ទោះបីជាវាគ្រាន់តែជាការទូរសព្ទក៏ដោយ លិនឈིងဟឺ នៅតែមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលបន្តិចដែរ ទោះបីជាគាត់មិនអាចត្រឡប់មកផ្ទាល់ដោយខ្លួនឯងក៏ដោយ។
ពេលនាងត្រឡប់ដល់ផ្ទះក្រោយពេលហ្វឹកហាត់រួច នាងក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើត្រីងៀតហឹរឱ្យកូនប្រុសរបស់នាងភ្លាម។
វាមិនមែនត្រឹមតែត្រីងៀតនោះទេ។ ដោយចៃដន្យ នាងបានជួបមនុស្សម្នាក់កំពុងលក់សាច់គោ ដូច្នេះនាងក៏បានធ្វើសាច់គោក្រៀមគ្រឿងទេសប្រាំមុខមួយភាគផងដែរ។
ក្រៅពីម្ហូបអាហារ នាងក៏បានរៀបចំស្បែកជើង និងខោអាវផងដែរ។
ទោះបីជានាងដឹងថា គាត់ប្រហែលជាមិនស่อยពាក់វាញឹកញាប់ទេ ព្រោះគាត់ភាគច្រើនពាក់ឯកសណ្ឋານសាលារបស់គាត់ក៏ដោយ ក៏លិនឈིងဟឺ នៅតែខិតខំកាត់ខោអាវលក្ខណៈធម្មតាថ្មីស្រឡាងចំនួនពីរសម្រាប់គាត់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។
នាងចំណាយពេលមួយសប្តាហ៍ដើម្បីរៀបចំគ្រប់យ៉ាងរួចរាល់ មុននឹងបញ្ជូនវាទៅ។
ចូវឈីងបាយ បានក្រឡេកមើលប្រពន្ធរបស់គាត់ច្រើនដងខណៈពេលដែលនាងកំពុងរៀបចំထုပ်អីវ៉ាន់។
លិនឈིងဟឺ បានសួរថា៖ "មានរឿងអីមិនប្រក្រតីហ្ហេ៎?"
"ខ្ញុំមិនដែលឃើញអូនធ្វើអីបែបនេះដាក់ខ្ញុំសោះ" ចូវឈីងបាយ បានឆ្លើយតប ដោយមើលមកនាងជាមួយនឹងភ្នែកដែលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នូវការច្រណែននឹងកូនប្រុសរបស់ខ្លួន។ លិនឈིងဟឺ បានផ្ទុះសំណើចឡើង ដែលធ្វើឱ្យចូវឈីងបាយ ត្រូវងាកមុខចេញ។
"អូស ខ្ញុំភ្លេចបាត់ទៅហើយ។ មើលទូដាក់អាហាររបស់យើងសិនទៅ—នៅសល់ច្រើនណាស់។ ខ្ញុំទុកវាទាំងអស់នោះសម្រាប់តែបងទេ។ បងអាចយកវាទៅឱ្យពូဝ៉ាង លោកប៉ា ឬក៏ តាលីន នៅពេលល្ងាចដើម្បីញ៉ាំជាគ្រាប់ស្ករគ្រាប់ ឬ 안주 ពេលផឹកស្រា" លិនឈីងဟឺ បាននិយាយយ៉ាងលឿន។
"អាវ៉ាន់ហ៎ហ្នឹងសម្រាប់ខ្ញុំហ្ហេ៎?" ចូវឈីងបាយ ងាកមកវិញទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។
"ពិតណាស់ ពួកវាត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់តែបងទេ។ តើឱ្យអ្នកណាផ្សេងទៀតក្រៅពីហ្នឹងទៅ? ខ្ញុំមិនខ្វល់ពីអ្នកណាផ្សេងទេ" លិនឈីងဟឺ បានឆ្លើយ។
ពេលនោះទើបចូវឈីងបាយ មានចិត្តពេញចិត្ត ហើយគាត់ក៏ដើរត្រឡប់មកផ្ទះវិញដោយរីករាយជាមួយនឹងប្រពន្ធរបស់គាត់។
សេវាកម្មដឹកជញ្ជូនរហ័សនៅពេលនោះយឺតខ្លាំងណាស់ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាលិនឈីងဟឺ បានរៀបចំអាហារក្រៀមដែលមិនងាយខូច ឬបាត់បង់រសជាតិក្នុងពេលដឹកជញ្ជូនដោយចេតនា។
