သွားခဲ့လေသည်။
ကျိုးရှ က သူမ၏ မမဖြစ်သူ၏ ကျောကို အရင်တိုက်ပေးခဲ့ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ကျောကို ပြန်လည် တိုက်ပေးခဲ့သည်။
"စတုတ္ထမမ၊ ကျုပ်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပြောင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုများ ရှိမလားဟင်" ဟု ကျိုးရှ က မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဒီကိုလာရောက် နေထိုင်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ သူမက ဒီနေရာကို တကယ်ကို သဘောကျလာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူတို့အနေနဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဝယ်ဖို့ပါ စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်တာကြောင့် အနာဂတ်မှာ ဘယ်မှာ အခြေချရမလဲဆိုတာက သံသယဝင်စရာ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမက အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို အပြီးအပြတ် လုပ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။
"အဲ့ဒါက မလွယ်လှဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
အနာဂတ်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းတယ်ဆိုတာက ဘယ်တော့မှ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
"လောလောဆယ်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်နေလိုက်ပါဦး။ ကလေးတွေရဲ့ ကျောင်းပညာရေးနဲ့ တခြားကိစ္စတွေလည်း ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။ "သတင်းကောင်းတစ်ခုခု ကြားရတာနဲ့ အမြန်ဆုံး အကြောင်းကြားပေးပါမယ်။"
အဒေါ်မားနှင့် ဦးလေးမားတို့က မားချန်မင်ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့နိုင်ဖို့အတွက် အလွန်ကြီးမားတဲ့ အခက်အခဲတွေကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။ အဒေါ်မားပြောတာကို သူမ ကြားခဲ့ရဖူးသည်မှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်း အောင်မြင်စွာ ပြောင်းနိုင်ဖို့အတွက် ယွမ်နှစ်ထောင်ကျော် သုံးခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။ အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်တဲ့ အဘိုးအဘွားနှစ်ယောက်ရဲ့ စုဆောင်းငွေ အကုန်နီးပါး ကုန်သွားခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သားအဖ ပြန်လာနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေက တန်ဖိုးရှိရှိ သုံးလိုက်ရတယ်လို့ မှတ်ယူရပေမည်။
သို့သော်လည်း လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးရှ အနေနဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ဖို့သက်သက်နဲ့ အဲ့ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ငွေပမာဏမျိုးကို အကုန်အကျ မခံစေချင်ပေ။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေကို တခြားဘယ်နေရာတွေမှာ မသုံးနိုင်ဘဲ ရှိမလဲ။ ဒီကိစ္စကိုတော့ နောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။
ကျိုးရှ က သူမ၏ စတုတ္ထမမအပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်အားကိုးထားသူဖြစ်ရာ "ကံကောင်းလို့ စတုတ္ထမမ ရှိနေတာပေါ့။ မရှိဘူးဆိုရင် ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီကိုလာဝံ့ကြမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"လောလောဆယ်တော့ အခက်အခဲတွေကို သည်းခံပြီး ယောက်ဖနဲ့အတူ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ပါ။ မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်က အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။
ဇာတိမြေကို စွန့်ခွာလာကြတယ်ဆိုတာက မလွယ်ကူတဲ့ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒီခေတ်ကြီးက တကယ်ကို ရွှေခေတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အနာဂတ်မှာ လူတွေက ဒီကာလကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုကြတဲ့အခါမှာ နေရာတိုင်းမှာ ရွှေလိုအခွင့်အလမ်းတွေ ရှိနေခဲ့တာကို တွေ့ရှိကြရလိမ့်မည်။ ယခုအချိန်မှာ လူတစ်ယောက်က မုန့်ဖုတ်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ပဲ ဖွင့်လိုက်ရုံနဲ့တောင် အိမ်ခြံမြေလို ရေရှည်တည်မြဲတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရယူနိုင်ဖို့အတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
