အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ သဘာဝကျကျပင် ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်နေကြသည်။
အမေကျိုးက "ဒီအလုပ်ကရော တကယ်အဆင်ပြေပါ့မလား မသိဘူး" ဟု မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က သူမကို အရေးမစိုက်ပေ။ ကျိုးရှအိုမေက ဝင်ပြောလိုက်သည် - "သူသာ ကြိုးစားလုပ်ရင် ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေစရာ မရှိပါဘူး။ စတုတ္ထမောင်နှံရဲ့ တတိယအစ်ကို လုပ်နေတာ ကြည့်လေ၊ အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်လား။"
သာမန်ဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က ဒီလိုစကားမျိုးပြောဖို့ ကျိုးရှအိုမေမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိပါ့မလဲ။
ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လကျော်အတွင်းမှာတော့ ကျိုးရှအိုမေက တကယ်ကို အခြေအနေ အတော်အတန် ခိုင်မာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့ ရောက်လာပြီး တတိယမြောက်နေ့မှာ Su Dalin ရဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်လေး စတင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ အလုပ်က နာမည်ကြီးလောက်အောင် မဟုတ်သေးပေမယ့် အခြေအနေက ဆိုးတော့ မဆိုးလှပါ။
သူက နေ့တိုင်း ကြိုးစားဆဲ၊ သတိထားပြီး လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ အောက်တိုဘာလထဲတွင် ဖက်ထုပ်ဆိုင်က လက်ရှိ ကုန်ကျစရိတ်တွေ နှုတ်ပြီးတာတောင် ယွမ် ၁၃၀ နီးပါး အမြတ်ကျန်ခဲ့သည်။
ဒါက အများကြီး မဟုတ်ပေမယ့် နည်းတာတော့ မဟုတ်ပေ။ Su Dalin ခရိုင်မြို့မှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက ရတဲ့ လစာနှစ်လစာနဲ့ ညီမျှနေသည်။
လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးသွားရတော့သည်။
မုန့်ဖုတ်ဖို့အတွက် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ထပြီး မုန့်စိမ်းနယ်ရတာ စတဲ့ အလုပ်တွေက ပင်ပန်းပေမဲ့ Su Dalin ကတော့ စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်နဲ့ ဆက်လုပ်နေဆဲပင်။
ကျိုးရှအိုမေကတော့ နံနက် ၆ နာရီနီးပါးအထိ ပျင်းရိစွာ အိပ်ပျော်နေတတ်ပြီးမှ ထလာကာ ကူညီပေးလေ့ရှိသည်။
အဲဒီအကြောင်းကိုတော့ မပြောတော့ပါစို့။ ကျိုးရှအိုမေက ဒီဝင်ငွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဆိုင်ရဲ့ အလားအလာကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမတို့ရဲ့ တတိယအစ်ကိုသာ မြို့ပေါ်မှာ ဆိုင်သွားဖွင့်မယ်ဆိုရင်လည်း အတူတူပဲ အောင်မြင်မှာ သေချာတယ်လို့ သူမက ခံစားနေရသည်။
"ဒါတွေ အားလုံးက ဒါဝါရဲ့ ဦးလေး ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ။" အမေကျိုးက ဒီစကားကို ကြားရတာ ဝမ်းသာသလို အနည်းငယ်လည်း အားနာသွားပြီး လင်ချင်းဟယ်ကို ပြောလိုက်သည် - "သူတို့လုပ်နေတာကလည်း တူညီတဲ့ လုပ်ငန်းပဲလေ။ ဒါဝါရဲ့ ဦးလေးဆီက လုပ်ငန်းကို လုသလို ဖြစ်သွားမလားလို့ စိုးရိမ်မိသား။"
"အဲဒီလို လုယူနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိဖို့က တတိယအစ်ကိုနဲ့ တတိယမောင်နှံမှာ ရှိဖို့လိုတာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ တတိယအစ်ကိုက စီးပွားရေးလုပ်တဲ့နေရာမှာ တော်တော်တော်ပါတယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အမေကျိုးမှာ ပြောစရာစကား ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ကျိုးရှအိုမေက ရယ်မောလိုက်ပြီး "အမေရာ၊ အဲဒါကို စိုးရိမ်နေစရာ လုံးဝမလိုပါဘူး။ မြို့ပေါ်မှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ဖို့ဆိုတာ ငွေအများကြီး ကုန်တာလေ။ တတိယအစ်ကိုမှာ အဲဒီလောက် ငွေရှိလို့လား" ဟု ပြောသည်။