ពេលដែលកញ្ចប់អីវ៉ាន់បានទៅដល់សាលារបស់ ကျိုးခိုင် យ៉ាងប្រាកដគឺប្រាំបីថ្ងៃពេញបានកន្លងផុតទៅហើយ—ដែលតាមពិតទៅវាពិតជាលឿនគួរសមដែរ។
ការដឹកជញ្ជូនបានមកដល់ចំពេលដែល ကျိုးခိုင် ញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចរួចរាល់ជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់ពីរនាក់។ គាត់បានចុះទៅយកកញ្ចប់អីវ៉ាន់នោះហើយយកវាត្រឡប់មកបន្ទប់ស្នាក់នៅវិញ។ ពេលដែលគាត់បើកវាចេញមកឃើញត្រីងៀត និងសាច់គោក្រៀមនោះ មិត្តរួមបន្ទប់របស់គាត់បានប្រែជាស្លេកស្លាំងព្រោះតែความอิจฉា (ការច្រណែន)។
"ម៉ាក់របស់นาย (ឯង) ពិតជាអស្ចារ្យពេកហើយ។ គាត់ផ្ញើម្ហូបឆ្ងាញ់ៗមកឱ្យนาย (ឯង) ច្រើនម្ល៉េះ។"
"មានខោអាវពីរឈុត និងស្បែកជើងពីរគូនៅក្នុងហ្នឹងដែរ!"
"សាច់គោក្រៀមនេះមិនធម្មតាទេ រសជាតិគ្រឿងទេសប្រាំមុខគឺកម្រិតកំពូលតែម្តង។"
"ត្រីងៀតនេះថែមទាំងក្រអូបជាងនេះទៅទៀត។ ហើយវាពិតជាហឹរមែនទែន!"
ကျိုးခိုင် បានអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេញ៉ាំដោយសេរីនិងឆ្អែតឆ្អន់ដោយចិត្តទូលាយ។ គាត់បានកាន់ខោអាវនោះមកដាក់ផ្ទុះនឹងខ្លួនឯង ហើយដឹងថាវាល្មមខ្នាតល្អឥតខ្ចោះ។
ប្រសិនបើលិនឈីងဟឺ អាចឃើញកូនប្រុសច្បងរបស់នាងឥឡូវនេះ នាងប្រាកដជាភ្ញាក់ផ្អើលជាមិនខាន។ មិនត្រឹមតែស្បែករបស់គាត់ប្រែជាស្រអាប់ដូចធ្យូងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងកម្លាំងរស្មីទាំងមូលរបស់គាត់ត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទៀតផង។ ឥឡូវនេះគាត់មានភាពរហ័សរហួន និងប្រុងប្រយ័ត្នដូចជាខ្លាឃ្មុំព្រៃអញ្ចឹង។
ដោយសារតែគាត់មិនអាចពាក់ខោអាវថ្មី ឬស្បែកជើងថ្មីក្នុងពេលហ្វឹកហាត់នៅឡើយទេ ကျိုးခိုင် បានប្រុងប្រយ័ត្នយកវាទៅទុកដាក់ក្នុងទូរបស់គាត់ ដោយទុកវាជាវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ដ៏មានតម្លៃពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម្តាយ។
បន្ទាប់មក គាត់បានចូលរួមជាមួយមិត្តរួមបន្ទប់ដើម្បីញ៉ាំសាច់គោក្រៀម និងត្រីងៀតនោះ។
ကျိုးခိုင် បាននិយាយដោយលើកចិញ្ចើមឡើងយ៉ាងមានមោទនភាពខណៈពេលដែលគាត់កំពុងរៀបចំទុកអាហារសម្រន់ដែលនៅសល់ថា៖ "សាច់គោក្រៀមនិងត្រីរបស់ម៉ាក់ខ្ញុំឆ្ងាញ់ជាងគេមែនទេ?"