"အင်းလေ။ ဒါလင်နဲ့ ကျွန်မတို့ ကောင်းကောင်း လုပ်ကြပါ့မယ်" ဟု ကျိုးရှ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
လန်းဆန်းတက်ကြွဖွယ် ရေချိုးပြီးနောက်တွင် သူတို့လည်း ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ကျိုးချင်ပိုင်နှင့် စုဒါလင်တို့က အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ကြပြီး ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှ နှင့် စုဒါလင်တို့က ပြန်သွားကြပြီး လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့ကတော့ အဝတ်အထည်အိတ်တွေကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
"အကြီးကောင်လေ၊ အဲ့ဒီလူဆိုးလေးကလေ။ ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိ စာတစ်စောင်တောင် ပြန်မပို့လာဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က လမ်းတွင် ကျိုးချင်ပိုင်အား ညည်းတွားပြောဆိုလိုက်သည်။
စစ်တက္ကသိုလ်ကို ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးခိုင် က သူ လုံခြုံစွာ ရောက်ရှိကြောင်း အကြောင်းကြားစာကို ပေးပို့ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း ထိုစဥ်ကစ၍ လပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သတင်းစကား တစ်စုံတစ်ရာမျှ မကြားရတော့ပေ။
"အဲ့ဒီမှာ စည်းကမ်းတင်းကျပ်လို့ပါ။ အရေးတကြီး ကိစ္စ မရှိဘူးဆိုရင် သတင်းပြန်ပို့ဖို့ မလွယ်ကူပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ထူးဆန်းသည်ဟု မယူဆပေ။
လင်းချင်းဟယ်လည်း ဒါကို ကောင်းကောင်း သိထားပါသည်။ သို့သော်လည်း အဲ့ဒီလူဆိုးလေးကို သူမကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေတဲ့အခါ စိုးရိမ်ပူပန်မိတာကတော့ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။
မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်တော့ ပုံမှန်အတိုင်း ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဘယ်လိုလုပ် မပူပန်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။
သို့သော်လည်း ဒီကာလအတွင်းမှာ လျှို့ဝှက်ထောက်လှမ်းရေးတွေက အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်တာကြောင့် စစ်တက္ကသိုလ်ကလည်း လုံခြုံရေးကို အလွန်တရာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းသိမ်းထားသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူမလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ လွှတ်ထားလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း မိခင်နှင့် သားတို့၏ ရင်နှစ်သည်းနှာ ချိတ်ဆက်နေကြလို့ ဖြစ်ပေမည်၊ နောက်တစ်နေ့ ကျောင်းဆင်းပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် လင်းချင်းဟယ်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး ဖုန်းဖြေနေရင်း သူမကို လှမ်းခေါ်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဖုန်းခေါ်ဆိုနေသူက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လူဆိုးလေးဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လင်းချင်းဟယ်က ချက်ချင်းပင် စတင်ဆူပူတော့သည် - "မင်း လူဆိုးလေး၊ အခုမှပဲ အိမ်ကို ဖုန်းခေါ်ရမှန်း သိတော့တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ အိမ်ကို မဆက်သွယ်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။ မင်းရဲ့ အဘိုးနဲ့ အဘွားက မင်းကို သတိရနေကြတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ အိမ်ဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လား။ မင်းရဲ့ အတောင်ပံတွေ မာသွားပြီဆိုတော့ ပျံသန်းချင်နေပြီပေါ့ ဟုတ်လား။"
ကျိုးခိုင် မှာ သူ့ရဲ့ စိတ်ကြီးဝင်နေတဲ့ အမေဖြစ်သူရဲ့ တရစပ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံလိုက်ရတာကြောင့် စကားပြောဖို့အချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။