"ဒီတစ်ခေါက် ငါပြန်သွားတုန်းက မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထမောင်နှံက ငွေယွမ် ၅၀၀ ပေးခဲ့တယ်။ ငါပြန်မလာခင် အကြီးဆုံးအစ်ကို့ဆီမှာ အဲဒါကို ထားခဲ့တယ်။ သူတို့ဘက်မှာ စီးပွားရေးအတွက် အရင်းအနှီး လိုအပ်တယ်ဆိုရင် အကြီးဆုံးအစ်ကို့ဆီ ခဏသွားပြီး ချေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က ပြန်ပြောပြသည်။
"စတုတ္ထကောင်မလေးက အရာရာကို စဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်လိုက်တာ" ဟု အဖေကျိုးက လင်ချင်းဟယ်ကို သဘောကျအားရသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
ရှေးစကားပုံတစ်ခုရှိသည် - တော်တဲ့ဇနီးကို ရတယ်ဆိုတာ မျိုးဆက်သုံးဆက်စာ ကံထူးလာတာနဲ့ အတူတူပါပဲတဲ့။ အဖေကျိုးက ဒီစကား မှန်ကန်တယ်လို့ အကြွင်းမဲ့ ခံစားရသည်။
အမေကျိုးက သူမရဲ့ အငယ်ဆုံးချွေးမကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ လှိုက်မောနေမိသည်။
လင်ချင်းဟယ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ခပ်ခြောက်ခြောက် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ပါပဲ၊ သူကတော့ သူမကို အမြဲတမ်း လူအများရှေ့မှာ ဂုဏ်ရှိန်တက်အောင် လုပ်ပေးချင်နေတတ်သည်။
"ကျွန်မတို့က တစ်သားတည်းပါပဲ။ အားလုံး အဆင်ပြေကြဖို့ကိုပဲ ကျွန်မက သဘာဝကျကျ မျှော်လင့်တာပေါ့။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ကျွန်မတို့လည်း အိုမင်းသွားကြမှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒါဝါတို့လို လူငယ်တွေရဲ့ ကမ္ဘာဖြစ်လာမှာပါ။ လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ကြတာက ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
"မင်း အဲဒီလို စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်တာကိုက အမေ ကျေနပ်နေပါပြီ" ဟု အမေကျိုးက ပြောသည်။
"အမေ ကျေနပ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မလည်း ကျေနပ်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေသည်။
အမေကျိုးက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသာပြုံးလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟယ်နဲ့ ယောက္ခမတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အရင်တုန်းက အတက်အကျ အနည်းငယ် ရှိခဲ့ဖူးတာကြောင့် ဒီလို မေတ္တာပါတဲ့ အကြည့်တွေကို ခံရတဲ့အခါ သူမမှာ ကြက်သီးပင် ထချင်လာသည်။
ဒီအကြောင်းအရာကို ဒီပါတီနဲ့ပဲ ရပ်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ အခုတော့ စီးပွားရေးက တော်တော်လေး တည်ငြိမ်သွားပြီပဲ။ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဝယ်ပြီး ဆိုင်ကို ရှောင်မေဆီ လွှဲပေးလိုက်ဖို့ မစဉ်းစားထားဘူးလား။ အဲဒါဆိုရင် အစ်ကိုကြီး အပြင်ထွက်ပြီး ဖက်ထုပ်လိုက်ရောင်းလို့ရတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"အင်း... ကိုယ်လည်း... အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက်... ရှိပါတယ်" ဟု Su Dalin က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"စတုတ္ထမောင်နှံရယ်၊ ကျွန်မတို့ဆီမှာ အရသာအမျိုးအစားတွေ နည်းလွန်းမနေဘူးလား" ဟု ကျိုးရှအိုမေက မေးလိုက်သည်။
လက်ရှိအချိန်မှာ ဖက်ထုပ်အမျိုးအစား သုံးမျိုးရှိသည် - မှိုပါသော ဝက်သားဖက်ထုပ်၊ မုန်လာဥစိမ်းပါသော ဝက်သားဖက်ထုပ်နှင့် သာမန်မုန်လာဥဖြူပါသော ဝက်သားဖက်ထုပ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