"វាពិតជាឆ្ងាញ់មែន!" មិត្តរួមបន្ទប់របស់គាត់បានឆ្លើយឡើងព្រមៗគ្នា។
ពេលនោះទើប ကျိုးခိုင် អនុញ្ញាតឱ្យពួកគេបន្តញ៉ាំបន្តទៀត មុននឹងសួរថា៖ "តើពេលណាពួកយើងបានសម្រាកលើកក្រោយ?"
"ឥឡូវនេះគ្មានថ្ងៃឈប់សម្រាកទេ ប៉ុន្តែពួកយើងគួរតែបានសម្រាកប្រហែលដប់ថ្ងៃនៅចុងឆ្នាំ" មិត្តរួមបន្ទប់របស់គាត់បានឆ្លើយ។
ကျိုးခိုင် បានទន្ទឹងរង់ចាំបុណ្យចូលឆ្នាំ។ គាត់នឹកគ្រួសាររបស់គាត់ខ្លាំងណាស់។ មិនថារឿងរ៉ាវក្នុងសាលាយោធាដំណើរការបានរលូនប៉ុណ្ណាក៏ដោយ មិនថាគាត់បញ្ចប់ការហ្វឹកហាត់របស់គាត់បានល្អឥតខ្ចោះប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏អារម្មណ៍នឹកផ្ទះនៅតែជៀសមិនផុតដដែល។
ទន្ទឹមនឹងនោះ នៅឯផ្ទះវិញ លិនឈីងဟឺ ទើបតែបានចាប់ផ្តើមផលិតខោអាវរដូវស្លឹកឈើជ្រុះដៃវែងថ្មីៗនេះ។
រោងជាងតូចរបស់នាងមានទំហំតូចល្មម ដោយមានម៉ាស៊ីនដេរត្រឹមតែដប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដើម្បីបង្កើនផលិតផលឱ្យបានអតិបរមា លិនឈីងဟឺ បានអនុវត្តប្រព័ន្ធប្តូរវេនធ្វើការពីរវេន។
វេនថ្ងៃត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយ အဘွားရှု និងក្រុមកម្មករធម្មតារបស់គាត់។ ពេលដែលពួកគេចេញពីការងារ វេនយប់ក៏ចូលមកបន្តរហូតដល់ម៉ោងរំលងអធ្រាត្រ។ លិនឈីងဟឺ បានជួលយុវជនមកពីវេនយប់ជាពិសេស ដែលធ្លាប់ជួបការលំបាកក្នុងការស្វែងរកការងារធ្វើទៀងទាត់។
កូនប្រុសច្បងរបស់ အဘွားရှု គឺ លីՑួយហ្វឹង បានធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រងសម្រាប់វេនយប់។
កម្រិតប្រាក់ឈ្នួលគឺដូចគ្នា ប៉ុន្តែដោយសារតែវាជាវេនយប់ ចូវឈីងបាយ នឹងយកនំខាន់ដឺ (នំបញ្ចុកចិន/នំអន្សមចិន) ស្រស់ៗមកជូនសម្រាប់ញ៉ាំពេលយប់នៅប្រហែលម៉ោងប្រាំបួនយប់ នៅពេលដែលហាងលក់នំខាន់ដឺបិទ។ វាជាផលប្រយោជន៍តូចតាចដ៏ល្អមួយដែលអ្នករាល់គ្នាពេញចិត្ត។
ជាមួយនឹងប្រព័ន្ធប្តូរវេនពីរនេះ ចំនួនម៉ាស៊ីនដេរដែលមានកំណត់លែងជាបញ្ហាទៀតហើយ ហើយប្រសិទ្ធភាពផលិតកម្មក៏បានហោះកើនឡើងខ្ពស់។ ដោយសារតែកម្មករមានការតាំងចិត្តខ្ពស់ ទិន្នផលដែលទទួលបានគឺពិតជាអស្ចារ្យណាស់។