အနီးအနားတွင် ရပ်နေကြတဲ့ ကျောင်းသားအချို့က မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ကျိုးခိုင် ထံမှ ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် အကန်ခံလိုက်ရပြီးနောက်မှသာ သူတို့လည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူက မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရင်း မတတ်နိုင်တဲ့ပုံစံဖြင့် "အမေ၊ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ကျောင်းသားတွေ ရှိနေတယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟွန့်!" လင်းချင်းဟယ်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး "ဟိုမှာရော နေလို့ကောင်းရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဒီမှာ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ် အမေ။ စိုးရိမ်မနေနဲ့တော့။ အဘိုးနဲ့ အဘွားရော မြို့တော်ကို ရောက်လာကြပြီလား" ဟု ကျိုးခိုင် က မေးလိုက်သည်။
"ရောက်လာကြပြီ။ မင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးဘွားအေတို့ မိသားစုလည်း ရောက်နေကြတယ်။ မင်းက ဘယ်တော့ ခွင့်ရမှာလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အမေက ကျွန်တော့်ကို သတိရနေလို့လား" ဟု ကျိုးခိုင် က သွားဖြဲရင်း မေးလိုက်သည်။
"မင်း လူဆိုးလေး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သဘောတကျဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင်တော့ သူမက ဒီဆိုးသွမ်းတဲ့ ကလေးကို အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် သတိရနေမိသည် - အဓိကကတော့ ရုတ်တရက် ကွဲကွာသွားရခြင်းအပေါ် မကျင့်သားရသေးလို့ပင် ဖြစ်ပေမည်။
"ကျွန်တော်တို့ လောလောဆယ်တော့ ခွင့်မရသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ တစ်ဝက်ခွင့်ပေးထားတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် အမေဆီကို ဖုန်းဆက်ဖို့ အချိန်ရလာတာပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က ရှင်းပြလိုက်သည်။
"လေ့ကျင့်ရေးက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် တင်းကျပ်တာလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မမေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်။ သိပ်မတင်းကျပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် နိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ဖြေလိုက်သည်။
"မင်းတို့ဘက်မှာ စာတိုက် အမြန်ချောပို့ လက်ခံလို့ရလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"ရပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က "ဒါဆိုရင် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အမေ တစ်ခုခု ပို့ပေးမယ်။ လက်ခံတဲ့အခါ သေချာ လက်မှတ်ထိုးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။
သူတို့လည်း အခြားသော အကြောင်းအရာများစွာကို ဆက်လက် ပြောဆိုကြပြီးနောက်မှသာ တစိမ့်စိမ့် လွမ်းဆွတ်နေလျက်ဖြင့် ဖုန်းကို ချလိုက်ကြသည်။
အနီးအနားတွင် ထိုင်နေတဲ့ အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးဆရာမက ကျိုးခိုင် ကို သေချာပေါက် သိထားပေသည်။ သူက လင်းချင်းဟယ်ဆိုတာ သူ့အမေဖြစ်ကြောင်း ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးကို ကြွေးကြော်ခဲ့ဖူးတာကြောင့် မသိစရာ အကြောင်းကို မရှိပေ။
သူမက ပြုံးလျက်ဖြင့် "သတိရနေလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"သူ့ကို အနားမှာ ရှိတုန်းကတော့ ဒီလောက်ကြီး မခံစားရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ စစ်တက္ကသိုလ်ကို လပေါင်းများစွာ သွားခဲ့တာ၊ အစပိုင်းက လုံခြုံကြောင်း အကြောင်းကြားတာကလွဲလို့ ဒီနေ့မှပဲ သူ့ဆီက သတင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပါပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခံစားချက်အမျိုးမျိုးဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဒီကလေးက အလားအလာ အရမ်းကောင်းပါတယ်။ သူ့အတွက် အရမ်းကြီး စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ထိုအမျိုးသမီးဆရာမကလည်း မိခင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သားဖြစ်သူကလည်း ဒီကိုဝင်ခွင့် မရရှိခဲ့ဘဲ ဝေးလံတဲ့နေရာမှာ ပညာသင်ကြားနေရသူ ဖြစ်သည်။ အလားတူ ခံစားချက်မျိုးကို ကိုယ်ချင်းစာမိသဖြင့် သူမက နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။