လင်ချင်းဟယ်က "ရွေးချယ်စရာတွေ နည်းနေတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ထပ်ဖြည့်ချင်တဲ့ အခြားအရသာတွေများ ရှိသေးလား" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
"ကျွန်မက နောက်ထပ်တစ်ခု ထပ်ဖြည့်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ ချဉ်ဖတ်နဲ့ ဝက်သားဖက်ထုပ်ပါပဲ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက ပြောသည်။
"မုန်လာဥနီတွေကို အမျှင်လေးတွေလှီးပြီး ဖက်ထုပ်ထဲ ထည့်လို့ရတယ်။ ကြက်ဥမွှေကြော် ဖက်ထုပ်တွေလည်း ကောင်းပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က အကြံပေးသည်။
"ကျွန်တော်တို့... အားလုံးကို... စမ်းလုပ်ကြည့်မယ်လေ" ဟု Su Dalin က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဖက်ထုပ်အမျိုးအစားတွေ အများကြီး လုပ်ရတော့မှာပေါ့" ဟု အမေကျိုးက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
"လုပ်ရမှာပေါ့... လုပ်ရမှာပါ" ဟု Su Dalin က ပြောသည်။
ဖက်ထုပ်ဆိုင် လုပ်ငန်း ရေရှည်ရပ်တည်နိုင်ဖို့ဆိုရင် အရသာအမျိုးအစား ပိုစုံဖို့လိုတာ သဘာဝပင်။ လူအချို့က ဒီလိုအမျိုးအစားကို စားချင်ကြပြီး အချို့ကျတော့ ဟိုလိုမျိုးကို စားချင်ကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရသာ ပိုစုံလေလေ၊ စာရင်းမျက်နှာပြင်က ရိုးသွားမှာ မဟုတ်လေလေ ဖြစ်သည်။
"အမေက ဒီဘက်ကိစ္စတွေကို နားမလည်ဘဲနဲ့ မပြောပါနဲ့" ဟု ကျိုးရှအိုမေက အသာအယာ ဆူလိုက်ပြီးမှ စတုတ္ထမောင်နှံဘက်သို့ လှည့်ကာ "စတုတ္ထမောင်နှံရေ၊ ဒါလင်က ပဲနို့ပါ ထည့်ရောင်းချင်နေတယ်။ ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု မေးသည်။
"အလုပ်ပမာဏကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါက တကယ်ကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပါပဲ။ ပဲနို့ရောင်းတယ်ဆိုတာ ဝင်ငွေပိုရမယ့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က အားပေးပြောကြားလိုက်သည်။
ကျိုးရှအိုမေ အနေနဲ့ အစပိုင်းတုန်းက Su Dalin ကို စဉ်းစားဖို့ အားပေးခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင်မှ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားရသည်။ သူ ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်လာလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်ပါ။
"အလုပ်တွေ အရမ်းများလာတဲ့အခါ ပျင်းရိမနေနဲ့။ စောစောထပြီး ဒါလင်ကို ကူညီပေးပါ" ဟု အမေကျိုးက သူမ၏ သမီးကို မှာကြားလိုက်သည်။
"ကျွန်မမှာ ကလေးတွေကို ကြည့်ရသေးတယ်လေ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက အကြောင်းပြချက် ပေးသည်။
"အကြောင်းပြချက်တွေ အများကြီး မပေးနဲ့တော့။ ချန်ချန်နဲ့ ရှုန်ရှုန်တို့က ကျောင်းသွားနေပြီ။ ယာယာနဲ့ ထင်ထင်တို့ကလည်း ငါနဲ့ မင်းအဖေ ရှိတယ်။ ဘာလိုသေးလဲ။ ဆိုင်မှာ ဒါလင်တစ်ယောက်တည်း အကုန်လုပ်ခိုင်းထားလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် သွားကူဖို့ မမေ့နဲ့နော်" ဟု အမေကျိုးက တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်... အကုန်လုံးကို... ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်" ဟု Su Dalin က ဝင်ပြောသည်။
ကျိုးရှအိုမေ က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ထားပါတော့လေ။ မနက်ကျရင် ရှင်နဲ့အတူ ထမယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ဒါလင်တစ်ယောက်တည်း အားစိုက်ပြီး အလုပ်လုပ်နေရတာကို မြင်ရတာ သူမအတွက် အားနာစရာ ကောင်းနေသည်။
လင်ချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထပ်မပြောတော့ပေ။