សូម្បីតែ အဘွားရှု ក៏ធ្វើការក្នុងល្បឿនយ៉ាងលឿនដែរ ដោយគ្មានការរំខានពីកិច្ចការផ្ទះតូចតាចអ្វីទាំងអស់។ លំនាំគំរូត្រូវបានរៀបចំរួចជាស្រេច ហើយក្រណាត់ត្រូវបានកាត់រួចជាស្រេចដោយគ្មានកំហុសឆ្គងអ្វីឡើយ។
លិនឈីងဟឺ ក៏មិនមែនជាមនុស្សកេងចំណេញដែរ។ នៅពេលណាដែលអាកាសធាតុក្តៅ នាងនឹងទិញឪឡឹកមកឱ្យអ្នករាល់គ្នាបានញ៉ាំ។ ពេលខ្លះ នាងនឹងឱ្យចូវឈីងបាយ ដាំស៊ុបសណ្តែកបាយមួយឆ្នាំង ហើយឱ្យចូវគុយឡាយ យកទៅជូន។
ទោះបីជាការងារមមាញឹកក៏ដោយ ប៉ុន្តែការថែទាំគឺពិតជាអស្ចារ្យណាស់។ លិនឈីងဟឺ មានការយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងគ្រប់រឿងទាំងអស់ ដែលធ្វើឱ្យបេះដូងអ្នករាល់គ្នាក្តៅត្រជាក់។ ជាញឹកញាប់ នាងថែមទាំងបានទិញគ្រាប់ស្ករគ្រាប់មួយចំនួនមកចែកគ្នាទៀតផង។
វាមិនមែនថាកម្មករទាំងនោះលោភលន់នោះទេ ប៉ុន្តែអាកប្បកិរិយាដ៏យកចិត្តទុកដាក់របស់នាងបានធ្វើឱ្យពួកគេមានភាពស្ងប់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។
បរិយាកាសការងារក៏អស្ចារ្យណាស់ដែរ។ ម៉ាស៊ីនដេរទាំងដប់គ្រឿងត្រូវបានរៀបចំឡើងនៅក្នុងឃ្លាំងដ៏ធំទូលាយមួយ ដោយមានកន្លែងដែលនៅសល់ដាក់តុក្រណាត់ និងខោអាវដែលដេររួចរាល់យ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ។
កម្មករទាំងដប់នាក់សុទ្ធតែជាអ្នកស្គាល់គ្នាចាស់ដែលមានចរិតល្អ ដូច្នេះទើបមិនដែលមានរឿងរ៉ាវអុចអាលអ្វីកើតឡើងឡើយ។ ពួកគេអាចជជែកគ្នាក្នុងពេលដេរខោអាវ ហើយពេលដែលដល់ម៉ោងឈប់សម្រាក ពួកគេនៅតែមានពេលច្រើនដើម្បីត្រឡប់ទៅផ្ទះធ្វើម្ហូបញ៉ាំ។
ចំពោះប្រាក់ខែប្រចាំខែរបស់ពួកគេវិញ គឺត្រូវបានទូទាត់ទាន់ពេលវេលានៅថ្ងៃចុងក្រោយនៃខែដោយគ្មានការខកខានឡើយ។
នៅថ្ងៃជាក់លាក់មួយនេះ លិនឈីងဟឺ បានដើរមកដោយកាន់ថង់សំណាញ់ដែលពេញទៅដោយប៉េងប៉ោះ។ នាងបានប្រគល់ប៉េងប៉ោះបន្តិចបន្តួចដល់កម្មករម្នាក់ៗ។ ពួកវាគឺជាផ្លែឈើដែលមានរសជាតិផ្អែមនិងជូរល្មមសមស្របគ្នា។
លិនឈីងဟឺ បាននិយាយដោយស្នាមញញឹមថា៖ "ខំប្រឹងធ្វើការក្នុងឆ្នាំនេះទៅ ខ្ញុំនឹងដំឡើងប្រាក់ខែឱ្យអ្នករាល់គ្នាឆ្នាំក្រោយ។"
အဘွားရှု បានសួរដោយសំឡេងបង្ហាញពីការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងរីករាយថា៖ "ដំឡើងប្រាក់ខែហ៎? ពិតមែនហ្ហ?"