"ဆိုင်ခန်း မဝယ်ရသေးခင် ဒီအချိန်လေးမှာ ရှောင်မေ ရေ၊ နည်းနည်းပိုကြိုးစားပြီး အမေပြောတာကို နားထောင်လိုက်ပါ" ဟု သူမက ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒီနားက ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို ဘယ်လောက်ကျသင့်မလဲ မသိဘူး" ဟု အမေကျိုးက မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းဗိုင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက "ဒါလင်ရဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ဆိုင်ကို မရောင်းချင်ဘူးတဲ့" ဟု ဖြေသည်။
သူ မေးမြန်းပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ငွေကြေးကျပ်တည်းနေသူ မဟုတ်ပေ။ အငှားတော့ ငှားနိုင်သော်လည်း ဝယ်၍မရပေ။
"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ အဲဒီဆိုင်ခန်းကိုပဲ သီးသန့်ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဈေးက ပိုကြီးသွားမှာ သေချာတယ်။ ဟုတ်ပြီ၊ တခြားနေရာကိုလည်း ပြောင်းလို့ရတာပဲလေ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြောသည်။
စီးပွားရေးလုပ်တယ်ဆိုတာ အဲဒီလိုပါပဲ။ နည်းနည်းလေးမှ မနီးစပ်ဘဲ ဖောက်သည်တွေ လမ်းကြုံဝင်လို့မရဘူးဆိုရင် နေရာပြောင်းလိုက်တာနဲ့ ဆိုင်ရဲ့ လူကြိုက်များမှုတွေ ဆုံးရှုံးသွားတတ်သည်။
မဟုတ်ရင်တော့ ဆိုင်ရဲ့ တည်ဆောက်ထားပြီးသား နာမည်ကောင်းနဲ့ ဖောက်သည်ထုက အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားလိမ့်မည်။
"ဒါဆိုရင် ငွေဘယ်လောက်လိုမလဲ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက မေးသည်။
"လေးငါးထောင်လောက်တော့ ကုန်မယ်ထင်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က ခန့်မှန်းပြောပြသည်။
သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်က နှစ်ထပ်တိုက်ခန်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ဇနီးမောင်နှံက အဲဒါကို ဝယ်ဖို့အတွက် ယွမ် ၃၀၀၀ သုံးခဲ့ရပေမဲ့ အဲဒါက ယခင်ပိုင်ရှင်က ရောင်းချင်နေလို့ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။
အခုအချိန်မှာတော့ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် အရာရာ ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ Su Dalin ရဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်က အဲဒီလောက် မကြီးပေမယ့် ဈေးချိုမှာတော့ မဟုတ်ပါ - အထူးသဖြင့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်က မရောင်းချင်နေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ ပိုဆိုးသည်။
သဘာဝကျကျပင် အဲဒါက ဈေးကို ပိုတက်သွားစေမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အလွန်အမင်း ကြီးသွားဖို့တော့ မလိုပါဘူး။ တခြားသူတွေကို ဈေးပိုပေးစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ အဆိုးဆုံးဆိုရင် တခြားနေရာမှာ အသစ်ပြန်စလို့ ရတာပဲလေ။
ယွမ် လေးငါးထောင်ဆိုတဲ့ ဈေးနှုန်းကို ပြောလိုက်တဲ့အခါ Su Dalin ရော ကျိုးရှအိုမေပါ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။
အဖေကျိုးနဲ့ အမေကျိုး တို့အကြောင်းကိုတော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပါ။
"ကြက်ခြံအရွယ်လောက် ရှိတဲ့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို ငွေယွမ် လေးငါးထောင် ကုန်တယ်ဟုတ်စ" ဟု အမေကျိုးက ထိုကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဈေးနှုန်းကြောင့် လုံးဝ ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားရတော့သည်။