ចាប់តាំងពីនាងបានមកធ្វើការនៅទីនេះ အဘွားရှု—ដូចជាមីងម៉ា មកពីហាងលក់នំខាន់ដឺដែរ—ហាក់ដូចជាមានភាពក្មេងជាងវ័យឡើងវិញ ដោយមានថាមពលពេញខ្លួនរាល់ថ្ងៃ។
លិនឈីងဟឺ បានប្រកាសថា៖ "ពិតណាស់។ ខ្ញុំពិតជាពេញចិត្តនឹងស្មារតីការងាររបស់មនុស្សគ្រប់គ្នាណាស់។ ការដំឡើងប្រាក់ខែគឺជាការចាំបាច់ត្រូវតែធ្វើ។"
នាងបានសន្យាជាមួយពួកគេថា ទោះបីជាប្រាក់ឈ្នួលនឹងនៅទ្រឹងដដែលសម្រាប់ពេលដែលនៅសល់នៃឆ្នាំនេះក៏ដោយ ក៏វានឹងត្រូវដំឡើងដល់ហាសិបយואនក្នុងមួយខែចាប់ពីឆ្នាំក្រោយតទៅ។
ការដំឡើងប្រាក់ខែដប់យואនបានធ្វើឱ្យអ្នករាល់គ្នាសើចញញឹមដោយក្តីរីករាយ។
មកដល់ពេលនេះ រោងជាងតូចរបស់លិនឈីងဟឺ ត្រូវបានគេស្គាល់ដោយអ្នកជិតខាងទាំងអស់នៅក្នុងអគារអាផាតមិននោះ។ អ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថាគ្រូបង្រៀនលិន កំពុងដំណើរការរោងជាងតូចផ្ទាល់ខ្លួនដោយមានកម្មករជាងម្ភៃនាក់ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់នាង។
ដោយសារតែរឿងនេះ លោកស្រីចាង មកពីបន្ទប់ជាប់គ្នាបានចូលទៅជិតលិនឈីងဟឺដោយគ្មានការខ្មាស់អៀន ដោយព្យាយាមណែនាំខ្លួនឯងដើម្បីសុំការងារធ្វើ។
លិនឈីងဟឺ បានបដិសេធសំណើរបស់នាងយ៉ាងដាច់អហង្ការ ដោយបញ្ជាក់ថា အဘွားရှု ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើការជួលបុគ្គលិក ថាហាងនឹងមិនលូកដៃចូលឡើយ និងថាទីតាំងការងារទាំងអស់ត្រូវបានបំពេញរួចរាល់ហើយ។
ម្យ៉ាងវិញទៀត លិនឈីងဟឺ មិនបានធ្វើពុតជាសម្តែងភាពគួរសមជាមួយគ្រួសារចាងនោះទេ។ នាងថែមទាំងមិនបានផ្តល់ការសម្តែងសេចក្តីគួរសមថា នាងនឹងទុកនាងក្នុងចិត្តប្រសិនបើមានកន្លែងទំនេរនោះទេ។ ហេតុអ្វីបានជានាងត្រូវធ្វើខ្លួនគួរសមទៅនឹងមនុស្សដែលធ្លាប់ព្យាបាទប្តីនិងកូនប្រុសរបស់នាងទៅវិញ?
ហើយវាមེនមែនគ្រាន់តែលោកស្រីចាងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះទេ—ចាងម៉ីហឺ គឺជាករណីមួយផ្សេងទៀតទាំងស្រុង។
បន្ទាប់ពីបានផ្លាស់ចេញពីអគារនោះមក ចាងម៉ីហឺ បានចាប់ផ្តើមប្រកបរបរខុសច្បាប់ ពាក់ព័ន្ធនឹងអាជីវកម្មផ្លូវភេទ។ ព័ត៌មាននោះបានរីករាលដាលពាសពេញបរិវេណអាផាតមិនដូចជាភ្លើងឆេះព្រៃ ដែលពេលខ្លះនាំឱ្យមានការឈ្លោះប្រកែកគ្នាផ្ទុះឡើងនៅពីក្រោយទ្វារបិទជិត នៅពេលដែលប្រពន្ធចាប់បានប្តីលួចទៅរកចាងម៉ីហឺដើម្បី "កម្សាន្តសប្បាយ"។